Александр Спотсвуд: британдық әскери қолбасшы, саяхатшы және үкімші

Кіріспе

Британдық сарбаз, зерттеуші және отаршылдық әкімші (1676–1740 жж.)

Александр Спотсвуд (12 желтоқсан 1676 – 7 маусым 1740) – британдық армия офицері, зерттеуші және Колониялық Вирджинияның вице-губернаторы; ол Британдық Солтүстік Американың колониялық тарихындағы ең маңызды тарихи тұлғалардың бірі саналады. Ұлы, бірақ қанағаттандырмайтын әскери мансабынан кейін, 1710 жылы ол Вирджинияның колониялық губернаторы болып тағайындалды, және он екі жыл осы лауазымды атқарды. Осы кезеңде Спотсвуд батыс шекарасынан тыс жерлерді зерттеумен шұғылданды, ол экономикалық мүмкіндіктерді бірінші болып таныды. 1716 жылы ол таулардың батысына экспедиция ұйымдастырып, басшылық етті, ол «Алтын Атқыштар экспедициясы» деп аталды. Осы экспедиция арқылы Блю Ридж таулары мен Шенандоа аңғары арасындағы аумаққа Корольдіктің билігі орнатылды, бұл болашақтағы британдықтардың батысқа қарай кеңеюіне шешуші қадам болды. Вирджиния губернаторы ретінде Спотсвудтың басты міндеті – теңіз жолдарын қауіпсіз ету және пираттармен күресу болды. Ұзақ күрес нәтижесінде, атақты пират Қарақас 1718 жылы қолға түсіріліп, өлтірілді. Сонымен қатар, Спотсвуд колонияның экономикалық өсуін игілікті әсер етті, Germanna металлургиялық поселкелерін құрды, habeas corpus құқықтық институтын енгізді, сондай-ақ Американың жергілікті халқымен сауда қатынастарын және темекі экспортының ережелерін жетілдірді. Оның қызметі Вирджиния саяси элитасымен қақтығыстардың күшеюімен сипатталды, бұл оның лауазымынан алынуымен аяқталды. Бірнеше жыл өткен соң, 1730 және 1739 жылдар аралығында Спотсвуд Британдық Американың пошта басшысы болды және өзінің жас досы Бенджамин Франклинмен бірге Уильямсбургтен солтүстікке қарай пошта желісін кеңейтіп, оның тиімділігін арттырды. Дженкинс құлағының соғысы басталғанда Спотсвуд қайтадан әскерге шақырылды. Генерал-майор шеніне көтеріліп, Америкадағы отаршыл әскерлеріне басшылық етуге тағайындалды, олардың міндеті – испандық Картехена-де-Индиас бекінісіне қарсы әскери операцияға дайындалу болды. Бірақ, Аннаполисте жергілікті губернаторлармен кеңесетін болғанда, ол 1740 жылы күрт қайтыс болды.

Alexander Spotswood (12 December 1676 – 7 June 1740) was a British Army officer, explorer and lieutenant governor of Colonial Virginia; he is regarded as one of the most significant historical figures in British North American colonial history. After a brilliant but unsatisfactory military career, in 1710 he was nominated colonial governor of Virginia, a post which he held for twelve years. During that period, Spotswood engaged in the exploration of the territories beyond the western border, of which he was the first to see the economic potentials. In 1716 he organised and led an expedition west of the mountains, known as Knights of the Golden Horseshoe Expedition, with which he established the Crown's dominion over the territory between the Blue Ridge Mountains and the Shenandoah Valley, thus taking a decisive step for the future British expansion to the West. As the governor of Virginia, Spotswood's first preoccupation was to make sea routes safe and fight against the pirates. After a long effort, the famous pirate Blackbeard was hunted down and killed in 1718. In addition, Spotswood promoted the economic growth of the colony by founding the metallurgical settlements of Germanna; introduced the juridical instrument of habeas corpus; and introduced the rules for the commercial relations with Native Americans and those for the tobacco export trade. His tenure was characterised by a growing conflict with the Virginian political classes, which ended with his removal from office. Years later, between 1730 and 1739, Spotswood was Postmaster General for British America and, with his young friend Benjamin Franklin, extended the postal service network north of Williamsburg and improved its efficiency. At the outbreak of the War of Jenkins' Ear, Spotswood was called back into army service. Promoted to major general, he was put in command of the colonial troops stationed in America with the task of preparing a military action against the Spanish stronghold of Cartagena de Indias, but, in Annapolis, where he was to consult with the local governors, he died suddenly in 1740.

Туған жері мен жастық шағы

Александр Спотсвуд 1676 жылы Гибралтар бұғазының Африка жағалауындағы Танжер қаласында дүниеге келді. Сол кезде қала ағылшыздар бақылауында болды және жергілікті губернатор басқарып, гарнизон орналасқан еді. Спотсвудтың әкесі Роберт хирург ретінде жұмыс істеді, бастапқыда Джордж Эллиоттың көмекшісі болды, ол қайтыс болғаннан кейін оның орнын басып, жесірі Кэтрин Максвеллге үйленді. Осы некеден Александр дүниеге келді. Александрдың әкесінен туған ағасы (анасының Джордж Эллиотпен бұрынғы некесінен) Роджер Эллиот болды, ол Гибралтардың алғашқы губернаторларының бірі атанды. Екеуі де шотланд тегінен шыққан, әкесі экономикалық тұрғыдан қиын жағдайда болғанымен, әулетінің тарихымен мақтана білді. Оның әулеті ежелгі барондық дәрежеге ие болған және Англия төңкерісіне дейін зор беделге ие болған. Александрдың атасы Роберт Споттисвуд және архиепископ Джон Споттисвуд сияқты көрнекті Спотсвудтар болған. 1684 жылы губернатор Али бен Абдалла басшылығымен бербер тайпаларының шабуылдарынан кейін Танжер қаласы эвакуацияланды, ал Спотсвудтар отбасы Англияға оралды. Әкесі 1688 жылы қайтыс болды. 1693 жылдың мамырында он алты жасында Спотсвуд Англия Корольдігінің армиясына, Баф графының жаяу әскер полкіне энсин шенімен қатысты. Ол алдымен Ирландияда, содан кейін Фландрияда қызмет етті. Өз шеберлігімен, батылдығымен және зиялылығымен көзге түсіп, жылдар бойы әскери шендік сатыдағы подполковник шеніне дейін көтерілді. Ол екі жылдан кейін Фландрияға қайта оралды. 1708 жылдың 11 шілдесінде Нидерландыдағы Оденаарде шайқасында шайқасып, аты қаза тауып, француз әскеріне тұтқынға түсті. Бірақ Марлборо герцогы, шайқаста тағы да жеңіске жетіп, жеке келіссөздер арқылы оны босатып алды, ал Спотсвуд әскердің азық-түлік жабдықтауын бақылау үшін генерал-квартирмейстер міндетін атқаруға оралды. Алайда, әскери мансабының тоқтап қалуына көңілі толмады. Жоғары шенді офицерлердің құрметі мен сеніміне ие болғанына қарамастан, ол подполковник шенінен аса алмады. Көптеген уәделер берілгенімен, олар орындалмағандықтан, оның амбициялары үздіріліп жатты. 1709 жылдың қыркүйегінде өмірінің жартысын әскерде өткізген ол отставкаға шығып, Лондонға оралды. Гамильтонның ұсынысымен, мүмкін Марлбороның ықпалымен, 1710 жылдың 18 ақпанында королева Анна Спотсвудты Вирджинияның вице-губернаторы етіп тағайындады. 3 сәуірде Спотсвуд Англияның оңтүстігіндегі Спитхед портынан Америкаға, пираттардың шабуылына қарсы қорғану үшін басқа британдық кемелермен бірге "Дептфорд" әскери кемесімен аттанды. Он сегізінші ғасырдың басында Вирджиния он үш колонияның ең гүлденген және ең көп халқы бар штаты болды. Халық саны шамамен 80 000 адамды құрады, оның ішінде 20 000 құл – олардың көпшілігі Биафра шығанағынан келген және жер иелерінің конфедерациясына қызмет ететін ауқымды темекі плантацияларында жұмыс істеді. Темекі экспорты әлі де табысты кәсіптердің бірі болды, бірақ француздарға қарсы соғыс және Атлант мұхитының сауда жолдарының жабылуы салдарынан бұрынғыдай үлкен пайда әкелмейтін болды, ал өндірістің артық болуы бағаның төмендеуіне әкелді. Сонымен қатар, пираттықтың алтын ғасыры деп есептелетін кезеңде Британдық Американың оңтүстік сулары пираттар мен каперлерге толы болды. Кариб теңізінен келген олар Америка жағалауымен солтүстікке қарай Вирджинияға дейін жүзіп, зиян келтіретін шабуылдар жасады. Бұған қоса, колонияның құрлық шекараларына көптеген үнді тайпаларының агрессивті мінез-құлқы қауіп төндіріп тұрды.

