Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Рудольф (1320 – 26 тамыз 1346), Батыр (le Vaillant) атымен белгілі, 1328 жылдан өліміне дейін Лотарингия герцогы болды. Ол Фредерик IV, Лотарингия герцогы мен Габсбург әулетінен шыққан Германия королі Альберт I-нің қызы, Австриялық Елизаветаның ұлы және мұрагері еді. Әкесі қайтыс болғанда оның жасы тоғыз болса да, анасының регенттігімен (1334 жылға дейін) герцогтыққа ие болды. Ол Лотарингия, Франция, Бретань және Ибериядағы төрт түрлі соғысқа қатысқан батыр ханзада болды. Ол Креси шайқасында қаза тапты.
Rudolph (1320 – 26 August 1346), called the Valiant (le Vaillant), was the Duke of Lorraine from 1328 to his death. He was the son and successor of Frederick IV, Duke of Lorraine and Elisabeth of Austria, the daughter of King Albert I of Germany of the House of Habsburg. Though he was but nine years of age when his father died and he succeeded to the duchy under the regency of his mother (until 1334), he was a warrior prince, taking part in four separate wars in Lorraine, France, Brittany, and Iberia. He was killed at the Battle of Crécy.
Өмір
1337 жылы Бар графы Генрих IV герцогқа қарасты бірнеше иеліктері үшін бейлеуден бас тартты. Рудольф Пон-а-Муссонды және оның төңірегін қиратуға мәжбүр болды. Генрих бірнеше рет Лотарингияның батысын шапты, ал Рудольф Барроаға шабуыл жасады. Франция королі Филипп VI араласу арқылы ғана соғыс тоқтатылды. Осы кезде Лотарингияның Франциямен байланысы нығайып, берік болды. Рудольф, жартылай Габсбург болғандықтан, оның байланысы одан да күшейді, себебі оның екінші некесі француз ақсүйектерінің қызы, Шатильон графы Гей I және Валуа марқұмы Маргаретпен (Франция королінің қарындасы) болды, осылайша оның әйелі корольдің немере қызы атанды. Сондай-ақ, ол Франция королі Филипп VI-ға жүз жылдық соғыстың бастапқы кезеңінде Англия королі Эдуард III-тің 1340 жылы Турнай қамалын алуына қарсы әскер жинауға көмектесті. Англо-француз бейбітшілігінің қысқа мерзімінде ол Кастилия королі Альфонсо XI-ге Реконкистада көмектесу үшін Иберия түбегіне сапар шекті. Ол Гранадалық маврлармен шайқасып, 1340 жылғы 3 қарашада Гибралтар шайқасында көзге түсті. Францияға оралғаннан кейін, ол француз қайнағасы, Бретань герцогы Карлға Бретон мұрагерлік соғысында көмектесті. Ол Креси шайқасында король Филипппен бірге қайтып келді және 1346 жылғы 26 тамызда көптеген даңқты француз кавалериясымен бірге қаза тапты.
In 1337, Count Henry IV of Bar refused to do homage for a few seignories he held of the duke. Rudolph was forced to devastate Pont à Mousson and its environs. In a series of reprisals, Henry ravaged the west of Lorraine and Rudolph attacked the Barrois. Only by the intervention of King Philip VI of France was the war ended. By that time, the ties of Lorraine to France had become very strong. They were to become stronger under the half Habsburg Rudolph for his second marriage was to the daughter of a French lord, Guy I of Châtillon, Count of Blois and Margaret of Valois (a sister of the king of France), thus making his wife the niece of the king. He also assisted King Philip VI with troops to lift King Edward III of England's Siege of Tournai (1340) in the opening phase of the Hundred Years' War. During a brief Anglo French peace, he journeyed to the Iberian Peninsula to aid King Alfonso XI of Castile in the Reconquista. He battled the Moors of Granada and shone in the Battle of Gibraltar on 3 November 1340. On his return to France, he came to the aid of his French brother in law, Charles, Duke of Brittany, in the War of the Breton Succession. He returned to King Philip's side at the Battle of Crécy and was killed there, along with many illustrious French cavaliers on 26 August 1346.