Кіріспе

Дэвид Аллен Джонсон (30 қаңтар 1943 жылы туған) – американдық бұрынғы кәсіби бейсболшы және менеджер. Ол екінші базамен ойнады, ең бастысы 1966 мен 1971 жылдар аралығында төрт Американ лигасының жеңімпазы және екі Дүниежүзілік серия чемпионы болған «Балтимор Ориолс» командасының мүшесі ретінде. Джонсон 1965 жылдан 1975 жылға дейін Бейсболдың жоғары лигасынан ойнады, содан кейін екі маусым бойы «Ниппон Профессионал Бейсбол» лигасында ойнады, ал 1977 жылдан 1978 жылға дейін «Филадельфия Филлис» және «Чикаго Кабс» командаларымен Бейсболдың жоғары лигасына оралды. Ол үш рет «Rawlings Gold Glove» сыйлығын жеңіп алды және ойыншы карьерасы барысында төрт «All-Star» ойынына қатысты. Ойыншы ретінде зейнеткерлікке шыққаннан кейін Джонсон табысты менеджер атанды. Ол «Нью-Йорк Метс» командасын 1986 жылғы Дүниежүзілік серияда жеңіске жеткізді, сондай-ақ 1988 жылы Ұлттық лиганың Шығыс дивизионында жеңіске жеткізді. 1997 жылы «Балтимор Ориолс» командасын Шығыс дивизионының чемпионы еткені үшін ол Американ лигасының «Жыл менеджері» сыйлығын жеңіп алды. Ол 2012 жылы Ұлттық лигада да осы жүлдені жеңіп алды, ол «Вашингтон Нэшнлс» командасын Вашингтонға көшкеннен бергі алғашқы дивизиондық титулына және 1981 жылдан бергі жалпы титулына жеткізді. Джонсон командаларды үш жыл қатарынан олардың Лига Чемпионаты сериясына жеткізді – 1995 жылы «Цинциннати Редс», ал 1996 және 1997 жылдары «Ориолс». Ол сондай-ақ «Лос-Анджелес Доджерс» командасын қысқа мерзімге басқарды. Ол АҚШ ұлттық командасын 2009 жылғы Бейсбол әлем чемпионатында үшінші орынға ие болып, тұңғыш рет медаль жеңіп алды.