Alexander Spotswood was born in Tangier, a city on the African shore of the Strait of Gibraltar, in 1676. At that time the city, under English occupation, was run by a local governor and housed a garrison, where Spotswood's father, Robert, practiced as surgeon, first as surgeon George Elliott's assistant, succeeding him when he died and marrying his widow, Catharine Maxwell, who gave him an only son, Alexander. Alexander's older half brother (by his mother's first marriage to George Elliott) was Roger Elliott, who became one of the first governors of Gibraltar. Both parents had Scottish origins, and the father, although economically ruined, could boast an illustrious lineage. His family had ancient baronial origins and had enjoyed great prestige until the time of the English revolution. There had been illustrious Spotswoods, such as judge Robert Spottiswoode (Alexander's grandfather) and Archbishop John Spottiswoode. In 1684, following attacks of native Berber troops under the guide of governor Ali ben Abdallah, the city of Tangier was evacuated and the Spotswood family returned to England, where the father died in 1688. In May 1693, at the age of sixteen, Spotswood enlisted in the English Army, the army of the Kingdom of England, with the rank of Ensign in the Earl of Bath's Regiment of Foot. He served first in Ireland and then in the Flanders. Over the years, distinguishing himself for skill, courage and intelligence, he climbed the military hierarchy to the rank of lieutenant colonel. He returned to the Flanders almost two years later. On 11 July 1708 he fought in the Battle of Oudenaarde, in the Netherlands, where his horse was killed and he fell prisoner to the French troops. But Duke of Marlborough, once again the winner of the battle, obtained his release by negotiating personally with the enemy, and Spotswood returned to his duties as quartermaster general to oversee the corn supply for the troops. However, his disappointment for the slowdown of his military career was growing. Despite the good relationship with and the trust of his superiors, he was stuck in the rank of lieutenant colonel. His ambitions, fuelled by the many but never kept promises of promotion, were continuously frustrated. In September 1709, having spent half of his life in the army, he took his leave and returned to London. At the suggestion of Hamilton himself, with perhaps an additional push by Marlborough, on February 18, 1710 Queen Anne appointed Spotswood as vice governor of Virginia. On April 3, Spotswood left for the Americas from the port of Spithead, in southern England, aboard the man of war HMS Deptford, in convoy with other British ships to ward off pirate attacks. At the beginning of the eighteenth century, Virginia was the most prosperous and populous of the Thirteen Colonies. The inhabitants numbered around 80,000, including 20,000 slaves – most of them from the Bight of Biafra – employed in the vast tobacco plantations, at the service of a confederation of landowners. The export of tobacco was still one of the most lucrative activities, but in recent times, due to the war against the French and the consequent closure of the Atlantic trade routes, it was not as rewarding as in the past, and overproduction had caused prices to drop. In addition, in a period considered the golden age of piracy, the southern waters of British America were swarming with pirates and corsairs. Coming from the Caribbean Sea, they sailed northwards along the American coastline as far as Virginia, making harmful raids. Moreover, the land borders of the colony were at that time threatened by the aggressive behaviour of numerous Native American tribes.

Колонияға келу

Он апта бойы сәтті теңізде жүзгеннен кейін, конвой 20 маусымда Вирджинияға жетіп, Хэмптон Роудс шығанағына (сол кездегі жергілікті Алгонкин тілінде Кекоугтан деп аталған) түсті. Вирджиниялықтар оны зор қуанышпен қарсы алды, себебі ол төрт жылдық үзілістен кейін аумаққа келген алғашқы губернатор болды, сондай-ақ ол өзімен 1689 жылғы Құқықтар туралы билльден бері Англиядағы поддандыларға берілген хабеас корпус құқығын колониялық азаматтарға кеңейтетін патша жарлығын әкелді. Алдыңғы төрт жыл бойы колонияны король тағайындаған Губернатор Кеңесінің он екі мүшесі басқарды. Олар, Бургестер палатасының елу өкілі сияқты (олар вирджиниялық құрдастарында сайланды), де-факто олигархия құруды көздеген ірі жер иелерінің қатарына жатты. Олардың мүдделері көбінесе тәждің мүдделерімен қақтығып, теңіз артындағы аумақтарда олардың мүдделері әдетте басымдық танытты. 5 шілдеде Спотсвуд осы мәселеге алғаш рет тап болды. Оның келгеніне дейін Губернатор Кеңесі қабылдаған қаулы темекі жалға алу үшін жылдық төлемдерді жойды және темекінің ашық саудада айырбасталуын қағида ретінде бекітті. Бірақ кірістердің төмендігін ескере отырып, тәж сауданың бұрынғы тәсіліне оралуға шешім қабылдады, бірақ темекі сатуды бақылайтын Губернатор Кеңесі жаңа ережені енгізуден бас тартты. Спотсвуд Кеңестің пікірін қолдады, және бұл тәж мен жергілікті билеуші топтардың тілектері арасындағы алғашқы мүдделер қақтығысы болды, Спотсвуд жылдар бойы берік қолдаушысы болатын тәждің. Сол жылдың 26 қазанында Бургестер палатасы мен Губернатор Кеңесінің 1706 жылдан бергі алғашқы ұзақ отырысы басталды, оның барысында Спотсвуд өзі іске асыруды жоспарлаған бағдарламаның бірнеше бағыттарын атап өтті, атап айтқанда: колонияның әскери қорғанысын күшейту; плантациялардан қашып бара жатқан құлдардың санын азайту; почта қызметін кеңейту; Уильямсбургтегі Губернатор сарайының құрылысын аяқтау. Бұдан өзге, тәждің ұсынысы бойынша ол бес жыл бұрын өрттен қираған Уильям мен Мэри колледжін қайта жаңартуды және әр алты ай сайын отыруға тиіс оер мен терминер сотын (жоғары қылмыстық соттың бір түрі) құруды ұсынды.

After ten weeks of good navigation, the convoy arrived in Virginia on June 20, and landed at the Hampton Roads bay (then known as Kecoughtan, the local Algonquian name). The Virginians gave him an enthusiastic welcome, both because he was the first governor present on the territory after four vacant years, and because he brought with him a royal decree that extended to colonial citizens the right of habeas corpus, granted to the subjects in England since the time of the Bill of Rights of 1689. For the previous four years the colony had been ruled by the twelve members of the Governor's Council, who were appointed by the King. Just like the fifty representatives of the House of Burgesses (who were elected by their Virginian peers), they belonged to the class of the great landowners whose real aim was to establish a de facto oligarchy. Their interests often clashed with those of the Crown, and in the oversea territories their interests generally prevailed. On July 5 Spotswood made his first encounter with this problem. A resolution passed by the Governor's Council prior to his arrival had abolished the application of the annual payments for the tobacco lease and established the principle that tobacco be exchanged at a public sale. Now, considering the low revenues, the Crown had decided to return to the old method of trade, but the Governor's Council, whose members controlled the public sale of tobacco, refused to implement the new rule. Spotswood favoured the council's opinion, and this was the first public conflict of interests between the Crown, of which Spotswood would be for years to come a staunch supporter, and the wishes of the local ruling classes. On October 26 of the same year began a long meeting of the House of Burgesses and the Governor's Council – the first since 1706 – during which Spotswood listed some points in the program he intended to implement, namely,: to strengthen the military defence of the colony; to keep down the number of slaves escaping from the plantations; to extend the postal service; to complete the construction of the Governor's Palace in Williamsburg. In addition, following the Crown's suggestions, he proposed to rebuild the College of William and Mary which had been destroyed by a fire five years earlier, and to establish a court of oyer and terminer (a sort of superior criminal court) that would have to meet every six months.

Шекарадағы қауіптер

Сол арада тағы бір маңызды мәселе оның әскери шақыруына қайта оянды. Жер шекарасын қорғау үшін шамамен 15 000 адамнан тұратын отаршыл жасақтар жөнелтілді. Әскердің көп бөлігі ең төменгі еңбекші топтан шыққан, жақсы қаруланбаған және тәжірибесіз командирлердің басшылығымен әрекет етті. 1711 жылдың жазында ол Йорктаун мен Джеймстаун арасындағы порттардағы бірқатар зеңбіректерді орнатуды жеке бақылады, мүмкін болатын француз теңіз шабуылын болдырмау үшін. 1711 жылдың қыркүйегінде Тускарора тайпасы, территориясы Вирджиниядан Солтүстік Каролинаның орталық бөлігіне дейін созылған, сауда және шекараны қорғау мәселелері бойынша қоныс аударушылармен ұзақ соғысқа қатысты. Каролина мен Вирджиния шекарасындағы елді мекендер мен плантацияларға жасалған шабуылдар барысында жүздеген қоныс аударушылар қаза тапты. Осылайша, «Тускарора соғысы» басталды. Спотсвуд, жасақтың нашар жабдықталғанын ескере отырып, бұл нағыз соғыс екенін жақсы білді, Англиядан қару-жарақ пен оқ-дәрі сұрады, бірақ олардың келуіне бірнеше ай уақыт керек болды. Оның мақсаты – басқа тайпалардың Тускарора көтерілісіне қосылуын болдырмау еді. Сондықтан ол 15 000 жасақпен оңтүстікке бет алып, Ноттуэй өзенінің жағасында тоқтады. Жергілікті тайпалар британдықтарға жақсы қатынас танытып, Тускарораға қарсы әскери көмек көрсетуге дайындық білдірді. Кепілдік ретінде Спотсвуд әр тайпадан екі жас ұлды кепіл ретіне алып, оларды Уильямсбургтегі Уильям мен Мэри колледжінде оқытуды талап етті. Мақсаты екі еселі болды: оларға христиандық білім беру, содан кейін олар өз тайпаларына миссионерлер ретінде оралып, үндістерді өркениеттендіру жөніндегі кең ауқымды жоба аясында қызмет ете алатын еді, сонымен қатар белгілі бір мерзімге осы тайпалардың достығына кепілдік беру. Желтоқсан айының басында бірнеше тайпадан келген кепілдер Уильямсбургке жетті. Алайда, Бурджестер палатасы бұл шешімге риза болмады, олар үндістерге қарсы тікелей әскери шаралар қабылдауды қалаған. Спотсвуд далалық операцияны жүргізу мүмкін емес екенін және оның қадамдары қазіргі уақытта «соғыс жүргізудің салмақты жолы» екенін мәлімдеді. Дегенмен, Тускарораға қарсы соғыс үшін 20 000 фунт стерлинг бөлінді және Спотсвуд ассамблеяны таратып жіберген Рождествоға дейін талқылаулар жалғасты. Келесі жылдың жазы мен күзінде көтерілісші Тускарора басшыларының бір бөлігі қолға түсіріліп, сотталу үшін Солтүстік Каролинаға жіберілді.

