Лотарингияның герцогинясы Изабелла: Өмір және билік жолы

Кіріспе

Лотарингия герцогинясы 1431 жылдан 1453 жылға дейін. Изабелла (1400 – 28 ақпан 1453) – 1431 жылдың 25 қаңтарынан өліміне дейін, яғни 1453 жылға дейін өз құқығымен Лотарингия герцогинясы болды. Рене Анжулықпен некелесу арқылы ол Неаполь патшайымы да болды. Изабелла 1435–1438 жылдары Бургундияда тұтқындалған кезде Неаполь Корольдігін және күйеуінің Франциядағы иеліктерін регент ретінде басқарды.

Өмір

Изабелла – Лотарингия герцогы Карл II және Палатинат Маргреттың үлкен қызы. Ағаларының қазасынан кейін 1410 жылы, ол Лотарингияда әкесінен кейін билікке ие болатыны анық болды. Ол мұқият тәрбиеленді, әдемі, зиялы, батыл және қиын жағдайларда сақтықпен, шешім қабылдауға қабілетті болды. 1420 жылдың 24 қазанында Анжулық Ренеге үйленді. Неке шартында ол Лотарингияны мұраға алатыны, ал ол Бар және Пон-а-Муссонды мұраға алатыны, олардың баласы мен мұрагері барлық иеліктерін мұраға алатыны, осылайша оларды біріктіретіні көрсетілген. 1431 жылдың 25 қаңтарында Изабелла әкесінің қазасынан кейін герцогтықты мұраға алды және сол кездегі әйел монархтар үшін қалыпты болғандай, күйеуімен бірге билік жүргізді. Оның билік ету құқығын туысы, граф Антуан де Водемон күмәндандырды, ол Ренеді Бульньевиль шайқасында тұтқындап, оны өзінің одақтасы Бургундия герцогымен бірге түрмеге қамады. Ол күйеуін Бургундия герцогы Филипп III-тен босату үшін әскер басқарды. Ол келісімге қол жеткізді, ал император 1434 жылдың 24 сәуірінде оның билік ету құқығын мойындады. 1434 жылдың қарашасында оның түрмеде отырған жұбайы ағасынан Анжу, Прованс және Мэн аймақтарын, сондай-ақ Неаполь тағына мұрагерлік құқығын мұраға алды, ал 1435 жылдың 2 ақпанында Неаполь тағына ие болды. Рене оны босатылғанға дейін бас губернаторы етіп тағайындады, ал неаполитан елшілігі оны Неапольге шақырып, күйеуі жеке басқаруға келгенге дейін регенттік лауазымын атқаруын сұрады. Ол ұлы Луи және флотпен бірге кетіп қалды. 16 ғасырдың ортасында Гаспар Фусколиллоның жылнамасында Изабелланың 1435 жылдың 15 қазанында Неапольге келгені жазылған. Неапольдің регенті ретінде ол Неаполь тағына таласқан Альфонсо Арагонмен күреске түсуге тиіс болды. Ол пападан әскери қолдау алды, бірақ оның қолбасшысы Жакопо Кальдорамен тиімді ынтымақтаса алмады. 1437 жылы Рене босатылып, 1438 жылдың мамырында Неапольге келіп, Изабелладан билікті қабылдады. 1440 жылдың тамызында Изабелла Луимен бірге Лотарингияға оралды. Лотарингияда ол Антуан де Водемонды 1441 жылдың 27 наурызында жеңді. Франция королі Карл VII Нансиге келгенде, олар оған Изабелланың күтімшісі болған Агнес Сорельді таныстырды, ол кейіннен корольдің ықпалды сүйіктісі болды. 1445 жылдың шілдесінде Изабелла ұлы Жанды Лотарингиядағы бас губернаторы етіп тағайындады және Саумрдағы Лаунай иелігіне зейнетке шықты. Изабелла 1453 жылдың 28 ақпанында 53 жасында қайтыс болды. Оның ұлы Жан Лотарингия герцогы болды. Ол Анжер соборында жерленген. Рене кейін 1454 жылдың 10 қыркүйегінде Жанна де Лавальға үйленді, бірақ бұл неке баласыз болды.

Isabella was the eldest daughter of Charles II, Duke of Lorraine and Margaret of the Palatinate. By the death of her brothers, it was made apparent in 1410 that she would be the successor of her father in Lorraine. She was given a careful education, and described as beautiful, witty, brave and with the ability to be careful and make hard decisions in difficult circumstances. On 24 October 1420, she married René of Anjou. In the marriage contract, it was specified that she would inherit Lorraine, as he would inherit Bar and Pont à Mousson, and that their child and heir would inherit all their domains, thereby uniting them. On 25 January 1431, Isabella inherited the duchy from her father upon his death, and ruled jointly with her husband as her co ruler, as was customary for a female monarch at that time. Her right to rule was questioned by her cousin, count Antoine de Vaudémont, who captured René in the Battle of Bulgnéville and had him imprisoned with his ally, the Duke of Burgundy. She led an army to rescue her husband from Philip III, Duke of Burgundy. She managed to secure a ceasefire, and the Emperor recognized her right to rule on 24 April 1434. On November 1434, her imprisoned spouse inherited the domains of Anjou, Provence and Maine from his brother as well as the position of heir to the throne of Naples, and on 2 February 1435, he inherited the throne of Naples. René appointed her to act as his general governor until his release, and a Napolese embassy asked her to come to Naples to assume the post of regent until her spouse could do so in person. She left with her son Louis and a fleet. The mid 16th century Chronicle of Gaspare Fuscolillo records that Isabella arrived in Naples on 15 October 1435. As regent of Naples, was to face the struggle with the other competitor to the throne of Naples, Alfonso of Aragon. She was given military support from the pope, but could not cooperate well with its commander, Jacopo Caldora. René was released in 1437, and arrived in Naples to take over the rule from Isabella in May 1438. Isabella left with Louis to return to Lorraine in August 1440. In Lorraine, she finally defeated Antoine de Vaudémont 27 March 1441. When Charles VII of France visited in Nancy, they introduced Agnes Sorel to him, who was one of Isabella's ladies in waiting. She soon afterwards became the king's influential mistress. In July 1445, Isabella appointed her son John to be her governor general in Lorraine, and retired to her manor Launay in Saumur. Isabella died on 28 February 1453 at the age of 53. Her son John succeeded her as Duke of Lorraine. She was buried in Angers Cathedral. René then married, on 10 September 1454, Jeanne de Laval, but this marriage was childless.