Кіріспе
Миоклонус – бұл бұлшық еттің, буынның немесе бұлшық еттер тобының қысқа, еріксіз, ретсіз (ритмсіз) қылығы, ол ритмикалық немесе тұрақты клонустан өзгеше. Миоклонус (мио – «бұлшықет», клонус – «спазм») – медициналық белгіні сипаттайды және, әдетте, аурудың диагнозы емес. Ол гиперкинетикалық қозғалыс бұзылыстарына жатады, мысалы, тремор және хорея сияқты. Бұл миоклоникалық қылықтар, сілкіністер немесе ұстамалар көбінесе бұлшық еттердің кенеттен жирылуынан (позитивті миоклонус) немесе қысқа мерзімді жирылудың тоқтауынан (негативті миоклонус) туындайды. Олар ең көп кездесетін жағдай – ұйқыға кететін кезде (гипникалық сілкініс). Миоклоникалық сілкіністер сау адамдарда да кездеседі және кез келген адам оны кейде басынан өткізеді. Дегенмен, егер олар жиірек пайда болып, кеңірек таралатын болса, түрлі неврологиялық аурулардың белгісі болуы мүмкін. Иексіту – диафрагмаға әсер ететін миоклоникалық сілкіністің бір түрі. Егер спазмды басқа адам тудырса, ол провокациялық спазм деп аталады. Сәбилердегі дірілдер осы санатқа жатады. Миоклоникалық сілкіністер жеке-жеке немесе тізбектей, белгілі бір үлгімен немесе үлгісіз пайда болуы мүмкін. Олар сирек немесе әр минут сайын бірнеше рет кездесуі мүмкін. Көбінесе миоклонус – көптеген жүйке жүйесі ауруларының белгілерінің бірі болып табылады, мысалы, қырыққабат склероз, Паркинсон ауруы, дистония, церебральды паралич, Альцгеймер ауруы, Гоше ауруы, субкүрт склероздаушы паненцефалит, Крейцфельдт-Якоб ауруы (КЖА), серотонин токсикациясы, Гентингтон ауруының кейбір жағдайлары, эпилепсияның кейбір түрлері және кейде бас сүйегі ішіндегі гипотензия. Миоклонус орталық жүйке жүйесі ауруынан туындаған жағдайлардың басым көпшілігінде басқа симптомдарға дейін пайда болады; мысалы, КЖА-да бұл, әдетте, науқаста ірі неврологиялық жетіспеушілік пайда болғаннан кейін пайда болатын клиникалық белгі. Анатомиялық тұрғыдан алғанда, миоклонус қабық, субкортекс немесе жұлын зақымдануынан туындауы мүмкін. Миоклонус магнит бұрышының үстінде пайда болса, бұл жұлындық миоклонустың болуын тиімді жоққа шығарады; одан әрі локализациялау электромиография (ЭМГ) және электроэнцефалография (ЭЭГ) арқылы қосымша тексерулерге негізделеді.
Myoclonus is a brief, involuntary, irregular (lacking rhythm) twitching of a muscle, a joint, or a group of muscles, different from clonus, which is rhythmic or regular. Myoclonus (myo "muscle", clonus "spasm") describes a medical sign and, generally, is not a diagnosis of a disease. It belongs to the hyperkinetic movement disorders, among tremor and chorea for example. These myoclonic twitches, jerks, or seizures are usually caused by sudden muscle contractions (positive myoclonus) or brief lapses of contraction (negative myoclonus). The most common circumstance under which they occur is while falling asleep (hypnic jerk). Myoclonic jerks occur in healthy people and are experienced occasionally by everyone. However, when they appear with more persistence and become more widespread they can be a sign of various neurological disorders. Hiccups are a kind of myoclonic jerk specifically affecting the diaphragm. When a spasm is caused by another person it is known as a provoked spasm. Shuddering attacks in babies fall in this category. Myoclonic jerks may occur alone or in sequence, in a pattern or without pattern. They may occur infrequently or many times each minute. Most often, myoclonus is one of several signs in a wide variety of nervous system disorders such as multiple sclerosis, Parkinson's disease, dystonia, cerebral palsy, Alzheimer's disease, Gaucher's disease, subacute sclerosing panencephalitis, Creutzfeldt–Jakob disease (CJD), serotonin toxicity, some cases of Huntington's disease, some forms of epilepsy, and occasionally in intracranial hypotension. In almost all instances in which myoclonus is caused by central nervous system disease it is preceded by other symptoms; for instance, in CJD it is generally a late stage clinical feature that appears after the patient has already started to exhibit gross neurological deficits. Anatomically, myoclonus may originate from lesions of the cortex, subcortex or spinal cord. The presence of myoclonus above the foramen magnum effectively excludes spinal myoclonus; further localisation relies on further investigation with electromyography (EMG) and electroencephalography (EEG).
