Лотарингия герцогінің 1625 жылғы билеуі және тақтан бас тартуы

Кіріспе

Лотарингия және Бар герцогы, 1625 жыл

Франциск II (François de Lorraine; 27 ақпан 1572 – 14 қазан 1632) – Лотарингия герцогы Карл III және Валуалық Клодтың ұлы. Ол 1625 жылы қысқа мерзімге Лотарингия герцогы болды, бірақ ұлының игілігі үшін тез тақтан бас тартты.

Өмірбаян

Франциск – Карл III, Лотарингия герцогы мен оның әйелі Клод Франция королевасының кіші ұлы. Франциск әкесінің (1545–1608) және ағасы Генрих II (1608–1624) билігінде Водемон графы титулын алды. Әкесі оны Лотарингияның өкілі (генерал-лейтенанты) етіп тағайындады, ал 1594 жылы ол елден тыс болғанда, Туль мен Вердендегі француз королінің генерал-лейтенанты болды. 1606 жылдың қыркүйек-қазан айларында ол Англиядағы әкесінің дипломатиялық миссиясында болды. Роуленд Уайт Дания королевасы Аннаның қатысуымен Хэмптон-кортта оның билегенін айтты. Ол король Джеймстің індет болған Лондоннан алыс орманды аулауда көп уақыт өткізді. Олар Хэмптон-кортқа оралды, және Джеймс оған 10 000 кронаға бағалы зергерлік бұйым сыйлады. Дания королевасы Анна оның әкесіне ризашылығын білдіріп, корольдің отбасымен туыс екенін жазды. 1621 жылы 1608 жылдан бері герцог болған ағасы Генрих II-мен арасы суысып, протестанттарға қарсы күресу үшін императорға Германияға кетті. Арадағы жанжалдың себебі – Генрихтің Францисктің ұлы Карлдың Генрих II-нің қызы Николетта Лотарингиямен үйленуіне және Лотарингияны оған қалдыруына ниеттенгені, тіпті герцог Рене II-нің өсиеті қатаң түрде еркек мұрагерлерді қарастырған болатын. Генрих пен оның әйелі Маргарита Гонзага тек қыздар туған. Келіссөздерден кейін мәселе шешілді және неке қиылды, бірақ олардың балалары болмады, ал герцогтік Францисктің басқа ұлы, болашақ Николай II, Лотарингия герцогына өтті. Францисктің ағасы 1624 жылдың 31 шілдесінде қайтыс болғаннан кейін жағдай қиынға түсті; Генрихтің соңғы талаптары Карлдың Николеттаның күйеуі ретінде ғана Лотарингия герцогы бола алатынын көрсетті. Алайда, 1625 жылдың қарашасында Франциск өзі Лотарингияны билеушісі болды. Герцогтікті өзіне иеленіп, ол 1625 жылдың 21 қарашасында герцогтіктің Генерал штатынан оны алды. Ол герцогтіктің қарызын қазынасынан төлегеннен бес күн өткен соң, ұлының пайдасына тақтан бас тарды, ол сол кезде әйелінен ажырасып, өзі билік жүргізді. Франциск өсиетінде "өмір бойы патшалық таққа ұмтылмағанын" айтты. Тақтан бас тарғаннан кейін Франциск II Водемон графтығын басқаруды өз міндетіне алды. Ол бір жылдан кейін қайтыс болды.

The youngest son of Charles III, Duke of Lorraine, and his wife Claude of France, Francis was styled the Count of Vaudémont during his father's reign (1545–1608) as well as during that of his older brother Henry II (1608–1624). His father appointed him as his deputy (Lieutenant General) of Lorraine, while in 1594 he was out of the country. That same year he was Lieutenant General of the French king in Toul and Verdun. From September to October 1606 he was in his father's diplomatic mission in England. Rowland Whyte mentioned him dancing at Hampton Court in the presence chamber of Anne of Denmark. He spent much of the time hunting with King James away from London, where there was plague. They returned to Hampton Court and James gave him a jewel worth 10,000 crowns. Anne of Denmark wrote to his father expressing her pleasure and mentioning King James's nearest in blood to the family. In 1621 he fell out with his brother Henry II, who had become duke in 1608, and went to Germany for the emperor to fight the Protestants. The reason for the rift was Henry's intention to have Francis's son Charles marry Henry II's daughter Nicolette of Lorraine and to leave Lorraine to her, even though the will of Duke René II had provided for a strictly male succession. Henry and his wife Margherita Gonzaga had only had daughters. After negotiations, the issue was then resolved and the marriage took place but the couple did not have any children and the duchy was to revert to Francis' other son, the future Nicholas II, Duke of Lorraine. After Francis' brother died on 31 July 1624, the situation became complicated; Henry's final rules specified that Charles could only be the Duke of Lorraine as Nicolette's husband. In November 1625, however, it was Francis himself who became the ruler of Lorraine. Having claimed the duchy for himself, he got it on 21 November 1625 from the duchy's States General. After he had paid the duchy's debt out of its treasury five days later, he abdicated in favour of his son, who by then had pushed aside his wife and who then ruled in his own right. In his will, Francis stated that he "never had ambitions to wear a crown in this world". After his abdication, Francis II took on the management of the county of Vaudémont. He died less than a year later.