Ойын мансабы

Техас A&M университетінде бір маусым бейсбол ойнағаннан кейін Джонсон 1962 жылы Балтимор Ориолс командасымен еркін агент ретінде келісімшарт жасасты. Содан кейін Джонсон С классындағы Калифорния лигасындағы Стоктон Портс клубына жіберілді, онда 97 ойында .309-дық орташа көрсеткіш, 10 хоум-ран және 63 ұпай жинады. 1963 жылы АА лигасындағы Эльмира Пионерс клубына көтерілген Джонсон 63 ойында .326 соқты, ал маусымның қалған 63 ойынында ААА лигасындағы Рочестер Ред Уингс клубында өнер көрсетті. 1964 жылғы маусымда Ред Уингс клубына қайта оралған Джонсон 19 хоум-ран, 73 RBI және 87 ұпай жинады. 1965 жылы Джонсон жаттығу лагерінен Ориолс клубының құрамына ілікті, бірақ 20 ойында .170 соққаннан кейін маусымның қалған бөлігін Ред Уингс клубында өткізді, онда 52 ойында .301 соқты. 1966 жылы Ориолс клубында Джонсонға орын ашу үшін, 13 маусымда екінші базашы Джерри Адейр Чикаго Уайт Сокс клубына сатылды. Содан кейін Джонсон .257-дық орташа көрсеткіш, жеті хоум-ран және 56 RBI көрсетіп, 1966 жылғы Американ Лигасының жаңа ойыншысы сайысында үшінші орынға ие болды. Джонсон келесі сегіз маусымда үлкен лигада тұрақты ойыншы болды, маусым сайын 142-ден астам ойын өткізді. Джонсон Ориолс клубымен 1966, 1970 жылдары әлем чемпионатына қатысып, екі рет әлем чемпионы атанды. Ол соңғы үш маусымда "Алтын қолғап" сыйлығын жеңіп алды. Ориолс клубының шортстопы Марк Белангер 1969 және 1971 жылдары да осы марапатты жеңіп алды, сол маусымда "Алтын қолғап" сыйлығын жеңіп алған шортстоп-екінші базалық комбинациялардың таңдамалы тізіміне қосылды. Үшінші базашы Брукс Робинсон да рекордтық 16 рет қатарынан "Алтын қолғап" сыйлығын жеңіп алуының ортасында болды, Джонсон мен Белангер өз марапаттарын жеңіп алды. Джонсонды Боби Гричпен екінші базашы ретінде ауыстырғаннан кейін, және Ориолс клубына қуатты қағысшы-ұстаушы қажет болғандықтан, Джонсон Пат Добсон, Джонни Оутс және Рорик Харрисонмен бірге 1972 жылдың 1 желтоқсанында қысқы жиналыстың соңғы күні Атланта Брейвз клубына Эрл Уильямс және Тейлор Дункан үшін сатылды. Келесі маусымда Джонсон мансабындағы алғашқы және жалғыз рет 40 хоум-ран соқты, Роджерс Хорнсбидің екінші базашы үшін соққан ең көп хоум-ран рекордын (42) теңестірді, ал қосымша 43 хоум-ранды резервтік ойыншы ретінде соқты. Оның рекорды 48 жыл бойы сақталды, 2021 жылы Маркус Семиен 45 хоум-ран соққанға дейін. Джонсонның екінші ең жоғары хоум-ран көрсеткіші 1971 жылы 18 хоум-ранды құрады. Сол маусымда Атлантаның Даррелл Эванс 41 хоум-ран соқты, ал Хэнк Аарон 40 хоум-ран соқты, бұл 1973 жылғы "Брейвз" командасын бір маусымда әрқайсысы 40 хоум-ран соққан үш ойыншыны қамтитын алғашқы командаға айналдырды. 1975 жылғы маусымның төртінші ойынында және жалғыз соққысынан кейін Джонсон "Брейвз" клубынан босатылды. Содан кейін ол Жапонияның Орталық лигасының "Йомиури Гиантс" клубымен келісімшарт жасады, онда 1975 және 1976 жылдары өнер көрсетті. Джонсон 15 жылдан астам уақыттан бері "Гиантс" клубының алғашқы шетелдік ойыншысы болды және Жапонияда өнер көрсету үшін үлкен қысымға ұшырады. Ол алғашқы маусымда жарақаттармен күресіп, "Гиантс" клубының бас жаттықтырысының (бұрынғы Даңқ залының мүшесі) Шигео Нагасиманың наразылығына ұшырады. 1976 жылы жақсы ойнағанына қарамастан, Джонсон "Гиантс" клубына қайта шақырылмады, олар оған басқа NPB командаларымен келісімшарт жасасуға да кедергі келтірді. 1977 жылы Джонсон АҚШ-қа оралып, Филадельфия Филлис клубымен еркін агент ретінде келісімшарт жасасты. Көп мақсатты ойыншы ретінде Джонсон 78 ойында 8 хоум-ран соқты, .321-дік орташа көрсеткіш көрсетті және Доджерс клубына ұтылған Филадельфия Филлис клубының Ұлттық лига чемпионатында бір ойын өткізді. 1978 жылғы маусымда Джонсон резервтік ойыншы ретінде екі гранд-слэм соқты, бір маусымда осы жетістікті алғаш рет орындаған үлкен лига ойыншысы атанды. (Бұл жетістікті кейін Майк Айви (1978), Даррил Строберри (1998), Бен Бруссард (2004) және Брукс Конрад (2010) теңестірді.) Содан кейін Филадельфия оны Чикаго Кабс клубына сатты, онда ол мансабының соңғы 24 ойынын өткізіп, маусым соңында зейнеткерлікке шықты.

