1882-1899 жылдардағы Балтимор Ориолс бейсбол командасы
Baltimore Orioles (1882–1899)
Балтимор Ориолс: 1882-1899 жылғы бейсбол командасы, тарихы, жетістіктері (чемпиондықтар), құрамы, және кейіннен New York Yankees құрылуы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1882–1899 жылдардағы Балтимор, Мэриленд штаты, АҚШ-тағы бейсбол командасы
1882–1899 baseball team in Baltimore, Maryland, United States
«Балтимор Ориолс» – 19 ғасырдағы кәсіби бейсбол командасы. Бұл алғашқы «Ориолс» франшизасы алты ойыншыдан (Уилберт Робинсон – қақпашы, Дэн Браутерс – бірінші база, Хьюи Дженнингс – қысқа база, Джон Макграу – үшінші база, «Уи Вилли» Килер – оң алаң, және Джо Келли – сол алаң) және кейіннен Ұлттық бейсбол даңқы залына енгізілген менеджер (Нед Хэнлон) тұрады. Олар үш маусым қатарынан (1894–1896) бірінші орынды алып, 1896 және 1897 жылдары «Темпл кубогы» ұлттық чемпионатында жеңіске жетті. Сәттіліктеріне қарамастан, «Ориолс» командасы 1899 жылғы маусымнан кейін Ұлттық лигадан шығарылды, себебі лига мүшелерінің саны 12-ден 8-ге дейін азайтылды. 1901 жылы Америка лигасы құрылғаннан кейін, қайта ұйымдастырылған «Балтимор Ориолс» франшизасы екі маусым бойы лиганың негізін қалаушы мүшесі ретінде өнер көрсетті, бірақ кейін «Нью-Йорк Янкиз» деп белгілі болған Нью-Йорк командасымен алмастырылды.
The Baltimore Orioles were a 19th century professional baseball team that competed from to , first in the American Association and later in the National League. This early Orioles franchise, which featured six players (Wilbert Robinson C, Dan Brouthers 1B, Hughie Jennings SS, John McGraw 3B, "Wee Willie" Keeler RF, and Joe Kelley LF) and a manager (Ned Hanlon) who were later inducted to the National Baseball Hall of Fame, finished in first place for three consecutive seasons (1894–1896) and won the Temple Cup national championship series in 1896 and 1897. Despite their success, the dominant Orioles were contracted out of the National League after the 1899 season, when the league reduced in size from 12 members to eight. Upon the foundation of the American League in 1901, a reorganized Baltimore Orioles franchise competed as a charter member for two seasons, before folding and being replaced by a New York City team that is better known as the New York Yankees.
Тарих
Команда (ресми түрде "Балтимор бейсбол және көрме компаниясы") 1882 жылы Америка Ассоциациясының негізін қалаушы мүшесі ретінде құрылды, ол кезде бұл жоғары лига болатын. Бірнеше жыл орташа нәтижелер көрсеткеннен кейін, команда 1889 жылғы маусымнан кейін лигадан шығып, 1890 жылы "Бруклин Гладиаторлары" командасы маусым ортасында тарап кеткен соң, олардың орнына қайта қосылды. "Ориолз" 1892 жылы Ұлттық лигаға біріккен төрт "АА" клубының бірі болды (ресми түрде 12 мүшелі "Лига қауымдастығы" ретінде). Команданың болашақта аңызға айналатынының бастауы 1892 жылғы маусымда Гарри фон дер Хорсттың Нед Ханлонды "Ориолз" командасын басқаруға тағайындаған кезде, оған команданың үлесін және бейсбол операцияларына толық құқық бергенде көрінеді. Нед өсіп келе жатқан отбасын "Юнион Парктан" бір блок қашықтықтағы үйге көшірді. Лигадағы соңғы орындардың бірінде екі жыл өткеннен кейін, "Ориолз" 1894 жылдан 1896 жылға дейін ойыншы-басқарушы Нед Ханлон басшылығымен бірнеше болашақ "Құрмет залының" мүшелерімен үш рет қатарынан жеңіске жетті. Олар бұл жеңіске екі рет екінші орынмен қол жеткізді. Сәйкесінше, олар маусымнан кейін өткізілетін "Темпл Кубогы" турнирінің барлық төрт бақсысына қатысып, 1896 және 1897 жылдары соңғы екеуінде жеңіске жетті. 1898 жылы екінші орын алғаннан кейін, Ханлон және команданың көптеген жұлдыздары Ұлттық лиганың "Бруклин Доджерс" командасына ауыстырылды. Үшінші базадан ойнайтын Джон МакГроу және қақпашы Уилберт Робинсон Балтиморда қалды, ал МакГроу бірінші жылдық ойыншы-басқарушы болып қалды. 