АҚШ дін басшысы: Әке Құдай өмірі мен шығу тегі

Кіріспе

Америкалық діни лидер (1876–1965) Федералдық тергеу бюросының құжаттарында оның есімі Джордж Бейкер, «Құдай» деген атпен тіркелген. Әке Дивайнның балалық шағы әлі де даулы мәселе болып қалуда. Көптеген, әсіресе ертерек зерттеушілер, оның Оңтүстік штаттарында, көбінесе Джорджияда, жалға алушылардың ұлы ретінде дүниеге келгенін болжайды. Джилл Уоттстың халық санағы деректеріне негізделген жаңа зерттеулері, Мэриленд штатының Роквилл қаласындағы афроамерикандық елді мекені «Маймыл жүгірісінде» (Monkey Run) туған, сәйкес жастағы Джордж Бейкердің ұлы туралы мәліметтерді тапты. Егер бұл теория дұрыс болса, оның анасы Нэнси Бейкер есімді бұрынғы құл болған, ол 1897 жылдың мамыр айында қайтыс болған. Көптеген зерттеушілер Әке Дивайнның ата-анасы бостандыққа шыққан афроамерикандық құлдар болған деген пікірде. Осы буынның афроамерикандықтары туралы жазбалар өте нашар сақталған, сондықтан оның балалық шағы туралы даулардың шешілуі күмәнді. Екінші жағынан, ол және оның бірінші әйелі, Пенниния (басқаша жазылуы: Пеннина, Пенниа, Пенниа) 1882 жылдың 6 маусымында үйленгендерін айтқан. Бұл күннің нақтылы емес, рухани мағынасы бар сияқты көрінеді. Әке Дивайн ғасырдың басында Джордж Бейкер деп аталған. Ол Мэриленд штатының Балтимор қаласында бағбан болып жұмыс істеді. 1906 жылы Калифорнияға сапар барысында Әке Дивайн Чарльз Филлмордың идеяларымен және оның кейінгі доктриналарын қалыптастырған позитивті ойлау философиясы – «Жаңа ой» қозғалысымен танысты. Бұл сенім жүйесі, басқа нәрселермен қатар, негативті ойлар кедейлікке және бақытсыздыққа әкеледі деп мәлімдеді. Ән жазушы Джонни Мерсер өзінің «Ac Cent Tchu Ate the Positive» әнінің атауын Әке Дивайнның уағызынан алғанын айтты. Әке Дивайн 1907 жылға дейін жергілікті баптист шіркеуіне қатысып, жиі уағыз айтқан, бірақ Самуэль Моррис есімді саяхатшы уағыз келіп, қауымнан қуылғанға дейін. Моррис, түпнұсқада Пенсильвания штатының Аллегейни округінен келген, сөзін аяғына дейін тыныш айтқан, содан кейін қолын көтеріп: «Мен мәңгілік Әкемін!» – деп айқайлады. Бұл әрекеті оны Балтимордағы көптеген шіркеулерден қуғызды және Моррис Әке Дивайнға кездескенше сәтсіз болды. 20 жасқа келгенде Әке Дивайн Морристің бірінші ізбасары болды және «Жариялаушы» деген псевдонимді қабылдады. Жариялаушы Морристің Құдай Әкесі үшін Мәсіхтің бейнесі болды. Әке Дивайн Морриспен Балтиморда бұрынғы евангелист Харриет Сноуденнің үйінен уағыз айтты, ол олардың құдайлығын қабылдады. Моррис өзін «Жахаба Әке» деп атауын бастады. Кейінірек Джон А. Хикерсон да қосылды, ол өзін «Реверенд епископ Әйін Жүзімі» (Reverend Bishop Saint John the Vine) деп атады. Әйін Жүзім Жариялаушының керемет сөйлеу қабілетімен және «Жаңа ой» қозғалысына деген қызығушылығымен бөлісті. 1912 жылы үш адамнан тұратын миссионерлік қызмет тоқтап қалды, өйткені Әйін Жүзім Жахаба Әкенің құдайлыққа монополиясын жоққа шығарды, 1 Жохан 4:15-ті келтіріп, Құдай әркімнің ішінде екенін айтты:

American religious leader (1876–1965)

Federal Bureau of Investigation files record his name as George Baker alias "God". Father Divine's childhood remains a contentious point. Some, especially earlier researchers, suppose that he was born in the Deep South, most likely in Georgia, as the son of sharecroppers. Newer research by Jill Watts, based on census data, finds evidence for a George Baker Jr. of appropriate age born in an African American enclave of Rockville, Maryland, called Monkey Run. If this theory is correct, his mother was a former slave named Nancy Baker, who died in May 1897. Most researchers agree that Father Divine's parents were freed black slaves. Notoriously poor records were kept about this generation of African Americans, so controversy about his upbringing is not likely to be resolved. On the other hand, he and his first wife, Peninniah (variant spellings: Penninah, Peninnah, Penniah) claimed that they were married on June 6, 1882. This date appears to have a spiritual meaning rather than a literal one. Father Divine was probably called George Baker around the turn of the century. He worked as a gardener in Baltimore, Maryland. In a 1906 trip to California, Father Divine became acquainted with the ideas of Charles Fillmore and the New Thought movement, a philosophy of positive thinking that would inform his later doctrines. Among other things, this belief system asserted that negative thoughts led to poverty and unhappiness. Songwriter Johnny Mercer credited a Father Divine sermon for inspiring the title of his song "Ac Cent Tchu Ate the Positive". Father Divine attended a local Baptist Church, often preaching, until 1907, when a traveling preacher named Samuel Morris spoke and was expelled from the congregation. Morris, originally from Allegheny County, Pennsylvania, had a soft spoken and uncontroversial sermon until the end, when he raised his arms and shouted "I am the Eternal Father!" This routine had him thrown out of many churches in Baltimore, and was apparently unsuccessful until Morris happened upon the receptive Father Divine. In his late 20s, Father Divine became Morris's first follower and adopted a pseudonym, "The Messenger". The Messenger was a Christ figure to Morris's God the Father. Father Divine preached with Morris in Baltimore out of the home of former evangelist Harriette Snowden, who came to accept their divinity. Morris began calling himself "Father Jehovia". Divine and Father Jehovia were later joined by John A. Hickerson, who called himself Reverend Bishop Saint John the Vine. John the Vine shared the Messenger's excellent speaking ability and his interest in New Thought. In 1912, the three man ministry collapsed, as John the Vine denied Father Jehovia's monopoly on godhood, citing 1 John 4:15 to mean God was in everyone:

Whoever shall confess that Jesus is the Son of God, God dwells in him and he in God. Father Divine parted ways with his former associates. Denying that Father Jehovia was God, and saying that not everyone could be God, he declared that he himself was God, and the only true expression of God's spirit.

Исаны Құдайдың Ұлы деп мойындаған әркімде Құдай тұрады және ол Құдайда. Әке Дивайн бұрынғы серіктестерінен ажырасты. Жахаба Әке Құдай емес екенін жоққа шығарып, әркімнің Құдай бола алмайтынын айтты, ол өзінің Құдай екенін және Құдайдың рухын білдіретін жалғыз тұлға екенін мәлімдеді.

