Америка Тәуелсіздік Соғысындағы Иллинойс Науқаны

Кіріспе

1778–79 жылдардағы американдық төңкеріс соғысы кезіндегі шайқастар сериясы

Иллинойс науқаны, сондай-ақ Кларктың Солтүстік-Батыс науқаны деп белгілі, американдық төңкеріс соғысы кезіндегі бірнеше шайқастардың сериясы болды. Джордж Роджерс Кларк басқарған Вирджиния жасағының шағын күші қазіргі Иллинойс және Индиана штаттарында орналасқан Квебек провинциясының Иллинойс аймағындағы бірнеше британдық бекіністерін басып алды. Бұл науқан соғыстың батыс майданындағы ең танымал оқиға және Кларктың ертедегі американдық әскери батыр ретіндегі даңқының бастауы болды. 1778 жылдың шілдесінде Кларк пен оның әскері Кентуккиден Огайо өзенін кесіп өтіп, Каскаскиа, Винсенс және британдық территориядағы бірнеше ауылды бақылауға алды. Бұл аймақты басып алу кезінде ешқандай оқ атылмады, себебі аймақтағы көптеген канадалықтар мен үндістер патриоттарға қарсылық көрсетуге құштар емес еді. Кларктың ілгерілеуіне қарсы тұру үшін Форт-Детройттың британдық лейтенант-губернаторы Генри Гамильтон шағын күшпен Винсенсті қайта басып алды. 1779 жылдың ақпан айында Кларк күтпеген қысқы жорықпен Винсенске оралды және қаланы қайта басып алып, Гамильтонды тұтқынға алды. Вирджиния Кларктың жетістігін пайдаланып, аймақты Вирджиния штатының Иллинойс округі деп жариялады. Иллинойс науқанының маңыздылығы көптеген талқылаулардың нысаны болды. Британдықтар 1783 жылғы Париж шартында Солтүстік-Батыс территориясының барлығын АҚШ-қа өткізгендіктен, кейбір тарихшылар Кларкқа соғыс кезінде Иллинойс аймағын басып алып, бастапқы он үш колонияның аумағын шамамен екі есеге ұлғайтқандығын жатқызады. Осы себепті Кларк "Солтүстік-Батыстың жаулаушысы" атанды, ал оның Иллинойс науқаны – әсіресе Винсенске жасалған күтпеген шабуылы – зор құрметке ие болды және романтикаланды.

Өмірбаян

Иллинойс өлкесі – қазіргі АҚШ-тың Индиана және Иллинойс штаттарының көп бөлігін қамтитын, нақты шекарасы жоқ аймақ болды. Бұл аймақ Француз-үнді соғысы / Жеті жылдық соғыс аяқталғанға дейін Жаңа Францияның Луизиана округіне қарасты. 1763 жылғы Париж шартында Франция Миссисипи өзенінің шығысындағы аймақтың егемендігін британдықтарға өткізді. 1774 жылғы Квебек заңында британдықтар Иллинойс өлкесінің шығыс бөлігін жаңадан кеңейтілген Квебек провинциясының құрамына қосты. 1778 жылы Иллинойс өлкесінде шамамен 1000 еуропалық, олардың көпшілігі француз тілінде сөйлейтін және 600-ға жуық африкалық американдық құл тұрды. Мыңдаған американдық үндістер Миссисипи, Иллинойс және Уабаш өзендері бойындағы елді мекендерде өмір сүрді. Британ әскери күштері аз болды: 1776 жылы шығындарды азайту мақсатында көптеген әскерлер алынып кетті. Француз туған солдат және шенеунік Филипп Франсуа де Растель де Рошблаве британдықтар тарапынан Каскаскиядағы Форт Гейдждің жергілікті коменданты болып тағайындалды. Рошблаве Форт-Детройттағы Гамильтонға есеп берді және аймақтағы ішкі және сыртқы жаулардан француз елді мекендерін және бекіністерін басқаруға және қорғауға қажетті ақша, ресурстар мен әскерлердің жетіспеушілігіне жиі шағымданды. 1775 жылы Америка революциясы басталғанда Огайо өзені Иллинойс және Кентукки арасындағы шекараны белгіледі. Британдықтар бастапқыда американдық үндістерді соғысқа араластырмауға тырысты, бірақ 1777 жылы Гамильтон Кентукки шекарасындағы ақ қоныстарға шабуыл жасау үшін үнділік соғыс отрядарын жалдап, қаруландыру туралы нұсқау алды, бұл соғыста батыс майданды ашты. Тарихшы Бернард Шихан: «1777 жылдан бастап батыс қоныстар желісі Детройттан шыққан, ақтар басқаратын [үндістердің] шабуыл тобының үздіксіз шабуылдарына ұшырады» деп жазды. 1777 жылы Джордж Роджерс Кларк Вирджиния штатының Кентукки округіндегі 25 жастағы майор болды. Кларк Иллинойс өлкесіндегі британдық бекіністерін басып алып, содан кейін Детройтке қарсы жорық жасау арқылы Кентуккидегі шабуылдарды тоқтатуға болатынына сенді. 1777 жылдың сәуір айында Кларк Иллинойс өлкесіне екі тыңшы жіберді. Олар екі айдан кейін оралып, Каскаскиадағы бекініс күзетсіз қалғанын, француз тілді тұрғындар британдықтарға тығыз байланысты емес екенін және Кентуккиден шабуыл күтілмейтінін хабарлады. Кларк Вирджиния губернаторы Патрик Генриге хат жазып, Каскаскияны басып алу жоспарын баяндады.

