Неміс-аустриялық хирург және музыкант Кристиан Бильрот өмірі мен еңбектері
Theodor Billroth
Христиан Биллрот – неміс хирург, қазіргі ішек хирургиясының негізін қалаушы. Бұл мақалада өмірі мен музыкаға деген құштарлығы жайлы ақпарат бар. Хирург, музыкант, Брамс досы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс-австриялық хирург Кристиан Альберт Теодор Биллрот (26 сәуір 1829 – 6 ақпан 1894) – неміс хирургы және әуесқой музыкант. Хирург ретінде ол қазіргі заманғы ішкі құрсақ хирургиясының негізін қалаушысы деп есептеледі. Музыкант ретінде ол Йоханнес Брамстың жақын досы және сенімді адамы болды, Вена музыкалық өнерінің белді демеушісі және музыкалық қабілетті ғылыми тұрғыдан талдауға тырысқан алғашқылардың бірі еді.
German Austrian surgeon
Christian Albert Theodor Billroth (26 April 18296 February 1894) was a German surgeon and amateur musician. As a surgeon, he is generally regarded as the founding father of modern abdominal surgery. As a musician, he was a close friend and confidant of Johannes Brahms, a leading patron of the Viennese musical scene, and one of the first to attempt a scientific analysis of musicality.
Ерте өмір және білім
Биллрот Пруссия Корольдігіндегі Берген-ауф-Рюген қаласында пастордың ұлы болып дүниеге келді. Биллрот бес жаста болғанда, әкесі туберкулезден қайтыс болды. Ол Грефсвальдта оқыды, онда 1848 жылы Abitur дәрежесін алды. Биллрот оқуға қызығушылық танытпады, оқудың орнына көбірек уақытын фортепианода ойнаумен өткізді. Музыкант немесе дәрігер болудың арасында шешілген Биллрот анасының тілегімен Грайфсвальд университетіне медицинаны оқуға түсті, бірақ бірінші семестрін музыканы зерттеуге толығымен арнады. Алайда, профессор Вильгельм Баум оны Геттингенге алып барды, осылайша оның медициналық мансабы қалыптасты. Одан кейін ол профессор Бауммен Геттинген университетіне барып, 1852 жылы Берлиннің Фридрих Вильгельм университетінде медицина докторы ғылымын аяқтады. Рудольф Вагнер (1805–1864) және Георг Мейснер (1829–1905) есімді әріптестерімен бірге Биллрот торпеда балықтарын зерттеу үшін Триестке сапар шекті.
Billroth was born at Bergen auf Rügen in the Kingdom of Prussia, the son of a pastor. His father died of tuberculosis when Billroth was five years old. He attended school in Greifswald where he obtained his Abitur degree in 1848. Billroth was an indifferent student, and spent more time practicing piano than studying. Torn between a career as a musician or as a physician, he acceded to his mother's wishes and enrolled himself at the University of Greifswald to study medicine, but gave up the whole of his first term to the study of music; Professor Wilhelm Baum, however, took him with him to Göttingen, and his medical career was fixed. He then followed Professor Baum to the University of Göttingen, and completed his medical doctorate at the Frederick William University of Berlin in 1852. Along with Rudolph Wagner (1805–1864) and Georg Meissner (1829–1905), Billroth went to Trieste to study the torpedo fish.