Түрлері
Миоклонустың ең көп кездесетін түрлері: қимылға байланысты, кортикальді рефлекс, эссенциалдық, таңдай миоклонусы, прогрессивті миоклонус эпилепсиясында кездесетін, ретикулярлық рефлекс, ұйқыдағы және стимулға сезімтал миоклонус.
Эпилепсияның түрлері
Кортикальді рефлекстік миоклонус – ми қабығында пайда болатын эпилепсияның бір түрі деп саналады – мидың сыртқы қабаты немесе "сұр зат", мидағы ақпараттық процестердің көп бөлігіне жауапты. Осы миоклонус түрінде, әдетте, қозғалыс дене бір бөлігіндегі бірнеше бұлшық етті ғана қамтиды, бірақ көптеген бұлшық еттерді қамтитын дікілдеулер де болуы мүмкін. Пациенттер белгілі бір қозғалыс жасауға тырысқанда немесе нақты бір сезімді сезінгенде кортикальді рефлекстік миоклонус күшейеді. Эссенциалдық миоклонус эпилепсия немесе ми мен жүйкелердегі басқа да белгілі аномалиялардың болмауында пайда болады. Бұл жағдай отбасылық анамнезі жоқ адамдарда немесе бір отбасының мүшелерінде кездейсоқ кездеседі, бұл кейде оның тұқым қуалайтын ауру болуы мүмкін екенін көрсетеді. Эссенциалдық миоклонус уақыт өте келе күшеймей, тұрақты күйде қалады. Кейбір ғалымдар эссенциалдық миоклонустың кейбір түрлері себебі белгісіз эпилепсияның бір түрі болуы мүмкін деп болжайды. Жастардың миоклоникалық эпилепсиясы (ЖМЭ) көбінесе жоғарғы аяқ-қолдардың бұлшық еттерінің дікілдеуі мен тартылуынан тұрады. Бұл қолдарды, иықтарды, шынтақтарды және сирек жағдайларда аяқтарды қамтуы мүмкін. ЖМЭ – эпилепсияның ең көп таралған түрлерінің бірі, ол ауруға шалдыққан 14 адамның біреуіне әсер етеді. Мұндай ұстамалар көбінесе оянғаннан кейін пайда болады. ЖМЭ көбінесе жасөспірім шақта басталады. Емдеудің ең тиімді жолы – бірнеше түрлі ұстамаларды емдеуге арналған дәрілерді қолдану. Леннокс-Гасто синдромы (LGS) немесе балалық эпилепсиялық энцефалопатия – балалық эпилепсияның 1-4% құрайтын сирек кездесетін эпилепсиялық ауру. Синдромның симптомдары өте ауыр болады, оларға күн сайын бірнеше рет ұстамалар, оқу қабілетінің төмендеуі және электроэнцефалограммада (ЭЭГ) аномалиялар жатады. Ұстамалардың ертерек басталуы когнитивтік бұзылу қаупінің жоғарылауымен байланысты. Прогрессивті миоклонус эпилепсиясы (ПМЭ) – миоклонус, эпилепсиялық ұстамалар, тоникалық-клоникалық ұстамалар және жүру немесе сөйлеу қиындықтары сияқты басқа да ауыр симптомдармен сипатталатын аурулар тобы. Бұл сирек кездесетін аурулар уақыт өте келе нашарлап, өлімге әкелуі мүмкін. Зерттеулер ПМЭ-нің кем дегенде үш түрін анықтады. Лафора ауруы аутосомдық рецессивті ауру ретінде мұраға беріледі, яғни бала екі ата-анасынан кемістік геннің бір-бірден екі данасын алғанда ғана ауруға шалдығады. Лафора ауруы миоклонус, эпилепсиялық ұстамалар және деменциямен (есте сақтау қабілетінің және басқа да зиялық функциялардың прогрессивті жоғалуы) сипатталады. ПМЭ ауруларының екінші тобы мидың жинақтау аурулары класына жатады және көбінесе миоклонус, көру