Солтүстік Америкадағы Реформалық Иудаизм Ұйымы

Кіріспе

Солтүстік Америкадағы Реформалық иудаизм ұйымы

1873 жылы раввин Исаак Майер Уайз құрған, 2003 жылға дейін Америкалық еврей қауымдарының одағы (UAHC) деп аталған, Реформалық иудаизм одағы (URJ) Солтүстік Америкадағы Реформалық иудаизмнің қауымдық бөлімі болып табылады. Раввин Уайз құрған тағы екі ұйым – еврей діні институтының еврей колледжі және Америка раввиндерінің орталық конференциясы. URJ-нің қазіргі президенті – раввин Рик Джейкобс. URJ-де 831 қауымда тіркелген шамамен 880 000 ересек адам бар. Ол 2,2 миллион адамды қамтиды деп мәлімдейді, себебі ересек американдық яһудилердің үштен бірінен астамы, оның ішінде көптеген синагог мүшелері емес, Реформалық иудаизммен байланысын жариялайды, бұл оны ең ірі яһуди дін ағымына айналдырады. UAHC Прогрессивті яһудизмнің әлемдік одағының негізін қалаушы мүшесі болды, және URJ оның ең ірі бөлігі болып табылады.

Сенімдер мен тәжірибе

Реформалық иудаизм, сондай-ақ либералдық немесе прогрессивті иудаизм деп аталады, бірнеше негізгі қағидаларды қабылдайды, оның ішінде теистік, жеке Құдайға сенім; үздіксіз аян, Киелі кітаптарды Құдайдың шабытымен жазған адамдар деп есептеу. Реформа қозғалысы жеке адамның өзінің еврейлік сенімдерін қалыптастыру және рухани тәжірибесінің соңғы шешімшісі болу құқығын қолдайды. Сонымен қатар, реформалық иудаизм дәстүрді түсіну және негізді шешімдер қабылдау үшін еврей білімін маңызды санайды. Реформа қозғалысы мүшелерін синагога мен еврей қауымдық өміріне қатысуға шақырады. Реформалық иудаизм иудаизмнің моральдық және этикалық императивтері мен дәстүрлі рәсімдер мен тәжірибелер арасында ерекшелік жасайды, олардың иудаизмнің жоғары мақсатына сәйкес келу үшін өзгертілуі немесе жаңаруы мүмкін деп санайды. Реформалық иудаизмнің тағы бір маңызды қағидасы – яһудилердің Құдайдың хабарын тарату, ұлттарға нұрлы үлгі болу миссиясы. Реформалық иудаизм болашақтағы бейбітшілік Мессиялық дәуірді болжайды, бірақ жеке Мессияның келуіне немесе Иерусалимдегі Үшінші ғибадатхананың және құрбандықтардың қалпына келтірілуіне сенімсіз. Реформалық иудаизм соңғы күндерде дененің қайта тірілуі туралы ұғымды қабылдамайды, бірақ жанның мәңгілігін мойындайды. «Классикалық» дәуірінде, шамамен Азамат соғысы мен 1930 жылдар аралығында, американдық реформа иудаизмнің көптеген рәсімдік аспектілерін және дәстүрлі заңгерлік билікті (халаханы) қабылдамады, діни өмірге рационалистік, универсалистік көзқарас ұстанды. 1937 жылғы Колумб қағидаларының декларациясынан бастап «Жаңа реформа» осы элементтерді қайта енгізуге және еврейлердің ерекшелігін атап көрсетуге тырысты, бірақ жеке адамның тәуелсіздігін сақтап қалды. Сонымен қатар, конфессия инклюзивтілік пен әртараптандыруды басымдыққа қойды. Бұл 1970 жылдары «Үлкен шатырлық иудаизм» саясатын қабылдағаннан кейін айқын байқалды. Ескі рәсімдер қайтадан сәнге енді, жуыну сияқты рәсімдер де кеңінен қолданыла бастады. Алғашқыда қысқартылған және көптеген ағылшын тіліндегі сөздерді қамтитын құлшылық дұғаларында еврей және дәстүрлі формулалар қалпына келтірілді, бірақ бұл теологиялық себептерге байланысты емес еді. «Классикалық» реформадан айырмашылығы, «Жаңа реформа» діни көзқарасты адамның нақты сенімімен теңестіруді тоқтатты. Жастардың сенімдегі білімдерін тексеру үшін емтихан тапсыратын растау рәсімдері көбінесе Бар және Бат Мицвамен алмастырылды, бірақ көптеген жасөспірімдер он төрт және он сегіз жас аралығында (әдетте Апталар мерекесінде) растау рәсімінен өтеді. Реформаның ерекше ерекшелігі – бұл ежелгі раввиндік «Тикун Олам» (Әлемді жөндеу) тұжырымын түсіндіруі болды. Ол әлеуметтік әділдікті қамтамасыз ету және азаматтық құқықтар қозғалысы, әйелдер теңдігі және гомосексуалдар құқықтары сияқты прогрессивті мақсаттарға қол жеткізуге қатысуға шақырушы күшке айналды. WUPJ-дегі бауырлас қозғалыстармен бөлісетін американдық реформаның тағы бір маңызды аспектісі – еврейлік бірегейлікке қатысты көзқарасы. Дінаралық некелер, бір кезде тыйым салынған – CCAR 1909, 1947 және 1962 жылдары қабылданған жарлықтармен мұндай рәсімдерге дін қызметкерлерінің қатысуын жазалаған – 20 ғасырдың соңына қарай жиірек кездесе бастады. 1979 жылы URJ аралас некедегілерді және олардың жұбайларын қабылдау саясатын қабылдады, соңғылары дінге қайта оралуы үмітімен. 1983 жылы ол еврей дінін аталық тегіне негіздеп мойындады, егер олар сенімге жақын екенін көрсетсе, жалғыз еврей ата-анасының баласы (әкесі немесе анасы) оның мәртебесін мұра етіп алатынын растады. Еврей дінін қабылдамайтын еврей анасының балалары еврейлер деп есептелмейді. Бұл шаралар Реформаны американдық ірі конфессиялар арасында еврей емес отбасы мүшелеріне ең құлшыныспен қарайтын конфессияға айналдырды: 2006 жылы синагога мүшелерінің 17% үй шаруашылықтарында дінін өзгерткен жұбайы болса, 26% дінін өзгертпеген жұбайы болды. Бұл саясат дәстүрлі қозғалыстар арасында үлкен шиеленістер тудырды. Православ және консервативті діндарлар реформалық түрлендірудің жарамдылығын бұрыннан қабылдамады, бірақ соңғылардың арасында CCAR раввиндарының халахикалық стандарттар бойынша процесті жүзеге асыруға бейімділігі көптеген жағдайларды мақұлдауға мүмкіндік берді. Аталық тегінің есепке алынуы екі басқа конфессия тарапынан Реформалық сайлаушылардың үлесінің өсуіне еврей емес деп қарауға себеп болды.