1912-14 жж. Оңтүстік

Дивайн ата оңтүстікке қарай сапар шегіп, Грузияда кеңінен уағыз айтты. 1913 жылы жергілікті пасторлармен туған қақтығыстар оның 60 күнге тізбекпен жұмыс істеуге кесілгеніне әкелді. Ол жазасын өтеген кезде бірнеше түрме инспекторлары автокөлік апатында жарақат алды, ол бұл олардың сенімсіздігінің тікелей салдары деп есептеді. Бостандыққа шыққаннан кейін, ол Грузияның Вальдоста қаласында, көбінесе қара нәсілді әйелдерден тұратын ізбасарлардың тобын жинады. Ол бойдақ болуды және гендерлік жіктемелерді қабылдамауды үйретті. 1914 жылдың 6 ақпанында Дивайннің ізбасарларының күйеулері мен жергілікті уағыздаушылар оны ақылдан безген деп тұтқындады. Бұл тұтқындау оның миссиясын кеңейтті, тілшілер мен құлшынушылар оның түрме жатын бөлмесін толтырып кетті. Кейбір ақ адамдар тіпті оның қабылдауына келе бастады. Мерсер университетінің бұрынғы профессоры және дін қызметкері емес уағыздаушы Дж.Р. Мозли, Джорджия штатының Макон қаласында Дивайнмен достық қарым-қатынас жасады және Мерсердің түлегі, Вальдоста қаласының құрметті адвокаты Дж.Б. Коплендтің оны тегін қорғауын ұйымдастырды. Мозли өзінің "Тағдыр маңызы" атты автобиографиясында оны "осы ерекше адам" деп атады. Он жылдар өткен соң, 1930 жылдары Мозли Нью-Йорк қаласында Дивайнмен кездесті, ол сол атпен жүрген адамның Грузияда кездескен адам болуы мүмкін екенін естіді. Дивайн "маниялық" сенімдеріне қарамастан, психикалық тұрғыдан сау деп танылды. Ол тұтқындалған кезде есімін бермеді және "Джон Доу (қанағаттандырылмаған Құдай)" ретінде сотталды.

1914-1919: Бруклин және Пенинаға үйлену

1914 жылы Дивайн әкесі аз ғана ізбасарларымен және қара нәсілді қауымымен бірге Бруклинге (Нью-Йорк) сапар шекті. Өзінің Киелі кітаптағы пайғамбарлықтарды орындайтын, тәндік тұлғаға айналған Құдай екенін мәлімдесе де, ол салыстырмалы түрде тыныш өмір сүрді. Ол шәкірттерімен бірге қара нәсілді, орта тапқа жататын тұрғын үй ғимаратында коммуна құрды. Ол өзімен бірге тұратындарға жыныстық қатынас, ішімдік, темекі және құмар ойындарға тыйым салды. 1919 жылы ол «Реверенд майор Желуші Дивайн» деген атқа ие болды. «Реверенд майор» атағы құрмет және билік белгісі ретінде таңдалса, «Желуші» дегені – Мысырдан шығу кітабының 34:14-тарауындағы Иеміздің «Қызғанатын Құдаймын» және Құдайдың аты – Желуші деген сөздеріне сілтеме жасады. Оның ізбасарлары оны әке Дивайн деп лақаптап, құрмет көрсетті. Осы кезеңде Дивайн әкесі Пениннияға (Пенинния есімі, сондай-ақ Элкананың әйелі Пениннаның есімі, әртүрлі жазылулары: Пеннина, Пенния) үйленді, ол өзінен көп жас үлкен болды. Дивайн әкесі сияқты, оның ерте өмірі де жасырын, бірақ ол Джорджия штатының Макон қаласынан шыққан деп есептеледі. Бейбітшілік қозғалысы және оның басшысы туралы өмірбаян жазған Харрис, Дивайн әкесінің Джорджияда Пенинниямен танысып, онымен бірге Солтүстікке келгенін және олар Сейвиллдегі үйді бірге сатып алғанын айтты. Пенинния кейіннен Дивайн әкесінің өзінің бір кереметіне куә болғаннан кейін шіркеуінде уағыз айтуға рұқсат берген, сондай-ақ артрит немесе ревматизмнен айыққандығын мәлімдеді. Бірақ «Нью-Йорк Пост» газетінің тілшісімен сұхбатында Пенинния өзінің Дивайн әкесімен Мэриленд штатының Балтимор қаласында, ол «Назареттік» немесе «Қасиеттілік» уағыздаушысы болған кезде танысқанын айтты. Неке күні белгісіз, бірақ шамасы 1914 және 1917 жылдар аралығында болған. Алдымен «Пенни әпке», содан кейін «Пенни ана» деп аталып, ақырында «Дивайн ана» немесе «Адалдардың анасы» деп аталды. Пенинния Дивайн әкесіне лайықты келбет бергеннен басқа, оның көптеген жас әйел ізбасарларымен арадағы қарым-қатынасқа қатысты қаңқуларды сейілтуге көмектесті. Пенинния, оны көбінесе Дивайн ана деп атаған, және Дивайн әкесі екеуі де неке физикалық жағынан толыққанбағанын мәлімдеді. «Пенни әпке» деп аталған ол тегін кешкі ас ұйымдастырушы ретінде танымал болды, бұл кейіннен жаңа ізбасарларды қозғалысқа тартуға көмектескен «Киелі қауымдастық» банкеттерінің алғы күші болды. Ол сондай-ақ 1920-1930 жылдар аралығында Бейбітшілік миссиясының дамуында маңызды рөл атқарды, Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі Ольстер округінде «Уәде етілген жерді» құрды, онда ол жетімдер үйін ашуға тырысты (бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды).