The Illinois Country was a vaguely defined region which included much of the present U. S. states of Indiana and Illinois. The area had been a part of the Louisiana district of New France until the end of the French and Indian War/Seven Years' War, when France ceded sovereignty of the region east of the Mississippi to the British in 1763 Treaty of Paris. In the Quebec Act of 1774, the British made eastern Illinois country a part of its newly expanded Province of Quebec. In 1778, the population of the Illinois Country consisted of about 1,000 people of European descent, mostly French speaking, and about 600 African American slaves. Thousands of American Indians lived in villages concentrated along the Mississippi, Illinois, and Wabash Rivers. The British military presence was sparse: most of the troops had been withdrawn in 1776 to cut back on expenses. Philippe François de Rastel de Rocheblave, a French born soldier and official, was hired by the British to be the local commandant, of Fort Gage, in Kaskaskia. Rocheblave reported to Hamilton at Fort Detroit, and frequently complained that he lacked the money, resources, and troops needed to administer and protect the French villages and forts, from internal and external enemies, within the region. When the American Revolutionary War began, in 1775, the Ohio River marked the border between the Illinois Country and Kentucky, an area recently settled by American colonists. The British had originally sought to keep American Indians out of the war, but in 1777 Hamilton received instructions to recruit and arm Indian war parties to raid white settlements on the Kentucky frontier, opening a western front in the war. "From 1777 on," wrote historian Bernard Sheehan, "the line of western settlements was under almost constant assault by white led [Indian] raiding parties that had originated at Detroit." In 1777, George Rogers Clark was a 25 year old major in the Kentucky County, Virginia, militia. Clark believed that he could end the raids on Kentucky by capturing the British posts in the Illinois Country and then moving against Detroit. In April 1777, Clark sent two spies into the Illinois country. They returned after two months and reported that the fort at Kaskaskia was unguarded, that the French speaking residents were not greatly attached to the British, and that no one expected an attack from Kentucky. Clark wrote a letter to Governor Patrick Henry of Virginia in which he outlined a plan to capture Kaskaskia.

Жоспарлау

Кентукки отаршылары экспедицияны бастауға билік, адам күші және жабдық жеткізе алмағандықтан, 1777 жылғы қазан айында Кларк Вильдернесс жолы арқылы Вильямсбургке губернатор Генримен кездесу үшін аттанды. Жол бойы ол үнді шабуылдарынан қашып, Кентуккиді тастап келе жатқан шамамен 100 отаршылға қосылды. Кларк жоспарын 1777 жылғы 10 желтоқсанда губернатор Генриге ұсынды. Құпия сақтау үшін Кларк ұсынысын Томас Джефферсон, Джордж Мейсон және Джордж Уайт сияқты Вирджинияның ықпалды бірнеше өкілімен ғана бөлісті. Генри бастапқыда науқанның мүмкін болатынына күмәндағанмен, Кларк Генри мен басқаларының сенімін жеңуге қол жеткізді. Жоспар Вирджиния Бас Ассамблеясының мүшелерімен мақұлданды, оларға экспедиция туралы жалпы мәліметтер ғана берілді. Кларк Кентуккиді қорғау үшін адам жинауға уәкілеттік алды. Губернатор Генридің құпия тапсырмасы бойынша Кларк Каскаскияны басып алып, содан кейін өз қалауынша әрекет етуі керек еді. Губернатор Генри Кларкты Вирджиния ополчениесінің подполковнигі етіп тағайындады және әрқайсысында 50 адамнан тұратын жеті ополчение ротасын құруға рұқсат берді. Кейін Иллинойс полкі деп аталған бұл бөлім Вирджиния штатының қарулы күштерінің бір бөлігі болды, демек, АҚШ-тың Ұлттық армиясы – Континенттік армияның құрамына кірмеді. Олар Кентуккиге жеткеннен кейін үш ай қызмет етуге міндеттелді. Құпия сақтау үшін Кларк жаңадан қабылдаған сарбаздарына экспедицияның мақсаты – Иллинойс аймағын басып алу екенін айтпады. Кларкқа адамдарды жинау және жабдық сатып алу үшін 1200 фунт стерлинг континенттік валюта берілді, ол британдықтардың жалған ақша шығару әрекеттеріне байланысты қатты құнсызданып кеткен. Кларк капитан Уильям Бейли Смиттиді майор етіп тағайындады және оған Холстон өзені аңғарында төрт рота жинап, Кентуккиде Кларкпен кездесу үшін 150 фунт стерлинг берді. Әр түрлі себептерге байланысты Кларк Иллинойс полкі үшін бекітілген 350 адамды жинауға үлкермеді. Оның жұмыскерлері Континенттік армия мен басқа ополчение бөлімдерінің жұмыскерлерімен бәсекелесуге мәжбүр болды. Кейбіреулер Кентуккиде адам күшін жұмсаудың қажеті жоқ деп санайтын, оны қорғаудың орнына эвакуациялау керек деп кеңес берді. Холстон аңғарындағы қоныс аударушылар Огайоның солтүстігіндегі үндістерге қарағанда оңтүстіктегі чероки тайпаларына көбірек алаңдады және солтүстікке қарай операцияларға қатысуға құштар емес еді. Кейбір пенсильваниялықтар Иллинойс полкіне қосылса да, Пенсильвания мен Вирджиния арасындағы ұзақ жылдардан бері келе жатқан шекаралық дау Пенсильваниялықтардың көпшілігін Вирджиния аумағын қорғау мақсатындағы науқанға қатысуға ынталандырмады.

Because the Kentucky settlers lacked the authority, manpower, and supplies to launch the expedition themselves, in October 1777 Clark traveled to Williamsburg via the Wilderness Road to meet with Governor Henry, joining along the way a party of about 100 settlers who were leaving Kentucky because of the Indian raids. Clark presented his plan to Governor Henry on December 10, 1777. To maintain secrecy, Clark's proposal was only shared with a small group of influential Virginians, including Thomas Jefferson, George Mason, and George Wythe. Although Henry initially expressed doubts about whether the campaign was feasible, Clark managed to win the confidence of Henry and the others. The plan was approved by the members of the Virginia General Assembly, who were only given vague details about the expedition. Publicly, Clark was authorized to raise men for the defense of Kentucky. In a secret set of instructions from Governor Henry, Clark was instructed to capture Kaskaskia and then proceed as he saw fit. Governor Henry commissioned Clark as a lieutenant colonel in the Virginia militia and authorized him to raise seven militia companies, each to contain fifty men. This unit, later known as the Illinois Regiment, was a part of the Virginia State Forces and thus, not a part of the Continental Army, the national army of the United States, during the Revolutionary War. The men were enlisted to serve for three months, after they reached Kentucky. To maintain secrecy, Clark did not tell any of his recruits that the purpose of the expedition was to invade the Illinois Country. To raise men and purchase supplies, Clark was given £1,200 in Continental currency, which was badly inflated, especially because of British counterfeiting measures at the time. Clark commissioned Captain William Bailey Smith as a major, and gave him £150 to recruit four companies in the Holston River valley and then meet Clark in Kentucky. For a variety of reasons, Clark was unable to raise all 350 men authorized for the Illinois Regiment. His recruiters had to compete with recruiters from the Continental Army and from other militia units. Some believed that Kentucky was too sparsely inhabited to warrant the diversion of manpower, and recommended that it should be evacuated rather than defended. Settlers in the Holston valley were more concerned with Cherokees to the south than with Indians north of the Ohio, and were reluctant to enlist in operations to the north. Although some Pennsylvanians enlisted in the Illinois Regiment, the longstanding boundary dispute between Pennsylvania and Virginia meant that few Pennsylvanians volunteered for what was perceived as a campaign to protect Virginia territory.

