1906 жылғы Гепберн заңы: Теміржол тасымалдарын реттеу туралы АҚШ федералдық заңы
Hepburn Act
1906 жылғы Хепберн заңы: АҚШ-та теміржол бағаларын реттеу, ICC өкілеттіктерін кеңейту, есеп жүйесін стандартизациялау. Теміржол тасымалы туралы маңызды заң!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1906 жылғы АҚШ федералды заңы
1906 United States federal law
Хепберн заңы – 1906 жылғы АҚШ федералды заңы, ол Мемлекетаралық сауда комиссиясының (ICC) құзыретін кеңейтіп, теміржол тарифінің ең жоғарғы шегін белгілеу құқығын берді. Бұл адал клиенттерге тегін билет беруді тоқтатуға алып келді. Сонымен қатар, ICC теміржолдардың қаржылық есептерін қарауға мүмкіндік алды, бұл міндет стандартталған есеп жүргізу жүйелері арқылы жеңілдетілді. Егер қандай да бір теміржол қарсылық көрсетсе, ICC шарттары заң арқылы өзгертілгенше күшінде болады. Хепберн заңы ICC-нің өкілеттігін көпірлерге, терминалдарға, паромдарға, теміржол вагондарына, экспресс-компанияларға және мұнай құбырларына таратуға мүмкіндік берді.
The Hepburn Act is a 1906 United States federal law that expanded the jurisdiction of the Interstate Commerce Commission (ICC) and gave it the power to set maximum railroad rates. This led to the discontinuation of free passes to loyal shippers. In addition, the ICC could view the railroads' financial records, a task simplified by standardized bookkeeping systems. For any railroad that resisted, the ICC's conditions would remain in effect until the outcome of legislation said otherwise. By the Hepburn Act, the ICC's authority was extended to cover bridges, terminals, ferries, railroad sleeping cars, express companies and oil pipelines.
Шолу
Хепберн актісі оның ұсынушысы, он мерзімдік Айова республикашыл конгрессмені Уильям Петерс Хепберннің атымен аталды. Соңғы нұсқа Президент Теодор Рузвельт сұраған нәрсеге жақын болды және ол Конгресте оңай қабылданды, тек үш қарсы дауыс болды. Аталған акті, 1903 жылғы Элкинс актісімен бірге, Рузвельттің маңызды саяси мақсаттарының бірі – теміржолдарды реттеудің бір бөлігі болды. Заңның ең маңызды қағидасы ICC-ге бағаны бақылау өкілеттігін берді, бұл арқылы қолданыстағы бағаларды «әділ және орынды» ең жоғары бағалармен алмастыруға, сондай-ақ Комиссияға әділ және орынды нәрсені анықтауға мүмкіндік берді. Акті бойынша ICC-нің шешімдері міндетті болды; яғни, теміржолдар федералды сотта ICC-нің шешімдеріне бағынуға немесе оларды жоққа шығаруға тиіс болды. Баға белгілеу процесін жеделдету үшін, Актіде округтік соттардың шешімдерінен шағымдар тікелей АҚШ Жоғарғы Сотына жіберілетіні нақтыланды. Жеңілдіктерге қарсы шаралар күшейтілді, тегін билеттерге тыйым салынды және бұзушылықтар үшін жазалар арттырылды. ICC штаты 1890 жылы 104 қызметкерден 1905 жылы 178-ге, 1907 жылы 330-ға және 1909 жылы 527-ге дейін өсті. Соңында, ICC бірыңғай есеп жүйесін белгілеу, стандартталған есептерді талап ету және теміржол есептерін тексеру құқығын алды. Теміржол бағаларына шектеу қойылғандықтан теміржол бағалы қағаздарының құны төмендеді, бұл 1907 жылғы экономикалық дағдарыстың туындауына себепкер болды.
The Hepburn Act was named for its sponsor, ten term Iowa Republican congressman William Peters Hepburn. The final version was close to what President Theodore Roosevelt had asked for, and it easily passed Congress, with only three dissenting votes. The Act, along with the Elkins Act of 1903, was a component of one of Roosevelt's major policy goals: railroad regulation. The most important provision of the law gave the ICC price control power to replace existing rates with "just and reasonable" maximum rates, and authorized the Commission to define what was just and reasonable. The Act made ICC orders binding; that is, the railroads had to either obey or contest the ICC orders in federal court. To speed the rate setting process, the Act specified that appeals from rulings of the district courts would go directly to the U. S. Supreme Court. Anti rebate provisions were toughened, free passes were outlawed, and the penalties for violation were increased. The ICC staff grew from 104 in 1890 to 178 in 1905, 330 in 1907, and 527 in 1909. Finally, the ICC gained the power to prescribe a uniform system of accounting, require standardized reports, and inspect railroad accounts. The limitation on railroad rates depreciated the value of railroad securities, a factor in causing the Panic of 1907.
Маңыздылығы
Ғалымдар Хепберн заңын 20 ғасырдың бірінші жартысындағы теміржолдарға ең үлкен әсер еткен заңдық акті деп есептейді. Экономистер мен тарихшылар бұл заң теміржолдарды әлсіретіп, жүк жіберушілерге тым көп мүмкіндік берді ме, сол себепті 1906 жылы болжалмаған зор, реттелмеген жүк тасымалдау индустриясы олардың бизнесін тартып алды ма деген мәселе бойынша пікірталас жүргізеді.
Scholars consider the Hepburn Act the most important piece of legislation affecting railroads in the first half of the 20th century. Economists and historians debate whether it crippled the railroads, giving so much advantage to the shippers that a giant unregulated trucking industry—undreamed of in 1906—eventually took away their business.
Қосымша заңнама
Конгресс 1910 жылы президент Уильям Говард Тафттың басшылығымен Хепберн заңының іске асылуындағы кемшіліктерді жою мақсатында Манн-Элкинс заңын қабылдады. Манн-Элкинс заңы ICC-ге жүк жіберушілердің шағымдарын күтпей, темір жол бағаларының өсуін қарауды бастауға құқық берді. 1910 жылғы заң ICC-ге «әділ және орынды» ең жоғары бағаны белгілеуге және бағаның орынды екенін темір жол дәлелдеуге міндеттеді.
Congress passed the Mann–Elkins Act in 1910 during the administration of President William Howard Taft, to address limitations in implementation of the Hepburn Act. The Mann–Elkins Act authorized the ICC to initiate reviews of railroad rate increases, rather than simply responding to complaints from shippers. The 1910 law empowered the ICC to set "just and reasonable" maximum rates and placed the burden of proof upon the railroad for demonstrating reasonableness.