Meanwhile, another pressing issue reawakened his military vocation. A colonial militia of about 15,000 men was deployed to protect the land borders. The majority of the troop came from the lower labouring classes, were poorly armed and operated under the orders of inexperienced commanders. During the summer of 1711, he personally supervised the installation of a series of cannons in the ports between Yorktown and Jamestown to prevent a possible French naval invasion. In September 1711, the Tuscarora, an Indian nation whose territories extended from Virginia to the heart of North Carolina, engaged in an extended period of conflict with the settlers for commercial and border protection reasons and, during a series of attacks on settlements and plantations on the Carolina Virginia border, killed hundreds of colonists. That was the beginning of the so called Tuscarora War. Spotswood, well aware that it was a real war, considering how badly equipped the militia was, requested weapons and ammunition from England, which however would take a few months to arrive. His aim being to prevent other tribes from joining the Tuscarora revolt, he headed south with the 15,000 militia men and stopped on the bank of the Nottoway River. The local tribes proved to be well disposed towards the British and offered them military support against the Tuscarora. As a guarantee, Spotswood demanded that each tribe deliver two of the young sons of the tribal chiefs as hostages, to be educated in Williamsburg at the William and Mary's College. The objective was twofold: to give them a Christian education, so that they could return later as missionaries to their own tribes – within the framework of a wider operation to civilise the Indians –, and at the same time to guarantee for a certain period of time the friendship of those tribes. In early December, hostages from several tribes arrived in Williamsburg. The House of Burgesses, however, was not happy about this resolution, as they would have liked a more direct military action against the Indians. Spotswood argued that a field operation could not be sustained and that his initiatives were, for the time being, "a sober way of waging war." However, an amount of £20,000 was set aside to wage war against the Tuscarora, and discussions carried on until Christmas, when Spotswood dissolved the assembly. Between the summer and the fall of the following year, some of the rebel Tuscarora chiefs were captured and transferred to North Carolina for trial.

Буржуаздар палатасымен айырмашылықтар

Испанияның мұрагерлік соғысы 1713 жылдың сәуір айында аяқталды, ал британдықтардың жеңісі Атлантикалық сауда жолдарының қайта ашылуына және жаңа колониялардың аннексиялануына әкелді. Вирджиния экономикасы жанданды, әсіресе соңғы жылдары соғыс салдарынан ауыр зардап шеккен темекі экспорты. Сол кезде темекі төлем құралы ретінде де қолданылып, салмағы бойынша сатылатын. Саудагерлер көбінесе пайда табу үшін жоғары сапалы сорттарға нашар сапалыларын қосып, бағаның төмендеуіне себеп болатын. Бұрынғы колониялық үкіметтер сауданы реттеуге бірнеше рет әрекеттенген, бірақ ешқандай нәтиже болмады. Сондықтан 1713 жылдың қараша айында Спотсвуд темекі нарығын бақылауға алып, ірі жер иелерінің іс-әрекеттерін шектеу мақсатымен Бурджестер палатасына Темекі тексеру туралы заң ұсынды. Жаңа заңға сәйкес, Еуропаға жөнелтілетін темекі тексеруден өтуге тиіс болды. Спотсвудтың ниеті экспортталатын тауар көлемін азайту арқылы сапасын арттыру, соның салдарынан сұраныстың және бағаның өсуіне қол жеткізу болатын. Бурджестер палатасының қарсылығын жұмсарту үшін Спотсвуд өзінің ұсынысын қолдаған бірнеше өкілдерді инспекторлар етіп тағайындады, бұл ұсыныс ақыры мақұлданды. Алайда, реформа күткен нәтижелерге толыққанды жете алмады: бағалар бірден өспеді, ал жер иелері тексеру процедурасына наразылық білдірді. Бірақ Спотсвудтың тағы бір қадамы Вирджиния элитасының оған деген құрметін жоғалтты. 1714 жылдың желтоқсанында ол Үнді саудасы туралы заңға қол қойды. Джеймс өзенінің оңтүстігіндегі үндістермен жүргізілетін барлық коммерциялық қызмет 10 000 фунт стерлингтік қаражатпен құрылған Вирджиния үнді компаниясының эксклюзивті бақылауына берілді. Бұл шара шекара бойындағы заңсыз сауданы тоқтатуға тиіс болды, ол Спотсвудтың пікірінше, үндістердің алаңдаушылығының бір себебі болды, сонымен қатар үнді тайпаларымен жеке сауда жасаған колонистердің мүдделеріне қарсы болды. Губернатор кеңесінің ықпалды мүшесі және Спотсвудтың орнын өзіне қалайтыны белгілі болған Вильям Бёрд II үндістермен, әсіресе чероки тайпасымен сауданың көп бөлігін бақылап, оларға мата мен қару-жарақ сатқан. Заң қабылданғаннан кейін Бёрд жеке істерімен Англияға кетті, бірақ әрине, Спотсвудты патшалық әкімшіліктің түрлі салаларында қарапайым ету ниетімен де кеткен болатын. Спотсвуд пен Бурджестер палатасының мүшелері арасындағы дау 1715 жылы шиеленісіп, ашық қақтығысқа ұласты. Тамыз және қыркүйек айларында өткен жиналыста өкілдер Спотсвудтың ұсынысы бойынша колонияның қорғанысы мәселесіне назар аудармай, Үнді саудасы туралы заң мен Темекі тексеру туралы заңға қарсы шықты. Соңғысы тудырған наразылық жер иелері мен саудагерлер арасында маңызды рөл атқарды, нәтижесінде Бурджестер палатасының соңғы сайлауында өзгерістер болды. Бұрын заңды қолдаған барлық өкілдер өз орындарынан айырылды, ал жаңадан сайланғандардың көпшілігі келіспеді. Бес апталық сөздерден кейін – ол шекарадағы кейбір үнді тайпаларының жауырынуына байланысты, бұл Үнді саудасы туралы заңның іске асырылуын қауіпке ұшыратты, осы жағдай оны қатты ашуландырды – Спотсвуд талқылауларды тоқтатып, жиналысты жапты. Жиынның жабылуы емес, керісінше, губернатордың Бурджестер палатасын «Заң шығарушыларға қажетті қалыпты біліктілікпен көктемде қамтамасыз етілмеген өкілдер тобы» деп атауы өкілдердің губернаторға деген дұшпандығын күшейтті. 1716 жылдың басында Вирджиниядан Лондон сауда кеңесіне жіберілген анонимді хат Спотсвудты заң бұзушылықтар жасады деп айыптады, тіпті бұрынғы анонимді хаттардан да қатал айыптады, сондай-ақ оны ашкөздік пен тирандыққа кінәлады.

The War of Spanish Succession ended in April 1713, and the British victory led to the reopening of the Atlantic trade routes and the annexation of new colonies. The Virginian economy was revitalised, and in particular the tobacco export trade which in recent years had been severely affected by the conflict. Tobacco in those days was also used as a means of payment and was sold by the weight. To make more profit traders often added poor quality to high quality varieties, causing prices to drop. Previous colonial governments had made attempts on several occasions to regulate the trade, but nothing had ever really come of it. So, in November 1713, Spotswood, to bring the tobacco market under control and set limits to the practices of the big landowners, submitted to the House of Burgesses the Tobacco Inspection Act. The new law, supported by the Governor's Council, required tobacco to be inspected before shipment to Europe. In Spotswood's intentions there would thus be a reduction in the quantities exported, resulting in an increase in the quality of the goods and a consequent increase in demand and in price. To soften the opposition of the House of Burgesses', Spotswood appointed as inspectors some of the representatives in favour of his proposal, which was finally approved. The reform, however, produced only partial results compared with the expectations: prices did not rise immediately, and the inspection procedure was disliked by the landowners. Yet another initiative by Spotswood caused him to lose the favour of the Virginian elite. In December 1714, he had the Indian Trade Act passed. All commercial activities with the Indians south of the James River were placed under the exclusive control of the Virginia Indian Company, established with an allocation of £10,000. The measure should have put an end to the illegal trade that took place along the border and which, according to Spotswood, was one of the reasons for the unrest of the Indians, and at the same time was against the interests of the colonials who were trading privately with the Indian tribes. William Byrd II, an influential member of the Governor's Council who wanted Spotswood's position for himself, was in control of much of the trade with the Indians, particularly the Cherokee, to whom he sold cloth and weapons. Shortly after the law was passed, Byrd left for England on personal business, but certainly also with the intention of bringing Spotswood discredit in the various branches of the royal administration. The disputes between Spotswood and the members of the House of Burgesses grew until they degenerated in 1715. During an assembly held between August and September the representatives, instead of concentrating on the problems of the colony's defence as was Spotswood's recommendation, challenged the Indian Trade Act and the Tobacco Inspection Act. The discontent generated by the latter among landowners and merchants had played a fundamental role in the last elections of the House of Burgesses. Almost all the representatives who had previously supported the act had lost their seat, and a large section of the newly elected were in disagreement. After five weeks of time wasting discussions – which irritated him all the more now that some Indian tribes at the border were becoming hostile, putting the application of the Indian Trade Act at risk –, Spotswood put an end to the debates and closed the assembly. It was not so much the closing of the Assembly that intensified the hostility of the representatives against the governor, it was rather his definition of the House of Burgesses as "a Set of Representatives, whom Heaven has not generally endowed with the Ordinary Qualifications requisite to Legislators". In early 1716, an anonymous letter from Virginia to the London Board of Trade denounced Spotswood for alleged violations of the law, even more strongly than previous still anonymous letters, and accused him of greed and tyranny.