Кларктың Огайо өзенінен төмен қарай сапары

Көптеген жауынгерлердің қосылуына уақыт беру үшін бірнеше рет кешіктірілгеннен кейін, Кларк 1778 жылдың 12 мамырында шамамен 150 жаңа сарбазбен, капитан Боуман, Хелм және Харрод басқаратын үш взводқа бөлініп, Редстоуннан қайықпен жолға шықты. Кларк Кентуккидегі Огайо шарлауында капитан Смит басқаратын 200 Голстондықпен кездесуді күткен. Кларкпен бірге Кентуккиге қоныстануға бара жатқан 20 отбасы да болды. Олар Форт-Рендольфқа (Пойнт-Плезант, Батыс Вирджиния) жеткен кезде, оған үндістердің шабуыл жасаған әскери тобы шабуыл жасады. Форт командирі Кларктен шабуылдаушыларды қууға көмектесуді сұрады, бірақ Кларк уақыт жоқ деп, бас тартты. Огайо шарлауына жақындағанда Кларк Кентукки өзенінің сағасында тоқтады және майор Смитқа өзен жоғары қарай хабар жіберіп, кездесу уақыты келгенін хабарлады. Бірақ Кларк Смит уәделеген төрт взводтың ішінде тек бір толық емес взвод, капитан Диллардтың жасағы ғана Кентуккиге келгенін білді. Сондықтан Кларк Кентуккидегі жоғары шенді әскери офицер, полковник Джон Боуманға хабар жіберіп, Диллардтың жасағын және таба алатын басқа да жаңа сарбаздарды шарлауға жіберуін сұрады. Кларктың шағын флотилиясы 27 мамырда Огайо шарлауына жетті. Ол ағыс күшті, тұйықтарға толы аралда базалық лагерь құрды, кейіннен бұл арал Дәнді арал деп аталды. Кентукки мен Голстоннан қосымша сарбаздар келген кезде, Кларк олардың 20-сын өз күштеріне қосты, ал қалғандарын Кентуккидегі елді мекендерді қорғауға жіберді. Жаңа сарбаздар капитан Джон Монтгомери басқаратын взводқа қосылды. Монтгомеридің взводында Саймон Кентон есімді барлаушы болды, ол Кентукки шекарасының белгілі адамына айналуға дайындалып жатқан. Аралда Кларк экспедицияның нағыз мақсаты – Иллинойс аймағына шабуыл жасау екенін ашты. Бұл жаңалықты көптеген адамдар қуанышпен қарсы алды, бірақ Голстондықтардың кейбіреуі сол түні қашып кетті; жеті-сегіз адам ұсталып қайтарылды, ал қалғандары тұтқындалудан қашып, үйлеріне оралды. Кларк және оның офицерлері Каскаския экспедициясына дайындалу үшін әскерлерді оқытуда болғанда, Огайо өзенімен полкпен бірге келген отбасылар аралда қоныс тепті және жүгері екті. Бұл қоныс аударушылар келесі жылы материкке көшіп, кейіннен Луисвилл қаласына айналған елді мекенді құрды. Аралда болғанда Кларк Питтсбургтен маңызды хабар алды: Франция АҚШ-пен одақтастық шартына қол қойды. Кларк бұл ақпараттың Иллинойс аймағының канадалық тұрғындарының адалдығын қамтамасыз етуге көмектеседі деп үміттенді.

After repeated delays to allow time for more men to join, Clark left Redstone by boat on May 12, 1778, with about 150 recruits, organized in three companies under captains Bowman, Helm, and Harrod. Clark expected to rendezvous with 200 Holston men under Captain Smith at the Falls of the Ohio in Kentucky. Traveling with Clark's men were about 20 families who were going to Kentucky to settle. They reached Fort Randolph (Point Pleasant, West Virginia) soon after it had been attacked by an Indian war party. The fort commander asked for Clark's help in pursuing the raiders, but Clark declined, believing that he could not spare the time. As he was nearing the Falls of the Ohio, Clark stopped at the mouth of the Kentucky River and sent a message upriver to Major Smith, telling him that it was time to rendezvous. Clark soon learned, however, that of Smith's four promised companies, only one partial company under a Captain Dillard had arrived in Kentucky. Clark therefore sent word to Colonel John Bowman, the senior militia officer in Kentucky, requesting that the colonel send Dillard's men and any other recruits he could find to the falls. Clark's little flotilla reached the Falls of the Ohio on May 27. He set up a base camp on a small island in the midst of the rapids, later known as Corn Island. When the additional recruits from Kentucky and Holston finally arrived, Clark added 20 of these men to his force, and sent the others back to Kentucky to help defend the settlements. The new recruits were placed in a company under Captain John Montgomery. In Montgomery's company was a scout named Simon Kenton, who was on his way to becoming a legendary Kentucky frontiersman. On the island, Clark revealed that the real purpose of the expedition was to invade the Illinois country. The news was greeted with enthusiasm by many, but some of the Holston men deserted that night; seven or eight were caught and brought back, but others eluded capture and returned to their homes. While Clark and his officers drilled the troops in preparation for the Kaskaskia expedition, the families who had traveled with the regiment down the Ohio River settled on the island and planted a corn crop. These settlers moved to the mainland the following year, founding the settlement which became Louisville. While on the island, Clark received an important message from Pittsburgh: France had signed a Treaty of Alliance with the United States. Clark hoped that this information would be useful in securing the allegiance of the Canadien inhabitants of the Illinois country.