Reform Judaism, also known as Liberal or Progressive Judaism, embraces several basic tenets, including a belief in a theistic, personal God; continuous revelation, with the view that scripture was written by divinely inspired humans. The Reform movement upholds the autonomy of the individual to form their own Jewish beliefs, and to be the final arbiter of their own spiritual practices. At the same time, Reform Judaism stresses Jewish learning in order to gain insights into the tradition and make informed choices. The Reform movement also encourages its members to participate in synagogue and communal Jewish life. Reform Judaism draws a distinction between the moral and ethical imperatives of Judaism and traditional ritual requirements and practices, which, it believes may be altered or renewed to better fulfill Judaism's higher function. Another central tenet of Reform Judaism is the belief that it is the universal mission of Jews to spread God's message, to be a light unto the nations. Reform Judaism foresees a future Messianic Age of peace, but without the coming of an individual Messiah or the restoration of the Third Temple and sacrificial cult in Jerusalem. Reform Judaism rejects the notion of bodily resurrection of the dead at the end of days, while affirming, at most, immortality of the soul. During its "Classical" era, roughly between the Civil War and the 1930s, American Reform rejected many ceremonial aspects of Judaism and the authority of traditional jurisprudence (halakhah), favoring a more rationalistic, universalist view of religious life. "New Reform", from the 1937 Columbus Declaration of Principles and onwards, sought to reincorporate such elements and emphasize Jewish particularism, though still subject to personal autonomy. Concurrently, the denomination prioritized inclusiveness and diversification. This became especially pronounced after the adoption of "Big Tent Judaism" policy in the 1970s. Old ritual items became fashionable again, as were ceremonies, such as ablution. The liturgy, once abridged and containing much English, had more Hebrew and traditional formulae restored, though not due to theological concerns. In contrast with "Classical", "New Reform" abandoned the drive to equate religious expression with one's actual belief. Confirmation ceremonies in which the young were examined to prove knowledge in the faith, once ubiquitous, were mostly replaced by Bar and Bat Mitzvah, yet many adolescents still undergo Confirmation (often at the Feast of Weeks) between the ages of fourteen and eighteen. A unique aspect of Reform was its interpretation to the old rabbinic concept of Tikkun Olam (Repair of the World); it became a rallying cry for participation in various initiatives pursuing social justice and other progressive agendas, like the Civil Rights Movement, women's equality and gay rights. Another key aspect of American Reform, which it shares with sister movements in the WUPJ, is its approach to Jewish identity. Interfaith marriage, once a taboo – the CCAR penalized any involvement by its clergy in such ceremonies by ordinances passed in 1909, 1947 and 1962 – were becoming more prevalent toward the end of the 20th Century. In 1979, the URJ adopted a policy of embracing the intermarried and their spouses, in the hope the latter would convert. In 1983 it recognized Judaism based on patrilineal descent, affirming that offspring of a single Jewish parent (whether father or mother) would be accepted as inheriting his status if they would demonstrate affinity to the faith. Children of a Jewish mother who will not commit to Judaism were not to be considered Jewish. These measures made Reform the most hospitable to non Jewish family members among major American denominations: in 2006, 17% of synagogue member households had a converted spouse, and 26% an unconverted one. These policies also raised great tensions with the more traditional movements. Orthodox and Conservatives rejected the validity of Reform conversions already before that, though among the latter, the greater proclivity of CCAR rabbis to perform the process under halachic standards allowed for many such to be approved. Patrilineal descent caused a growing percentage of Reform constituency to be regarded as non Jewish by the two other denominations.