Батыс шекараның алғашқы зерттеулері

Буржуаздар палатасымен қарама-қайшылықтарға қарамастан, Спотсвуд өзінің қызметінің ортаңғы жылдарында негізінен батыс шекараны, Пьемонттың етегінен тыс жерлерді зерттеуге ден қойды. Тускарора соғысының салдарынан шекарадағы жағдай қайтадан шиеленісті болды, бірақ бір ғасыр бойы соғыс пен бейбітшілік кезеңдері алмасып, британдықтар мен үндістер жеңімпаз болмаған жағдайда, бірге өмір сүруге тырысу керек екенін түсінді. Вирджинияға келгеннен бері, үнді қауіп-қатеріне қарсы тұру үшін Спотсвуд шекараны күзетуге рейнджерлерді, ал Блю-Ридж тауларынан өту жолын іздеуге зерттеушілерді жіберді. 1714 жылдың көктемінде ол Йорк және Маттапони өзендерінің жоғарғы ағысын зерттеу экспедициясына жеке қатысты. Бұл зерттеулер нақты стратегиялық мақсаттармен жүзеге асырылды. Француздар Жаңа Франциядағы колониялары мен Миссисипи өзені бойындағы бекіністер арасында байланыс орнатуға ұзақ уақыттан бері тырысып келді; олардың табысқа жету мүмкіндігі – Спотсвуд жақын деп есептеген – британдықтарды аймақтың ішкі бөлігінен оқшаулап, Джеймс өзенінің сағасына жақын жағалауда орналасқандықтан, олардың ықпалын шектеуі мүмкін еді. 1714 жылдың жазында шекараны жеткілікті деңгейде қамтамасыз еткеннен кейін, Спотсвуд Тайдуотер шекарасынан тыс екі орманды елді мекенін құру арқылы іс-қимылға көшті, бұл шекара соңғы бір ғасыр бойы британдықтардың кеңею шегі болған еді. Бірінші елді мекен, Форт-Кристана, Солтүстік Каролинамен шектес Мехеррин өзенінің оң жағалауында орналасты. Үнді саудасы заңына сәйкес құрылған Вирджиния үнді компаниясының штаб-пәтері ретінде салынған бұл фортта үндістерді христиан дініне тәрбиелеу мектебі орналасты. Спотсвудтың мақсаттары, Тускарора соғысы кезінде қолға алынған стратегиялық пайдалылықтан өзгеше, дәстүрлі жартылай көшпелі үндістерді тұрақты халыққа айналдыру болды. Олар бұл аймақта қоныс тепкен және күміс пен темір кен орындарын тапқан. Бастапқыда Германиядан келген протестант дінін ұстанған тоғыз отбасы Германиянаға қоныс аударды, жергілікті металлургиялық зауыдтарда жұмыс істеді. 1714 жылдың қазан айында королева Аннаның тамыз айының басында қайтыс болғаны туралы хабар жетті.

Despite the contrasts with the House of Burgesses, during the middle years of his tenure, Spotswood concentrated mainly on the exploration beyond the western frontier, beyond the foothills of Piedmont. On account of the Tuscarora war, the situation at the border had become tense again, but after one hundred years of periods of war followed by periods of peace, the British and the Indians had learned that, in the absence of a winner, they had better try and live together. To deal with the Indian threat, since his arrival in Virginia Spotswood had sent rangers to patrol the border and explorers in search of a pass through the Blue Ridge Mountains. In the spring of 1714, he personally joined an expedition to explore the upper reaches of the York and Mattaponi Rivers. These explorations took place for precise strategic purposes. The French had long been trying to open a connection between their colonies in New France and the forts along the Mississippi River; their possible success – which Spotswood believed imminent – would soon cut off the British from the interior of the region, based as they were along the coast near the mouth of the James River. In the summer of 1714, having sufficiently secured the borders, Spotswood went into action by establishing two forest settlements beyond the Tidewater border, which for the past century had signed the limit of British expansion. The first settlement, Fort Christanna, stood on the southern bank of the Meherrin River, near the border with North Carolina. Built for the headquarters of the Virginia Indian Company, the company created under the Indian Trade Act, the fort housed a school for the education of Indians to the Christian way of life. Spotswood's objectives, in addition to those of immediate strategic utility already pursued at the time of the Tuscarora war, were ambitious: to turn the traditionally semi nomadic Indians into a resident population. had settled in the region and they had discovered deposits of silver and iron. Initially, nine families of German Protestants settled in Germanna, working for the local smelting furnaces. In October 1714, news came that Queen Anne had died in early August.

Алтын атқыштар экспедициясының ер азаматтары

1716 жылы батыс аймақтардағы алдыңғы зерттеулердің нәтижелері көрінді. 12 маусымда Спотсвуд губернатор кеңесіне бірнеше рейнджерлер таулар арқылы өту жолын тапқанын және Пьемонттан тыс, сол кезде белгісіз болған аймақтарда экспедицияны жетектеуге дайын екенін хабарлады. Кеңес оның коммерциялық және стратегиялық мүмкіндіктерін ескеріп, ұсынысты мақұлдады. Спотсвуд 1716 жылғы 20 тамызда бірнеше адаммен Вильямсбургтен шығып, кездесу орны белгіленген Германнаға бет алды. Мұнда экспедициялық күш құрылды және 29 тамызда алпыс үш адамнан тұратын топ тауға қарай жолға шықты. Топқа қоныс аударушылардың ықпалды мүшелері, қызметшілер, рейнджерлер, жергілікті жетекшілер, көптеген жылқылар мен иттілер кірді. Топ Рапидан өзенінің бойымен, жануарларды аулап, жаңа патшаға тост көтеріп, көптеген су арналарымен кесілген тығыз бұталы жерлер арқылы жүрді. Жолдағанда, бірнеше адам қызылшаға шалдығып, рейнджерлер жедел түрде құрған және басқарған далалық госпитальде қалды. Қалғандары аюлар мен діңгектердің қаупіне қарамастан, 5 қыркүйекте Блю-Ридж тауларындағы Рапидан өзенінің бастауына жетті. Олар екі тау шыңымен шектелген, 720 метр биіктіктегі Свифт Рун Гэп деген шатқақтың арқылы тауларды кесіп өтті. Спотсвуд патшаның құрметіне екеуінің биігін Джордж деп атады, ал серіктері екіншісін Александр деп атады. Олар Шенандоа аңғарына қарай таудан түсіп, батысқа алғаш рет көз салып, аяқ басқан адамдар болды. Бұқалар мен бизондар мекендейтін орман мен шалғындарды кезіп, шамамен он шақырымнан кейін аңғардың түбіне және Шенноа өзенінің жағасына жетті, оны Евфрат деп атады. Бұл жерде патшаның құрметіне оқтар атылып, зор тост айтылды. Спотсвуд патшаның есімін тасқа ойып, бос шарап бөтелкесіне өзен мен оның аумағына қатысты британдық талаптарды қамтитын хатты салды. Бөтелке өзен жағасына көмілді. 7 қыркүйекте топ Германнаға қайтып, он күннен кейін Вильямсбургке оралды. Келесі қыста Спотсвуд экспедицияның әрбір мүшесіне латын тілінде: "Sic juvat transcendere montes" ("Тауларды кесіп өту осылай") деген жазуы бар шағын алтын жылқы табаны сыйлады. Содан бері экспедиция "Алтын жылқы табаны экспедициясының рыцарлары" деп те аталды және Спотсвудтың өмірбаян авторы Уолтер Хавигерст оны "Виргиния тарихындағы ең романтикалық эпизод" деп сипаттады. Бұл экспедиция американдық әдебиетте де маңызды із қалдырды. Топ қайтып келгеннен кейін бірнеше ай өткен соң, Уильям мен Мэри колледжінің гуманитарлық ғылымдар профессоры Артур Блэкамор экспедицияны тойлау үшін латын тілінде "Expeditio Ultramontana" деген қысқа өлең жазды. 18 ғасырдағы Америкадағы латын поэзиясының ең жақсы үлгілерінің бірі саналатын латын тіліндегі түпнұсқа мәтін жоғалып кетті, бірақ 1729 жылы Джордж Сигуд жасаған ағылшын тіліндегі нұсқасы толығымен сақталған. Бір ғасырдан астам уақыт өткен соң, 1835 жылы Уильям Александр Карутерс экспедицияның біршама қайта қарастырылған тарихын баяндайтын "Алтын жылқы табанының рыцарлары" атты рыцарлық роман жариялады. 20 ғасырда ақын Гертруда Клейтор Алтын жылқы табаны экспедициясына арналған естелік өлең жазды. 1934 жылы Свифт Рун Гэп маңындағы қола тақтаға қашап жазылған.