Иллинойс өлкесін басып алу

Кларк пен оның әскері 1778 жылдың 24 маусымында жүгері аралынан аттанды, жеті сарбазды саяхатқа шыдамы жетпейтіндей деп таныды. Олар аралдағы отбасылармен бірге қалып, ондағы азық-түлікті сақтады. Кларк әскерінде шамамен 175 адам болды, олар төрт ротаға бөлініп, капитан Боуман, Хелм, Харрод және Монтгомери басшылығында болды. Олар сарқыраманың көпірген суынан күн тотылу кезінде өтті, кейбір әскерлер бұл жақсы белгі деп есептеді. 28 маусымда Иллинойс полкі Теннесси өзенінің сағасына жетті, онда олар аралға қонды және саяхаттың соңғы кезеңіне дайындалды. Әдетте Каскаскияға баратын саяхатшылар Миссисипи өзеніне дейін барады, содан кейін өзен ағысына қарсы жүзіп ауылға жетеді. Кларк Каскаскияны күтпеген жерден басып алуды жоспарлағандықтан, ол әскерін қазіргі Иллинойстың оңтүстік ұшынан жүріп өтуге және ауылға құрлықпен жақындауға шешім қабылдады, бұл сапар шамамен 120 миль (193 км) болатын. Кларк әскері жақында Каскаскияда болған Джон Дафф басқаратын американдық аңшылардың қайығын ұстады; олар Кларкқа ауыл туралы ақпарат берді және экспедицияға жетекші ретінде қосылуға келісті. Сол түні Кларк пен оның әскері кемелерін Огайо өзенінің солтүстік жағына, Француз және Үнді соғысынан кейін тасталған француз форты Форт Массак қираған жерлеріне жақын жерге қондырды (қазіргі Метрополис, Иллинойс). Олар 80 шақырымдай орманнан өтіп, далаға шықты. Бір жетекшінің жолын жоғалтқанын хабарлағанда, Кларк сатқындыққа күдіктеніп, жолын таппаса, оны өлтіремін деп қорқытты. Жетекші қайта бағытын тауып, сапар жалғасты. Олар 4 шілде күні түнде Каскаскияға жетті. Ертерек жетеді деп ойлағандықтан, әскерлер тек төрт күндік азықпен ғана келді; алты күндік сапардың соңғы екі күні азықсыз өтті. "Аштық жағдайымызда," - деп жазды Джозеф Боуман, "қаланы алуға немесе тырысып өлгенге дейін бірауыздан шешім қабылдадық." Олар түн ортасында Қаскаскиа өзенінен өтіп, бір оқ атпай-ақ қаланы басып алды. Форт-Гейджде вирджиниялықтар Рошблавты ұстады, ол американдықтар фортқа аз күзетпен шабуыл жасаған кезде төсегінде ұйықтаған еді. Келесі күні таңертең Кларк қала тұрғындарының адалдығын қамтамасыз ету үшін жұмыс істеді, бұл жұмыс жеңілдеді, өйткені Кларк франко-американдық одақ туралы жаңалық әкелді. Тұрғындардан Вирджиния мен АҚШ-қа адалдық ант беру сұралды. Кларк католик шіркеуі Вирджиния заңдарымен қорғалатынына сендіргеннен кейін, ауылдың діни қызметкері әке Пьер Гибо ықыласына ие болды. Рошблаве және американдықтарға жау деп саналған бірнеше адам тұтқынға алынып, кейін Вирджинияға жіберілді. Кларк көп ұзамай өкіметін жақын маңдағы француз елді мекендеріне дейін кеңейтті. 5 шілде күні түстен кейін капитан Боуман 30 атты әскермен, сондай-ақ Каскаския азаматтарымен бірге Прайри-дю-Рошер, Сент-Филипп және Кахокияны қорғауға жіберілді. Қалалар қарсылық көрсетпеді, ал 10 күн ішінде 300-ден астам адам американдық адалдық антқа қол қойды. Кларк Винсенске назар аударғанда, әке Гибо көмек ұсынды. 14 шілдеде Гибо бірнеше серіктерімен бірге Винсенске атпен жолға шықты. Сол жерде тұрғындардың көпшілігі адалдық ант беруге келісті, ал жергілікті милиция Форт Саквилл гарнизонына орналасты. Гибо тамыздың басында Кларкқа Винсенстің басып алынғанын және американдық тудың қазір Форт Саквиллде желбіреп тұрғанын хабарлау үшін оралды. Кларк капитан Хелмді Винсенске канадалық милицияға басшылық ету үшін жіберді.

Clark and his men set off from Corn Island on June 24, 1778, leaving behind seven soldiers who were deemed not hardy enough for the journey. These men stayed with the families on the island and guarded the provisions stored there. Clark's force numbered about 175 men, organized in four companies under Captains Bowman, Helm, Harrod, and Montgomery. They passed over the whitewater of the falls during a total solar eclipse, which some of the men regarded as a good omen. On June 28, the Illinois Regiment reached the mouth of the Tennessee River, where they landed on an island and prepared for the final stage of the journey. Normally, travelers going to Kaskaskia would continue to the Mississippi River, and then paddle upstream to the village. Because Clark hoped to take Kaskaskia by surprise, he decided to march his men across what is now the southern tip of Illinois and approach the village by land, a journey of about 120 mile (193 km). Clark's men captured a boatload of American hunters led by John Duff who had recently been at Kaskaskia; they provided Clark with intelligence about the village and agreed to join the expedition as guides. That evening, Clark and his troops landed their vessels on the north side of the Ohio River, near the ruins of Fort Massac, a French fort abandoned after the French and Indian War (near present Metropolis, Illinois). The men marched 50 mile (80 km) through forest before emerging into prairie. When a guide announced that he was lost, Clark suspected treachery and threatened to kill the man unless he found the way. The guide regained his bearings, and the trek resumed. They arrived outside Kaskaskia on the night of July 4. Thinking they would have arrived sooner, the men had carried only four days worth of rations; they had gone without food for the last two days of the six day march. "In our hungry condition," wrote Joseph Bowman, "we unanimously determined to take the town or die in the attempt." They crossed the Kaskaskia River about midnight and quickly secured the city without firing a shot. At Fort Gage, the Virginians captured Rocheblave, who was sleeping in his bed when the Americans burst into the lightly guarded fort. The next morning, Clark worked to secure the allegiance of the townspeople, a task made easier because Clark brought news of the Franco American alliance. Residents were asked to take oath of loyalty to Virginia and the United States. Father Pierre Gibault, the village priest, was won over after Clark assured him that the Catholic Church would be protected under the laws of Virginia. Rocheblave and several others deemed hostile to the Americans were kept as prisoners and later sent to Virginia. Clark soon extended his authority to the nearby French settlements. On the afternoon of July 5, Captain Bowman was sent with 30 mounted men, along with some citizens of Kaskaskia, to secure Prairie du Rocher, St. Philippe, and Cahokia. The towns offered no resistance, and within 10 days more than 300 people had taken the American oath of allegiance. When Clark turned his attention to Vincennes, Father Gibault offered to help. On July 14, Gibault and a few companions set out on horseback for Vincennes. There, most of the citizens agreed to take the oath of allegiance, and the local militia garrisoned Fort Sackville. Gibault returned to Clark in early August to report that Vincennes had been captured and that the American flag was now flying at Fort Sackville. Clark dispatched Captain Helm to Vincennes to take command of the Canadien militia.