Ұйымдастыру құрылымы

URJ құрамына АҚШ-та 846 қауым, ал Канадада 27 қауым кіреді. Одақ төрт әкімшілік округтен тұрады: Батыс, Шығыс, Оңтүстік және Орталық. Олар өз кезегінде жергілікті қауымдардың топтарын қамтитын 35 өңірлік қауымға бөлінеді; олардың 34-і АҚШ-та, ал біреуі Канадалық реформалық иудаизм кеңесіне қатысты барлық мүшелерді білдіреді. URJ-ге 253 мүшеден тұратын сенімгерлер кеңесі басшылық етеді. Бұл кеңесті 5000 мүшелік Бас Ассамблея қадағалайды, ол екі жылда бір рет шақырылады. Ол алғаш рет 1874 жылдың 14 шілдесінде Кливленд қаласында өткізілді, ал соңғы жиын 2019 жылдың 11-15 желтоқсанында Чикагода ұйымдастырылды. Басқарма URJ президенті басқаратын Жоғары деңгейдегі басшылар тобына басшылық етеді. Рухани жетекшілікке 2300 дін қызметкері бар Америка раввиндерінің Орталық конференциясы жауапты, олар жыл сайын жиналады. CCAR мүшелерінің көпшілігі Реформа қозғалысының семинариясы – Еврей одағы колледжінің дін институтында білім алған. CCAR-дың баспа бөлімі бар және ол Ритуал, Жауаптар және Доға кітаптары сияқты әртүрлі комитеттердің жұмысын қадағалайды. Синагог дұғаларын негізінен CCAR және Америка канторлар конференциясының мүшелері орындайды. URJ-дің саяси және заңнамалық жұмыстарын Вашингтон қаласында орналасқан Діни әрекеттер орталығы жүзеге асырады. RAC діни құндылықтарға негізделген саяси ұстанымдарды жақтайды және Тикун Олам идеясының аясында саяси прогрессивизммен байланысты. Тикун Олам еврей тілінде «дүниені жақсарту» дегенді білдіреді. Бұл конфессияны Реформалық иудаизм әйелдері де қолдайды (бұрынғы Ұлттық ғибадатханалар федерациясы). URJ-де АҚШ-та шамамен 850 000 адам бар, оның ішінде 760 000 еврей және 90 000 басқа ұлттан шыққан, дінге өтпеген жұбайлар. Көптеген адамдар синагогқа мүше болмай-ақ Реформалық иудаизмді ұстанады. 2013 жылғы Pew сауалнамасы бойынша АҚШ-тағы еврейлердің 35%-ы өзін реформашы деп санайды (2001 жылғы AJC сауалнамасында бұл көрсеткіш 38% болған), осы деректерге сүйене отырып, Стивен М. Коэн балаларды есепке алмағанда, тіркелмеген 1,154,000 ересек мүше бар екенін болжады. Канадада тағы 30 000 қауым мүшесі бар. Осы нәтижелерді ескере отырып, URJ жалпы саны 2,2 миллион адамды құрайтынын мәлімдейді.