1716 saw the results of the previous explorations in the western territories. On June 12, Spotswood reported to the Governor's Council that some rangers had found a passage through the mountains and offered himself to lead an expedition beyond Piedmont, in regions then unknown. The Council approved the proposal, on the consideration of its commercial and strategic potential. Spotswood left Williamsburg with a few men on August 20, 1716, and headed for Germanna, where a meeting point had been fixed. Here the expeditionary force was formed, and on 29 August a group of sixty three men set off for the mountains. The group included influential members of the settlers' community, servants, rangers, native guides and a good number of horses and dogs. The group went up the Rapidan River, hunting animals and toasting the new king, through a dense bushy area crossed by numerous water streams. During the march, some men contracted measles and were left behind in a field hospital readily set up and manned by rangers. The rest of the group proceeded under the threats of bears and rattlesnakes, until they reached the source of the Rapidan River on the Blue Ridge Mountains, on 5 September. They crossed the mountains passing through a gorge by the name of Swift Run Gap at an altitude of 720 m, bordered by two mountain peaks. Spotswood named George the higher of the two in honour of the king, and his companions named the other Alexander in his honour. They descended from the ridge towards the Shenandoah Valley: the first Westerners to set eyes and foot on it. Crossing woods and meadows populated by elks and buffalos, after about ten kilometres they reached the bottom of the valley and the course of the Shenandoah River, which was renamed Euphrates. Gun shots were fired here in honour of the king and a great toast was held. Spotswood engraved the king's name on a rock and in an empty wine bottle introduced a card containing the British claim on the river and its territory. The bottle was buried in the riverbank. On September 7, the company left for Germanna, and in ten days was back in Williamsburg. The following winter, Spotswood gave each member of the expedition a miniature gold horseshoe with engraved in Latin: Sic juvat transcendere montes ("This is the way to cross the mountains"). Since then, the expedition was also known as "Knights of the Golden Horseshoe Expedition" and described by Spotswood's biographer, Walter Havighurst, as "the most romantic episode in the history of Virginia". The expedition also left considerable traces in American literature. A few months after the company's return, a humanities professor at William and Mary's College, Arthur Blackamore wrote a short poem in Latin celebrating the expedition: Expeditio Ultramontana. The original Latin text, considered to be among the best examples of Latin poetry in 18th century America, has been lost, but the English version that George Seagood produced in 1729 survives in its entirety. Over a century later, in 1835, William Alexander Caruthers published a chivalric novel, The Knights of the Golden Horse Shoe, telling a somewhat revisited history of the expedition. In the 20th century, the poet Gertrude Claytor wrote a commemorative poem of the Golden Horseshoe Expedition. Engraved on a bronze plaque, in 1934 it was posted near Swift Run Gap.

Лондон мен Уильямсбургтегі қарсылық

Трансмонтана экспедициясының табысы Лондонның әкімшілік кеңселерiнде құттықтап қабылданды, бiрақ бiр жылдан да аз уақыт өткен соң Спотсвудтың жан тыныштығына ауыр соққы келді. 1717 жылдың басында Лондонның ықпалды саудагерлерiнiң үлкен тобы Сауда кеңесiне хат жазып, Спотсвуд ұсынған заңдар ана елінің де, Вирджинияның да коммерциялық мүдделерiне зиян келтіретiнiн мәлiмдедi. Саудагерлер жер иелерiнiң инспекторларды параға тартуы салдарынан сапасы төмен өнiм нарықта ғана емес, сонымен қатар темекi инспекциясы туралы заңның мақсатына қайшы келетiнiн, ал сапасы жоғары сорттарды басып алғанын хабарлады. Вирджинияның үндістермен сауда монополиясы саудагерлердi табысты нарықтан айырды, ал бұл ауыр экспорт ережелерiмен бiрге олардың қызметiн пайдасыз еттi. Сондықтан саудагерлер сауданы дамытуға кедергi келтіретiн заңдарды жоюды талап еттi. Патша темекi инспекциясы және үнді саудасы туралы заңдарға вето қойды, ал Спотсвуд екеуiн де күштен шығаруға мәжбүр болды. Уильям Бёрд Англиядан Филипп Лудвеллге, Губернатор кеңесiнiң мүшесiне жазған хатында осы заңдарды күштен шығаруға және губернатордың беделi мен ықпалын әлсiретуге өзінің үлесiн қосқанын жазды. Бургестер палатасы Форт Кристаннаны мемлекеттiк қаржыландыруға қарсы шықты, нәтижесiнде ол бөлшектелдi, бiрақ Спотсвуд бұл шекараны тұрақсыздандырады деп қорқып, жергiлiктi үнді тайпаларын британдық қолдаусыз қалдырады және Каролина тайпаларының зорлық-зомбылығына ұшыратады деп есептедi. Бұл Үнді саудасы туралы заңды тоқтатты, бiрақ оны жүзеге асыруға тырысқан қағидалар жойылмады, олар Спотсвудтың саясатының негiзгi бөлiгi болып жылдар бойы сақталды. Ал темекi инспекциясы туралы заңға келетiн болсақ, бiрнеше жылдан кейiн, 1730 жылы, осы шаралар қайтадан сәттi ұсынылып, бұрынғыдай қарсылыққа тап болмады. Бургестер палатасының жаушылығы сауданы қолдау ниетiнен гөрi, колонияны тиiмдi бақылау үшін жылдар бойы өкілдермен күрескен губернатордың әрекеттерiне қарсы тұруға бейiмдiлiгiнен туындады. Осы кезеңде Уильям Бёрдтың Лондонға сапарынан басқа, Губернатор кеңесiнiң басқа мүшелерi де Спотсвудқа қарсы ашық позиция алды. Олардың iшiндегi ең табандысы – Лондон епискобының өкiлi және Уильям мен Мэри колледжiнiң президентi, колониядағы ең ықпалды адамдардың бiрi, бұрынғы губернаторлар Эдмунд Андрос пен Фрэнсис Николсонды қызметтен босатуға қатысқан преподобный Джеймс Блэр болды. Осы қарсылықтың себебi вирджиниялықтардың корольдік артықшылықтарға қарсы тұруында болды, оны Спотсвуд растады, ол губернаторға қылмыстық сот процестерiнде судьяларды тағайындау құқығын талап еттi (oyer және terminer процедуралары арқылы). Ал кеңес мүшелерi бұл құқыққа тек өздерi ғана лайықты екендерiн мәлiмдедi. Дегенмен, Вирджиния халқы губернаторды қолдады, ол әсiресе шағын жер иелерi, еомендер класы арасында танымал болды. Бёрдтың Лондонда оған қарсы жасаған жоспарларына және оның заңдарының күштен шығарылуына қарамастан, Спотсвуд патшаның министрлерi мен Сауда кеңесi мүшелерiнiң қорғауынан әлi де рахаттанды.

The success of the Transmontane Expedition was welcomed in the London administrative offices, but in less than a year a severe blow to the Spotswood's peace of mind came from the capital. At the beginning of the year 1717, a large group of influential London merchants wrote a letter to the Board of Trade declaring that the legislation promoted by Spotswood harmed the commercial interests of both the motherland and Virginia itself. The merchants reported that, due to the corruption of the inspectors by the landowners, the lower quality production was not only still on the market – in contradiction with the purposes of the Tobacco Inspection Act – but had actually overtaken the higher quality varieties. The Virginia Indian Company's monopoly on trade with Indians also deprived the merchants of a lucrative market, and this, coupled with heavy export regulations, made their activities unprofitable. The merchants therefore asked for the abolition of those laws which they considered an obstacle to the development of trade. The king thus put a veto on the Tobacco Inspection Act and on the Indian Trade Act, and Spotswood was forced to revoke both. William Byrd, in a letter from England to Philip Ludwell, a member of the Governor's Council, wrote that he had contributed to the abrogation of those laws and to the weakening of the position and influence of the governor. The House of Burgesses opposed public funding of Fort Christanna, which had to be dismantled as a consequence, although Spotswood feared that this would destabilise the border, leaving local Indian tribes without British support and at the mercy of the Carolina tribes. This put an end to the Indian Trade Act, but not to the principles it sought to implement, which remained central in Spotswood's policy for years to come. As for the Tobacco Inspection Act, on the other hand, years later, in 1730, the same measures were successfully re proposed and did not meet as strong an opposition as previously. In all probability, the hostility of the House of Burgesses, rather than to a genuine intention to favour trade, was due to its tendency to oppose the actions of the governor, who had been fighting for years with the representatives for the effective control of the colony. During this period of time, in addition to William Byrd's mission to London, other members of the Governor's Council were openly taking position against Spotswood. The most determined among them was the Reverend James Blair, delegate of the Bishop of London and president of the College of William and Mary, one of the most powerful men in the colony, who had already been behind the dismissal of past governors Edmund Andros and Francis Nicholson. The reason for this opposition was once again to be found in the resistance, on the part of the Virginians, to royal prerogatives affirmed by Spotswood, who claimed for the governor the right to appoint judges in criminal trials (through procedures called oyer and terminer). The members of the council, on the other hand, claimed to be the only ones entitled to do so. In any case, the Virginian popular opinion supported the governor, who was particularly popular with the small landowners, the yeomen class. And, despite Byrd's scheming against him in London and the revocation of his laws, Spotswood still enjoyed the protection of the King's ministers and of the members of the Board of Trade.

