Шарль II: Лотарингиялық батыр және Францияның коннетаблі
Charles II, Duke of Lorraine
Шарль II Батыл: Лотарингия герцогы, Францияның констеблі. Жүз жылдық соғыстағы рөлі, Барбария крестілігіне қатысуы, және тұқымдас даулары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Карл II (11 қыркүйек 1365 – 25 қаңтар 1431), "Батыл" атымен танымал, 1390 жылдан өліміне дейін Лотарингия герцогы және 1418 жылдан 1425 жылға дейін Францияның констеблі болды. Карл Барбария крест жорығына қатысып, Никополис шайқасында күресті және Ливониядағы Тевтон орденіне көмектесті. Жүз жылдық соғыс кезінде ол француз патшалық отбасымен жақын қарым-қатынас орнатуға ұмтылды, тіпті королева Изабелла оны констебль қызметіне тағайындады. Немересімен болған шешімсіз соғыстан кейін 1431 жылы қайтыс болды.
Charles II (11 September 1365 – 25 January 1431), called the Bold was the Duke of Lorraine from 1390 to his death and Constable of France from 1418 to 1425. Charles joined the Barbary Crusade, fought at Nicopolis, and aided the Teutonic knights in Livonia. During the Hundred Years War, he sought closer ties to the French royal family, even being made Constable by Queen Isabella. Following an indecisive war against his nephew, he died in 1431.
Өмірбаян
1365 жылдың 11 қыркүйегінде дүниеге келген Карл, Лотарингия герцогы Иоанн І мен Вюртемберг графы Эберхард II-нің қызы Софияның үлкен ұлы болды. Жастық шағында ол Бургундия герцогы Филипп II-ге жақын болды, және олар бірнеше рет бірге қарулы күреске түсті. Бұл Бургундияға жақындықтың себебі, көбінесе оның әкесінің француз сарайынан алыстауы болды, ал бұрынғы ғасырдың соңғы жартысында Лотарингия герцогтары Киелі Рим империясынан шегініп, оған жақындаған сарайдың салдарынан болды, бірақ олардың герцогтығы техникалық тұрғыдан осы империяның вассал мемлекеті болып қала берді. Карл, Орлеан герцогы Людовик І-ге қарсы тұрды, ол оның әкесіне де, император Венцеславқа да қарсы Неуфшато қаласының тұрғындарын қолдаған болатын, олар императорды әлсіздікке айыптаған еді. 1400 жылы Венцеслав тақтан түсіріліп, оның орнына Карлдің қайнағасы Рейн граф-палатині Руперт III келді. Карл сондай-ақ кейбір кеш крест жорықтарының белсенді қатысушысы болды. Ол 1391 жылы Барбария крест жорығына қатысып, 1396 жылы Никополис шайқасында болды. Ол сол жерде Невер графы, және оның досы Филипптің ұлы Жан Қорқытпаймен бірге болды. 1399 жылы ол Ливониядағы Тевтон орденіне көмек көрсетті.
Born 11 September 1365, Charles was the elder son of John I, Duke of Lorraine, and Sophie, daughter of Eberhard II, Count of Württemberg. During his youth, he had been close to Philip II, Duke of Burgundy, and they were comrades in arms on several occasions. This proximity to Burgundy was largely a result of his father's moving away from the French court, the court to which the Lorrainer dukes had neared in the past century and a half as they withdrew from the Holy Roman Empire, within which their duchy was still technically a vassal state. Charles was defiant of Louis I, Duke of Orléans, who had supported the citizens of Neufchâteau against his father and the Emperor Wenceslaus when the latter was accused by his subjects of weakness. Wenceslaus was deposed in 1400 and replaced by Rupert III, Count Palatine of the Rhine, Charles's father in law. Charles was also a major participant in some late Crusading movements. He joined the Barbary Crusade in 1391 and was at the disastrous Battle of Nicopolis in 1396. There he accompanied John the Fearless, the count of Nevers and son of his friend Philip. In 1399, he assisted the Teutonic Knights in Livonia.
Жүз жылдық соғыс
Франция екі топқа бөлінді: Арманьяк графы Бернард VII, Орлеандық жас Карлдың тәрбиешісі, және Филиптің мұрагері, Қорқытпас Иоаннның бургундтары, оған Лоррейн графы Карл қолдау көрсетті. Алайда Карл сол кездегі ағылшын-француз қақтығысына – Жүз жылдық соғысқа – қатыспады, бірақ оның ағасы Фридрих I, Водемонт графы, қатысып, 1415 жылы Ажинкур шайқасында қаза тапты. Дегенмен, королева Бавариялық Изабелла 1418 жылы Карлді констебль етіп тағайындады. 1425 жылы ол жүк тым ауыр екенін айтып, одан бас тартты. 1419 жылы Қорқытпас Иоаннның өлтірілуінен кейін Карл Францияға қатысты жаңа ұстаным қабылдады. Иоаннның мұрагері Филипп III Төменгі елдерде көп аумаққа ие болды, ал Бургундия мен Бельгиялық иеліктерін тек Лотарингия мен Шампань ғана бөліп тұрды. Кез келген соғыс құмарлықтарынан сескеніп, Карл адалдығы мен достығын осындай мүмкін қарсыластан бұруды жөн көрді. Француздық байланыстары арқылы ол Бургундияға қарсы Карл VII-нің көмегін алды және қызын Анжулік Ренеге, кейін Неаполь короліне үйлендірді. Карлдың соңғы жылдары жанжал мен бақытсыздыққа толы болды. Оның туған інісі, Антоний Водемонт мұраның бір бөлігін талап етті, және Карл 1425 жылы оған қарсы соғысқа түсуге мәжбүр болды, бірақ көп табысқа жете алмады. 1429 жылдың басында Жанна д'Арк Сент-Николас-де-Портқа қажылыққа келді. Ол герцогке өзінің сүйіктісі Элисон дю Мейді тастауға кеңес берді. Осы кеңеске құлақ аспай, Карл оған күзетшілерді беріп, Чинонға жіберді. Ол екі жылдан кейін, 25 қаңтарда Нансидегі астанасында қайтыс болды.
France broke down into two parties: the Armagnacs of Bernard VII, Count of Armagnac, the tutor of the young Charles of Orléans, and the Burgundians of John the Fearless, Philip's successor, who was supported by Charles of Lorraine. Charles did not, however, enter the Anglo French conflict then raging—the Hundred Years' War—but his brother, Frederick I, Count of Vaudémont, got involved and died in the Battle of Agincourt in 1415. Nevertheless, the queen, Isabeau of Bavaria, appointed Charles constable in 1418. In 1425, he asserted that the load was too large for him and renounced it. Charles adopted a new stance vis à vis France after the assassination of John the Fearless in 1419. John's successor, Philip III, had much territory in the Low Countries and only Lorraine and Champagne separated his Burgundian from his Belgian possessions. Fearing any warlike ambitions, Charles thought it prudent to reorient his fidelities and friendships away from such a possible adversary. Through his French connections, he obtained the assistance of Charles VII against Burgundy and married his daughter to the Angevin René, later king of Naples. Charles's final years were rife with conflict and unhappiness. His nephew, Anthony of Vaudémont demanded a part of the inheritance and Charles had to war against him in 1425, without much success. Early in 1429, Joan of Arc came on a pilgrimage to Saint Nicolas de Port. She counselled the duke to abandon his mistress, Alison du May. Ignoring this advice, Charles gave her an escort and sent her on to Chinon. He died two years later at his capital of Nancy on 25 January.