In 1914, Father Divine travelled to Brooklyn, New York, with a small number of followers and an all black congregation. Although he claimed to be God incarnate fulfilling biblical prophecies, he lived relatively quiet. He and his disciples formed a commune in a black, middle class apartment building. He forbade sex, alcohol, tobacco and gambling among the people living with him. By 1919, he had adopted the name Reverend Major Jealous Divine. "Reverend Major" was chosen as a title of respect and authority, while "Jealous" was a reference to Exodus 34:14, where the Lord says he is a "jealous god" and that God's name is Jealous. His followers affectionately called him Father Divine. In this period, Father Divine was married to Peninniah (biblical name and the name of Peninnah first wife of Elkanah the father of the prophet Samuel with variant spellings: Penninah, Peninnah, Penniah), a follower, who was many years older than himself. Like Father Divine, her early life is obscure, but she is believed to be from Macon, Georgia. Harris, who wrote a biography about the Peace movement and its leader said that Father Divine had met Peninah in Georgia and came North with her and that they bought the house in Sayville as a married couple. Penniniah would later claim that Father Divine had healed her from crippling arthritis or rheumatism who had allowed Father Divine to preach in his church after witnessing one of his alleged miracles. But in an interview with a reporter from the New York Post Penniniah , herself, told a reporter that she had met Father Divine in Baltimore, Maryland, when he was a 'Nazarene' or Holiness preacher. The actual marriage date is unknown but probably occurred between 1914 and 1917. First called "Sister Penny" then "Mother Penny" and finally referred to as "Mother Divine" or "Mother of the Faithful". In addition to lending her dignified look to Father Divine, Peninniah served to defuse rumours of impropriety between him and his many young female followers. Both Penninah, who often was called Mother Divine, and Father Divine would assert that the marriage was never physically consummated. Sister Penny as she was called became known for her free dinners,the forerunners of the later lavish "Holy Communion" banquets that helped to attract new followers to the movement. She also played a major part in the Peace Mission’s development throughout the 1920s and 1930s, establishing the group’s “Promised Land” in Ulster County in upstate New York where she also attempted to open an orphanage (though the attempt was ultimately unsuccessful)