Хирургиядағы мансап
1853 жылдан 1860 жылға дейін Биллрот Бернхард фон Лангенбектің Берлиндегі Шариттегі хирургиялық клиникасында ассистент болды. Ол жерде Карл Лангенбухтың шәкірті болды. 1860 жылы Биллрот Цюрих университетінің клиникалық хирургия кафедрасының меңгерушісі болу ұсынысын қабылдады, сонымен қатар Цюрихтегі хирургиялық аурухана мен клиниканың директоры болды. Швейцариядағы мансабының басталуы қиын болды: алғашқы семестрінде оның он ғана студенті болды, тіпті ол жеке практикасынан түскен табысы таңертеңгі кофесіне жетпейтінін айтты. Өзінің атақ-даңқының негізін Цюрихте салғанмен, хирургия әлеміндегі күш ретінде танылуы үшін Венадағы үлкен және маңызды ортаға келді. Франко-прусс соғысы кезінде Биллрот Мангейм мен Вайсенбургтегі әскери госпитальде көрнекті жұмыс істеді, майдан жеребесінен келген қорқынышты жарақаттарды агрессивті және амбициялық хирургиялық әдістермен емдеді. Соғыстағы хирургиялық тәжірибесін «Мангейм мен Вайсенбургтен хирургиялық хаттар» атты еңбегінде бейнеледі. Соғыстың қорқынышы оны тыныштық пен бейбітшілікке шын көңілмен ұмтылуға жетеледі. 1891 жылдың 3 желтоқсанында ол соғыста жараланғандарды күту туралы сөз сөйледі, ол үлкен сенсация тудырып, Австрия парламенті жараланғандарға көмек көрсету үшін қомақты қаражат бөлуге себеп болды. Биллрот хирургиядағы маңызды жетістіктерге тікелей жауапты болды: 1872 жылы ол алғаш рет эзофагектомия жасады, яғни асқазанның бір бөлігін алып тастап, қалған бөліктерін біріктірді. 1873 жылы ол алғашқы ларингектомияны орындады, қатерлі ісікке шалдыққан көмекейді толық алып тастады. Ол ректальді қатерлі ісікке операция жасаған алғашқы хирург болды және 1876 жылға қарай осындай 33 операция жасады. 1881 жылға қарай Биллрот ішек хирургиясын барған сайын кең таралған салаға айналдырды. Бірақ оның ең танымал жетістігі – асқазан қатерлі ісігіне жасалған алғашқы сәтті гастректомия. 1881 жылдың 29 қаңтарында көптеген сәтсіз әрекеттерден кейін Биллрот Тереза Хеллерге антральды карциномаға байланысты алғашқы сәтті резекция жасады, ол шамамен 4 ай өмір сүрді, бірақ бауыр метастаздарынан қайтыс болды. Ол асқазанның үлкен қисығын жауып, кішкентай қисығын он екі елі ішекке қосып, осы операцияны жүзеге асырды, бұл операция бүгінгі күнге дейін Биллрот I деп аталады. Биллрот өзінің тыныштанбайтын зияткерлік рухын көптеген көрнекті шәкірттеріне жеткізді, олардың ішінде «Биллрот мектебі» пайда болды. Оның зерттеу, оқыту, басқару және медбикелік қызмет сияқты кез келген саласының мұқият қарастырылғаны белгілі. Ол әрқайсысы туралы құнды пікірлер айтқан ғана емес, сонымен қатар өз идеяларының іске асуын қамтамасыз етті. Ол ықпал етуге тырысқан барлық салаларда ғылым мен өнердің бірлігіне және өзгерістерді жасауға қабілетіне сеніммен жетекшілік етті. Биллрот хирургиядағы алғашқы заманауи мектепті құруға үлкен үлес қосты. Ол хирургиялық білім беру туралы радикалды идеяларды ұсынды, медициналық оқуды аяқтағаннан кейін ауруханалардағы алдын ала жұмыстан кейін өлекселер мен тәжірибелік жануарларға операция жасаудан тұратын ұзақ хирургиялық тәжірибеден өтуді жақтады. Биллрот «Wer ist musikalisch?» («Кім музыкалық?») атты эссесін жазды, ол Ханслик баспасынан кейін жарық көрді. Бұл музыкалық қабілетті ғылыми әдістермен зерттеуге жасалған алғашқы әрекеттердің бірі болды. Эсседе Биллрот музыканы қабылдаудағы әртүрлі танымдық дағдыларды көрсететін әртүрлі музыкалық қасиеттерді (тондық, ырғақтық және гармониялық саңыраулық) анықтады. Биллрот зерттеуін аяқтамай, Австрия-Мажарстанның Опатия қаласында қайтыс болды. Кәсіби және хоббисінде табысқа жеткен Биллрот ғылым мен музыканы ешқашан қарама-қарсы деп санамады. Керісінше, ол оларды бір-бірін толықтыратын деп есептеді. «Біздің заманымызда ғылым мен өнерді екі қарама-қарсы күш ретінде қарастыру – бұл бір кемшілік», - деп жазды ол бір хатында. «Қиял – олардың екеуінің де анасы».