Қарақшылар мен үндістер туралы

1717 жылдың тамызында Мемлекеттік хатшы Джозеф Аддисонға жіберген хатында Спотсвуд колонияның тыныштығын бұзатын жалғыз мәселелердің пираттық пен үндістердің агрессивті мінез-құлқы екенін мәлімдеді. Осыған дейін бірнеше ай бұрын, қарулы сенека тайпалары Нью-Йорк провинциясынан Вирджиния шекарасына көшіп келіп, шабуылдар мен тонаулар жасаған. 1717 жылдың наурыз айында Катаваба тайпасының бірнеше басшылары британдықтармен сауда шарты туралы келісімдерді талқылау үшін Форт-Кристанаға барды. Келіссөздер кезінде келіссөздерді қиындататын жағдай туды. Бір түні, сенека немесе мохаук үндістері – Катаваба тайпасының жаулары – губернатор ұйықтап жатқан қамалға кіріп, Спотсвудтың талабы бойынша қару ұстамаған делегация мүшелерінің бірнешеуін өлтірді. Басқаларын тұтқынға алды. Бастапқыда Катаваба тайпасы британдықтарды сатқындық жасады деп айыптап, кете бастады, бірақ шекараны қорғау жоспарларын құлату қаупі төнген Спотсвуд, ұрланғандарды қайтару үшін жасақ жіберіп, үндістермен достығын қайта растады және оларға үлкен қорғау уәде берді. Ақырында Катаваба тайпасы Форт-Кристанада сауда жасауға және кейбір балаларын оқу үшін сол жерде қалдыруға келісті, соның нәтижесінде шекарадағы жағдай, кем дегенде уақытша, жақсарды. Басқа бір маңызды қауіп – порстарға шабуыл жасап, кемелерді тонаған пираттар еді. Олардың ең танымал және қорқыныштысы, тарихқа «Қара сақал» ретінде енген Эдвард Тич, жақында теңізге қайта оралды, корольдің кешірімін алғаннан кейін Солтүстік Каролинаның губернаторы Чарльз Иденге бағынып берді, ол, мүмкін, оның құпия серігі болған. 1718 жылдың мамыр айында Чарльстон портының алдында кемелер конвоіне шабуыл жасап, олжаны тонап, тұтқынға алған кезде Каролина тұрғындары көршілес Вирджиниядан көмек сұрады. Ол бұрынғы королева Аннаның «Қайырымдылық» кемесінің квартирмейстері Уильям Говардты дереу тұтқындады, ол пираттықтан зейнетке шыққан және Вирджинияда тұрған, бірақ әлі де Қара сақалмен байланыста болуы мүмкін деген күдік болды. Кейін кешірім алған Говардтан ол Қара сақалдың әдеттегі жасырынған жері – Окракок шығанағында бірнеше адаммен бірге екенін білді. Окракок Солтүстік Каролинада, оның құзыретінен тыс жерде болды, бірақ Спотсвуд енді пиратты мүмкіндігінше тез, тірі немесе өлі ұстауға бекінді, тіпті басқа колонияның тәуелсіздігін бұза отырып. Сондықтан ол Бургесс палатасының рұқсатын күтпей, теңіз лейтенанты Роберт Мейнард басқаруымен екі әскери кемені Қара сақалға қарсы жіберді. 1718 жылдың 22 қарашасында бес күндік іздеуден кейін пираттар күтпеген жерден шабуылға ұшырады. Мейнард HMS Pearl кемесімен Қара сақалдың кемесіне шабуыл жасады, ол қысқа және қанды шайқаста қаза тапты. Оның 9 серігі де осы шайқаста қаза тапты, ал Мейнардтың оннан астам адамы қаза болды. Екі күннен кейін Мейнард 15 тұтқынмен Джеймстаунға оралды, олар кейін дарға асылды, ал Қара сақалдың кесілген басы кеменің мұртының ұшына ілінді.

In a letter sent in August 1717 to Secretary of State Joseph Addison, Spotswood reported that the only sources of concern left to impair the peace and quiet of the colony were piracy and the aggressive nature of the Indians. Just a few months earlier, several armed Seneca gangs had moved from the Province of New York to the Virginia border, where they had engaged in raids and robberies. In March 1717, some chiefs of the Catawba tribe had gone to Fort Christanna to discuss a trade treaty with the British and Spotswood, who had long awaited the good disposition of the Indians, had joined them. In the days of the meeting an episode took place which risked compromising the negotiations. One night, some Seneca or Mohawk Indians – enemies of the Catawba – entered the fort, where the governor was lying asleep, and killed some members of the delegation, who were not bearing arms as Spotswood had imposed. Others were kidnapped. Initially, the Catawba accused the British of having betrayed them and started to leave, but Spotswood, who was in danger of seeing his plans to secure the border undermined, sent a contingent to recover the abducted, reaffirmed his friendship with the Indians, and promised them greater protection. In the end, the Catawba agreed to trade at Fort Christanna and leave some of their children there to study, and the border situation seemed to improve, at least temporarily. The other looming threat were the pirates, who attacked ports and robbed ships, greatly hampering trade. The most famous and feared among them, Edward Teach, who went down in history as Blackbeard, had recently returned to sail the seas, having received the King's pardon and having later surrendered to the governor of North Carolina, Charles Eden, who was probably in cahoots with him. When Blackbeard attacked a convoy of ships in front of Charleston Harbor in May 1718, looting and taking prisoners, the Carolina residents sought help from neighbouring Virginia. He quickly had former Queen Anne's Revenge quartermaster William Howard arrested, who had apparently retired from piracy and lived in Virginia, suspecting that he was still in contact with Blackbeard. From Howard, later pardoned, he learned that Blackbeard was with a few men in one of his usual shelters, the Ocracoke Inlet. Ocracoke was in North Carolina, out of his jurisdiction, but Spotswood was now determined to capture the pirate as quickly as possible, dead or alive, even by violating the sovereignty of another colony. So, without waiting for the authorization of the House of Burgesses, he sent two warships against Blackbeard under the command of Navy Lieutenant Robert Maynard. On November 22, 1718, after five days of search, the pirates were taken by surprise. Maynard, aboard HMS Pearl, attacked Blackbeard's ship, who was killed in a short and bloody fight. Nine of his men died with him, and Maynard lost a dozen of his men. Two days later, Maynard returned to Jamestown with fifteen prisoners, who were later hanged, and Blackbeard's severed head was stuck on the tip of the bowsprit.

Биліктің соңғы жылдары

Таулардағы экспедициямен құрылған аумақтық кеңеюге қарамастан, Спотсвуд Ұлыбритания үшін француз соғысына қарсы стратегиялық артықшылық алу үшін Ұлы көлдерге дейін солтүстік-батысқа қарай кеңейтуді қажет деп санады. Ол бұрыннан-ақ Миссисипи өзенінің батыс аймағының дәл картасын алған, ол британдықтарға бұрын белгісіз болған, және Эри көліне экспедиция үшін пайдалануды жоспарлаған, онда Спотсвуд жаңа елді мекен құруды көздеген. 1720 жылдың ақпан айында Спотсвуд Лондонға құпия миссияға барып, осы идеяларды үкіметке ұсынуды және испандық Флориданы қалай бағындыруға болатынын, атап айтқанда, Сент-Огастин қаласындағы испандықтарға шабуыл жасау арқылы, француз флотының Мексика шығанағы арқылы Он үш колонияның суларына кірмеуіне кедері келтіруді егжей-тегжейлі көрсетуді ұсынды. Алайда, құпия миссиялар өткізілмеді, ал Спотсвуд губернатор ретіндегі соңғы екі жылында үнді мәселесін шешуге күш салды. Қарақшылық Қарақасқаңның өлімінен кейін төмендегенімен, жауырыңқы және соғысқұмар үнді тайпаларының тудырған мәселелері алаңдата бастады. Алғашқы жанжал Мэриленд шекарасында болды, ол көршілес тайпалар мен Вирджиния тайпалары арасындағы қақтығыстардан туындады. 1720 жылдың күзінде Мэриленд тайпалары Солтүстік мойнындағы плантацияларға шабуыл жасады, содан кейін Спотсвуд Мэриленд губернаторының қолдауымен Вирджиния үнділерімен қақтығыста болған бес ирокез тайпасының елшілерімен кездесу ұйымдастырды. 1721 жылдың қазанында Уильямсбургте өткен кездесуде бес елшінің үшеуі уланып қайтыс болды. Ирокездер Вирджиния үнділерін күдікпен қарағанмен, Потомак өзені Вирджиния үнділері мен ирокездер арасындағы шекара болып белгіленді, және британдықтардың рұқсатысыз ешбір үнді одан өте алмады. Нәтижелерге разы болған Спотсвуд Мэриленд, Пенсильвания және Нью-Йорк губернаторларымен бірлесіп, ирокез тайпалары мен олардың сакемдерімен (жоғарғы басшыларымен) кеңейтілген кездесу ұйымдастыруға кірісті. 1722 жылдың маусым айында Спотсвуд Вирджиниядан губернатор кеңесінің және Буржуаздар палатасының бір-бір өкілімен, сондай-ақ Вирджиния үнділерінен және колония үкіметінен ирокездерге арналған көптеген сыйлықтармен кемемен аттанды. Ол Нью-Йоркке жетіп, содан кейін Пенсильвания губернаторы Уильям Кит және Нью-Йорк үкіметінің өкілдерімен бірге Хадсон өзенінің жағалауында орналасқан Олбани қаласына құрлықпен сапарлады. 20 тамызда Олбаниге келген делегация Он үш колонияда бұрын-соңды болмаған ең өкілдік делегация болды, және олардың адалдығы үндістерге жақсы әсер қалдырды. Бірнеше күннен кейін оларға мохикандар, онейда, каюга, онондага және сенека тайпаларының басшылары мен жауынгерлері қосылды – іс жүзінде Ирокез конфедерациясының барлық тайпалары, содан кейін Поухатан және Вирджиниядан келген басқа тайпалар да келді. 29 тамызда конференция басталды, ал Спотсвуд ашылу сөз сөйледі, онда британдықтар мен үндістердің арасындағы ынтымақтастықтың жалғасуына үміт білдірді және Вирджиния тайпаларының бірнеше ай бұрын Уильямсбургте болған үш ирокез елшісінің өліміне қатысы жоқ екенін мәлімдеді. Ол үнді басшыларына британдықтардың ізгі ниетін білдіру үшін інжу-маржан алқалар сыйлады. Содан кейін ол Пьемонттағы шабуылдарды тоқтату және Блю-Ридж таулары мен Потомак өзенінің табиғи шекараларын құрметтеу туралы өткен жылғы міндеттемелерін растауды ресми түрде сұрады. Үндістер жауап беруге он күн уақыт жұмсады, содан кейін Спотсвудтың басты мақсаты болған келісім ратификацияланды. 12 қыркүйекте конференция аяқталды. Үнді басшыларымен қоштасу рәсімінде Спотсвуд жоғары символикалық мағынаға ие әрекет жасады: ол жакетінің жағасынан миниатюралы ат жегі пішіндес алтын шынаны ажыратты, ол Трансмонта экспедициясындағы серіктеріне сыйлаған сияқты, оны сәттілік әкелетін нысан ретінде киіп, ирокез сакемдеріне берді, оны Уильямсбургке сапарға шығуға рұқсат қағазы ретінде пайдалануға болатынын түсіндірді. Сонымен қатар, Спотсвуд индейлерге әдемі маталар мен жұмыс құралдарын жеке сыйлық ретінде берді. Содан кейін ол Хадсон өзенімен кемемен ашық теңізге қарай бет алды.