1919-1931: Сейвилл, Нью-Йорк

1919 жылы Дивайн әкесі мен оның шәкірттері Нью-Йорк штатының Сейвилл қаласына көшіп келді. Ол және оның ізбасарлары қаладағы алғашқы қара нәсілді үй иелері болды. Дивайн әкесі 72-ші Мэйкон даңғылындағы үйін көршісіне өш алмасу ниетімен сатуға ниеттенген тұрғыннан сатып алған. Екі көрші, екеуі де неміс-американдықтар, бірі антигермандық сезімге жауап ретінде Фельгенхауер есімін Фелоуске өзгерткен кезде дауласа бастады. Көршісі оны мазақтап, жанжал күшейе түсіп, Фелоус көшіп кетуді шешті. Соңғы қорлау ретінде ол үйін "қоңыр" терілі сатып алушыға сату туралы жарнама берді, бұл көршілерінің мүлкінің құнын төмендету мақсатында болды. Осы кезеңде оның қозғалысы тұрақты өсімді басынан өтті. Дивайн әкесі апта сайын тегін дастархан ұйымдастырып, жаңа келгендерге жұмыс табуға көмектесті. Ол қара және ақ нәсілді ізбасарларды тарта бастады. Дивайн әкесінің үйі мен оның Cadillac машинасының байлығы көршілерді ашуландырды. 1932 жылдың мамыр айында жиналыстар Роклендте және Нью-Йорк пен Нью-Джерси штаттарында тұрақты түрде өткізілді. Дивайн әкесінің Вашингтон, Калифорния және бүкіл әлемде қолдаушылары болды, оның ішінде ертеде құтқарылған және бұрынғы Харлем журналисі Евгений Дель Мар, сондай-ақ Сиэтлдегі «Жаңа Ой» журналының баспагері Генри Джорнс болды. Қозғалыстың көп бөлігі қара нәсілділерден тұрса да, Солтүстік-Шығыс АҚШ-тан тыс жердегі ізбасарлары көбінесе орта таптық ақ нәсілділер болды. Осы кеңею кезеңінде Нью-Йорк пен Нью-Джерсиде бірнеше филиалдық коммундар ашылды. Дивайн әкесінің ізбасарлары қозғалысты Халықаралық Бейбітшілік Миссиясы деп атады. 1932 жылдың 24 мамырында Дивайн әкесінің соты өтті. Оның адвокаты, Харлемдегі белгілі афроамерикалық және бұрынғы АҚШ прокуроры Элли Дж. Лавлейс, сот процесін қазылар алқасының ықпалды болуы мүмкін болғандықтан Саффолк округінен тыс жерге көшіруді сұрады. Сот келісіп, сот процесі Нассау округінің Жоғарғы сотында судья Льюис Дж. Смит алдында өтті. Көптеген куәгерлер қатысқан ұзақ сот процесінен кейін «Судья Смит қазылар алқасына рейд күні қатыспаған куәгерлердің мәлімдемелерін ескермеуді бұйырды. Смиттың бұйрығы Дивайн әкесінің пайдасына болған куәліктің көп бөлігін жоққа шығарды және қорғанысқа ауыр соққы берді». Пеннидің өзі ауырсыну сезінбегенін айтып, тілшіге: «Өлім – біз жеңуге тиіс соңғы күнә. Әкемнің айтуынша, оны жеңу керек, және ол біз үшін соңғы күнә. Біздің кейбіреулеріміз әрдайым оны жеңе алмаймыз. Біздің кейбіреулеріміздің сенімі жеткіліксіз, бірақ менің жүрегімде сенім бар», – деді. 1937 жылдың 20 сәуірінде екі адам Дивайн әкесіне шақыру қағазы тапсыруға тырысқан кезде кездесуде зорлық-зомбылық орын алды. Олардың бірі Гарри Грин, Дивайн әкесі қашқан кезде пышақталды. Дивайн әкесі биліктен қашу үшін жасырынып қалды. Осы уақытта Дивайн әкесінің ең танымал ізбасарларының бірі, Адал Мария деп аталған адам, өз атына тіркелген үлкен коммунның бақылауын алды. Ол Әке туралы: «Ол тек қарғыс атқан адам», – деді. Ол сондай-ақ, ол өзінің ізбасарларын алдап, бай өмір салтын ұстап тұрғанын айтты. Адал Мария сонымен қатар бірнеше жыныстық айыптаулар жасады, соның ішінде Дивайн әкесі басты шәкірттерімен жыныстық қатынасқа түсуге әйелдерді мәжбүрледі деген айып та бар. 1937 жылдың мамыр айының басында Дивайн әкесі Коннектикут штатынан ұсталып, Нью-Йоркте қылмыстық айыптармен айдалып әкелінді. Сол жазда Хёрсттың «Метрононе» жаңалықтары Дивайн әкесінің ізбасарларының полиция штабының алдында «Слава, слава, аллилуйя! Біздің Құдайымыз біздің елімізде!» деп ән салуын көрсетіп, қысым көрсететін видео таспаны таратты. 1937 жылдың мамыр айында бұрынғы ізбасары Веронда Браун Дивайн әкесіне қарсы 4476 долларға (шамамен ... доллар) сотқа шағым түсірді. Браундар 1931 жылы Сейвиллдегі Дивайн әкесіне жинаған ақшаларын сеніп тапсырған. Олар 1935 жылы қайтадан ерлі-зайыпты болып өмір сүруді қалап, қозғалыстан шығып кетті, бірақ ақшаларын қайтара алмады. Олардың дәлелдері мен Адал Марияның және қозғалысты сынаған басқа адамдардың куәліктері негізінде сот ақшаны қайтаруға бұйрық берді. Алайда, бұл барлық бұрынғы ізбасарлар үшін үлкен жауапкершілікке әкелді, сондықтан Дивайн әкесі қарсылық көрсетіп, үкімге шағым жасады. 1938 жылы Дивайн әкесінен қылмыстық айыптар алынып тасталды және Дивайн анасы босатылды. Адал Мария кедейленіп, күйреп, қозғалысқа оралды. Дивайн әкесі оны кешірім сұрап жығылды, ол солай істеді. 1930 жылдардың соңында қозғалыс тұрақтанды, бірақ оның өркендеу кезеңі аяқталғаны анық болды. Дивайн әкесінің линч шараларына қарсы саяси назары күшейді. 1940 жылға қарай оның ізбасарлары оның жазған линчге қарсы заң жобасына қолдау көрсету үшін 250 мың қол жинады. Алайда, мұндай заңдар Нью-Йорк пен басқа жерлерде баяу қабылдана бастады. Веронда Браунның Дивайн әкесіне қарсы соты жалғасты және апелляцияда қолдау тапты. 1942 жылдың шілдесінде ол Браунға ақша төлеуге немесе соттың беделін жоғалтуға бұйрық берілді. Оның орнына Дивайн әкесі штаттан қашып, Пенсильвания штатының Филадельфия қаласындағы штаб-пәтерін қайта құрды. Алайда ол Нью-Йоркке де келіп тұрды. Штат заңы сенбі күні Нью-Йоркте сотқа шақыру қағаздарын табыс етуге тыйым салғандықтан, ол жиі Харлемде, Уәделі Жерде (Нью-Йорк штатының Кингстон қаласындағы оның коммуны) және Нью-Йорк штатының Сейвилл қаласында саббат күні сөз сөйлейтін.

