"Silver City Airways: Ұлыбританиялық әуежол тарихы"

Кіріспе

Silver City Airways – 1946 және 1962 жылдар аралығында негізінен Еуропада жұмыс істеген Ұлыбританиядағы әуе компаниясы. Көптеген замандас әуе компанияларынан өзгеше, ол мемлекеттік корпорацияларға тәуелді болған жоқ; оның негізгі компаниясы – Австралиялық Zinc Corporation, көбінесе тау-кен және минералдық өңдеу саласында қызмет ететін компания. "Silver City" атауы Австралиядағы Брокен-Хилл қаласының лақап атынан шыққан. Бұл аймақ күміс кендерімен мәшһүр, соның ішінде әуе компаниясының негізгі компаниясына тиесілі кен орындары да бар. Silver City әуе компаниясының алғашқы коммерциялық рейсі 1946 жылдың соңында Лондон Хитроудан Йоханнесбург арқылы Сиднейге бағытталды. Келесі жылы Silver City алғашқы Bristol Freighter ұшағын жалдап, базасын Блэкбушке көшірді және Пәкістан мен Үндістан арасындағы индустар мен мұсылмандардың босқындарын тасымалдауға қатысты. 1948 жылы Silver City басқаруын Zinc Corporation Британдық авиациялық қызметтеріне (British Aviation Services) өткізді. Сол жылдың шілде айында әуе компаниясы әлемдегі алғашқы әуе паромдық қызметін ашты, ол Лимпн әуежайы мен Ле Туке әуежайы арасындағы Англия жоғалауы арқылы жүзеге асырылды. 1948–1949 жылдары Silver City Берлинге гуманитарлық көмек тасымалдауға қатысты. 1949 жылы француздық серік әуе компаниясын құрды. 1953 жылы Silver City алғашқы Bristol Superfreighter ұшағын алды. Келесі жылы компания соғыстан кейінгі жаңа салынған Ұлыбританияның алғашқы әуежайы – Лидд Феррифилдке көшіп, жаңа тұрақты орнын тапты. Сол жылы Silver City Airways Peninsular and Oriental Steam Navigation Company (P&O) компаниясының бақылауына өтті. 1950 жылдардың ортасына қарай Silver City Ұлыбританиядағы ең ірі әуе жүк тасымалдаушысы болды, ал "Ferryfield" базасындағы жолаушылар саны жылына ¼ миллион адамға жетті. Осы кезеңде әуе компаниясы Шотландия мен Ирландия және Англияның орталық аймақтары арасында да әуе паромдық қызметтерді іске қосты. Сол кезде "Silver Arrow" атты Лондон–Париж автобус-әуе-теміржол қызметі де іске қосылды, оның Англия жоғалауы Лидд пен Ле Туке арасындағы әуе арқылы жүзеге асырылды. Сол жылы Silver City әуе паромдық қызметтерін бастағаннан бері өткен он жылдығы аяқталды, осы кезеңде әуе компаниясы 100 000-нан астам рейс жасап, 200 000-нан астам көлік және ¾ миллион жолаушыны тасымалдады, ең көп трафик күнінде 200-ден астам рейс орындалды. 1959 жылы Silver City серік әуе компаниясы Britavia-ның Handley Page Hermes ұшақтары мен Манстон базасын өзіне қосты. Сол жылы компания Ливиядағы мұнай өнеркәсібіне қолдау көрсету рейстерін де бастады. 1960 жылы Silver City 40 000 жылдық Англия жоғалауы арқылы 220 000 жолаушы мен 90 000 көлікті тасымалдады, ал желідегі жүк көлемі жылына 135 000 тоннаға жетті. Ливиядағы мұнай өнеркәсібіне қолдау көрсету келісімшартын жоғалту, рол-он/рол-офф паромдарынан бәсекелестіктің күшеюі және ескірген Bristol Freighter ұшақтарына жаңа ұшақтардың жетіспеуі салдарынан туындаған қаржылық қиындықтар 1962 жылы Silver City-дің British United Airways (BUA) холдингі Air Holdings компаниясымен бірігуіне әкелді.