The URJ incorporates 846 congregations in the United States and 27 in Canada. The Union consists of four administrative districts, West, East, South and Central, which in turn are divided into a total of 35 regional communities, comprising groups of local congregations; 34 are in the United States and one represents all those affiliated with the Canadian Council for Reform Judaism. The URJ is led by a board of trustees, consisting 253 lay members. This board is overseen by the 5,000 member General Assembly, which convenes biennially. It was first assembled in Cleveland on 14 July 1874, and the most recent biennial was held in Chicago on 11–15 December 2019. The board directs the Senior Leadership Team, headed by the URJ President. Spiritual guidance is provided by the Central Conference of American Rabbis, which has some 2,300 clergy members who convene annually. Most CCAR members have been trained at Hebrew Union College Jewish Institute of Religion, the Reform movement's seminary. The CCAR has a publishing arm and oversees various committees, such as those focusing on Ritual, Responsa, and Prayerbooks. Synagogue prayers are conducted mainly by members of the CCAR and of the American Conference of Cantors. The political and legislative outreach of the URJ is performed by the Religious Action Center based in Washington D. C. The RAC advocates policy positions based upon religious values, and is associated with political progressivism, as part of the vision for Tikkun Olam. Tikkun Olam in Hebrew means “repairing the world.” The denomination is also supported by the Women of Reform Judaism (formerly, the National Federation of Temple Sisterhoods). The URJ has an estimated constituency of 850,000 in the United States, 760,000 Jews and further 90,000 non converted gentile spouses. A greater number identifies with Reform Judaism without affiliating with a synagogue. The 2013 Pew survey assessed that 35% of Jews in the United States consider themselves Reform (the 2001 AJC poll cited 38%); based on these figures, Steven M. Cohen estimated there were 1,154,000 identifying non member adults in addition to those registered, not including children. There are further 30,000 affiliated congregants in Canada. Citing those findings, the URJ claims to represent a total of 2.2 million individuals.

Жастар тобы мен жазғы лагерьлер

NFTY синагог деңгейіндегі реформалық жастар ұйымдарын толықтыру және қолдау мақсатында құрылған. Шамамен 750 жергілікті жастар тобы ұйымға мүше, олардың жалпы саны 8500-ден астам. URJ Camp & Israel Programs – әлемдегі ең ірі еврей лагерь жүйесі, Солтүстік Америкада 14 жазғы лагерьтен тұрады, соның ішінде ғылым және технология, шығармашылық өнер мен спорт салаларындағы мамандандырылған лагерьлер, сондай-ақ ерекше қажеттіліктері бар жастарға арналған бағдарламалар бар. Көптеген лагерьлер орта мектеп оқушыларына "Yallah! Israel" бағдарламасы арқылы жазда Израильге бару мүмкіндігін ұзақ жылдардан бері ұсынып келеді. Одақ семинарлар мен студенттер үшін әртүрлі Израиль бағдарламаларын ұсынады, оның ішінде екі жылда бір рет жастар конгресі де бар.