Father Divine and his disciples moved to Sayville, New York in 1919. He and his followers were the first black homeowners in town. Father Divine purchased his 72 Macon Avenue house from a resident who wanted to spite the neighbor he was feuding with. The two neighbors, both German Americans, began fighting when one of them changed his name from Felgenhauer to Fellows in response to anti German sentiment. His neighbor taunted him, and the feud escalated until Fellows decided to move. As a final insult, he specifically advertised his home for sale to a "colored" buyer, presumably to lower his neighbors' property value. In this period, his movement underwent sustained growth. Father Divine held free weekly banquets and helped newcomers find jobs. He began attracting many white followers as well as black. The integrated environment of Father Divine's communal house and the apparently flaunted wealth of his Cadillac infuriated neighbors. By May 1932, meetings were regularly held at the Rockland and throughout New York and New Jersey. Father Divine had supporters in Washington, California and throughout the world thanks to New Thought devotees like Eugene Del Mar, an early convert and former Harlem journalist, and Henry Joerns, the publisher of a New Thought magazine in Seattle. Although the movement was predominantly black, followers outside the Northeastern United States were mostly middle class whites. In this period of expansions, several branch communes were opened in New York and New Jersey. Father Divine's followers finally named the movement the International Peace Mission movement. Father Divine's trial was held on May 24, 1932. His lawyer, Ellee J. Lovelace, a prominent Harlem African American and former US attorney had requested the trial be moved outside of Suffolk County due to potential jury bias. The court acquiesced, and the trial took place at the Nassau County Supreme Court before Justice Lewis J. Smith. After a long trial, with many witnesses, "Justice Smith instructed the jury to ignore the statements made by witnesses not present on the night of the raid. Smith's order invalidated most of the testimony in Father Divine's favor and severely crippled the defense."" Penninah herself said she was not in pain and told a reporter: "Death is the last sin that we must overcome. Father says it is a sin to be overcome and it is the last one for us to conquer. Some of us cannot always do it. Some of us don't have faith enough, but I have faith in my heart. " On April 20, 1937, a violent outburst occurred in a meeting when two men tried to deliver Father Divine a summons. One of the men, Harry Green, was stabbed as Father Divine fled. Father Divine went into hiding to evade authorities. During this time, one of Father Divine's most prominent followers, called Faithful Mary, defected and took control of a large commune, which was technically in her name. Of the Father she said, "he's just a damned man." She furthermore alleged that he defrauded his followers to maintain a rich lifestyle for himself. Faithful Mary also made a number of sexual allegations, including a charge that Father Divine coerced women to have sex with key disciples. In early May 1937, Father Divine was located and extradited from Connecticut and faced criminal charges in New York. That summer, Hearst's Metronone newsreel distributed mocking footage of Father Divine's followers singing outside police headquarters, "Glory, glory, hallelujah! Our God is in our land!" Later in May 1937, an ex follower called Verinda Brown filed a lawsuit for $4,476 (~$ in ) against Father Divine. The Browns had entrusted their savings with Father Divine in Sayville back in 1931. They left the movement in 1935 wishing to live as husband and wife again, but were unable to get their money back. In light of their evidence and testimony from Faithful Mary and others critical of the movement, the court ordered repayment of the money. However, this opened up an enormous potential liability from all ex devotees, so Father Divine resisted and appealed the judgment. In 1938, Father Divine was cleared of criminal charges and Mother Divine recovered. Faithful Mary, impoverished and broken, returned to the movement. Father Divine made her grovel for forgiveness, which she did. By the late 1930s, the movement stabilized, although it had clearly passed its zenith. Father Divine's political focus on anti lynching measures became more resolved. By 1940, his followers had gathered 250,000 signatures in favor of an anti lynching bill he wrote. However, passage of such statutes came slowly in New York and elsewhere. The Verinda Brown lawsuit against Father dragged on and was sustained on appeal. In July 1942, he was ordered to pay Brown or face contempt of court. Instead, Father Divine fled the state and re established his headquarters in Philadelphia, Pennsylvania. He still visited New York, however. State law forbade serving subpoenas in New York on Sunday, so he often spoke on the Sabbath day in Harlem, the Promised Land (his commune in Kingston, New York), and Sayville, New York