Кіші лигалар

1979 жылы Джонсон AAA Inter American League Miami Amigos клубының менеджері болып тағайындалды. Джонсон бостандыққа шығарылған және таңдаудан өтпеген ойыншылардан құралған команданы .708 жеңіс көрсеткішіне жеткізсе де, лига өзінің жалғыз маусымында 72 ойын өткізіп, 130 ойындық маусымды жоспарлаған болатын. 1981 жылы Джонсон Нью-Йорк Метс AA командасы, Джексон Метс командасын басқаруға шақырылды, және командамен өткізген жалғыз маусымында 68–66 есебіне қол жеткізді. 1983 жылы Джонсон 71–68 есебімен аяқтаған Mets AAA Tidewater Tides командасының менеджері болып тағайындалды.

Нью-Йорк Метс

Джонсон 1984 жылы «Метс» командасын қабылдады, бұл команда 1973 жылдан бері бірде-бір чемпиондыққа ие болмаған еді. Ол алғашқы бес маусымының әрқайсысында кем дегенде 90 ойын жеңген Ұлттық лигадағы тұңғыш бапкер атанды. «Метс» командасымен өткізген уақытындағы ең жарқын сәт – 1986 жылы «Бостон Ред Сокс» командасына қарсы өткен Әлем чемпионатын жеңіп алу болды. 1969 жылы «Ориолс» құрамында Джонсон «Миракл Метс» Әлем чемпионатындағы соңғы жеңіске қол жеткізді. Жылдар өткен соң, ол басқаруға қатысты көзқарасын былай түйіндеді: «Мен ойыншыларыма еркектердей қарадым. Олар алаңда мен үшін жеңіске жеткенше, олардың қалған уақытта не істейтініне ешқандай мән бермедім». 1983 жылғы команда 68 ойын жеңіп алды, бірақ жаңадан келген Даррил Строберридің жеңіске қабілетті екені көрінді. Кейт Эрнандесті сатып алу және Джонсонның Дуайт Гуденді шақыру туралы шешімі 1984 жылғы маусымда 90 ойын жеңіп алуға көмектесті. Гэри Картер сол жылға дейін сатып алынған еді, ал «Метс» келесі жылы 98 ойын жеңді, бірақ бұл екінші орынға жетіп, «Сент-Луис» командасынан үш ойынға қалып қойды. 1986 жылғы команда 108 ойын жеңіп, лигадағы ең жақсы көрсеткішті тіркеді. «Метс» командасы бір маусымда 100 ойын жеңген екінші жағдай болды, ал бұрынғысы – 1969 жыл. «Метс» келесі маусымда 92 ойын жеңіп, бірақ «Сент-Луис» командасына үш ойынмен жеңіліп қалды. Келесі жылы олар 100 ойын жеңіп, дивизионда жеңіске жетті. NLCS 7 ойыннан кейін «Лос-Анджелес Доджерс» командасына есе жіберді, бұл үш ойынның бірінші екеуінде жеңіске жеткеніне қарамастан, төртінші ойындағы жеңілістен кейін орын алды. Ол бас менеджер Фрэнк Кэшенмен ашық қарым-қатынаста болды. 1990 жылғы маусымның басында «Метс» командасының көрсеткіші нашарлағанда (20–22 есебімен), ол жұмыстан босатылды. Ол регбиде 595 жеңіске және 417 жеңіліске, ал плей-офф кезеңінде 11 жеңіске және 9 жеңіліске ие болды. Ол «Метс» тарихындағы ең табысты бапкер болып саналады және 2010 жылдың 1 тамызында Фрэнк Кэшен, Даррил Строберри және Дуайт Гуденмен бірге «Метс» Даңқ залына енгізілді.