19 ғасыр

Реформаға ұқсас идеяларды алғаш рет 1824 жылғы 21 қарашада Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласында құрылған Израильдің реформаланған қоғамы білдірді. Оны Исаак Харби, Абрахам Моисе және Дэвид Нунес Карвалхо басқарды, олар Кахал Кадош Бет-Элохим қауымындағы жас, америкалық және діни талаптары жұмсақ ұрпақтың өкілдері болды. Англияда туған иммигранттардан құрылған, қатаң тәртіпке қарсы шыққан Харби мен оның ізбасарлары әдептілік мәселесіне ерекше көңіл бөлді. Олар уағыздарды ағылшын тілінде оқуды, синагог істерін ағылшын тілінде жүргізуді (Батыс сефардтары арасында кең таралған) ерте заманауи испан тілінде емес, сондай-ақ басқа да талаптар қойды. Бірақ олар негізгі мәселелерге де келді. Бірінші жылдығында Харби сөз сөйлеп, раввиндік иудаизмді ескірген сенім деп жариялады, ол енді қажет емес, ал Америка – «Киелі кітаптағы Уәде етілген жер». Күзетшілер тарапынан жалғасып келген бас тартудан кейін, олар екінші жылдығында өздерінің дұға үйін құрды. Үш жетекші дұға кітабын жазып, одан Мәсіх туралы айтуды, құрбандықтарды қалпына келтіруді және Сионға оралуды толығымен алып тастады. Ол 1830 жылы жарық көрді. Осы бағыттағы одан да орташа өзгерістер, реформаланған саналған алғашқы литургияда 1818 жылы Гамбургте шу тудырды. 1833 жылы бірнеше ондаған мүшеден тұратын қоғам тарап, Бет-Элохимге қайта қосылды, бірақ олар ықпалды болуын тоқтатпады. 1836 жылы қайта біріккен қауым Густав Позанскиді кантор етіп тағайындады. Ол Гамбургте болды және Гамбург ғибадатханасының рәсімін білді. Алғашында дәстүрлі болған Позански жақын арада басқа жолға түсті. 1843 жылы ол Екінші мереке күнін жоюға тырысты, кейін Маймонидтің Символының өзінің нұсқасын жариялады, онда өлгендердің қайта тірілуі мен Мәсіх туралы еске салмайды. Ол сондай-ақ түрлі діни реформаларды енгізді. Бұрынғы сепаратистердің көпшілігінің қолдауымен ол 1847 жылы отставкаға кетті. Осыған дейін бір жыл бұрын Еуропадан Исаак Майер Уайз келді. Яһуди иммигранттарының ұйымдасқан және бекітілген діни басшылығы болмаған елде Уайз тез арада танымал болды. Дәстүрлі сенімнен алыс болғанымен, ол жаңа, жан-жақты көзқарас ұсынуға мүдделі емес еді, прагматикалық келісімдерге назар аударды. Уайз синагог тарихында алғаш рет отбасылық орындықтарды енгізді (қауымы шіркеу сатып алған кезде) Олбаниде Шаббат Шува, 3 қазан 1851 жылы. Оның американдық яһуди дінін біріктіруге тырысуы оны консервативті Исаак Лизермен келісімге келуге итермеледі. Олардың арасындағы қарым-қатынас, бастан-ақ күдікпен толған, 1855 жылы Кливленд Синодында Уайз Лизердің талаптарымен келіскеннен кейін аяқталды, содан кейін соңғысы кеткен кезде ол кері қайтарылды. Уайздың орнына радикалды реформашы раввин Дэвид Эйнхорн келді. Көптеген неміс раввиндері олардың діни көзқарастары мемлекеттік араласудан немесе қоғамдық қысымнан азат болған жерге, мұхиттың ар жағына көшіп кетті. Эйнхорн біртіндеп үстемдікке ие болды, бірақ оның және Уайз арасындағы қайшылықты синергия американдық реформаның негізін қалады. 1869 жылғы 3-6 қарашадағы Филадельфия конференциясында радикалдар жеңіске жетті және Германияда өткен онжылдықтарда жасалған теорияны қорытындылайтын платформа қабылданды. Діни қызметкерлердің артықшылықтары жойылды, өйткені ғибадатхананы қайта құру күтілмеді; Мәсіхке және қайта тірілуге сену жоққа шығарылды. Майкл Мейер бұл құжатты конфессиялық «тәуелсіздік декларациясы» деп санады. Діни ажырасудың қажеттілігі (гет) де жойылды, азаматтық ажырасу жеткілікті деп расталды, бұл дәстүрлі дәстүрлердің көпшілігін тастауға бағытталған алғашқы қадамдардың бірі болды. Американдық яһудилер, тіпті формальды түрде ортодоксалдылар да, діни салттарды сақтамағанымен, реформа оларды ресми түрде жоюға кірісті. Оның ілімі иммигранттар, әсіресе олардың ассимиляцияланған балалары тарапынан жақсы қабылданды. 1860 жылы АҚШ-тағы 200 синагогтың ішінде реформаланғандарының бірнешеуі ғана болды. Жиырма жылдан кейін қазіргі 275 синагогтың барлығы дерлік осы қозғалысқа кірді. 1873 жылғы 8 шілдеде 34 қауымның өкілдері Цинциннатидегі Мелодеон залында (Огайо штаты) жиналып, Уайзтың басшылығымен Америкалық еврей қауымдарының одағын (UAHC) құрды. Бұл атау оның барлық яһудилерді бір шатыр астына біріктіру үмітін білдірді. 1875 жылы Уайз сондай-ақ Еврей одағы колледжін құрды. Бірақ оның орташа көрініс сақтауға тырысулары сәтсіз аяқталды. Белгілі бір оқиғада, 1883 жылғы 11 шілдеде HUC-тан бірінші түлектерді құттықтау кешінде кашер емес тағамдар, мысық және қабықшалылар берілді. Соқталған тағам кеші, бұл шешім еврей кейтерингтік компаниясының, емес Уайздің (ол диеталық заңдарды сақтаған) шешімі болғанымен, UAHC-тан тыс қалған Сабато Морайс сияқты американдық дәстүршілдердің наразылығын тудырды. Кейбір консервативті мүшелер бөлмеден жиреніспен шығып кеткендерін айтты, бірақ оқиға туралы нақты мәліметтер аз. 1885 жылы раввин Александр Кохуттың келуі анық ұстаным қабылдауға мәжбүр етті. Захариас Франкельдің және оның Позитивтік тарихи мектебінің ізбасары Кохут UAHC-ны дәстүрлі яһудиліктен бас тартқаны үшін сынады. Оның және реформаның бас идеологы раввин Кауфман Колер арасындағы қызу пікірталас соңғысын 19 қарашада Питтсбург платформасын қабылдауға шақырды. «Классикалық реформа» рухын бейнелейтін ол қозғалыстың теориялық негізіне жаңа ештеңе қоспады, бірақ оны нақты түсіндірді. Бүгін біз тек моральдық заңдарды ғана міндетті деп қабылдаймыз және өмірімізді көтеріп, қасиеттейтін ғана рәсімдерді сақтаймыз деп жарияланды. UAHC-дан наразылық білдіріп, Кохут, Морайс және олардың жақтастары Еврей теологиялық семинариясын құрды. Бастапқыда реформа емес ағымдардың барлығын біріктірген ол консервативті яһудиліктің орталығына айналды. 1889 жылы Уайз Америкалық раввиндердің орталық конференциясын құрды.