Despite the territorial expansion established with the Expedition over the mountains, Spotswood deemed it necessary for Great Britain to expand further northwest, as far as the Great Lakes, to gain strategic advantage in view of an imminent war against the French. He had already obtained an accurate map of the entire western area of the Mississippi River System, hitherto virtually unknown to the
British, to be used for an expedition to Lake Erie, where Spotswood intended to establish a settlement. In February 1720, Spotswood proposed to go on a secret mission to London to present these ideas to the government and to illustrate in detail how it was possible and necessary to conquer Spanish Florida by attacking the Spaniards in St. Augustine, in order to prevent the French fleet from entering the waters of the Thirteen colonies from the Gulf of Mexico. The secret missions never took place, and Spotswood, during his last two years as governor, concentrated instead on resolving the Indian question. If piracy was in rapid decline after Blackbeard's death, the problems caused by the hostile and bellicose Indian tribes were increasingly worrying. The first outbreak was on the Maryland border, and was fuelled by hostilities between the neighbouring tribes and those of Virginia. In the fall of 1720, tribes from Maryland attacked plantations in the Northern Neck, whereupon Spotswood, with the support of the governor of Maryland, called a meeting with the ambassadors of the five Iroquois Confederation tribes who were in conflict with the Virginia Indians. During the meeting, which took place in Williamsburg in October 1721, three of the five ambassadors died, possibly poisoned. Despite this event, of which the Iroquois suspected the Virginia Indians, an agreement was reached by which the Potomac River became the frontier between the Indians of Virginia and the Iroquois, and no Indian was to cross it without the authorization of the British. Encouraged by the results, Spotswood began organizing a general meeting with the Iroquois tribes and their Sachems (supreme leaders), with the collaboration with the governors of Maryland, Pennsylvania, and New York. By June 1722, the time was ripe for Spotswood to sail from Virginia with one delegate from the Governor's Council and one from the House of Burgesses, and many gifts for the Iroquois from the Virginia Indians and from the colony's government. He set sail for New York and from there, along with Pennsylvania governor William Keith and some New York government spokesmen, he left by land for the city of Albany, located on the banks of the Hudson River. The delegation, which arrived in Albany on August 20, was the most representative the British had ever set up in the Thirteen Colonies, and their commitment must have impressed the Indians. Within a few days they were joined by the leaders and warriors of the Mohicans, Oneida, Cayuga, Onondaga, and Seneca; practically all the nations in the Iroquois Confederation, followed later by the Powhatans and other tribes from Virginia. On August 29 the conference began, and Spotswood gave the inaugural address, during which he expressed hope for the continuing collaboration between the British and the Indians and reaffirmed that the Virginia tribes had had nothing to do with the death of the three Iroquois ambassadors in Williamsburg a few months earlier. He gave the Indian Chiefs pearl necklaces as a gift to demonstrate British good will. Then he asked officially for confirmation of their commitment of the previous year to put an end to the raids in Piedmont and to respect the natural boundaries of the Blue Ridge Mountains and of the Potomac River. The Indians took about ten days to answer, then the agreement, which was Spotswood's main objective, was ratified. On 12 September, the conference ended. During the farewell ceremony with the Indian leaders, Spotswood made a gesture of high symbolic value: he detached from the collar of his jacket a gold pin in the shape of a miniature horseshoe, like the one he had given to his companions for the Transmontane Expedition, which he used to wear as a good luck charm, and gave it to the Iroquois sachems, explaining that they could use it as a pass to go on a mission to Williamsburg. Spotswood also made a personal gift to the Indians of fine fabrics and work tools. Then he left by ship along the Hudson River, heading for the open sea.

Лауазымнан босату

Уильямсбургке келген соң, Спотсвуд өзіне халықтан күшті қолдау болғанына қарамастан, король оның губернаторлық лауазымын қайтару туралы шешім қабылдағанын білді. 25 қыркүйекте, Спотсвуд Уильямсбургке оралғанда, соңғы 12 айдан бері жоқ болған Джеймс Блэр және жаңа губернатор, ирландтық Хью Драйсдейл бірге Жаңа әлемге келді. Драйсдейлдің 1722 жылғы 3 сәуірдегі тағайындалуы ресми жарияланды және 27 қыркүйекте Драйсдейл губернатор ретінде ант берді. Шындығында, Вирджиниядағы он екі жылдық билігі барысында губернатор колонияның барлық күшті тұлғаларымен, сондай-ақ саудагерлерден бастап ірі жер иелеріне дейін, өзінің ықпалды адамдарымен де қақтығысқа түсті. Оның қызметтен алыну себептері, сол кездегі ресми құжаттарда нақты көрсетілмеген, Хавигерст пікірінше, оер және терминер соттары немесе дін қызметкерлерін тағайындау туралы соңғы даудан іздеу керек. Дегенмен, Спотсвуд жүргізген жалпы саясат Вирджинияның саяси элитасымен, жер иелері мен саудагерлердің мүдделерін қорғайтын, олардың үстемдігі мен саяси ықпалын шектеуге тырысқан, әсіресе Джеймс Блэр мен Уильям Бёрдтың, губернаторды құлатуға қабілетті күші мен ықпалы бар еді. Спотсвудтың замандастарының пікірлері де әртүрлі болды. Оның жұмысының кейбір аспектілеріне қатысты қатал сын Джеймс Блэр мен Уильям Бёрдтың сақталған хаттарында кездеседі. Алайда, Вирджинияда туған алғашқы тарихшылардың бірі және Трансмонтан экспедициясындағы Спотсвудтың серігі Роберт Беверлидің (оның «Вирджиния тарихы мен қазіргі жағдайы» еңбегін қараңыз) жоғары бағалауларын да табуға болады. Спотсвудтың тағы бір саяси одақтасы, Уильям мен Мэри колледжінің профессоры Хью Джонс 1724 жылы («Вирджинияның қазіргі жағдайы» еңбегінде) Вирджинияның Спотсвудтың он екі жылдық билігінде бұрынғы жүз жылға қарағанда гөрі өркениеттірек болғанын жазды. Қазіргі заманғы тарихшылар арасында Спотсвудтың басшылығы туралы жалпы оң пікір басым: оның мінезі керемет және маңызды; экономикалық өсім мен мәдени даму кезеңіндегі сенімді басшы. Тарихшы Джон Фиске XIX ғасырдың соңында Спотсвудты Америкадағы британдық отаршылдық кезеңінің ең жақсы және қабілетті губернаторларының бірі деп сипаттап, оның Германна металлургиялық зауытын құруы мен Трансмонтан экспедициясының батылдығы үшін жоғары баға берді. Осы пікірді тарихшы Вирджиний Дабни де қолдады, ол Спотсвудты колониялық кезеңдегі Вирджиния губернаторларының ең танымал тұлғасы деп атады.

When he arrived in Williamsburg, Spotswood learned that, despite the popular support he enjoyed, the king had decided to revoke his position as governor. On September 25, with Spotswood back in Williamsburg, James Blair, who had been absent for the past 12 months, and the new governor, Hugh Drysdale, an Irishman, arrived in the New World on the same ship. The Drysdale nomination, dated April 3, 1722, was made official and Drysdale was sworn in as governor on September 27. In fact, during the twelve years at the helm in Virginia, the governor ended up into a conflict with each one of the strong powers of the colony, as well as with the more influential of his own men, from merchants to large landowners. The causes of his removal, which are never explicitly expressed in the official documents of the time, must be sought, according to Havighurst, in the controversy over the oyer and terminer courts, or over the more recent controversy on the clergymen's appointment. However, the overall policy adopted by Spotswood was inevitably destined to enter into conflict with the political class of Virginia, representative of landowners and merchants interests, whose dominance and political interference Spotswood sought to stem, in particularly James Blair's and William Byrd's, who had the means, in terms of both power and influence, to overthrow a governor. The evaluations of Spotswood's contemporaries were also discordant. Harsh criticisms of some aspects of his work can be found in the writings of James Blair and William Byrd, whose letters have been preserved. Equally high praise, however, can be found in Robert Beverley (see his History and Present State of Virginia), who was one of the first historians born in Virginia, as well as Spotswood's companion in the Transmontane Expedition. Another Spotswood's political ally, Hugh Jones, professor at William and Mary's College, wrote in 1724, (The Present State of Virginia), that Virginia had become more civilised in the twelve years of Spotswood's tenure than in the previous one hundred years. Among modern historians prevails a generally positive opinion about the Spotswood administration: brilliant and significant in its character; a strong guide in a period of economic growth and cultural development. Historian John Fiske, in the late nineteenth century, described Spotswood as one of the best and most capable governors of the British colonial period in America and praised him in particular for the founding of the Germanna smelting plant and for the audacity of the Transmontane Expedition. The same opinion was expressed by historian Virginius Dabney, who described Spotswood as the most celebrated among the governors of Virginia during the colonial period.