Гамильтон Винсенсті қайта алады

Детройтте Гамильтон 1778 жылдың тамызының басында Кларктың Иллинойс аймағын басып алғанын білді. Винсенсті қайта басып алуға бекінген Гамильтон, Одаваның ықпалды әскери жетекшісі Эгушаваның басшылығымен 30 британдық сарбаз, 145 канадалық милиция және 60 америкалық үндіні жинады. Милицияның алғы тобы Детройт ерікті милициясының капитаны Норман МакЛеод басқарып келді. 7 қазанда Гамильтонның негізгі күштері Винсенске дейін 483 км-ден астам сапарды бастады. Олар Уабаш өзенімен төмен қарай жүріп, Уиатанонға тоқтады және Кларк Иллинойс аймағын басып алғаннан кейін американдықтарға адалдықтарын білдірген үндістерді өздеріне қосты. 17 желтоқсанда Гамильтон Винсенске кірген кезде, экспедицияға соншама көп үндістер қосылды, оның күші 500 адамға жетті. Гамильтон Форт Саквиллге жақындағанда, капитан Хелм басқаратын канадалық милиция дезертирлік жасады, американдық командир мен бірнеше сарбазды қарсылық көрсетусіз беруге қалдырды. Қала тұрғындары дереу АҚШ-қа адалдықтарынан бас тартып, король Джорджқа қайтадан ант берді. Винсенсті қайта басып алғаннан кейін, көптеген үндістер мен Детройт милициясы үйлеріне қайтты. Гамильтон қысқа арналған 90 сарбаздан тұратын гарнизонмен Форт Саквиллде орналасты, көктемде Миссисипи өзені бойындағы қалған Иллинойс қалаларын қайтарып алуды жоспарлады.

Кларктың Винсенске саяхаттау

1779 жылдың 29 қаңтарында итальяндық тері саудагері Фрэнсис Виго Каскаскияға келіп, Кларкқа Гамильтонның Винсенсті қайта басып алуы туралы хабарлады. Кларк Гамильтонның көктемде Иллинойс өлкесін қайтадан басып алуына жол бермес бұрын Винсенске қарсы күтпеген қысқы шабуыл ұйымдастыру қажет деп шешті. Ол губернатор Генриге былай деп жазды:

«Жағдайдың қиын екенін білемін, бірақ, мырза, біз елден кетуіміз керек пе, әлде мырза Гамильтонға шабуыл жасауымыз керек пе? Уақытты теңгедей қадірлеу керек. Егер күшейтуге сенімді болсам, мұны істемес едім. Тағдыр бізге не сыйлайтынын кім біледі? Жақсы басшылықпен бірнеше адам үлкен істерге қол жеткізді. Бәлкім, біз бақытты болармыз. Бізге бір жұбаныш бар: біздің ісіміз әділ, ал еліміз бізге алғыс айтар және егер сәтсіз болсақ та, біздің әрекеттерімізді айыптамайды. Егер біз жеңіліске ұшырасақ, Иллинойс та, Кентукки де, менің ойымша, құлайды». 1779 жылдың 6 ақпанында Кларк 170 еріктімен, олардың шамамен жартысы Каскаскиядан француз ополченниктерімен бірге Винсенс сапарына шықты. Капитан Боуман экспедициядағы екінші командир болды, Кларк оны «соңғы үміт» деп сипаттады. Кларк пен оның адамдары елді кесіп өтіп бара жатқанда, 40 адам қарулы галереяда қалды, олардың міндеті – британдықтардың су арқылы қашуына жол бермеу үшін Уабаш өзенінің төменгі ағысында орналасу еді. Кларк өзінің адамдарын қазіргі Иллинойс штаты арқылы шамамен 290 шақырымдық жолмен жүргізді. Бұл суық қыс болмады, бірақ жиі жаңбыр жауып, жазықтар көбінесе бірнеше сантиметр сумен жабылған еді. Азық-түлік жүк таситын аттармен тасымалданды, ал жол жүріп бара жатқанда аң аулап, қосымша тамақ қамдады. Олар 13 ақпанда Кіші Уабаш өзеніне жетіп, оның суға толып, ені 8 шақырымға жеткенін көрді. Адамдарды және керек-жарақты алып өту үшін олар үлкен каноэ жасады. Келесі бірнеше күн өте қиын болды: азық-түлік азайып, ер адамдар судан үнемі өтіп жүрді. Олар 17 ақпанда Эмбаррас өзеніне жетті. Олар қазір Форт Саквиллден 14 шақырым қашықтықта болды, бірақ өзеннің деңгейі тым жоғары болды. Олар оны Вабаш өзеніне дейін ұстанды, келесі күні қайықтарды құрастыруды бастады. Олар екі күн бойы тамақсыз болды, ал Кларк ер адамдарын қашып кетуден сақтап қалу үшін күресті. 20 ақпанда Винсеннен бес аңшы қайықпен саяхаттап бара жатқанда тұтқындалды. Олар Кларкқа оның кішкентай әскері әлі анықталмағандығын және Винсенс тұрғындары әлі де американдықтарға жаны ашып отырғанын айтты. Келесі күні Кларк пен оның адамдары каноэмен Уабаш өзенінен өтіп, жүк таситын аттарын қалдырды. Олар Винсенске қарай жүріп, кейде иығына дейін суға батып кетті. Соңғы бірнеше күн ең қиын болды: олар шамамен 6 шақырым ені бар су басқан жазықты кесіп өтіп, шаршағандарды биік нүктеден биік нүктеге дейін тасымалдау үшін қайықтарды пайдаланды. Винсенске жетуден аз уақыт бұрын олар ауыл тұрғынымен кездесті, ол дос екені белгілі болды, ол Кларкқа олардың әлі де күдікпен қарамайтынын хабарлады. Кларк сол кісіні Винсенс тұрғындарына хатпен жіберіп, ол әскерімен келіп түсетінін және егер олар жау деп саналмаса, әркім үйде тұруы керектігін ескертті. Хабар қоғамдық алаңда оқылды. Гамильтонды ескерту үшін ешкім де фортқа бармады.