From 1853 to 1860 Billroth was an assistant in Bernhard von Langenbeck’s surgical clinic at the Charité in Berlin. There he was also apprenticed to Carl Langenbuch. In 1860, Billroth accepted an offer from the University of Zurich to become the Chair of Clinical Surgery, becoming director of the surgical hospital and clinic in Zurich. The beginning of his career in Switzerland was unpromising: during his first semester of teaching, he had only ten students, and he himself said that the income he received from his private practice was insufficient to pay for his morning cup of coffee. Though he laid the foundation of his fame at Zurich, it was in Vienna, a larger and more conspicuous theater, that he established himself as the power that he was in the surgical world. During the Franco Prussian War, Billroth did excellent work in the military hospital at Mannheim and Weissenburg, treating a variety of horrific battlefield injuries with aggressive and ambitious surgeries; he embodied his experience of war surgery in his Surgical Letters from Mannheim and Weissenburg. He was so impressed by the horrors of war that he was ever afterwards an ardent advocate of peace. On December 3, 1891, he delivered an address on the care of the wounded in war which made a profound sensation and led to large sums of money being voted by the Austrian legislative chambers for the provision of adequate means of succour for the wounded. Billroth was directly responsible for a number of landmarks in surgery; in 1872, he was the first to conduct an esophagectomy, removing a section of the oesophagus and joining the remaining parts together. In 1873, he performed the first laryngectomy, completely excising a cancerous larynx. He was the first surgeon to excise a rectal cancer and by 1876, he had performed 33 such operations. By 1881, Billroth had made intestinal surgery seem almost commonplace. But his most famous accomplishment is unquestionably the first successful gastrectomy for gastric cancer. On January 29, 1881, after many ill fated attempts, Billroth performed the first successful resection for antral carcinoma on Therese Heller, who lived for almost 4 months and died of liver metastases. He accomplished this operation by closing the greater curvature side of the stomach and anastomosing the lesser curvature to the duodenum, in an operation that is still known as the Billroth I to this day. Billroth passed his restless intellectual spirit to numerous distinguished students, creating the "Billroth School" of followers. No aspect of his profession seemed to escape his intense scrutiny, be it research, teaching, administration, or nursing. He not only had something valuable to say about each but often saw to it that his ideas became concrete reality. In all the spheres he sought to influence, he was guided by a belief in the unity of science and art, and by confidence in his own ability to effect change. Billroth was instrumental in establishing the first modern school of thought in surgery. He had radical ideas on surgical training, advocating a prolonged surgical apprenticeship on completion of medical studies consisting of preliminary work in hospitals followed by performing operations on cadavers and experimental animals. Billroth started an essay called "Wer ist musikalisch?" ("Who is musical? "), which was published posthumously by Hanslick. It was one of the earliest attempts to apply scientific methods to musicality. In the essay, Billroth identifies different types of amusicality (tone deafness, rhythm deafness and harmony deafness) that suggest some of the different cognitive skills involved in the perception of music. Billroth died in Opatija, Austria Hungary, before he could complete the research. Excelling at both his vocation and his avocation, Billroth never saw science and music as being in conflict. On the contrary, he considered the two to complement each other. "It is one of the superficialities of our time to see in science and in art two opposites," he wrote in a letter. "Imagination is the mother of both."
Құрметтер
1887 жылы Биллрот Австрияның "Херенхаус" ("Лордтар палатасы") мүшесі аталды; медициналық қызметкерлерге осындай құрмет көрсетілуі өте сирек кездеседі. 1888 жылы Теодор Биллрот неміс ғылым академиясы Леопольдинаның мүшесі болып сайланды.
In 1887 Billroth was made a member of the Austrian Herrenhaus, "House of Lords"; a distinction rarely bestowed on members of the medical profession. In 1888, Theodor Billroth was elected member of the German Academy of Sciences Leopoldina.