1942-1965: Пенсильвания

Филадельфияға көшіп келгеннен кейін, Әке Дивайнның әйелі Пеннина қайтыс болды. Оның қайтыс болған күні нақты белгісіз, себебі Әке Дивайн бұл туралы ешқашан айтпаған, тіпті оның өлімін мойындаған да жоқ. Дегенмен, бұл 1943 жылы болған, өйткені оның соңғы рет көрінуі 1942 жылы Нью-Йоркте өткен банкетте болды.

Әке Дивайн әр уағызды немесе мақаланы мына сөздермен аяқтады: "Шын жүректен сіз де, сізге жақын адамдар да, мен сияқты болуыңызды тілеймін, себебі мен жақсы, дені сау, қуанышты, бейбіт, жанды, махаббатқа толы, табысты, өркенді және рухымен, денесімен, ақылымен, сондай-ақ әрбір мүшесінде, бұлшық етінде, сіңірінде, буынында, мүшесінде, тамырында және сүйегінде, тіпті МЕНІҢ дене құрылымымның әрбір атомында, талшығында және жасушасында бақытты болыңыз". Оның доктринасынан туындаған тағы бір ерекшелік болды. Мысалы, дерлік әр уағыз "Тыныштық болсын!" деген сәлеммен және үндеумен басталатын. Әке Дивайн "сәлемдесу" орнына "тыныштық" сөзін қолдану керек деп сенді.

Доктрина

1910 жылдардың соңында "Дивиан ата" деп танылмас бұрын, Дивиан ата өзінің құдайлығын уағыздаған. 2000 жылы Солтүстік Броуд-стриттегі Темпл университетіне жақын орналасқан "Дивийн Лорейн" қонақ үйі халықаралық Бейбітшілік миссиясы қозғалысымен сатылды. Бұл, Дивиан атаның үйретіктеріне сәйкес, ерлер мен әйелдер үшін бөлек қабаттары бар бюджеттік қонақ үй болатын. Батыс Филадельфиядағы "Дивийн Трейси" қонақ үйі 2006 жылы сатылды.