проблемалары, деменция және дистонияны (бұлшықеттердің ұзаққа созылатын жирылуынан туындайтын бұрылу қозғалыстары немесе қалыпсыз позалар) қамтиды. Жүйелік дегенерациялар класындағы ПМЭ бұзылыстарының тағы бір тобы көбінесе миоклонустық әрекеттермен, ұстамалармен және тепе-теңдік пен жүрудегі қиындықтармен бірге жүреді. Көптеген ПМЭ аурулары балалық шақта немесе жасөспірім шақта басталады. Емдеу көбінесе ұзақ мерзімді нәтиже бермейді. Ретикулярлық рефлекстік миоклонус – ми сабағынан басталатын, мидың жұлынмен байланысып, тыныс алу және жүрек соғуы сияқты маңызды функцияларды басқаратын жалпыланған эпилепсияның бір түрі деп саналады. Миоклоникалық дікілдеулер көбінесе бүкіл денеге әсер етеді, дене екі жағындағы бұлшықеттер бірдей уақытта қозғалады. Кейбір адамдарда миоклоникалық дікілдеулер дененің бір бөлігінде, мысалы, аяқтарда ғана пайда болады, сонда осы бөліктің барлық бұлшықеттері әрбір дікілдеуге қатысады. Ретикулярлық рефлекстік миоклонусты ерікті қозғалыс немесе сыртқы тітіркендіргіш тудыруы мүмкін.
Басқа нысандар
Действиелі миоклонус – бұлшықеттердің ерікті қозғалыс жасау кезінде немесе оған талпыну арқылы туындайтын немесе күшейетін дікілдеуімен сипатталады. Нақты, үйлесімді қозғалыстар жасауға тырысқанда жағдай нашарлауы мүмкін. Действиелі миоклонус – миоклонус түрлерінің ең қанағаттандырмайтын түрі және ол қол-аяқтарға, бетке, тіпті дауысқа әсер етуі мүмкін. Ол көбінесе тоникалық-клоникалық ұстамалармен және постгипоксиялық энцефалопатия, уремия және ПМЭ-нің түрлі формалары сияқты тараған нейрондық аурулармен байланысты, бірақ ошақтық ми зақымдануы болған жағдайда ауру бір ғана аяқ-қолға шектелуі мүмкін. Миоклонус бұл түрі көбінесе мидың зақымдануынан туындайды, бұл тыныс алу немесе жүрек соғуы уақытша тоқтағанда миға оттегі мен қанның жеткіліксіз түсуінен болады. Сенсомоторлық қабықтың (кортикалық рефлекстік миоклонус) немесе ретикулярлық формацияның (ретикулярлық рефлекстік миоклонус) аса күшті қоздырылуы да действиелі миоклонусқа себеп болуы мүмкін. Серотонин мен ГАМҚ нейротрансмиттерлерінің бұл тежелудің болмауына себеп болатыны саналады, бұл серотонин прекурсорларын қолданудың жақсаруын түсіндіруге мүмкіндік береді. Бұл жүйелерге церебеллодентаторубральді, пирамидалық, экстрапирамидалық, оптикалық, есту, артқы бағаналар және грацилдік және кунеаттық ядролар, спиноцеребеллалық жолдар, бас миының жүйкелерінің және алдыңғы мүйіздердің моторлық нейрондары және бұлшық еттер жатады. Ауыз айнасының миоклонусы – ауыздың артқы бөлігінің, яғни жұмсақ таңдауының бір немесе екі жағының үнемі, ырғақты жиырылуы. Бұл жиырылуларға басқа бұлшықеттердегі миоклонус, соның ішінде бет, тіл, тамақ және диафрагмадағы миоклонус қосылуы мүмкін. Бұл жиырылулар өте жылдам, минутына 150 ретке дейін болады және ұйқы кезінде жалғасуы мүмкін. Бұл жағдай көбінесе ересектерде пайда болады және ұзаққа созылуы