1899 жылы төртінші орын алғаннан кейін, "Ориолз" Ұлттық лигадан шығарылған төрт команданың бірі болды. 1900 жылғы Ұлттық лиганың 8 командасында МакГроу мен Робинсон "Сент-Луис Кардиналс" командасына қосылды. Бір жылдан кейін МакГроу Ұлттық лигадан бас тарту және қарсылас "Американ лигасында" клуб құру туралы ниетін орындады (жаңа президент Бан Джонсон бұрынғы кішігірім "Батыс лигасынан" құрастырды), бұл 1903 жылы басталды. Жаңа құрылған "А. Л. Ориолз" командасы 1903 жылы ескі "Шығыс лигасының" жоғары лигалық командасымен алмастырылды, оның құрамында жергілікті тұлға және болашақ бейсбол иконы Бейб Рут және Лефти Гроув болды, тіпті қайта ұйымдастырылған "Халықаралық лигада" (1911 жылдан кейін) "Трипл А" (ААА) деңгейіндегі кішігірім лигалық бейсболда үздіксіз жеті рет жеңіске жетті. Бірақ, кәсіби бейсболдың жоғары деңгейі Балтиморға "Сент-Луис Браунс" командасы қалаға көшіп келгенге дейін қайта оралмады.
The team (formally the "Baltimore Base Ball and Exhibition Company") was founded in 1882 as a charter member of the American Association, which was then a major league. After several years of mediocrity, the team dropped out of the league after the 1889 season, but re joined in 1890 to replace the Brooklyn Gladiators when that last place team dropped out during the season. The Orioles were one of four AA clubs merged into the National League in 1892 (formally as a 12 member "League Association"). The beginnings of what was to become a legendary team can be traced to June 1892, when Harry Von der Horst hired Ned Hanlon to manage the Orioles giving him stock in the team and full authority over baseball operations. Ned moved his growing family to a house that stood a block away from Union Park. After two years finishing near the bottom of the league, the Orioles won three consecutive pennants with several future Hall of Famers under player/manager Ned Hanlon from 1894 to 1896. They followed up the title run with two consecutive second place finishes. Accordingly, they participated in all four editions of the post season Temple Cup series, winning the final two in 1896 and 1897. After the team's 1898 second place finish, Hanlon and most of the team's stars were moved to the Brooklyn Dodgers of the National League by the joint ownership of the clubs. Third baseman John McGraw and catcher Wilbert Robinson remained in Baltimore, with McGraw remaining as first year player/manager. Following a fourth place finish in 1899, the Orioles were one of four clubs eliminated by the National League. In the 8 team National League of 1900, McGraw and Robinson joined the St. Louis Cardinals. One year later McGraw followed through on his threats to abandon the NL and form a club in the rival American League (being formed by new president Ban Johnson out of the former minor Western League), doing so beginning in (Those newly formed A. L. Orioles only stayed in Baltimore for two seasons before being moved to New York as "the price of peace" as agreement was established in 1903 between the older circuit and its new upstart rival allowing the "Americans" to have a representative also in the "Big Apple" as a sign of respectability. The old Oriole franchise under McGraw became known as the "New York Highlanders" or occasionally the "New York Americans", later becoming renamed in 1913 as the New York Yankees.) A high minor league franchise in the old Eastern League filled the void left by the Orioles in 1903, including local product and future baseball icon Babe Ruth and Lefty Grove, even winning an unbroken string of seven straight titles, 1919–1925 in the "Triple A" (AAA) level of minor league baseball in the reorganized International League (after 1911); but top level professional baseball would not return to Baltimore until the St. Louis Browns relocated to the City in .
