Дейн Радхиар (1895-1985) – американдық астролог, композитор, трансперсональды астрологияның негізін қалаушы. Биографиясы, өмірі мен еңбектері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық астролог (1895–1985)
American astrologer (1895 1985)
Дэйн Рудхяр (23 наурыз 1895 – 13 қыркүйек 1985), шын аты Дэниел Ченневьер, американдық жазушы, модернист композитор және гуманистік астролог болған. Ол қазіргі заманғы трансперсоналды астрологияның негізін салушысы.
Dane Rudhyar (March 23, 1895 – September 13, 1985), born Daniel Chennevière, was an American author, modernist composer and humanistic astrologer. He was a pioneer of modern transpersonal astrology.
Өмірбаян
Дане Рудхяр 1895 жылғы 23 наурызда Парижде дүниеге келген. 12 жасында ауыр сырқаттан соң жасалған операция оны мүгедек қалдырды, ол дене қимылының шектеулі болуын өтеу үшін музыка мен интеллектуалды дамуға бет бұрды. Ол Сорбоннада, Париж университетінде (16 жасында бітірді) және Париж консерваториясында оқыды. Философияға ерте қызығушылығы және Париждегі суретшілер қауымымен байланысы оның барлық өмірдің циклдік сипатта екендігіне сендіруіне әкелді. Жастық шағында Ницшеден әсер алған Рудхяр өзін жаңа дәуірдің мәдени эволюциясының "тұқым себушісі" деп санады. 1916 жылдың қараша айында Рудхярдың музыкасы оны Нью-Йорк Метрополитен Операсы арқылы Нью-Йорк қаласына жеткізді. Бұл Америка Құрама Штаттарында орындалған алғашқы политональды музыкалық шығармалардың бірі болды. Ол сондай-ақ Америкадағы алғашқы жапондық Дзен шеберлерінің бірі – Сасаки Рошимен танысты, ол оны Шығыс философиясы мен эзотериканы зерттеуге бағытталды. 1920 жылдары Калифорнияда тұрды (жиі Нью-Йоркке сапар шекті), ал 1930 жылы тәуелсіз теософ Уилл Левингтон Комфорттың хатшысы Марла Контентоға үйленді. Комфорт Рудхярды Марк Эдмунд Джонсқа таныстырды, ол оны астрологиямен таныстырды. Рудхяр Джонстан астрология бойынша нұсқаулықтарды алды. Рудхяр Карл Густав Юнгтың психологиялық еңбектерін зерттеген кезеңде астрологияны үйренді және астрология мен Юнг психологиясын біріктіру туралы ойлай бастады. Рудхяр мен Эя 1953 жылы ажырасқанға дейін Колорадо, Нью-Мексико, Айова және Нью-Йорк штаттарында өмір сүрді. Келесі екі онжылдық бойы Рудхяр астрология туралы жазуды және лекция оқуды жалғастырды, бірақ астрологиялық қауымдастықта құрметке ие болғанымен, одан тыс жерлерде оның есімі көп танылмады. Жаңа дәуір қозғалысы пайда болғаннан кейін, 1970 жылдары ғана ірі баспа үйлер оны танып, оның еңбектерін жариялай бастады: алғашқылардың бірі 1970 жылы Penguin Books баспасында жарық көрген «Астрология практикасы» кітабы болды. 1969 жылы Рудхяр өзінің көзқарасын дамытуға бағытталған шағын кәсіби ұйым – Халықаралық гуманистік астрология комитетін құрды. Ол өміріндегі ең жемісті кезеңдерінің бірін бастады, келесі он жыл ішінде жылына бірнеше кітап жариялады. Ол трансперсоналдық психологияның түсініктерін қабылдады, ол өзгертілген және жоғары деңгейдегі саналық күйлерін зерттеуге бағытталған, ал 1970 жылдардың ортасына қарай гуманистік астрологиядан асып, оны «трансперсоналдық астрология» деп атады. Ол сондай-ақ Жаңа дәуір қозғалысы туралы ойлана бастады және планеталық сана мен Жаңа дәуір философиясы туралы бірнеше терең зерттеулер жазды. Дане Рудхяр 1985 жылғы 13 қыркүйекте Сан-Францискода қайтыс болды.