мүмкін. Ауру адам әдетте оны аз маңызды проблема деп есептейді; кейбіреулері жұмсақ таңдауының жиырылуынан туындайтын «дыбыс» естілетініне шағымданады. Ортаңғы құлақтың миоклонусы ортаңғы құлақтың бұлшықеттерінде пайда болады. Бұл бұлшықеттерге тензор барабаны және штепедий бұлшықеттері кіруі мүмкін. Бұл Эвстахий түтігін қоршаған бұлшықеттерді, соның ішінде тензор велипалатини, леватор велипалатини және сальпингофарингеус бұлшықеттерін қамтиды. Ауруға шалдыққандар оны құлақтағы соққы немесе сезім ретінде сипаттайды. Жұлын миоклонусы – жұлыннан басталатын миоклонус, соның ішінде сегменттік және проприоспинальді миоклонус. Соңғысы көбінесе кеуде генераторының дене иілуін тудырады. Бұл көбінесе стимулға байланысты, себебі проприоспинальді жүйке талшықтарының баяу өткізгіштігіне байланысты кешігу пайда болады. Стимулға сезімтал миоклонус әртүрлі сыртқы оқиғалар, соның ішінде шу, қозғалыс және жарық арқылы туындайды. Кенеттен қорқыту науқастың сезімталдығын арттыруы мүмкін. Ұйқы миоклонусы ұйқының бастапқы кезеңдерінде, әсіресе ұйқыға кеткен сәтте пайда болады және гипниктік дікілдеу сияқты миоклонустың таныс мысалдарына жатады. Кейбір түрлері стимулға сезімтал болып көрінеді. Ұйқы миоклонусы бар кейбір адамдар одан көбінесе мазаланбайды немесе емдеу қажет болмайды. Егер ол тынышсыз аяқ синдромы сияқты күрделі және мазасыз ұйқы бұзылыстарының белгісі болса, медициналық ем қажет болуы мүмкін. Миоклонус Туррет синдромы бар науқастарда кездесуі мүмкін.
Белгілері мен симптомдары
Миоклоникалық ұстама бір аяқ немесе тіпті бүкіл денеде "секірулер" немесе "соққылар" түрінде көрінуі мүмкін. Адамның сезімі электр тогының жеңіл соққысына ұқсас, бақыланбайтын соққылармен сипатталады. Денедегі кенеттен соққылар мен дікілдеу жиі қатты болып, кішкентай баланың құлауына себеп болуы мүмкін. Миоклоникалық ұстама (мио – "бұлшықет", клоникалық – "соққы") – бұлшықет топтарының кенеттен еріксіз жиырылуы. Бұлшықет соққылары көбінесе симметриялық, негізінен жалпыланған соққылардан тұрады, олар қолдар мен иықтарда орналасады, сонымен қатар бір уақытта бас иіліп, екі қол бірдей шапалақталып, бас иілуі мүмкін. Симптомдар әр адамда әртүрлі болады. Кейде бүкіл дене қорқыныштан секіріп тұрады. Барлық жалпыланған ұстамалардағыдай, науқас ұстама кезінде есін жоғалтпайды, бірақ ұстама соншалықты қысқа болады, адам толыққанды есінде болып көрінеді. Рефлекстік эпилепсияда миоклоникалық ұстамалар жарқыраған жарық немесе басқа да сыртқы факторлардың әсерінен туындауы мүмкін (фотосезімтал эпилепсияны қараңыз). Кәдімгі миоклонусқа мысалдар – ішек қышымасы және кейбір адамдар ұйықтағанда басынан өтетін гипникалық соққылар. Патологиялық миоклонус ауруының ауыр түрлері қимыл-қозғалысты бұрмалап, ұйықтауға, тамақтануға, сөйлеуге және жүруге елеулі кедергі келтіруі мүмкін. Миоклоникалық ұстамалар эпилепсиямен ауыратын адамдарда жиі кездеседі.
