Элкинс заңы: Теміржол тасымалындағы жеңілдіктерге қарсы күрес
Elkins Act
Элкинс заңы (1903) – АҚШ теміржолдарына арзан тарифтерді (ребаттарды) тыйым салған федералдық заң. Теміржолдар мен жүк тасымалдаушыларға айыппұл салынды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Элкинс заңы – 1903 жылы АҚШ-тың 1887 жылғы Мемелекеттік сауда заңына түзетулер енгізген федералды заң. Бұл заң Мемелекеттік сауда комиссиясына (ICC) жеңілдіктер берген теміржолдарға және осы жеңілдіктерді қабылдаған жүк жіберушілерге ауыр айыппұл салуға уәкілдік берді. Теміржол компанияларына жеңілдіктер ұсынуға тыйым салынды. Теміржол корпорациялары, олардың басшылары және қызметкерлері кемсітушілік тәжірибелер үшін жауапты деп танылды. Элкинс заңына дейін мал және мұнай салалары стандартты теміржол тасымалы тарифтерін төлесе, кейін теміржол компаниясынан жеңілдіктер талап ететін. Теміржол компаниялары теміржол трестерінен бопсалаудан шаршап, Элкинс заңының қабылдануын құптады. Бұл заң президент Теодор Рузвельттің "Әділ келісім" ішкі саясатының бір бөлігі болды және оның халыққа танымалдығын арттырды.
The Elkins Act is a 1903 United States federal law that amended the Interstate Commerce Act of 1887. The Act authorized the Interstate Commerce Commission (ICC) to impose heavy fines on railroads that offered rebates, and upon the shippers that accepted these rebates. The railroad companies were not permitted to offer rebates. Railroad corporations, their officers, and their employees, were all made liable for discriminatory practices. Prior to the Elkins Act, the livestock and petroleum industries paid standard rail shipping rates, but then would demand that the railroad company give them rebates. The railroad companies resented being extorted by the railroad trusts and therefore welcomed passage of the Elkins Act. The law was sponsored by President Theodore Roosevelt as a part of his "Square Deal" domestic program, and greatly boosted his popularity.
Өмірбаян
Конгресс Елкинс заңын Мемлекетаралық сауда туралы заңға қосымша ретінде қабылдады. Егер шектеуші заңнама болмаса, ірі фирмалар өздерінің бизнесі үшін теміржол компанияларынан келісім бойынша белгіленген бағадан төмен жеңілдіктерді немесе бағаларды талап ете алатын еді. Осының салдарынан, теміржолдар үлкен қалалар арасындағы, фирмалардың тығыз орналасқан жерлеріндегі тасымал үшін монополиялық бағалардан гөрі бәсекеге қабілетті төмен бағаларды ұсынуды қалыпты жағдайға жеткізді, бұл сапардың ұзақтығына қарамастан жасалды. Трасттар тасымалдаушының кірісінің маңызды бөлігін құрағандықтан, олар бизнес жасау шарты ретінде жеңілдіктерді талап ете алатын, ал тасымалдаушы олармен ынтымақтасуға мәжбүр болатын.
Congress passed the Elkins Act as an amendment to the Interstate Commerce Act. Without restrictive legislation, large firms could demand rebates or prices below the collusive price from railroad companies as condition for their business. As a result, it was common practice for railroads to offer competitive lower rates for transport between the large cities with high density of firms than the monopolistic rates between less industrial cities, irrespective of length of travel. Trusts constituted such a substantial portion of a carrier's revenue that the trusts could demand rebates as a condition for business, and the carrier would be forced to cooperate.
Мақсаты
ICC бәсекелестікті және әділ бағаларды қорғауға шамасы келмеді. Мемлекетаралық сауда туралы заңның 2-бабы тасымалдаушыға артықшылықты бағалар немесе жеңілдіктер ұсынуға тыйым салады; алайда, осы бапты қолдану тиімді болған жоқ. Күшті трасттар стандартты тасымалдау бағасын төлейтін, бірақ тасымалдаушыдан жеңілдік талап ететін. Комиссияға түскен сот істері көбінесе жазалау шараларына әкелмейтін, себебі ICC көбінесе теміржол мүдделерінің өкілдерінен құралған. Бағалық дискриминация жасағаны үшін кінәлі деп танылған тасымалдаушылар ICC-нің шешіміне федералды соттарға шағымданып, жазаны жылдар бойына кешіктіре алатын. Элкинс заңы оның демеушісі, Батыс Вирджиния штатының сенаторы Стивен Б. Элкинстің атымен аталады, ол 1902 жылы Пенсильвания темір жолының өтініші бойынша заң жобасын ұсынды. Заң 57-ші Конгресспен қабылданды және 1903 жылдың 19 ақпанында президент Рузвельт қол қойды. Заң тасымалдаушыға артықшылықты жеңілдіктер беруді қылмыс деп қарастырды және бұл қылмыстың жауапкершілігін тасымалдаушыға да, арзан баға алғанға да жүктеді. Заң сондай-ақ заңды бұзғаны үшін түрме жазасын жойды, сондықтан құқық бұзушы тек айып төлеуге міндетті болды. Жазаның ауырлығын азайту арқылы заң шығарушылар компанияларды бір-біріне қарсы куәлік беруге және заңды қатаң орындауға ынталандыруды үміттенеді.