Dane Rudhyar was born in Paris on March 23, 1895. At the age of 12, a severe illness and surgery disabled him, and he turned to music and intellectual development to compensate for his lack of physical agility. He studied at the Sorbonne, University of Paris (graduating at the age of 16), and at the Paris Conservatoire. His early ventures into philosophy and his association with the artistic community in Paris led to his conviction that all existence is cyclical in character. Influenced by Nietzsche as a youth, Rudhyar envisioned himself as a "seed man" of new age cultural evolution. In November 1916, Rudhyar's music brought him to New York City, by the New York Metropolitan Opera. This was one of the first polytonal pieces of music performed in the United States. He also met Sasaki Roshi, one of the early Japanese Zen teachers in America, who led him in the study of Oriental philosophy and occultism. He stayed in California (often commuting to New York) through the 1920s and in 1930 married Marla Contento, secretary to independent Theosophist Will Levington Comfort. Comfort introduced Rudhyar to Marc Edmund Jones, who in turn introduced him to astrology. Rudhyar received mimeographed lessons on astrology from Jones. Rudhyar learned astrology during a period when he was also studying the psychological writings of Carl Gustav Jung, and he began to think in terms of bringing astrology and Jungian psychology together. Rudhyar and Eya lived in Colorado, New Mexico, Iowa and New York, before eventually divorcing in 1953. Over the next two decades Rudhyar continued to write and lecture on astrology, but while he was honored within the astrological community he was little known outside of it. It was not until the 1970s, as the New Age movement emerged, that major publishing houses discovered him and began to publish his writings: among the first was The Practice of Astrology, published in 1970 by Penguin Books. In 1969 Rudhyar founded the International Committee for Humanistic Astrology, a small professional society that would work on the development of his perspective. He began one of the most fruitful periods of his life, turning out several books a year for the next decade. He began to absorb the insights of transpersonal psychology, which concentrated on exploring altered and exalted states of perception, and by the mid 1970s had moved beyond humanistic astrology to what he termed "transpersonal astrology." He also began to reflect upon the New Age movement and wrote several of the more sophisticated volumes on planetary consciousness and New Age philosophy. Dane Rudhyar died on September 13, 1985, in San Francisco, California.
Астрологиялық жазбалар
Рудхьярдың қырықтан астам кітабы мен жүздеген мақаласының көбі астрология мен руханилыққа арналған. Астрология саласында оның атын шығарған кітабы – осы тақырыптағы алғашқы еңбегі, "Тұлға астрологиясы" (1936). Астрологияның негізінен болжам жасау емес, интуитивті түсініктерді дамыту екенін айтқан "Тұлға астрологиясы", Рудхьярдың өзге де жазбаларына тән, тығыз және қиын стильде жазылса да, "еркін таңдау" астрологиясының ең ықпалды еңбектерінің бірі болды. Рудхьярдың астрологиялық еңбектері 1960-1970 жылдардағы Жаңа дәуір қозғалысына, әсіресе ол тұрған және лекция оқыған Сан-Францискодағы хиппилер арасында үлкен әсер етті. Рудхьяр "шынайы алғашқы хиппилерді" Жаңа дәуірдің алға басушылары деп есептеді. 1967 жылы бұл оқиға Сан-Францискодағы "Махаббат жазы" кезеңінде ең жоғары деңгейге жетті. Ең бастысы, 1972 жылы Дейн Рудхьяр Суқұйғыш дәуірі 2062 жылы басталады деп болжады.
Most of Rudhyar's more than forty books and hundreds of articles concern astrology and spirituality. The book that established his reputation in the astrological field was his first on the subject, The Astrology of Personality (1936). Arguing that astrology is not essentially predictive but rather productive of intuitive insights, The Astrology of Personality was one of the most influential tracts of "free will" astrology, despite being written in the dense, circuitous style that characterizes much of Rudhyar's writing. Rudhyar's astrological works were influential in the New Age movement of the 1960s and 1970s, especially among the hippies of San Francisco, where he lived and gave frequent lectures. Rudhyar regarded the 'true early hippies' as potential harbingers of a New Age. In 1967 the scene reached its peak in the Summer of Love in San Francisco." Most notably, Dane Rudhyar predicted in 1972 that the Age of Aquarius would begin in 2062.