Себеп
Дені сау адамдарда миоклонус бұлшық еттің кездейсоқ жиырылуынан басқа ештеңе білдірмеуі мүмкін. Миоклонус инфекция, гипер осмолярлық гипергликемиялық жағдай, бас немесе омыртқа миының зақымдануы, инсульт, стресс, ми ісіктері, бүйрек немесе бауыр жетіспеушілігі, липидтердің жиналуы ауруы, химиялық немесе дәрілік заттармен улану, кейбір дәрілердің (мысалы, трамадол, хинолондар, бензодиазепин, габапентин, сертралин, ламотригин, опиоидтар) жанама әсері ретінде немесе басқа да бұзылулар кезінде дамуы мүмкін. Жақсы көрінетін миоклоникалық қозғалыстар, этомидат және пропофол сияқты іріңдік жолмен енгізілетін дәрілермен жалпы анестезияны бастарту кезінде жиі байқалады. Бұл ми нейрондарының тежеуші сигналдарының төмендеуінен туындайды деп есептеледі. Миға ұзақ уақыт бойы оттегінің жетіспеуі, гипоксия, постгипоксиялық миоклонустың пайда болуына әкелуі мүмкін. Жағымды фасцикуляция синдромы бар адамдар көбінесе аяқ-қолдардың, саусақтардың және бас бармақтардың миоклоникалық соқтығысуын сезінеді. Миоклонус өздігінен пайда болуы мүмкін, бірақ көбінесе жүйке жүйесінің әртүрлі ауруларымен байланысты бірнеше симптомдардың бірі ретінде кездеседі, оның ішінде көп қабатты склероз, Паркинсон ауруы, Альцгеймер ауруы, опсоклонус миоклонусы, Крейцфельдт-Якоб ауруы, Лайм ауруы және қызыл жегі. Миоклоникалық соқтығысулар эпилепсиямен ауыратын адамдарда жиі кездеседі, бұл ауруда мидағы электрлік белсенділік бұзылып, ұстамаларға әкеледі. Ол сондай-ақ сирек кездесетін митохондриялық энцефаломиопатияның MERRF (Myoclonic Epilepsy with Ragged Red Fibers) түрінде де кездеседі. Бұлшықет топтарының, дененің көп бөлігінің соқтығысуы немесе тез қатарласа соқтығысуы, нәтижесінде адам жайлы отырудан тік тұрып соқтығысуы, морфин, гидроморфон және осыған ұқсас дәрілердің жоғары дозаларымен емделіп жатқан амбулаториялық науқастарда байқалуы мүмкін және бұл дәрілердің жоғары және/немесе тез өсіп келе жатқан сарысу деңгейінің белгісі болуы мүмкін. Трамадол және петидин сияқты басқа опиоидтардың салдарынан туындаған миоклоникалық соқтығысулар азырақ зиянды болуы мүмкін. Опиоидтарға қатысы жоқ дәрілер, мысалы, антихолинергиялық дәрілер миоклоникалық соқтығысуларды тудыруы мүмкін.