Reform like ideas in the United States were first expressed by the Reformed Society of Israelites, founded in Charleston, South Carolina on 21 November 1824. It was led by Isaac Harby, Abraham Moise, and David Nunes Carvalho, who represented the younger, Americanized, and religiously lax generation in the Congregation Kahal Kadosh Beth Elohim. Standing in opposition to a more stringent establishment, formed from English born immigrants, Harby and his followers were mainly concerned with decorum. They demanded English language sermons, synagogue affairs handled in English rather than Early Modern Spanish (as was prevalent among Western Sephardim), and so forth. However, they also arrived at more principled issues. On their first anniversary, Harby delivered an oratory in which he declared Rabbinic Judaism a demented faith, no longer relevant, and that America was "the Promised Land of Scripture." They fully seceded by their second anniversary, after continued rebuffs on the part of the wardens, forming their own prayer group. The three leaders authored a prayerbook in which they completely excised any mention of the Messiah, restoration of sacrifices, and return to Zion. It was published in 1830. Far more moderate alterations along these lines, in the first liturgy considered Reformed, caused an uproar at Hamburg in 1818. The Society, numbering several dozens, dissipated and merged back into Beth Elohim during 1833, but they did not cease being a factor. In 1836, the reunified congregation hired Gustavus Poznanski as cantor. He spent time in Hamburg and knew the rite of the Hamburg Temple. Traditional at first, Poznanski soon followed a different course. In 1843 he attempted to abolish the Second Day of Festivals and later published his own version of the Maimonides' Creed, which lacked reference to Resurrection of the Dead and the Messiah. He also instituted various ritual reforms. Supported by many of the former secessionists, he eventually resigned in 1847. A year before that, Isaac Mayer Wise arrived from Europe. In a country where Jewish immigrants lacked an organized and established religious leadership, Wise quickly rose to prominence. While far from traditional belief, he was disinterested in offering a comprehensive new approach, focusing on pragmatic compromises. Wise introduced family pews for the first time in known synagogue history (by random, when his congregation bought a church) in Albany on Shabbat Shuvah, 3 October 1851. His attempts to forge a single American Judaism motivated him to seek agreement with the conservative Isaac Leeser. Relations between them, wrought with suspicion from the beginning, were terminated after Wise agreed to Leeser's demands in the 1855 Cleveland Synod and then retracted when the latter left. Wise was soon outflanked by the radical Reform rabbi David Einhorn, who espoused a dogmatic, rigid line demanding conformity with the principles of Reform Judaism then formulated in Germany. Many other German rabbis crossed the ocean to the land where their religious outlook, free from state intervention or communal pressures, could be expressed purely. Einhorn gradually gained the upper hand, though the conflict laden synergy between him and Wise would lay the foundation of American Reform. The Philadelphia Conference of 3–6 November 1869 saw the radicals' victory, and the adoption of a platform which summarized the theory concocted in Germany in the previous decades. Priestly privileges were abolished, as the rebuilding of the Temple was no longer anticipated; belief in the Messiah and Resurrection was denied. Michael Meyer regarded the document as the denominational "declaration of independence." The need for religious divorce (get) was also annulled, and civil divorce confirmed as sufficient, one of the first steps towards abandonment of most ritual traditions. While American Jews, even the nominally Orthodox, were scarcely observant, Reform began to officially dispose of practices still upheld. Its doctrine was well received by the immigrants and especially their assimilated children. Of 200 synagogues in the United States in 1860, there were a handful of Reform ones. Twenty years later, almost all of the existing 275 were part of the movement. On 8 July 1873, representatives from 34 congregations met in Melodeon Hall, Cincinnati, Ohio, and formed the Union of American Hebrew Congregations (UAHC) under Wise's auspices. The name reflected his hope to unite all Jews under a single roof. In 1875, Wise also founded Hebrew Union College. Yet his attempts to maintain a moderate façade failed. In a famous incident, on 11 July 1883, during the banquet celebrating the first graduation from HUC, non kosher food such as shrimps and crabs was served. The so called trefa banquet, while apparently the decision of the Jewish caterer and not of Wise himself (who observed dietary laws), prompted protests from the few American traditionalists, like Sabato Morais, who remained outside the UAHC. Several conservative members later claimed to have exited the room with repulsion, though little is factually known about the incident. It was the arrival of Rabbi Alexander Kohut in 1885 which forced an unambiguous stance. Kohut, a follower of Zecharias Frankel and his Positive Historical School, attacked the UAHC for abandoning traditional Judaism. A series of heated exchanges between him and Reform's chief ideologue, Rabbi Kaufmann Kohler, encouraged the latter to convene an assembly which accepted the Pittsburgh Platform on 19 November. Embodying the spirit of "Classical Reform", it added virtually nothing to the theoretical foundation of the movement but elucidated it clearly. It was declared that to day we accept as binding only the moral laws, and maintain only such ceremonies as elevate and sanctify our lives. A small group of conservatives withdrew from the UAHC in protest, joining Kohut, Morais, and their supporters in founding the Jewish Theological Seminary. At first unifying almost all non Reform currents, it developed into the center of Conservative Judaism. In 1889, Wise founded the Central Conference of American Rabbis.