The ICC had been unable to protect competition and fair pricing. Section 2 of the Interstate Commerce Act prohibits a carrier from offering preferential prices or rebates; however, enforcement of this section was ineffective. Powerful trusts would pay the standard shipping price, but demand a rebate from the carrier. Court cases brought before the commission generally did not result in punitive action, as the ICC was composed primarily of railroad interests. Carriers found guilty of price discrimination, moreover, could appeal the ICC decision to federal courts, delaying punishment for years. The Elkins Act was named for its sponsor, Senator Stephen B. Elkins of West Virginia, who introduced a bill in 1902 at the behest of the Pennsylvania Railroad. The law was passed by the 57th Congress and signed by President Roosevelt on February 19, 1903. The Act made it a misdemeanor for a carrier to impose preferential rebates, and implicated both the carrier and the recipient of the low price. The Act also abolished imprisonment as a punishment for breaching the law, so a violator could only be fined. By reducing the severity of punishment, legislators hoped to encourage firms to testify against each other, and promote stricter enforcement of the law.
Әсері
Елкинс заңы қабылданғаннан кейін нақты жүк тасымалы бағасы көтеріңкі түрде төмендеді. 1905 жылы реттеу қозғалысының көшбасшылары Конгресс алдында Актінің нәтижесінде бағалардың қанша төмендегенін анықтау үшін куәлік берді. Бірақ заң қабылданғаннан кейінгі алғашқы айларда теміржол бағаларындағы ең айқын өзгеріс – жеңілдіктердің жойылуы болды. Дегенмен, кейінгі талдаулар көрсеткендей, тасымалдаушылар бағасының төмендеуіне технологиялық прогресс арқасында операциялық шығындардың азаюы себепті. Жеңілдіктерді жою теміржолдарды бизнеске қол жеткізу үшін басқа, бәсекеге қабілетсіз әдістерді іздеуге итермеледі, соның салдарынан 1905 жылы Айова штатының губернаторы Альберт Б. Камминс жеңілдіктерді жою теміржолдарды бизнесті алу үшін бәсекеге қабілетсіз жолдарға көшуге мәжбүр етеді деп мәлімдеді. Осылайша, Елкинс заңы бағаларды нақты түрде төмендетуден гөрі бағаларды тұрақтандыру және бағалық сөз байласуды күшейтуде тиімдірек болды. Елкинс заңын әртүрлі мүдделі тараптар қолдады. Заңды қолдаған азаматтар бағалық дискриминацияны азайту арқылы жүк тасымалы бағасы біркелкі төмендейді деп үміттенеді, ал теміржол мүдделері заңның қабылдануын бағалық сөз байласуды күшпен жүзеге асыру құралы ретінде лоббиледі.
Following the passage of the Elkins Act, real freight rates decreased only slightly. In 1905, leaders in the regulation movement testified before Congress to identify the reduction in prices that resulted from the Act. Yet, in the first months following the passage of the law, the most pronounced change in railroad pricing was the elimination of rebates. However, later analysis has found that decreases in carrier prices are better attributable to decreases in the costs of operation due to technology advances. The elimination of rebates led the railroads to seek other methods to compete for business, leading Governor Albert B. Cummins of Iowa to declare, in 1905, that the elimination of rebates simply forces railroads to seek alternative noncompetitive means to secure business. The Elkins Act, thus, was more effective in stabilizing prices and entrenching price collusion than demonstrably lowering prices. A diverse group of stakeholders publicly supported the Elkins Act. Citizens who supported the law hoped that reducing price discrimination would lower freight prices uniformly, and railroad interests lobbied for the passage of the Act as a means of enforcing collusive pricing.
Кейінгі заңнама
Элькинс заңының жетіспеушіліктерін айта отырып, прогрессивтер теміржолдардың мүдделерін күшейтілген реттеуді талап ете бастады, және 1906 жылы президент Рузвельт Элькинс заңының орнына Хепберн заңына қол қойды. Хепберн заңы американдықтардың кеңінен қорғалған мүдделерін көрсете отырып, теміржолдар үшін ең жоғары жүк тасымалы тарифтерін белгіледі.
Citing the shortcomings of the Elkins Act, Progressives began to call for greater regulation of railroad interests, and, in 1906, President Roosevelt signed the Hepburn Act to replace the Elkins Act. The Hepburn Act set maximum freight rates for railroads, representing the greater interests of Americans.