Патофизиология
Миоклонустың көп бөлігі орталық жүйке жүйесінің жұмысындағы бұзылулардың салдарынан туындайды. Кейбір жағдайларда, миоклонус шеттік жүйке жүйесінің зақымдануынан пайда болады. Зерттеулер миоклонус процесіне мидың бірнеше аймағының қатысатынын көрсетеді. Олардың бірі – ми сабағында, қорқыныш реакциясы үшін жауапты құрылымдарға жақын орналасқан. Қорқыныш реакциясы – күтпеген әсерге жауап ретіндегі автоматты реакция, ол жылдам бұлшықет жиырылуымен сипатталады. Миоклонустың нақты механизмдері әлі толыққанды түсіндірілмеген. Ғалымдардың пікірінше, кейбір түрлері қозғалысты бақылайтын ми бөліктерінің жоғары сезімталдығымен байланысты болуы мүмкін. Бұл бөліктер «қозғалтқыш жолдары» деп аталатын кері байланыс тізбектері арқылы байланысқан. Бұл жолдар ми мен бұлшықеттер арасындағы байланысты жеңілдетіп, реттейді. Осы байланыстың негізгі элементтері – бір нейроннан екіншісіне хабар жеткізетін «нейротрансмиттерлер» деп аталатын химиялық заттар. Нейротрансмиттерлер нейрондар арқылы бөлінеді және көрші жасушалардың рецепторларына байланысады. Кейбір нейротрансмиттерлер жасушаны сезімталдатады, ал басқалары сезімталдығын төмендетеді. Зертханалық зерттеулер көрсеткендей, осы химиялық заттардың теңгерімсіздігі миоклонусқа себеп болуы мүмкін. Кейбір зерттеушілер, миоклонустың кейбір түрлеріне белгілі бір нейротрансмиттерлерге арналған рецепторлардың бұзылуы немесе жетіспеуі әсер етуі мүмкін деп болжайды. Миоклонуспен байланысты рецепторларға екі маңызды тежегіш нейротрансмиттер – серотонин (қан тамырларын тарылтады және ұйқыны шақырады) және гамма-аминобүтір қышқылы (GABA) (мидың бұлшықеттерді бақылауына көмектеседі) жатады. Сондай-ақ, глицинге (жұлынның моторлық және сезімдік функцияларын бақылауда маңызды тежегіш нейротрансмиттер) және бензодиазепиндерге (әдетте ұйқыны тудыратын дәрілік заттар тобы) әсер ететін рецепторлар да миоклонуспен байланысты. Осы рецепторлардың бұзылуларының миоклонусқа қалай себеп болатынын немесе оған қалай ықпал ететінін анықтау үшін қосымша зерттеулер қажет.
Емдеу
Ауыр жағдайларға қатысты миоклонустың күрделі себептері бірнеше дәрі-дәрмектермен емделуі мүмкін, олардың әрқайсысының әсері шектеулі, бірақ мидың әртүрлі жолдарына немесе механизмдеріне әсер ететін басқа препараттармен біріктірілгенде күшейеді. Емдеу негізгі себебі белгілі болғанда және оған сәйкес емделгенде ең тиімді болады. Әртүрлі комбинацияларда зерттелген препараттарға клоназепам, натрий вальпроаты, пирацетам және примидон жатады. Кейбір адамдарда гормоналды терапия антимиоклоникалық препараттарға жауапты жақсарта алады. Кейбір зерттеулер 5-гидрокситриптофан (5-HTP) дозасының белгілі бір түрлеріндегі миоклонус және ПМЭ (прогрессивті миоклонус эпилепсиясы) бар пациенттерде жағдайды жақсартатынын көрсетті. Миоклонусы бар пациенттерде 5-HTP-нің әсерінің осы айырмашылықтары әлі түсіндірілмеген. Миоклонусқа қолданылатын көптеген препараттар, мысалы барбитураттар, фенитоин және примидон, эпилепсияны емдеу үшін