20 ғасыр

"Классикалық реформа" көп ұзамай күрделі де қиын мәселеге тап болды. Шығыс Еуропадан келген екі миллионнан астам яһудилердің қоныс аударуы, олардың дін мәселесінде берік дәстүрлі көзқарастары болғанмен, жеке өмірінде дінге немқұрайлы қарағандары да болды. Бұл жағдай бір ұрпақ ішінде UAHC-нің ықпалын күрт азайтты. 1910 және 1920 жылдары CCAR раввиндері жаңа қоныс аударғандарға ұнату үшін бұрын тастаған көптеген қағидаларды қайта енгізе бастады. Осы ағын мен соғыстар аралық кезеңдегі антисемитизмнің күшеюі еврейлердің ерекшелігіне, халықтығына, салт-дәстүрлеріне және ритуалдарына жаңаша назар аударуға себеп болды. Классицистердің сионизмге салқын қарайтыны, олардың ескі Мессиандық сенімдерді қабылдамауынан, Иерусалимде құрбандық ғибадатханасын қалпына келтіруге қарсылығынан және азаттыққа ұмтылысынан туындады. Ал Абба Хиллель Сильвер және Стивен Уайз сияқты көптеген жаңа дін қызметкерлері, керісінше, ынталы және ықпалды сионистер болды. Бұл тенденциялар 1937 жылы Колумб қағидалар декларациясында бекітілді, оған Сэмюэл С. Кохон, Соломон Фрихоф және Шығыс Еуропадан келген басқа да раввиндер үлкен үлес қосты. Сионизмге қарсы болған реформалық раввиндер Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Американың еврейлер кеңесін құрды, бірақ Алты күндік соғыстан кейін оның қызметі азайды. 1950 жылы HUC, 1922 жылы раввин Стивен Уайз құрған реформалық раввиндерді даярлайтын еврей дін институтымен бірікті. Соғыстан кейінгі жылдары дәстүрге селективті "қайта оралу" көптеген шығыс еуропалық текті американдық яһудилерді реформалық қауымдарға тартып, UAHC мүшелерінің қатарын жылдам арттырды. Бұл факторға URJ-ның Outreach бағдарламасы, әртүрлілікке ұмтылысы ("үлкен шатырлық иудаизм") және URJ президенті, раввин Ричард Джейкобстың "батыл қонақжайлылық" деп атаған қабылдаушылық көзқарасы да қосылды. Бұл Реформалық қозғалыстың Солтүстік Америкадағы ең ірі еврей діни ағымы ретінде қалыптасуына септігін тигізді. HUC Ұлттық қатынастар жөніндегі кеңестің мүшесі ретінде Розенберг комитетіне қарсы болды, оны коммунистік ұйым деп санайтын. 1953 жылы кеңес Розенберг ісінің антисемитизмге негізделген деген айыптау еврей қауымдастығында үрей тудырды деген мәлімдеме жасады. 1990 жылы Америка еврей қауымдарының одағы және басқа да ірі еврей американдық ұйымдары Нельсон Мандела Нью-Йоркке келгенге дейін Палестина мәселесіндегі көзқарасын нақтылауын сұрады. UAHC-тің аға вице-президенті Альберт Ворспан: "Біз жағдайды түзеуге және Манделаның сапарының лайықты болуына үміттенеміз: азаттық үшін күрескен батырға құрметпен қарсы алу, артық дау-дамайсыз" деді. Америка еврей қауымдарының одағы, жамандауға қарсы лига, Америка еврей комитеті, Америка еврей конгресі және басқа да ұйымдар өкілдері қатысқан Женевадағы кездесуде Мандела еврей американдықтарын ренжіткені үшін кешірім сұрады, апартеидке қарсы күрескен Оңтүстік Африка еврейлеріне алғыс айтты, кейбір Израиль басшыларын мақтады және Израиль мемлекетінің өмір сүруге құқығы бар екендігімен келісті.