Вирджиния мен Англия арасында

Үкімет тәжірибесінен кейін Спотсвуд Раппаханнок өзенінің жағасында, Германнаға жақын орналасқан жеке резиденциясына көшті. Онда ол үлкен мүлігін басқаруға және металлургиялық кәсіпорнымен айналысуға белсенді күш салды. Темір мен шойын өндірісінің бір бөлігі Англияға экспортталса, қалғаны жергілікті нарыққа сатылды. Тау-кен және ауыл шаруашылығы салаларында Спотсвуд бастапқыда он жыл бұрын Германнаға әкелген Палатин босқындарын пайдаланды. Ал оларды байланыстырған шарт аяқталған соң, Африкадан құлдар алды. Спотсвудтың қызметтеріне мал өсіру, теңіз күштеріне қажетті жабдықтар, шайын, қарағай шайыры және терпентин өндіру де кірді. Осыған дейін, қырық сегіз жасқа дейін Спотсвуд жоғары әлеуметтік статусы бар әйелге үйлену мүмкіндігін күтіп, бойдақ болып өтті. Содан кейін, астанаға келгеннен кейін, ол Лондон эсквайрының қызы және Ормонд герцогы Джеймс Батлердің немере қызы Анна Батлер Брейнеге үйленді. Олардың төрт баласы болды: екі ұл және екі қыз.

Соңғы жылдары

1729 жылы ақпанда Спотсвуд әйелі мен балаларымен Атлантиканы төртінші және соңғы рет кесіп өтті. Оның болмауы кезінде металлургиялық зауыттың өндірісі азайды және бірнеше құл қашып кетті, бірақ бұл жалпы иеліктегі қызметке әсер етпеді. Керісінше, пештердің ұзақ уақыт бойы үздіксіз жұмыс істеуі Солтүстік Америкадағы осындай типтегі алғашқы тұрақты орынға айналдырды. Жеке азамат ретінде Спотсвуд Германнада шіркеу құрылысын қаржылады және Раппаханнок өзені бойындағы өз жерінде тағы бір жеке резиденция салуды бастады. Құрылыс 1732 жылы аяқталды. 1750 жылдары қираған бұл құрылыста саябақ пен вишня ағаштарынан тұратын бульвар болды және ол Уильямсбург губернаторының сарайынан гөрі үлкен болды. Осы кезеңде Спотсвуд Уильям Бёрдпен келісімге келді. Ғимарат аяқталғаннан кейін Бёрд резиденцияны «сиқырлы сарай» деп атап, оның иесінің усалмалы және реттелген өмір салтын егжей-тегжейлі сипаттады. Осы уақытта Спотсвуд Йорктаунға жақын орналасқан «Темпл ферма» деген жерді сатып алды. Бірнеше онжылдықтан кейін, Спотсвудтің күйеуі мұра еткеннен кейін Мур Хаусы деп аталған бұл үй 1781 жылы генерал Чарльз Корнуоллис британдықтардың соңғы капитуляциясына қол қойған Америка революциясының шешуші эпизодының куәсі болды. Өмірінің соңғы жылдары Спотсвуд саяси күрес-қырқыстардан қашып жүрді. Бёрд келген кезде Лондондағы кейбір министрлер оған (Бёрд куәландырғандай) Ямайка колониясының губернаторы лауазымын ұсынуды ойластырды, оған испан Гаванасын әскери жолмен басып алу міндеті жүктелмек. Бірақ бұл жоспар іске аспады, себебі испандықтармен бейбітшілік жолымен келісуге шешім қабылданды. Оның орнына Спотсвуд губернаторлық қызметінде бастаған жобаларын қайта жаңартуға мүмкіндік беретін, тікелей міндеттемелерсіз тапсырманы қабылдады: 1730 жылы ол он үш колония мен Батыс Үндістан үшін он жылға пошта басшысы болып тағайындалды. Сол кездегі пошта жүйесі Жаңа Англиядан Пенсильванияға дейін, Филадельфияға дейінгі жағалау аймағын ғана қамтыды. Вирджинияда пошта жеткізушілердің маршруты болмағандықтан, хаттар екі аптада бір рет келіп тұратын. 1732 жылы Спотсвуд пошта жүйесін Уильямсбургке дейін кеңейтті, содан кейін пошта апта сайын жеткізіле бастады. Спотсвуд сондай-ақ жас баспагер Бенджамин Франклинмен серіктестік құрды, онымен жеке достық қарым-қатынас орнатып, 1737 жылы оны Филадельфия қаласының пошта бастығы етіп тағайындады.

Having obtained favourable tax conditions, in February 1729 Spotswood crossed the Atlantic for the fourth and final time, with his wife and children. During his absence, the volume of production in the metallurgical plant had dropped and some slaves had escaped, but this had not affected the activities in the estate as a whole. On the contrary, the prolonged active state of the furnaces made this the first stable site of this type in all of North America. As a private citizen, Spotswood financed the construction of a church in Germanna and began building another private residence in his own forest along the Rappahannock River. The construction ended in 1732. The structure, which was destroyed in the 1750s, had a park and a cherry tree boulevard, and was larger than the Williamsburg Governor's Palace. During this period, Spotswood made peace with William Byrd. After the completion of the building Byrd wrote a detailed description of the residence, which he called an "enchanted castle", and of the solitary and measured lifestyle of its owner. During this time, Spotswood acquired another property near Yorktown, called Temple Farm. A few decades later the house, known as Moore House from the surname of Spotswood's son in law who inherited it, was the theatre of a crucial episode of the American Revolution, when in 1781 General Charles Cornwallis signed the final British surrender. During the last few years of his life, Spotswood stayed away from the frenzy of political life. At the time of Byrd's visit, some ministers in London were thinking of offering him (as Byrd testifies) the post of governor of the colony of Jamaica, with the task of taking Spanish Havana with a military action. However, nothing came of it, as it was eventually decided to resort to more peaceful ways of dealing with the Spaniards. Spotswood accepted instead a less up front mandate, which allowed him to return to projects developed during his years as governor: in 1730 he was appointed with a ten year term Postmaster General for the thirteen colonies and the West Indies. At the time, the postal system covered only the coastal strip extending from New England to Pennsylvania up to Philadelphia. Virginia, cut off from courier routes, received mail once every two weeks. In 1732, Spotswood extended the postal system to Williamsburg, where the mail started to arrive on a weekly basis. Spotswood also entered into a partnership with the young publisher Benjamin Franklin, with whom he developed a personal friendship, appointing him, in 1737, postmaster for his city, Philadelphia.

Дженкинстің құлағының соғысы және өлімі

1739 жылдың қазан айында испандық әскери кемелердің ағылшын сауда флотына үздіксіз шабуылдарына байланысты Ұлыбритания Испанияға соғыс жариялады. Бұл қақтығыс тарихқа «Дженкинс құлағының соғысы» деп енді, оның аты ағылшын капитанының құлағын испандықтар кесіп алған оқиғасынан шыққан. Әскери істерге деген қызығушылығын жоғалтпаған Спотсвуд Лондонның бас қолбасшылығына Оңтүстік Америкада қызмет ету үшін еріктілер полкін жеке өзі жинауды ұсынды. Ол мақұлдау алып, Америкадағы әскерлердің генерал-майоры және квартирмейстері болып тағайындалды, осылайша әскери мансабын жоғарылаумен аяқтады. Ол қазіргі Колумбиядағы Картахена-де-Индиас испан бекінісіне қарсы әскери экспедицияның жетекшісі және ұйымдастырушысы болуға тиіс болды. Келесі мамыр айының басында Спотсвуд Мэриленд штатының Аннаполис қаласына жергілікті губернаторлармен кеңесу үшін, әскерлерінің келуін күтіп, содан кейін олармен бірге теңізге шығу үшін сапарлады. Бірақ Аннаполисте ол ауырып қалды және 1740 жылдың 7 маусымында алпыс төрт жасында қайтыс болды. Картахенаға экспедиция бір жылға кейінге шегерілді, британдық күштер қаланы қоршауға алды, бірақ толық жеңіліске ұшырады. Спотсвудтың денесі Анаполисте жерленген болуы мүмкін, бірақ оны Йорктаун маңындағы Темпл Фермасына әкеліп, Йорк өзенінің жанында жерлеген болуы да мүмкін. Қалай болғанда да, Спотсвудтың, әсіресе оның басқаруының есімі Уильямсбургте ұзақ жылдар бойы сақталды.

Спотсвудтың хат алмасуы

, 1710 жылдың 20 маусымынан 1721 жылдың 28 шілдесіне дейінгі Вирджиния губернаторы Спотсвудтың хаттарының жинағы. Александр Спотсвуд пен оның туысы Джон Спотсвуд арасындағы хаттар.