Кіріспе

Leichter Panzerspähwagen (немісше: "жеңіл броньды барлау машинасы") – 1935 жылдан 1944 жылға дейін нацистік Германияда өндірілген төрт дөңгелекті жеңіл броньды автомобильдер сериясы.

Даму тарихы

Sd.Kfz. 221 – сенімділік, түрлі маркадағы отынмен жұмыс істеу мүмкіндігі, қарапайым конструкциясы және жолдан тыс жақсы өтімділік сияқты операциялық талаптарды қанағаттандыру үшін жасалған жеңіл барлау машиналарының біріншісі болды. Бірақ, бұл үлгі тым кішкентай және қару-жарағы жеткіліксіз болғандықтан, 1936-1937 жылдары төрт дөңгелекті бронемашиналар үшін екі стандартты шассидің бірін пайдаланатын, алдыңғы және артқы қозғалтқыштары бар, ауыррақ нұсқасы жоспарланды. Соңғысы Sd.Kfz. 222-де қолданылды, ол нацистік Германияның жеңіліске ұшырағанға дейін неміс әскеріндегі стандартты жеңіл бронемашинаға айналды. Көліктерді Бад-Ойнхаузендегі Eisenwerk Weserhütte компаниясы Horch 108 шассиін (қарулы күштер үшін стандартталған Horch 108 (Einheits PKW der Wehrmacht) ауыр жолдан тыс автомобильдерінің бірі) пайдалана отырып, бұрышты бронекорпус және мұнарамен жабдықтады. Шассилерді Horch (Auto Union) компаниясы Цвиккау қаласында жасап, F. Schichau компаниясы Эльбинг қаласында және Maschinenfabrik Niedersachsen компаниясы Ганновер-Линден қаласында құрастырды. Артқы жағына орнатылған бензиндік қозғалтқыш бастапқыда 3,5 литрлік Horch V8 (Ausf. A шассиі) болды; 1942 жылдан бастап ол 3,8 литрлік (Ausf. B шассиі) қозғалтқышқа алмастырылды, бұл оған жолда және жолсыз жүру жылдамдығын арттырды. Оның ең жоғарғы жүріс қашықтығы құрады.

Панзер дивизияларының барлау батальондары (Aufklärungs Abteilung) қолданған бұл үлгі, Батыс Еуропа сияқты жақсы жол желісі бар елдерде жақсы өтімділік көрсетті. Алайда, Шығыс майданында және Солтүстік Африка кампаниясының шөлдерінде бұл машиналардың жолдан тыс өтімділігі нашар болды. Sd.Kfz. 222, Sd.Kfz. 221-ге қарағанда ауыр қару-жарақ және үлкен мұнарамен жабдықталған, бірақ ол салыстырмалы түрде тар болды және гранаталарды сыртқа шығаруға арналған сым тордан басқа жоғарғы қорғанысы болмады, бұл негізгі қаруды пайдалануды қиын етті. Пулемет автоканонмен бір осьте орнатылған, ал екі қару да шұңқырлы орнатылған, көтерілу және бұрылу механизмдерімен және еденге орнатылған ату механизмдерімен жабдықталған. Мұнара қарулардың бекітілмей, оларды айналдыру арқылы бұрылатын. Сондықтан, мұнараның айналу сақинасы мен мұнара корзины болған жоқ, тек қарудың тұмсықтарымен тосқауылданған ұрыс бөлімі болды. 1941 жылы Кеңес Одағына басып кірген кезде көліктің шектеулері анықталғаннан кейін, Sd.Kfz. 222 барлау ролінде біртіндеп Sd.Kfz. 250 жартылай тізгіш машинасына алмастырылды, бірақ Sd.Kfz. 222 мұнарасы мен қару-жарағы оның кемшіліктеріне қарамастан кейде сақталды (Sd.Kfz. 250/9 нұсқасы – Sd.Kfz. 250 жартылай тізгіш машинасына орнатылған Sd.Kfz. 222 мұнарасы мен пулемет комбинациясы). Sd.Kfz. 260 ұшақтармен байланыс үшін радиостанциялармен, ал Sd.Kfz. 261 басқа құрлықтағы бөлімшелермен байланыс үшін радиостанциялармен жабдықталған. 1940 жылдың 1 қыркүйегіне қарай өндірушілер 36 Sd.Kfz. 260 және 289 Sd.Kfz. 261 машинасын жасауға тапсырыс алды. Өндіріс 1941 жылдың сәуірінен 1943 жылдың сәуіріне дейін жалғасты, осы екі типтің 483 данасы жасалды.