АҚШ-тың «Қызметтен босату туралы» заңы (1867-1887)
Tenure of Office Act (1867)
АҚШ-тың 1867-87 жылдардағы «Қызметтен босату туралы заңы» президенттің өкілдерді қызметтен алу құқығын шектеді. Ж. Джонсонның қызметтен босату әрекеті импичментке әкелді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
АҚШ-тың федералды заңы
Federal United States law
Офис билігін сақтау туралы заң – 1867 жылдан 1887 жылға дейін күшіне енген АҚШ-тың федералды заңы. Ол президенттің кейбір лауазым иелерін АҚШ Сенатының мақұлдауысыз қызметтен босату құқығын шектеуді мақсат еткен. Заң 1867 жылдың 2 наурызында президент Эндрю Джонсонның ветосына қарамастан қабылданды. Ол президенттің Сенаттың кеңесімен және келісімімен тағайындалған атқарушы лауазымдағы кез келген адамды, егер Сенаттың кезекті толық сессиясында оны босатуға рұқсат бермесе, қызметтен босатуға құқығы жоқ деп мәлімдеді. Джонсонның Сенаттың мақұлдауысыз соғыс министрі Эдвин Стэнтонды қызметтен босату әрекеті 1868 жылдың басында оның заңды бұзғаны үшін импичментке әкелді. Заңға 1869 жылдың 5 сәуірінде президент Улисс Гранттың кезінде маңызды өзгерістер енгізілді. Конгресс заңның қабылдануына 20 жыл өткен соң, 1887 жылы оны толығымен жойды. Myers v. United States (1926) ісінде осыған ұқсас заңның конституциялықтығын бағалай отырып, Жоғарғы Сот Офис билігін сақтау туралы заңның жарамсыз болуы мүмкін екенін мәлімдеді. 1867 жылдың тамызында Сенат сессияда болмаған кезде Джонсон Стэнтонға қарсы қимыл жасап, оны Сенаттың кезекті сессиясына дейін қызметтен шеттетуге ұшыратты. Бірақ 1868 жылдың 13 қаңтарында Сенат жиналғанда, 35-6 дауыспен босатуды ратификациялаудан бас тартты. Дауыс беруге қарамастан, 1868 жылдың 22 ақпанында президент Джонсон Стэнтонның орнына Лоренцо Томасты тағайындауға тырысты, себебі ол осы әрекет арқылы Заңның заңдылығын Жоғарғы Сот алдында күдік тудыруға жағдай жасағысы келді. Джонсонның импичментін жүргізу үшін бірнеше күн ішінде іс қозғалды, бұл АҚШ президентіне қатысты алғашқы импичмент болды. Үш айлық сот процесінен кейін Джонсон Сенаттың бір дауысымен қызметтен алынудан құтылды. Стэнтон 1868 жылдың мамырында отставкаға кетті. Джонсонның Офис билігін сақтау туралы заңды бұзғаны белгісіз болды, бұл импичментке әкелді. Заңның тұжырымы нашар болды және оның Стэнтонды (Джонсон тағайындамаған Линкольн әкімшілігінен қалған) қызметтен босатуы Заңды бұзды ма, әлде жоқ па, бұл анық емес еді. Заңның шарттарына сәйкес, ол қазіргі лауазым иелеріне қатысты болса да, жаңа президент қызметке кіргеннен кейін бір айға дейін Кабинет мүшелеріне берілетін қорғанысты да шектеді.
The Tenure of Office Act was a United States federal law, in force from 1867 to 1887, that was intended to restrict the power of the president to remove certain office holders without the approval of the U. S. Senate. The law was enacted March 2, 1867, over the veto of President Andrew Johnson. It purported to deny the president the power to remove any executive officer who had been appointed by the president with the advice and consent of the Senate, unless the Senate approved the removal during the next full session of Congress. Johnson's attempt to remove Secretary of War Edwin Stanton from office without the Senate's approval led to the impeachment of Johnson in early 1868 for violating the act. The act was significantly amended by Congress on April 5, 1869, under President Ulysses S. Grant. Congress repealed the act in its entirety in 1887, 20 years after the law was enacted. While evaluating the constitutionality of a similar law in Myers v. United States (1926), the Supreme Court stated that the Tenure of Office Act was likely invalid. In August 1867, with the Senate out of session, Johnson made his move against Stanton, suspending him pending the next session of the Senate. When the Senate convened on January 13, 1868, it refused, however, to ratify the removal by a vote of 35–6. Notwithstanding the vote, on February 22, 1868, President Johnson attempted to replace Stanton with Lorenzo Thomas because he wanted, by such action, to create a case through which to challenge the legitimacy of the Act before the Supreme Court. Proceedings began within days to move toward the impeachment of Johnson, the first impeachment of a United States President. After a three month trial, Johnson narrowly avoided removal from office by the Senate by a single vote. Stanton resigned in May 1868. It was unclear whether Johnson had violated the Tenure of Office Act which led up to the impeachment. The act's phrasing was murky, and it was not clear whether his removal of Stanton (a holdover from the Lincoln administration whom Johnson had not appointed) violated the Act. While the Act, by its terms, applied to current office holders, it also limited the protection offered to Cabinet members to one month after a new president took office.