Silver City Airways was an airline based in the United Kingdom that operated mainly in Europe between 1946 and 1962. Unlike many airlines at the time, it was independent of government owned corporations; its parent company was Zinc Corporation, an Australian company involved mainly in mining and mineral processing. The name "Silver City" originated as a nickname of Broken Hill, Australia – an area famed for silver mines, including some owned by the airline's parent company. The first commercial flight by Silver City departed London Heathrow for Sydney via Johannesburg in late 1946. The following year, Silver City leased its first Bristol Freighter, moved its base to Blackbushe and participated in the airlift of Hindu and Muslim refugees between Pakistan and India. In 1948, control of Silver City passed from the Zinc Corporation to British Aviation Services. In July of that year, the airline inaugurated the world's first air ferry service across the English Channel between Lympne Airport and Le Touquet Airport. In 1948–49, Silver City participated in the Berlin Airlift. In 1949, it established a French sister airline. In 1953, Silver City took delivery of its first Bristol Superfreighter. The following year, the company moved to a new permanent home at Lydd Ferryfield, Britain's first newly constructed post war airport. The same year, Silver City Airways came under the control of the Peninsular and Oriental Steam Navigation Company (P&O). By the mid 1950s, Silver City had become the biggest air cargo carrier in the United Kingdom while annual passenger numbers at its "Ferryfield" base had reached ¼ of a million. During that time, the airline also inaugurated air ferry services between Scotland and Ireland and from/to the Midlands. This period also saw the launch of Silver Arrow, a London—Paris coach air coach/rail service, with the cross Channel air portion operating between Lydd and Le Touquet. That year, also marked the conclusion of Silver City's first decade of air ferry operations during which the airline operated more than 100,000 flights carrying over 200,000 vehicles and ¾ of a million passengers, with peak day frequency exceeding 200. In 1959, Silver City took over sister airline Britavia's Handley Page Hermes fleet and Manston base. That year, the airline also began oil industry support flights in Libya. By 1960, Silver City's 40,000 annual cross Channel flights transported 220,000 passengers and 90,000 vehicles while network wide freight haulage reached 135,000 tons a year. Unsustainable losses as a result of the loss of the Libyan oil industry support flight contract, increasing competition from roll on/roll off ferries and the lack of suitable replacements for the ageing Bristol Freighters resulted in growing financial difficulties, culminating in Silver City's takeover by British United Airways (BUA) holding company Air Holdings in 1962.

1940 жылдар

1946 жылы әуе командирі Гриффит Джеймс ("Таффи") Пауэлл Лондондық кен өндіруші "Цинк Корпорациясы" компаниясының төрағасы В. С. Робинсонмен байланысқа түсті. Бұл кездесу нәтижесінде Робинсон Пауэллді "Цинк Корпорациясының" кеңесшісі қызметіне тағайындады. Қажетті азаматтық әуе көлігі қуатының артуына байланысты, әуе компаниясы "Бристоль Эйроплан Компаниясынан" тағы екі жүк ұшағын жалға алды. 1949 жылғы ақпан айында әуе көпіріне азаматтық үлес азайтылған кезде, компанияның үш "Bristol Freighter" ұшағы осы операцияда қолданылған соңғы екі қозғалтқышты ұшақтар болды. Операция аяқталған кезде фирманың жүк ұшақтары барлығы 800 сағатқа жуық уақыт бойы ұшқан.

1950 жылы флоты

1950 жылы «Сильвер Сити» компаниясы 16 ұшақпен жұмыс істеді. Компания тарихындағы ең ауыр апат 1958 жылдың 27 ақпанында болды. «Манс Эйрлайнз» атынан Мэн аралынан Манчестерге чартерлік рейс орындаған «Бристоль 170 Mark 21E» жүк тасушы ұшағы (тіркеу нөмірі G AICS) Ланкашир графтығындағы Болтон қаласының жанындағы «Винтер Хилл» төбесіне нашар ауа-райы салдарынан құлап, ұшақ жойылды және 39 жолаушының 35-і қаза тапты (экипаждың үш мүшесі де аман қалды). Ұшақ Мэн аралының автокөлік саудасымен «Клифтон-Джанкшендегі» «Exide» аккумулятор зауытына сапарлаған адамдарды тасымалдау үшін жалданып алынған. Ұшақ шамамен 1460 фут (445 метр) биіктіктегі қалың тұман ішінде «Винтер Хиллдің» солтүстік-шығыс беткейіне соғылып, бірінші офицердің навигациялық қателігі салдарынан өртеніп кетті. Қозғалтқыштың қуатын арттырғаннан кейін биіктік көтере алмаған ұшақ оң қанатымен жерге соғылып, оң винтінің автоматты қатайту механизмінің істен шығуынан айналып құлады.