Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рим шартын қайта қарау
Revision to the Treaty of Rome
Бірыңғай Еуропалық акт (БЕА) 1957 жылғы Рим шартының алғашқы маңызды қайта қаралуы болды. Акт Еуропалық қауымдастығына 1992 жылдың 31 желтоқсанына дейін бірыңғай нарықты құру мақсатын қойды және Еуропалық Одақтың Ортақ Сыртқы және Қауіпсіздік саясатының (ОСҚС) алғы күші ретінде, ол Еуропалық саяси ынтымақтастықты кодификациялауға көмектесті. Түзету шарты 1986 жылғы 17 ақпанда Люксембург қаласында және 1986 жылғы 28 ақпанда Гаагада қол қойылды. Ол 1987 жылдың 1 шілдесінде Делорс комиссиясы кезінде күшіне енді. БЕА-ның басты элементі – 1992 жылға дейін Еуропалық қауымдастықта бірыңғай нарықты құру болды, сол кезде қажетті заңнамалық реформалар аяқталуы тиіс еді. Бұл шаралар, мемлекеттер арасындағы шекарадан өту кезіндегі сауда мен инвестицияларға кедергі келтіретін тарифтік емес бөгеттерді жою арқылы он екі мүше мемлекетке кең экономикалық серпіліс береді деген сенімде болды. Оларды жоюды жеңілдету үшін БЕА қауымдастықтың заң шығару процесін ынтымақтастық процедурасын енгізу және білікті көпшілік дауыс беруді жаңа салаларға кеңейту арқылы реформалады. Заң шығару процесін қысқарту шаралары да қабылданды. 1992 жылғы Маастрихт шартын күтіп, БЕА-ға қол қойған елдер «Еуропалық қауымдастықтарды құру туралы шарттар негізінде басталган жұмысты жалғастыру және өз мемлекеттері арасындағы қарым-қатынастарды толығымен Еуропалық Одаққа айналдыру ниетімен басшылыққа алынды» деп мәлімдеді.
The Single European Act (SEA) was the first major revision of the 1957 Treaty of Rome. The Act set the European Community an objective of establishing a single market by 31 December 1992, and a forerunner of the European Union's Common Foreign and Security Policy (CFSP) it helped codify European Political Co operation. The amending treaty was signed at Luxembourg City on 17 February 1986 and at The Hague on 28 February 1986. It came into effect on 1 July 1987, under the Delors Commission. A core element of the SEA was to create a single market within the European Community by 1992, when – it was hoped – the necessary legislative reforms would have been completed. The belief was that in removing non tariff barriers to cross border intra Community trade and investment such measures would provide the twelve Member States a broad economic stimulus. To facilitate their removal, the SEA reformed the Community legislative process both by introducing the cooperation procedure and by extending Qualified Majority Voting to new areas. Measures were also taken to shorten the legislative process. Anticipating the 1992 Maastricht Treaty, the SEA signatories declared themselves "moved by the will to continue the work undertaken on the basis of the Treaties establishing the European
Communities and to transform relations as a whole among their States into a European Union".
Өмірбаян
ЕЭО-ға қол қою 1980-ші жылдары Еуропалық қауымдастық мүшелері арасындағы еркін сауданың іс жүзінде болмауына наразылық тудырды. Бизнес және саяси лидерлер елдер арасындағы заңдарды үйлестіруді және саясаттағы келіспеушіліктерді шешуді қалады. Шарт қауымдастықтың институционалдық реформасы жөніндегі Дугге есебінің және Еуропалық комиссияның ортақ нарықты реформалау туралы ақ парағының белгілі бір бөлімдерін іске асыру мақсатымен әзірленді. Нәтижесіндегі шарт 1992 жылға дейін қауымдастықта "Бірыңғай нарық" құруға бағытталды, және осы мақсатқа жету үшін, кейін ынтымақтастық процедурасы деп аталған, заң шығару процесін күшейтілген ынтымақтастыққа негіздеуді қабылдады, бұл Еуропалық парламентке заң шығаруда алғаш рет нақты үн беру мүмкіндігін берді және Министрлер кеңесінде көпшілік дауыс беруді көбейтті. Аталған процедура бойынша, Парламенттің қолдауымен және Комиссияның ұсынысы бойынша Кеңес заңнамалық ұсынысты білікті көпшілікпен қабылдай алады, бірақ Кеңес Парламент ұсынған заңды қабылдаудан бас тартуын да бірауыздан қабылдау арқылы жоққа шығара алады.
The SEA's signing grew from the discontent among European Community members in the 1980s about the de facto lack of free trade among them. Leaders from business and politics wanted to harmonise laws among countries and resolve policy discrepancies. The Treaty was drafted with the aim of implementing parts of the Dooge report on institutional reform of the Community and the European Commission's white paper on reforming the Common Market. The resultant treaty aimed to create a "Single Market" in the Community by 1992, and as a means of achieving this adopted a more collaborative legislative process, later known as the cooperation procedure, which gave the European Parliament a real say in legislating for the first time and introduced more majority voting in the Council of Ministers. Under the procedure the Council could, with the support of Parliament and acting on a proposal by the Commission, adopt a legislative proposal by a qualified majority, but the Council could also overrule a rejection of a proposed law by the Parliament by adopting a proposal unanimously.