Лос-Анджелес Доджерс

Джонсон 1997 жылғы маусымнан кейін «Торонто Блю Джейс» командасымен сұхбаттасты, бірақ оны жұмысқа алмады. Екі жыл өткен соң, ол үлкен лигаға «Лос-Анджелес Доджерс» командасының бас жаттықтырушысы ретінде қайта оралды, бұл команда өткен жылы 88 ойын жеңген еді. 3 мамырда ол бас жаттықтырушы ретінде 1000-шы ойынын жеңіп, «Монреаль Экспос» командасын 7:0 есебімен ұтты. Джонсон бұл жетістікке өзінің 1740-шы ойынында қол жеткізді. 2020 жылы Джо Жирарди (1808) жеткенге дейін, Джонсон сияқты жылдам 1000 жеңіске жеткен бас жаттықтырушы болған емес. Джонсон бас жаттықтырушылық мансабындағы жалғыз толық жеңіліс маусымын бастан кешірді, 77 жеңіспен .500 көрсеткіштен сегіз ойын кем нәтижемен үшінші орынды иеленді. Келесі жылы «Доджерс» екінші орынға көтерілді, бірақ бұл Джонсонның жұмысын сақтап қалуына жеткіліксіз болды. Ол Кевин Браун және Гэри Шеффилд (сондай-ақ болашақ «Баскетбол залының мүшесі» Адриан Бельтре сияқты дамып келе жатқан таланттармен бірге) бас менеджер Кевин Малоунның арқасында 163 жеңіс және 161 жеңіліс көрсеткішімен аяқтады.

Олимпиада және АҚШ құрамасы

Джонсон 2003 жылы Роберт Эйнхорн қатыса алмаған кезде қысқа мерзімге Нидерланд құрамасын басқарды, содан кейін 2004 жылғы жазғы Олимпиада ойындарында Эйнхорнның көмекші бапкері болды. Оның апендициті жарылып, уақытында диагнозы қойылмағандықтан бірнеше асқазан операциялары жасауға тура келді. Соңынан ол АҚШ құрамасының бас бапкері болды, ол АҚШ құрамасын Нидерландта өткен 2005 жылғы Бейсбол әлем чемпионатында 18 команданың ішінде жетінші орынға жеткізді. Команда топтық кезеңде 6-2 есебімен тобында екінші орынды бөлісті, ал ширек финалда 24 мәрте әлем чемпионы атанған Кубаға 11-3 есебімен жеңіліп қалды. Соңғы 9-0 есебімен Никарагуаға ұтылған американдықтар Пуэрто-Рикомен жетінші орын үшін күресті, онда олар 11-3 есебімен жеңіске жетті. Джонсон 2006 жылғы Бейсбол әлем чемпионатында АҚШ құрамасының көмекші бапкері болды, 2008 жылғы жазғы Олимпиада ойындарында АҚШ құрамасын басқарды және 2009 жылғы Бейсбол әлем чемпионатында АҚШ құрамасын басқарды. 2009 жылы Джонсон Флорида колледждерінің жазғы лигасының, "Деленд Санс" командасының бас бапкері болды, ал 2010 жылы "Санфорд Ривер Ратс" командасының бас бапкері ретінде қайтадан жұмыс істеді.