Футбол алаңы
Ориолз 1890-1891 жылдары Уэверли ауданының оңтүстігінде, 29-шы және Баркли көшелеріндегі (Гринмаунт даңғылынан батысқа қарай бір блок қашықтықта) ескі Ориол паркінде ойнады. (1901 жылғы Американ лигасының "Ориолз" командасы, кейін "Хайлендерс" аталды, он жылдан кейін осы жерде ойнады.) 1891 жылғы маусымда Ориолз бірнеше блокқа көшіп, Ханттингтон даңғылында (кейін 25-ші көше деп аталды) және Гринмаунт даңғылындағы Юнион паркіне орналасты, мұнда олар 1894–1895–1896 жылдары ескі "Темпл Кубогы" үшін үш рет қатарынан чемпион атанды. Өкінішке орай, 1899 жылғы маусымнан кейін лига 12 командадан 8 командаға дейін азайтқанда, олардың тізімінен алынып тасталды, бұл жағдай келесі жарты ғасыр бойы сақталды. Толық ақпарат алу үшін Балтимор, Мэрилендтегі бейсбол алаңдарының тізіміне қараңыз.
The Orioles played briefly at the old Oriole Park, in Harwood, south of the Waverly neighborhood at 29th and Barclay Streets, (just a block west from Greenmount Avenue) from 1890 to 1891. (The 1901 AL Orioles turned Highlanders would play at the site a decade later.) During the 1891 season, the Orioles moved a few blocks away to Union Park on Huntington Avenue (later renamed 25th Street) and Greenmount Avenue, where they would play and win their famous three straight championships for the old "Temple Cup" in 1894–1895 1896. Unfortunately they were removed from the N. L. roster after the 1899 season when the League was controversially reduced from 12 team franchises to 8, which endured for the next half century. For further info see List of baseball parks in Baltimore, Maryland.
Жұлдыздар
Бастапқы «Ориолс» командасы ойын тарихындағы ең танымал командалардың бірі болды. Нед Хэнлон басқарған олар 1894, 1895 және 1896 жылдары NL чемпионатында жеңіске жетті және тарихтағы ең есімдері әртүрлі ойыншыларды, соның ішінде Джон МакГроу, Уи Вилли Килер, Хьюи Дженнингс, Джо Келли, Уилберт Робинсон және Дэн Браутерсті қамтыды. Олар «ғылыми» бейсболды ойлап тапқан, қатал мінезді адамдар еді, 1920 жылдары хоум-ран қалыпты жағдайға дейін жеткенге дейін ойналған бейсбол түрі. Қазіргі кезде «кішкентай доп» деп танылатын стиль сияқты, «Ориолс» командасының «ішкі бейсбол» стратегиясы тығыз тастау, соққымен жүгіру тактикасы, базаларды ұрлау және нақты бандталудан тұрды. Мұндай ойынның бірінде, соққышы допты мақсатты түрде төменге қарай соғып, оны ішкі алаңға жеткілікті күшпен жібереді, нәтижесінде доп көтеріліп, қарсылас команда допты алаңға шығару алдында соққышы бірінші базаға қауіпсіз жетеді, бұл «Балтимор сопысы» деп аталады. Мэтт Килрой 1886 жылғы 6 қазанда «Ориолс» үшін но-хиттер тастады. Билл Хоук 1893 жылғы 16 тамызда қазіргі заманғы 60 фут 6 дюйм қашықтықтан алғашқы но-хиттер тастады. Джей Хьюз 1898 жылғы 22 сәуірде «Ориолс» үшін но-хиттер тастады. 1890-шы жылдардағы «Ориолс» командасын ерекшелендірген «ұшқан тістер» емес, «ұшқан ауыздар» болды.
The original Orioles were one of the most storied teams in the history of the game. Managed by Ned Hanlon, they won NL pennants in 1894, 1895 and 1896, and sported some of the most colorful players in history including John McGraw, Wee Willie Keeler, Hughie Jennings, Joe Kelley, Wilbert Robinson, and Dan Brouthers. They were rough characters who practically invented "scientific" baseball, the form of baseball played before the home run became the norm in the 1920s. Like the style known today as "small ball", the "inside baseball" strategy of Orioles featured tight pitching, hit and run tactics, stolen bases, and precise bunting. One such play, where the batter deliberately strikes the pitched ball downward onto the infield surface with sufficient force such that the ball rebounds skyward, allowing the batter to reach first base safely before the opposing team can field the ball, remains known as a Baltimore chop. Matt Kilroy pitched a no hitter for the Orioles on October 6, 1886. Bill Hawke threw one on August 16, 1893, the first from the modern pitching distance of 60 feet, 6 inches. Jay Hughes threw a no hitter for the Orioles on April 22, 1898. Instead of "flying spikes," it was really "flying mouths" that most made the 1890s Orioles stand out.