Заңның жұмыспен қамту туралы уәдесі
Келісім сауданы либерализациялау жұмыспен қамтудың жаңаруына мүмкіндік береді деген үмітпен кеңінен жарнамаланды. 1992 жылы қауымдастықтың ішкі нарығының толыққанды құрылуы "жұмыссыздықты бұрынғы деңгейге дейін төмендету үшін жеткіліксіз болуы мүмкін, ол 1973 жылғы мұнай дағдарысынан бұрынғы көрсеткіштерге жеткен", - деп мәлімдеді ЕО Комиссиясының төрағасы Жак Делор. Ратификация кезінде ЕО "жоғары жұмыссыздық деңгейіне толы" аймақ сияқты көрінді. Сәуірде 1992 жылы жұмыс күшінің 9%-дан астамы жұмыссыз болды – АҚШ-тағы 7,1%-дан 2%-ға артық, ал Жапониядағы жұмыссыздық деңгейі 2,2% құрады. 1980 жылдардың екінші жартысында жұмыспен қамту 1950 жылдардан бері ең жылдам қарқынмен өсті, бірақ жұмыссыздықтың 8,3% деңгейге төмендеуі ЕО Әлеуметтік мәселелер жөніндегі комиссары Вассо Папандреуге жұмыссыздықтың қауымдастықта ендемік сипатқа ие болғанын көрсетті. Жұмыспен қамтудың өсуі "1992 жылғы риторикада" маңызды орын алды. Толық жұмыс күні және тұрақты жұмыспен қамту үлгісі әлеуметтік қамсыздандыру жүйесінің негізін құрағандықтан, бұл әлеуметтік сақтандыру және теңдік салаларында айқын шығындарға әкелуі мүмкін еді. Бірыңғай нарықтың жұмыспен қамтуға тигізер пайдасы туралы екінші күмәнділік – болжамдар мүше мемлекеттердің сол кездегі шектеулі макроэкономикалық саясатын кері қайтаруға немесе кем дегенде жеңілдетуге бейімділігі болды. Cecchini есебіндегі орта мерзімді болжам бойынша, қауымдастық ішіндегі саудаға кедергілерді жою нәтижесінде 4,4 миллион қосымша жұмыс орны құрылады деп күтілді. Бұл толыққанды сауданы либерализациялаудың артықшылықтары инфляциялық қысымды және сыртқы төлемдер балансының шектеулерін стихиялы түрде жеңілдету болып табылады, ал соңғы "қимыл еркіндігі" "экспансиялық экономикалық саясатты" пайдалану үшін "пайдаланылады". ЕЭА мүше мемлекеттерді Еуропалық валюталық одағына (ЭВО) қажетті "экономикалық және монетарлық саясаттың конвергенциясын" дамытуға міндеттеді. Экономикалық және монетарлық одақ критерийлері 1992 жылғы Маастрихт шартына қалдырылды. SEA бұл "Еуропалық монетарлық жүйе (ЕМЖ) шеңберіндегі ынтымақтастық тәжірибесін ескеруі тиіс" деп атап өтті. ЕМЖ қатысушы мемлекеттердің валюталарын байланыстырды және олардың үкіметтерін инфляцияны бақылауда ұстау және валюта бағамының үлкен ауытқуларына жол бермеу үшін жеткілікті қатаң фискалдық және монетарлық саясатқа міндеттеді. "Маастрихт критерийлері" растағандай, бұл үкіметке жұмыс орындарын ынталандыру үшін экспансиялық саясатты қарастыруға мүмкіндік беретін жоғары шекті белгіледі. Ол мүше мемлекеттер арасындағы сауда теңгерімшілігін жеңілдету үшін рефляцияны үйлестіру механизмін көздеген жоқ. Тэтчер үшін акт Ұлыбританияның Еуропа үшін ұзақ жылдар бойы сақталып келген "еркін сауда" көрінісінің іске асуын білдірді. Ортақ нарықтың тарифтік міндеттемелерінен тыс, акт "ұлттық стандарттардың әртүрлілігі, қызметтер көрсетудегі түрлі шектеулер және шетелдік фирмаларды мемлекеттік сатып алудан шеттету" арқылы туындаған "ішкі саудадағы" "жағымсыз" кедергілерді жояды. Сатып алу қабілеті "Жапониядан, АҚШ-тан үлкен" бірыңғай нарықты құру үшін Ұлыбритания және оның серіктестері: <blockquote>Сақтандыру компанияларының бүкіл қауымдастықта бизнес жүргізуіне мүмкіндік беруге бағытталған шаралар [британ экономикасы үшін қаржылық қызметтер маңызды рөл атқарды]. Адамдарға бүкіл қауымдастықта өздерінің кәсіптері мен мамандықтарын еркін жүзеге асыруға мүмкіндік беретін шаралар. Тауарлардың еркін айналымын қамтамасыз ету үшін кедендік кедергілер мен формальдылықтарды жою және уақытты қажет ететін кешіктірулерсіз шаралар. Кез келген компания өз тауарлары мен қызметтерін кедергісіз сата алатынына көз жеткізуге бағытталған шаралар. Капиталдың еркін қозғалысын қамтамасыз етуге бағытталған шаралар. Осы жеңілдіктерге сүйене отырып, Маастрихт және одан кейінгі шарттар Бірыңғай нарық көрінісінен асып, Ұлыбританияны дамып келе жатқан "федералды Еуропаға" міндеттеді деп, 2015 жылы консервативті "евроскептиктер" Ұлыбританияның келісімшартқа қосылуын жалғастыру туралы референдум өткізуге қол жеткізді. Британия "Исландиядан Ресей шекарасына дейінгі еуропалық еркін сауда аймағының" "бөлігі" болып қала береді деп болжаған кезде, ресми "Vote Leave" науқаны және оның одақтастары 2016 жылғы маусымда өткен "Brexit" референдумында жеңіске жетті. Бірыңғай нарыққа мүшелікті жалғастыру немесе бірыңғай нарықпен реттеушілік үйлесімге негізделген еркін сауда келісімі туралы келіссөздер жүргізу туралы ұсыныстарды қабылдамағаннан кейін, 2019 жылғы қазан айындағы Шығу келісімінің шарттарына сәйкес Борис Джонсонның консервативтік үкіметі 2020 жылғы қаңтар айының соңында Ұлыбританияны Еуропалық одақтан, сонымен қатар SEA-дан шығарды.