Вашингтон ұлттық құрамасы

Джонсон алғаш рет Вашингтон Нэшнлз командасының бас кеңсесіне 2006 жылдың 7 маусымында вице-президент/бас менеджер Джим Боуденнің консультанты болып тағайындалғанда қосылды. 2009 жылғы маусымнан кейін ол қазіргі GM Майк Риццоның аға кеңесшісі атанды. 2011 жылдың 26 маусымында Джим Ригглманның күтпеген кеткенінен кейін Джонсон Нэшнлз командасының бас жаттықтырушысы болды. Ол 2011 жылғы маусымның қалған бөлігінде бас жаттықтырушы қызметін атқарды. Нэшнлз сол маусымда барлығы сексен ойын жеңіп, үшінші орынға ие болды, бұл Вашингтонға көшкеннен бері ұйым үшін ең жақсы нәтиже болды. 31 қазанда Нэшнлз 2012 жылғы маусымда Дэйви Джонсонның бас жаттықтырушы болары туралы хабарлады. 2012 жылдың 1 қазанында Джонсон Нэшнлз командасын 1981 жылдан бері (команда Монреаль Экспоз аталған кезде) франшизаның алғашқы дивизиондық жеңісіне жеткізді, соңында франшизалық рекордты 98 жеңіске жеткізді – сол жылы бейсболдағы ең көп жеңіс, Стивен Страсбург, Джио Гонсалес, Ян Десмонд және Брайс Харпер сияқты жас жұлдыздардың өркендеуіне байланысты. Алайда, команда Страсбургсыз постсезонға шықты, себебі ұйым оның жыл бойына 160 питчинг жасауын шешіпті (2011 жылы жарақат алғандықтан), ол 7 қыркүйектегі соңғы ойынында бұл көрсеткішті толықтырды (оны 15–6 есебімен және 3.16 ERA көрсеткішімен аяқтады). Дивизиондық серия Колумбия округінде 79 жылдан бері өткен алғашқы плей-офф ойыны болды, олар қорғаудағы чемпион Сент-Луис Кардиналс командасымен кездесті. Олар қиын жеңіспен ашылса да, кейін екі ойынды ұтырып, 4-ші ойынға дейін жетті, оны Джейсон Верттің хоум-ранымен жеңіп алды. 5-ші ойында Нэшнлз үшінші иннинг соңына дейін 6–0 есебімен алға шықты, бірақ келесі бес иннингте есеп азайды, тоғызыншы иннингке қарай 7–5 есебімен ғана қалды. Дрю Сторен (2-ші ойындағы және одан кейінгі екі ойындағы жеңіліске ұшыраған) тоғызыншы иннингті сақтап қалу үшін шақырылды, бірақ Кардиналс бір аут қалғанда төрт ұпай жинап, Нэшнлз үшін драмалық күйреуге әкелді. Бұл Джонсонның команданы әлем чемпионатына жеткізбей, үздік көрсеткішпен аяқтаған үшінші және соңғы реті болды. 10 қарашада Джонсон 2013 жылғы маусымда Нэшнлз командасының бас жаттықтырушысы ретінде қайта оралуға келісімшартқа қол қойды. Үш күннен кейін Джонсон Ұлттық лиганың жыл жаттықтырушысы атанды. Джонсон өзінің автобиографиясында «Жыл жаттықтырушысы» сыйлығын алғанға дейін, иесі Марк Лернер мен GM Майк Риццодан 2013 жылғы маусымнан кейін зейнеткерлікке шығуға арналған құжатқа қол қою туралы ұсыныс алғанын айтты, жаңартпаудың орнына. Қалай болғанда да, Джонсон маусымды «Дүниежүзілік серия немесе сәтсіздік» деп атады, бұл оған кері соқты. 2013 жылғы команда үміттендіретін старттан кейін, алғашқы он ойынның жетісін жеңіп, 48–47 есебімен All-Star үзілісіне шықты. Қыркүйек айында 18–9 есебімен, олар «Дикий картаға» ілігіп, 86–76 есебімен NL East-те екінші орынды иеленді. 2013 жылдың 29 қыркүйегінде Джонсон зейнеткерлік туралы хабарлады. 2021 жылы Дейв Мартинес оны басып өткенге дейін ол клубтық рекордты (224 жеңіс) иеленді. 2014 жылы Джонсон консультант болды. Барлығы он бес жаттықтырушы .500-ден жоғары көрсеткішпен 300 немесе одан да көп жеңіске жетті. Джонсон 1,372–1,071–2 есебімен аяқтады, бұл бас жаттықтырушы ретінде .500-ден жоғары 301 ойынды аяқтады. Бас жаттықтырушы ретінде толық маусымдардың барлығында, біреуін қоспағанда, ол кем дегенде 85 ойын жеңіп алды. Сонымен қатар, 1000 жеңісі бар жаттықтырушылар арасында ол барлық уақытта оныншы орында. Джонсоннан басқа барлық топтар Ұлттық бейсбол даңқы мен мұражайына енгізілді, ал ол төрт рет (2008 және 2010 жылдары Ардагерлер комитетінде және 2017 және 2018 жылдары Бүгінгі ойын бюллетенінде) енгізілген жоқ.