де қолданылады. Барбитураттар орталық нерв жүйесін баяулатады және тыныштандыратын немесе құрысуға қарсы әсер етеді. Фенитоин мен примидон эпилепсияға қарсы тиімді препараттар, бірақ фенитоин ПМЭ-сы бар пациенттерде бауыр жеткіліксіздігін тудыруы немесе басқа да зиянды ұзақ мерзімді әсерлерге әкелуі мүмкін. Натрий вальпроаты миоклонусқа баламалы ем болып табылады және оны жеке немесе клоназепаммен бірге қолдануға болады. Кейбір адамдарда клоназепам және/немесе натрий вальпроаты әсерінен жағымсыз реакциялар пайда болады. Пациенттер бірнеше препарат қабылдағанда, миоклонус тудыруы мүмкін күдікті препараттарды тоқтату және метаболизмдік бұзылыстарды емдеу миоклонус жағдайларының кейбірін шешуге көмектеседі. Фармакологиялық емдеу қажет болғанда, құрысуға қарсы препараттар бірінші қатарлы ем болып табылады. Емдеуге парадоксальды реакциялар жиі кездеседі. Көптеген адамдарға жақсы көмектесетін препараттар басқаларында симптомдарды нашарлатуы мүмкін. Кейде бұл препаратты азайту немесе тоқтату орнына дозаны арттыру қателігіне әкеледі. Миоклонусты емдеу симптомдарды азайтуға көмектесетін препараттарға бағытталған. Қолданылатын препараттарға натрий вальпроаты, клоназепам, құрысуға қарсы леветирацетам және пирацетам жатады. Егер симптомдар мидың немесе жұлынның ісігі немесе зақымдануынан туындаса, хирургиялық емдеу мүмкін. Операция миоклонус бетке немесе құлаққа әсер ететін жағдайларда да симптомдарды түзетуге көмектеседі. Терапиялық әсері зерттеліп жатқандықтан, терең ми стимуляциясы (DBS) осы және басқа да қозғалыс бұзылыстары бар пациенттерде де қолданылған.
Болжам
Миоклонустың әсері адамның денсаулығына және оның түріне қарай әртүрлі болуы мүмкін. Ауыр жағдайларда, әсіресе мида немесе жүйке жүйесіндегі жасырын проблемаларды көрсететін жағдайларда, қозғалыстар қатты бұрмаланып, тамақтану, сөйлеу, жүру сияқты қалыпты функцияларды орындау мүмкіндігін шектеуі мүмкін. Мұндай кезде клоназепам және натрий вальпроаты сияқты көбінесе тиімді емдерге организмнің кері реакциясы болуы мүмкін, соның ішінде препаратқа төзімділік артуы және дозаны ұлғайту қажеттілігі тууы мүмкін. Дегенмен, денсаулығы жақсы адамдарда миоклонустың жеңіл түрлерінің болжамы жағымды болуы мүмкін, себебі бұл ауру аз немесе еш қиындық тудырмауы мүмкін. Кейде ауру денедегі бір ғана аймақта басталып, кейін тарауы мүмкін.
Этимология
Миоклонус сөзі "мио" және "клонус" сөздерінің біріктірілуінен пайда болған, бұлшықет жиырылуының бұзылуын көрсетеді. Оны /m//aɪ/'/ɒ//k//l//ə//n//ə//s/ немесе ,/m//aɪ//ə/'/k//l//oʊ//n//ə//s//, /,/m//aɪ//oʊ// / деп айтады. Нұсқалардың таралуы американдық және британдық ағылшын тілдері арасындағы айырмашылықты көрсетеді. "Ок" буынына басым жасалған нұсқасы жарты ондай ірі американдық сөздіктерде (медициналық және жалпы мағынадағы) берілген жалғыз айтылу болып табылады. "Кло" буынына басым жасалған нұсқасы Оксфорд сөздіктерінің британдық ағылшын тіліндегі бөлімінде келтірілген, бірақ американдық ағылшын тіліндегі бөлімінде жоқ.