I know the case is desperate; but, sir, we must either quit the country or attack Mr. Hamilton. No time is to be lost. Were I sure of a reinforcement, I should not attempt it. Who knows what fortune will do for us? Great things have been effected by a few men well conducted. Perhaps we may be fortunate. We have this consolation, that our cause is just, and that our country will be grateful and not condemn our conduct in case we fall through. If we fail, the Illinois as well as Kentucky, I believe, is lost. On February 6, 1779, Clark set out for Vincennes with probably about 170 volunteers, nearly half of them French militia from Kaskaskia. Captain Bowman was second in command on the expedition, which Clark characterized as a "forlorn hope." While Clark and his men marched across country, 40 men left in an armed row galley, which was to be stationed on the Wabash River below Vincennes to prevent the British from escaping by water. Clark led his men across what is now the state of Illinois, a journey of about 180 mile (290 km). It was not a cold winter, but it rained frequently, and the plains were often covered with several inches of water. Provisions were carried on packhorses, supplemented by wild game the men shot as they traveled. They reached the Little Wabash River on February 13, and found it flooded, making a stream about 5 mile (8 km) wide. They built a large canoe to shuttle men and supplies across. The next few days were especially trying: provisions were running low, and the men were almost continually wading through water. They reached the Embarras River on February 17. They were now only 9 mile (14 km) from Fort Sackville, but the river was too high to ford. They followed the down to the Wabash River, where the next day they began to build boats. Spirits were low: they had been without food for last two days, and Clark struggled to keep men from deserting. On February 20, five hunters from Vincennes were captured while traveling by boat. They told Clark that his little army had not yet been detected, and that the people of Vincennes were still sympathetic to the Americans. The next day, Clark and his men crossed the Wabash by canoe, leaving their packhorses behind. They marched towards Vincennes, sometimes in water up to their shoulders. The last few days were the hardest: crossing a flooded plain about 4 mile (6 km) wide, they used the canoes to shuttle the weary from high point to high point. Shortly before reaching Vincennes, they encountered a villager known to be a friend, who informed Clark that they were still unsuspected. Clark sent the man ahead with a letter to the inhabitants of Vincennes, warning them that he was just about to arrive with an army, and that everyone should stay in their homes unless they wanted to be considered an enemy. The message was read in the public square. No one went to the fort to warn Hamilton.

Форт Сэквилл қоршауы

Кларк пен оның әскері 23 ақпанда күн батқанда Винсенс қаласына кірді, қалаға екі топта бөлініп келді, бірін Кларк, екіншісі Боуман басқарды. Кларк өзінің әскерін жасырып, бірақ олардың туларын көруге мүмкіндік беретін биік жерді пайдаланып, 1000 адам жақындап келе жатқандай сезім тудыру үшін маневр жасады. Кларк пен Боуман қаланы бақылауға алғанда, бір отряд Форт Саквильге оқ атуды бастау үшін жіберілді, алдында жергілікті тұрғын Франсуа Буссерон олардың ылғалды қара ұнтағын құрғақ ұнтаққа ауыстырғаннан кейін. Гамильтон қырқысынан кейін ғана, өзінің әскерінің біреуі терезе арқылы келген оқтан жараланғанда, фортқа шабуыл жасалып жатыр екенін түсінді. Кларк өзінің әскеріне форт қақпасының алдында бекініс салуды бұйырды. Әскерлер түн бойы фортқа оқ атып, шағын топтар қабырғаға жақынға иықтап, жақыннан оқ атуға тырысты. Британдықтар қаладағы бірнеше үйді қиратты, бірақ қоршауға алынғандарға көп зиян келтірмеді. Кларктың әскері форттың бойынан оқ атып, бірнеше оқшыларды өлтіріп, жаралап, зеңбіректерді үнсіз қалдырды. Осы уақытта Кларк жергілікті халықтан көмек алды: ауыл тұрғындары оған британдықтардан жасырған оқ-дәрі мен қару берді, ал Пианкешоу басшысы Янг Тобако өзінің 100 әскерін шабуылға көмектесуге ұсынды. Кларк басшының ұсынысын қабылдамады, өйткені қараңғыда оның әскері достық Пианкешоулар мен Кикапуларды аймақтағы жау тайпаларының бірі деп жаңылысуы мүмкін деп қорқыды. 24 ақпанда сағат 9-да Кларк фортқа Гамильтонның капитуляциясын талап ететін хабарлама жіберді. Гамильтон бас тартты, және атыс тағы екі сағатқа созылды, содан кейін Гамильтон өзінің тұтқыны, капитан Хелмді, шарттарды ұсынуға жіберді. Кларк Хелмді 30 минут ішінде толық капитуляцияны талап ететін жауап хатпен қайтарды, әйтпесе ол фортқа шабуыл жасайды. Хелм мерзім біткенше қайтып келіп, Гамильтонның үш күндік бейбітшілік туралы ұсынысын жеткізді. Бұл ұсыныс та қабылданбады, бірақ Кларк Гамильтонмен ауыл шіркеуінде кездесуге келісті. Шіркеудегі кездесуден бұрын Кларктың мансабындағы ең даулы оқиға болды. Келіссөздер кезінде екі канадалықтың басшылығымен 15-20 аралығындағы британдық одақтас жауынгерлер Винсенс жолынан шығып, Кларктың лагеріне жақындады. Бұл топ екі тұтқынға алынған канадалық дезертирді алып келді, және Гамильтон оларға жақын маңдағы аумақты күзетуді бұйырған еді. Кикапу одақтастарынан топтың қозғалысы туралы хабар алған Кларк капитан Джон Уильямсқа оларды тұтқындауға бұйрық берді. Жауынгерлер Уильямс пен оның әскері оларды Форт Саквиллге сүйеп апара жатыр деп ойлады және оларды оқ атып қарсы алды. Уильямс бір канадалық басшыны ұстап алмас бұрын қаруын қолданды, бұл топтың қалған бөлігін үрейге түсіріп, қашуға мәжбүр етті; Уильямстың әскері оқ атып, екеуін өлтірді, үшеуін жаралады және сегізін тұтқынға алды. Екі дезертир тұтқындалғаннан кейін босатылды, ал қалған алты тұтқынның ішінде бір канадалық пен бес үнділік болды. Кларк британдықтарды қорқыту және олардың үндістандық одақтастары арасында дау тудыру үшін бес үндіні форттың алдында өлтіруге бұйырды. Шіркеуде Кларк пен Боуман Гамильтонмен кездесіп, капитуляция шарттарына қол қойды. 25 ақпанда сағат 10-да Гамильтонның 79 әскерінен тұратын гарнизоны форттан шықты. Кларктың әскері форттың үстіне американдық туды көтеріп, оны Форт Патрик Генри деп атады. Кларктың әскері мен жергілікті милиция тобы Уабаш өзенімен жоғары қарай жіберілді, онда олар британдық күшейтулерді және Гамильтонның Детройттегі судьясы Филипп ДеЖанды алып жүрген жабдықтау конвойын тұтқынға алды. Кларк Гамильтонды, оның жеті офицерін және тағы 18 тұтқынды Уильямсбургке жіберді. Гамильтонға еріп келген канадалықтар бейтараптыққа ант бергеннен кейін босатылды.