The Treaty was broadly promoted on the promise that trade liberalisation would renew employment growth. While completion of the Community's internal market in 1992 might not "be enough to bring unemployment down to the low water mark reached just before the [1973] oil crisis", EC Commission President Jacques Delors was confident that it would be "enough to reverse the trend". At the time of ratification, the EC appeared to be "an island of uniquely high unemployment". Over 9% of the workforce (April 1992) was unemployed – over 2% more than the 7.1% in the United States and in a different league from the 2.2% jobless rate in Japan. In the latter half of the 1980s employment had increased at a faster rate in the Community that an any time since the 1950s, but the fact that unemployment bottomed out at 8.3% suggested to the EC Social Affairs Commissions, Vasso Papandreou, that joblessness had become endemic within the Community. Employment growth did figure prominently in "the rhetoric of '1992. Given that the model of full time, regular employment continued to underlie social security arrangements, this suggested the possibility of serious losses in welfare and equity. A second reservation with regard to the employment benefits of the Single Market was that projections tended to assume a reversal, or at least easing, of the then relatively restrictive macro economic policies of the member states. The Cecchini's Reports higher medium term estimate of 4.4 million additional jobs resulting from the removal of the remaining barriers to intra Community trade assumed that chief among the benefits of comprehensive trade liberalisation would be a spontaneous easing of inflationary pressures and external balance of payments constraints, and that the subsequent "room for manoeuvre" would be "exploited" by a resort to "expansionary economic policies". The SEA committed the Member States to promote "the convergence of economic and monetary policies" necessary for European Currency Union (ECU). The criteria for economic and monetary union were left to the later 1992 Maastricht Treaty. The SEA did underscore that these should "take account of the experience acquired in co operation within the framework of the European Monetary System (EMS)". The EMS linked the currencies of participating states, and committed their governments to fiscal and monetary policies sufficiently tight to contain inflation and prevent large exchange rate fluctuations. As the so called "Maastricht criteria" were to confirm, this set a high bar before a government might consider expansionary policies to stimulate employment. It did not anticipate a mechanism for coordinating reflation between the member states so as to ease balance of trade constraints. For Thatcher, the Act represented the realisation of Britain's long standing "free trade" vision for Europe. Moving beyond the tariff free commitment of the Common Market, the act would dismantle the "insidious" barriers to intra Community trade posed by "differing national standards, various restrictions on the provision of services, [and the] exclusion of foreign firms from public contracts". To create a single market with purchasing power "bigger than Japan, bigger than the United States", Britain and her partners were committed to: <blockquote>Action to make it possible for insurance companies to do business throughout the Community [for the British economy financial services played an outsized role]. Action to let people practice their trades and professions freely throughout the Community. Action to remove the customs barriers and formalities so that goods can circulate freely and without time consuming delays. Action to make sure that any company could sell its goods and services without let or hindrance. Action to secure free movement of capital throughout the Community. Arguing that, building on these concessions the Maastricht and subsequent treaties, transcended the Single Market vision and committed Britain to an evolving "federal Europe", in 2015 Conservative "Euro sceptics" secured a referendum on continued UK treaty accession. While presuming that Britain would remain "part" of a "European free trade zone from Iceland to the Russian border", the official Vote Leave campaign and its allies proved victorious in the "Brexit" referendum of June 2016. After rejecting calls to negotiate continued membership of the Single Market or a free trade agreement based on regulatory alignment with the Single Market, under the terms of the October 2019 Withdrawal Agreement the Conservative government of Boris Johnson withdrew the United Kingdom from the European Union, and thus from the SEA, at the end of January 2020.