Кейінгі пайдалану
Заңға 1869 жылғы 5 сәуірде, республикалық президент Улисс Грант президенттік лауазымға кіргеннен кейін бір ай мен бір күн өткен соң өзгерістер енгізілді. Түзетулер 1867 жылғы заңды толығымен жою әрекетінен туындады. Заңды жою туралы ұсыныс Өкілдер палатасы 16 қарсы дауыспен қабылдады, бірақ Сенатта қабылданбады. Жаңа ережелер едәуір жеңілдетілді, президентке «өз қалауынша» лауазым иелерін қызметтен шеттетуге және Сенат демалыста болған кезде олардың орнына тағайындама жасауға мүмкіндік берді, бірақ келесі сессияда тағайындамаларды растау шартымен. Президент енді Сенатқа қызметтен шеттету себептерін хабарлауға міндетті емес, ал Сенат қызметтен шеттетілген лауазым иелерін қайта қызметке орналастыруға мәжбүрлей алмады. Грант 1869 жылғы желтоқсанда Конгреске жолдаған алғашқы хабарында тіпті түзетілген заңды да жоюға шақырды, бірақ 1884 жылы демократ Гровер Кливленд сайланғанға дейін бұл қосымша мәселе тудырмады. «Жақсылық жүйесі» бойынша жаңа партия басшылығының қазіргі лауазым иелерін партиялық адал жандармен алмастыруы қалыпты жағдай болып саналды. Алайда, мемлекеттік қызмет жүйесін қолдаған Кливленд, жаппай ауыстырулардан аулақ болып, тек себеп болған жағдайларда ғана лауазым иелерін алмастыруға уәде берді. Ол бірнеше жүз лауазым иесін себептермен қызметтен шеттеткенде, Сенат комитеттері кабинет мүшелерінен қызметтен шеттету себептері туралы ақпарат сұрады, бірақ Кливленд бұл ақпаратты ұсынудан бас тартты. Егер ол лауазым иелерінің саяси себептермен ауыстырылғанын айтқанда, Сенат оған бағынған болар еді, бірақ Кливленд мұндай іс-әрекетке бармады. 1886 жылдың басында Сенаттың барлық мүшелері Алабама штатының оңтүстігіндегі қызметтен уақытша шеттетілген АҚШ прокурорының іс-әрекеті туралы ақпарат сұрағанда, Кливленд Конгреске атқарушы биліктің тәуелсіздігіне қол сұғуға қарсылығын түсіндіретін хабарлама жолдады. Кливленд ұсынған жаңа кандидаттың тағайындалуы ақыры расталды, себебі қызметтен шеттетілген лауазым иесінің мерзімі сол кезде аяқталғаны анықталды.
The act was amended on April 5, 1869, one month and one day after Republican president Ulysses S. Grant assumed the presidency. The revisions grew out of an attempt to completely repeal the 1867 Act. The measure to repeal passed the House of Representatives with only 16 negative votes but failed in the Senate. The new provisions were significantly less onerous, allowing the president to suspend office holders "in his discretion" and designate replacements while the Senate was in recess, subject only to confirmation of the replacements at the next session. The president no longer had to report his reasons for suspension to the Senate, and the Senate could no longer force reinstatement of suspended office holders. Although Grant, in his first message to Congress, in December 1869, urged the repeal of even the revised act, it did not cause further problems until the election of Democrat Grover Cleveland in 1884. Under the spoils system it had long been accepted practice for the administration of a new party to replace current office holders with party faithful. Cleveland, a supporter of a civil service system, had promised, however, to avoid wholesale replacements, vowing to replace incumbents only for cause. When he suspended several hundred office holders for cause, Senate committees requested information from cabinet members regarding the reasons for the suspensions, which Cleveland refused to provide. If he had simply said that the incumbents were being replaced for political reasons, the Senate would have complied, but Cleveland would not do so. When, in early 1886, the Senate as a whole demanded information regarding the conduct of the suspended U. S. Attorney for southern Alabama, Cleveland sent a message to Congress explaining his position opposing impingement of independence of the executive. Cleveland's replacement nominee was eventually confirmed when it was discovered that the suspended incumbent's term had expired in the meantime anyway.