Clark and his men marched into Vincennes at sunset on February 23, entering the town in two divisions, one commanded by Clark and the other by Bowman. Taking advantage of a slight elevation of land which concealed his men but allowed their flags to be seen, Clark maneuvered his troops to create the impression that 1,000 men were approaching. While Clark and Bowman secured the town, a detachment was sent to begin firing at Fort Sackville after their wet black powder was replaced by local resident François Busseron. Despite the commotion, Hamilton did not realize the fort was under attack until one of his men was wounded by a bullet coming through a window. Clark had his men build an entrenchment in front of the fort's gate. While men fired at the fort throughout the night, small squads crept up to within of the walls to get a closer shot. The British fired their cannon, destroying a few houses in the city but doing little damage to the besiegers. Clark's men silenced the cannon by firing through the fort's portholes, killing and wounding some of the gunners. Meanwhile, Clark received local help: villagers gave him powder and ammunition they had hidden from the British, and Young Tobacco, a Piankeshaw chief, offered to have his 100 men assist in the attack. Clark declined the chief's offer, fearing that in the darkness his men might mistake the friendly Piankeshaws and Kickapoos for one of the enemy tribes that were in the area. At about 9:00 a. m. on February 24, Clark sent a message to the fort demanding Hamilton's surrender. Hamilton declined, and the firing continued for another two hours until Hamilton sent out his prisoner, Captain Helm, to offer terms. Clark sent Helm back with a demand of unconditional surrender within 30 minutes, or else he would storm the fort. Helm returned before the time had expired and presented Hamilton's proposal for a three day truce. This too was rejected, but Clark agreed to meet Hamilton at the village church. Before the meeting at the church, the most controversial incident in Clark's career occurred. During these negotiations, a British allied war party of between 15 and 20 Odawa and Lenape warriors, led by two Canadiens, neared Clark's encampments after leaving the Vincennes Trace. The party, which escorted two captive Canadien deserters in tow, had been ordered by Hamilton to patrol the nearby area. Having been informed by his Kickapoo allies of the party's movements, Clark ordered a detachment of soldiers under the command of Captain John Williams to capture them. The war party mistakenly assumed Williams and his men were there to escort them into Fort Sackville, and greeted them by discharging their firearms. Williams responded by firing his weapon before seizing one of the Canadien leaders, which led the rest of the party to flee in panic; Williams' men opened fire, killing two, wounding three and capturing eight. The two deserters were released after being captured, and the remaining six captives consisted of a Canadien and five Indians. Clark ordered the five Indians to be murdered before the fort to terrify the British and sow dissension between them and their Indian allies. At the church, Clark and Bowman met with Hamilton and signed terms of surrender. At 10:00 a. m. on February 25, Hamilton's garrison of 79 men marched out of the fort. Clark's men raised the American flag over the fort and renamed it Fort Patrick Henry. A team of Clark's soldiers and local militia was sent upriver on the Wabash, where a supply convoy was captured, along with British reinforcements and Philippe DeJean, Hamilton's judge in Detroit. Clark sent Hamilton, seven of his officers, and 18 other prisoners to Williamsburg. Canadiens who had accompanied Hamilton were paroled after taking an oath of neutrality.

