Жан I, Лотарингия герцогы: Өмірбаяны мен әскери жолдары
John I, Duke of Lorraine
Жан I Лотаринский (1346-1390) – Лотарингия герцогы, алты айлық шала сәби кезінде таққа отырған. Билік анасы мен Эберхард III қолдауында болды. Герцогтық тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Иоанн I (1346 жылдың ақпан айы – 1390 жылдың 23 қыркүйегі) 1346 жылдан өмірінің соңына дейін Лотарингия герцогы болды. Алты айлық нәресте кезінде ол Креси шайқасында қаза тапқан әкесі Рудольфтың орнына келді. Оның анасы – Мари де Блуа.
John I (February 1346 – 23 September 1390) was the Duke of Lorraine from 1346 to his death. As an infant of six months, he succeeded his father, Rudolph, who was killed in the Battle of Crécy. His mother was Marie of Blois.
Өмір
Джонның ұзақ кәмілетке толмаған кезінде регенттік оның анасы мен Вюртембергтің Эберхард III-інің қолында болды. 1353 жылдың желтоқсанында ол Киелі Рим императоры Карл IV-ке герцогтығы үшін құрмет көрсетті, ол оны Мозель аймағындағы империяның генерал-лейтенанты етіп тағайындады. 1354 жылы Франция королі Иоанн II, Иоаннға ересек болмағандықтан, герцогтықты басқаруға рұқсат беретін жарлық берді. Иоанн 1356 және 1365 жылдары Тевтон орденінің қатарында Литваға қарсы крест жорығына қатысты. 19 қыркүйек 1356 жылы Джон Пуатье шайқасында шайқасты, онда мыңдаған француз әскерлері ағылшын садақшыларының оқтарымен құртылды. Дегенмен, ол әкесінен айырмашылығы, аман қалды және ағылшындарға тұтқынға түскенмен, қайтадан соғысқа шықты. Кейіннен Иоанн дофин Карлдың Этьен Марсель бастаған париждік көтерілісті басуына көмектесті. Ол 19 мамыр 1364 жылы Реймсте Карлдың тәж кию рәсіміне қатысып, соңғы бір ғасыр бойы Лотарингияда нығайып келген Франциямен байланысты күшейтті. Джон Бреттон мұрагерлік соғысына ағасы Карл де Блуаға, Джон де Монфорға қарсы көмек көрсету үшін араласты. 29 қыркүйек 1364 жылы Аурей шайқасында Монфор даусыз герцог атанды, ал Карл шайқас алаңында қаза тапқанда, ол тұтқынға алынды. Джон Карл V және Карл VI-ға Бретинь шарты бойынша жоғалған провинцияларды қайтарып алуға көмектесуді жалғастырды, бірақ өмірінің соңғы жылдары француз сарайынан алшақтады. Бұл, ішінара, оның жерлерін тонап жүрген еркін отрядтар мен Джонның (императордың вассалы) және оның вассалдары арасындағы қарым-қатынасты сотқа беруге тырысқан корольдік шенеуніктерге байланысты болды. Соңында ол Бургундия герцогы Филипп II-мен жақындасты. Дегенмен, Джон 1390 жылдың 22 қыркүйегінде Парижде Нойфшато халқының билікті теріс пайдаланғаны туралы айыптаудан өзін қорғап жүріп қайтыс болды.
During John's long minority, the regency was in the hands of his mother and Eberhard III of Württemberg. In December 1353, he did homage for the duchy to Charles IV, Holy Roman Emperor, who made him lieutenant general of the Empire in the Moselle country. In 1354, John II of France granted John a dispensation which allowed him to govern the duchy despite not yet being of age. John participated in the Lithuanian Crusade at the sides of the Teutonic Knights against Lithuania in 1356 and again in 1365. On 19 September 1356, John fought in the Battle of Poitiers, where thousands of French soldiers were mowed down by English longbowmen. He survived, however, unlike his father, to fight again, although he was taken prisoner by the English. John later fought on the side of the Dauphin Charles in putting down the Parisian rebellion of Étienne Marcel. He attended Charles' coronation on 19 May 1364 in Rheims, strengthening the ties to France which had steadily been building in Lorraine for the past century. John entered the War of the Breton Succession to aid his uncle Charles of Blois against John of Montfort. At the Battle of Auray on 29 September 1364 with Montfort as undisputed duke and Charles dead on the field, he was taken prisoner. John continued to aid Charles V and Charles VI to reconquer the provinces lost by the Treaty of Brétigny, but in his latter years, he distanced himself from the French court. This was due, in part, to the free companies ravaging his lands and the royal officials who tried to litigate the relationship between John (an Imperial vassal) and his vassals. In the end, he entered into rapprochement with Philip II, Duke of Burgundy. Nonetheless, John died in Paris on 22 September 1390, defending himself against a charge of abuse of power by the people of Neufchâteau.