Музыка және музыкалық композициялар туралы жазбалар
Дане Рудхяр музыка туралы да көп жазды, «Клод Дебюсси және оның шығармалары» (1913), «Диссонанстық үйлесім» (1928), «Инду музыкасының қайта жаралуы» (1928), «Дыбыстың жаңа сезімі» (1930) және «Тонның сиқыры мен музыка өнері» (1982) сияқты кітаптар жариялады. Рудхярдың өзінің композициялары диссонанстық гармонияны пайдаланады, бірақ Чарльз Сигердің туындылары сияқты жүйелі емес; Рудхяр мұндай қатаң тәсілге философиялық тұрғыдан қарсы болды. Оның музыкалық ой-өрісіне Анри Бергсон және теософия ықпал етті, ал ол композиторларды медиумдар деп қарастырды, «жаңа композитор» енді «композитор» емес, шақырушы, сиқыршы. Оның материалы – оның музыкалық аспабы, тірі нәрсе, өзінің өмірлік заңдарымен жабдықталған, формулаларды келемеждейтін, қорқынышты түрде тірі құпия. Рудхярдың ең ерекше музыкасы фортепианоға арналған, оның ішінде «Тетраграмма» (1920–67) және «Пентаграмма» (1924–26) сериялары, «Синтония» (1919–24, қайта жөнделген 1967) және «Граниттер» (1929) бар. Оның туындыларының көбісі қысқа бөлімдерден тұрады – ол ұзақтық пен оған байланысты құрылымдық талаптар абстракцияға және дыбыстың сезімтал физикалық жаратылысынан алшақтатуға әкеледі деп ойлады. Ол ХХ ғасырдың басындағы бірнеше композиторларға, соның ішінде Рут Кроуфорд пен Карл Рагглсқа, сондай-ақ Генри Коуэллтің айналасындағы «ультрамодернистер» деп аталатын топтың мүшелеріне әсер етті. Коуэлл оған «Рудхяр» (1924) атты жеке фортепианолық пьесасымен құрмет көрсетті. Өмірінің соңында Рудхярдың музыкалық шығармашылығы композиторлар Джеймс Тенни, Хсиунг Зей Вонг және Питер Гарландпен қайта ашылды, олар Рудхярдың «ең жақсы туындылары 1920 және 1970 жылдары жарық көрді!» деп мәлімдеді.
Dane Rudhyar wrote extensively on music as well, producing such books as Claude Debussy and His Work (1913), Dissonant Harmony (1928), Rebirth of Hindu Music (1928), The New Sense of Sound (1930), and The Magic of Tone and the Art of Music (1982). Rudhyar's own compositions tend to employ dissonant harmony, emphatically not of a systematic variety such as Charles Seeger's; Rudhyar was philosophically opposed to such a rigid approach. His musical thought was influenced by Henri Bergson and theosophy, and he viewed composers as mediums, writing that "the new composer" was "no longer a 'composer,' but an evoker, a magician. His material is his musical instrument, a living thing, a mysterious entity endowed with vital laws of its own, sneering at formulas, fearfully alive." Rudhyar's most distinctive music is for piano, including his Tetragram (1920–67) and Pentagram (1924–26) series, Syntony (1919–24, rev. 1967), and Granites (1929). His works are almost all composed of brief movements—he felt that length and its attendant structural demands led to abstraction and away from the sensuous physicality of sound. He influenced several early 20th century composers including Ruth Crawford and Carl Ruggles, as well as members of the group centered around Henry Cowell known as the "ultra modernists." Cowell paid homage to him with a solo piano piece, A Rudhyar (1924). Late in his life, Rudhyar's musical work was rediscovered by the composers James Tenney, Hsiung Zee Wong, and Peter Garland, who declared that Rudhyar's "best works occurred in the 1920s and 1970s!!!"