Салдары

Кларк Винсенсті қайта басып алғаннан кейін зор үміттерге толы болды. "Бұл қимыл Үнді соғысына жақында нүкте қояр еді" деді ол. Соғыстың келесі жылдарында Кларк Детройтке қарсы жорық ұйымдастыруға тырысты, бірақ әр жолы жеткіліксіз адам мен жабдық болғандықтан жорық тоқтатылды. Осы арада Кларктың жеңісі туралы хабар естіген қоныс аударушылар Кентуккиге ағыла бастады. 1779 жылы Вирджиния Кентуккидегі жерді тіркеу үшін жер кеңсесін ашты, соның ішінде Луисвилл сияқты елді мекендер құрылды. Кларктың Иллинойс аймағын алғаш басып алғанын білген Вирджиния 1778 жылдың желтоқсанында Вирджиния штатының Иллинойс округін құрып, осы аймаққа иелік етті. 1781 жылдың басында Вирджиния аймақты орталық үкіметке беруге шешім қабылдады, бұл Конфедерация мақалаларын бекітуге жол ашты. Осы жерлер АҚШ-тың Солтүстік-Батыс аймағына айналды. Иллинойс жорығын көбінесе жергілікті тұрғындар мен Иллинойс аймағының саудагерлері қаржыландырды. Кларк түсімдерін Вирджинияға жібергенімен, олардың көпшілігі өтелмеді. Әйгілі үлес қосушылардың ішінде Әке Гибо, Франсуа Ридай Буссерон, Чарльз Грацио және Франсис Виго сияқты адамдар өмір бойы ақша алмады және кедейлікке ұшырады. Алайда Кларк пен оның әскерлеріне Луисвилльдің қарсы бетінде жер берілді. Бұл Кларк Гранты қазіргі Кларксвилл, Индианадан басталып, Кларк және Шығыс Флойд округі, Индиананың көп бөлігін құрады. 1789 жылы Кларк Джон Браун мен Солтүстік-Батыс аймағын басқару жолын талқылап отырған АҚШ Конгресінің басқа мүшелерінің өтініші бойынша Иллинойс жорығы туралы естелік жазуға кірісті. "Естелік", әдетте осылай аталады, Кларк тірі кезінде жарияланбады; XIX ғасырда тарихшылар қолданғанмен, 1896 жылға дейін Уильям Хейден Инглиштің "Солтүстік-Батысты жаулап алу" кітабында толық жарияланбады. "Естелік" Морис Томпсонның "Ескі Винсеннің Алисасы" (1900) және американдық жазушы Уинстон Черчилльдің "Кешіп өту" (1904) атты екі танымал романның негізі болды. Иллинойс жорығы Джеймс Александр Томның 1979 жылғы тарихи романы "Ұзын пышақ" деп те бейнеленді. АҚШ Әскери-теңіз күштері осы шайқастың құрметіне төрт кемеге USS Vincennes деп ат қойды. Джордж Роджерс Кларк Солтүстік-Батыс аймағын АҚШ үшін "жаулап алды" деген пікірталас Революциялық соғыс аяқталғаннан кейін көп ұзамай басталды, осы кезде үкімет жер талаптары мен соғыс қарыздарын реттеуге тырысты. 1783 жылдың шілдесінде губернатор Бенджамин Харрисон Кларкқа "Британ жауынан осындай үлкен және құнды аймақты тартып алғаны үшін" алғыс айтты. Кларк өзі мұндай талап қоймады, өйткені Детройтты ешқашан басып алмағанын айтты. "Мен мақсатымды жоғалттым" деді ол. XIX ғасырда және XX ғасырдың ортасына дейін Кларк тарих кітаптарында "Солтүстік-Батысты жаулап алған" деп жиі еске алынды. Алайда, XX ғасырда кейбір тарихшылар бұл түсіндірмеге күмәндана бастады, себебі ресурстардың жетіспеуі Кларкты соғыс аяқталғанға дейін Иллинойс аймағынан әскерін қайтаруға мәжбүр етті және көптеген американдық үндістер жеңілмегендіктен, Солтүстік-Батысты "жаулап алу" болған жоқ. Сондай-ақ, Кларктың іс-әрекеті Еуропадағы шекара келіссөздеріне әсер етпеді деп мәлімдеді. 1940 жылы тарихшы Рэндольф Даунз былай деп жазды: "Кларк Ескі Солтүстік-Батысты "жаулап алды" немесе Каскаскиа, Кахокия және Винсенсті "басып алды" деу қате. Ол осы аймақтың француз және үнді тұрғындарына британдықтардың көлеңкелі саяси билігінен шығуға көмектесті деуіміз дұрыс болар еді".

Clark had high hopes after his recapture of Vincennes. "This stroke", he said, "will nearly put an end to the Indian War." In the coming years of the war, Clark attempted to organize a campaign against Detroit, but each time the expedition was called off because of insufficient men and supplies. Meanwhile, settlers began to pour into Kentucky after hearing news of Clark's victory. In 1779, Virginia opened a land office to register claims in Kentucky, and settlements such as Louisville were established. After learning of Clark's initial occupation of the Illinois Country, Virginia had claimed the region, establishing Illinois County, Virginia in December 1778. In early 1781, Virginia resolved to hand the region over to the central government, paving the way for the final ratification of the Articles of Confederation. These lands became the Northwest Territory of the United States. The Illinois campaign was funded in large part by local residents and merchants of the Illinois country. Although Clark submitted his receipts to Virginia, many of these men were never reimbursed. Some of the major contributors, such as Father Gibault, François Riday Busseron, Charles Gratiot, and Francis Vigo, would never receive payment during their lifetime, and would be reduced to poverty. However, Clark and his soldiers were given land across from Louisville. This Clark's Grant was based from what is now Clarksville, Indiana and formed much of what would become Clark and eastern Floyd County, Indiana. In 1789, Clark began to write an account of the Illinois campaign at the request of John Brown and other members of the United States Congress, who were then deliberating how to administer the Northwest Territory. The Memoir, as it usually known, was not published in Clark's lifetime; although used by historians in the 19th century, it was not published in its entirety until 1896, in William Hayden English's Conquest of the Northwest. The Memoir formed the basis of two popular novels, Alice of Old Vincennes (1900) by Maurice Thompson, and The Crossing (1904) by American novelist Winston Churchill. The Illinois campaign was also depicted in Long Knife, a 1979 historical novel by James Alexander Thom. The United States Navy has named four ships USS Vincennes in honor of that battle. The debate about whether George Rogers Clark "conquered" the Northwest Territory for the United States began soon after the Revolutionary War ended, when the government worked to sort out land claims and war debts. In July 1783, Governor Benjamin Harrison thanked Clark for "wresting so great and valuable a territory out of the hands of the British Enemy " Clark himself never made such a claim, despairingly writing that he had never captured Detroit. "I have lost the object,” he said. In the 19th century and into the mid 20th century, Clark was frequently referred to as the "Conqueror of the Northwest" in history books. In the 20th century, however, some historians began to doubt that interpretation, arguing that because resource shortages compelled Clark to recall his troops from the Illinois Country before the end of the war, and because most American Indians remained undefeated, there was no "conquest" of the Northwest. It was further argued that Clark's activities had no effect on the boundary negotiations in Europe. In 1940, historian Randolph Downes wrote, "It is misleading to say that Clark 'conquered' the Old Northwest, or that he 'captured' Kaskaskia, Cahokia, and Vincennes. It would be more accurate to say that he assisted the French and Indian inhabitants of that region to remove themselves from the very shadowy political rule of the British."