"Classical Reform" soon faced a more pressing challenge. The massive immigration from Eastern Europe, bringing over two million Jews who had strong traditional sentiments in matters of religion even when personally lax, dwarfed the UAHC constituency within a generation. In the 1910s and 1920s, the CCAR rabbis gradually reintroduced many elements once discarded in an effort to appeal to the newcomers. The influx, and the growth of interwar antisemitism, also brought a renewed stress on Jewish particularism and peoplehood, ritual, and tradition. In contrast with the coolness toward Zionism expressed by Classicists – emanating both from their rejection of old Messianic belief, involving a restoration of the sacrificial cult in Jerusalem, and commitment to emancipation – many new clergymen, like Abba Hillel Silver and Stephen Wise, were enthusiastic and influential Zionists. These tendencies were codified in the 1937 Columbus Declaration of Principles, influenced by rabbis Samuel S. Cohon, Solomon Freehof and others from Eastern Europe. Anti Zionist Reform rabbis broke away during WWII to found the American Council for Judaism, which declined in activity following the Six Day War. In 1950, HUC merged with the Jewish Institute of Religion, a Reform rabbinical college founded in 1922 by Rabbi Stephen Wise. The selective "return to tradition" encouraged many Americanized Eastern European descended Jews to flock to Reform congregations in the postwar years, rapidly swelling the membership ranks of the UAHC. This factor, along with the URJ's commitment to Outreach, diversity ("big tent Judaism"), and a welcoming attitude labeled "Audacious Hospitality" by URJ president, Rabbi Richard Jacobs, have all contributed to the Reform Movement's emergence as the largest Jewish religious denomination in North America. The HUC, as a member of the National Community Relations Advisory Council, opposed the Rosenberg Committee, believing them to be a Communist group. In 1953, the council issued a statement that the Rosenberg Committee's accusation that the Rosenberg trial was motivated by antisemitism was causing public panic within the Jewish community. In 1990, the Union of American Hebrew Congregations and other major Jewish American organizations asked that Nelson Mandela clarify his pro Palestinian views prior to his visit to New York City. The UAHC's senior vice president Albert Vorspan said that "We are hoping to clear the air and defuse the situation so that Mandela's visit is what it ought to be: a great welcome for a liberation hero without a lot of marginal controversy." In a meeting in Geneva that included representatives from the Union of American Hebrew Congregations, the Anti Defamation League, the American Jewish Committee, the American Jewish Congress, and other organizations, Mandela apologized for offending the Jewish American establishment, expressed appreciation for South African Jews who opposed apartheid, praised certain Israeli leaders, and agreed that the State of Israel had a right to exist.

КЕШЕР

КЕШЕР сөзін өз атауларына енгізген АҚШ-тың түрлі синагогаларымен шатастыруға болмайды. KESHER (иврит тілінен קשר 'байланыс', 'қосылыс') – реформалық иудаизмнің бұрынғы колледждермен жұмыс бөлімі және студенттік ұйымы. Ол 2009 жылы ресми түрде таратылды, бірақ бірнеше жыл бойы "URJ Kesher" таңбасымен "Taglit Birthright Israel" сапарларын жалғастырды. Қазіргі таңда URJ-де колледж бағдарламалары жоқ. Оның директорлары: Пауль Райхенбах (1995), Дэвид Тердиман (1995–1997), раввин Джонатан Клейн (1997–2000), раввин Эндрю Дэвидс, раввин Марк Израиль, Лиза Дэвид (2006); Николь Рэнд – соңғы атқарушы директор. Екі бағдарламалық координатор және Израиль шалихы болды. KESHER Солтүстік Америкадағы университеттерде реформалық яһудилік бағдарламаларын құру үшін Hillel сияқты ұйымдармен бірлесіп жұмыс істеді. Олар Израиль кампусы коалициясының мүшесі болды және Аргентина елшілері сапарына демеушілік етті. KESHER сондай-ақ көктемгі семестрде KESHER студенттік басшылық кеңесі ұйымдастырған басшылықты дамыту семинарын өткізді. Бұл кеңеске әр жыл сайын бір немесе екі семестрге (оқу жылы) өтініш білдірген 6-7 студент кірді. Өз веб-сайты арқылы ұйым реформалық иудаизм мен Солтүстік Америкадағы еврей жастары арасындағы байланысты сипаттайтын көптеген құжаттарды таратты.