Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кәсіпорынды сенімді басқару, әдетте төлемсіздік салдарынан.
Trustee management of an organisation, typically due to insolvency
Заң бойынша, ресиверлік – бұл мекеме немесе кәсіпорынның ресиверде ұсталу жағдайы, яғни "басқалардың мүлкіне, оның ішінде материалдық және материалдық емес активтер мен құқықтарға қамқорлық жауапкершілігі берілген" адамда. Бұл әсіресе компания қаржылық міндеттемелерін орындай алмай, төлемсіз деп танылған жағдайларда кездеседі. Ресиверлік – бұл ағылшын канцлерлік соттарында пайда болған әділ сот шарасы, онда жылжымайтын мүлікті қорғау үшін ресиверлер тағайындалған. Ресиверлік сондай-ақ, негізгі адам құқықтары үшін осы агенттіктерге сенеген халыққа қатысты конституциялық немесе заңдық міндеттемелерін орындамаған атқарушы агенттіктердің қызметіне қатысты сот процестеріндегі соңғы шара болып табылады.
In law, receivership is a situation in which an institution or enterprise is held by a receiver – a person "placed in the custodial responsibility for the property of others, including tangible and intangible assets and rights" – especially in cases where a company cannot meet its financial obligations and is said to be insolvent. The receivership remedy is an equitable remedy that emerged in the English chancery courts, where receivers were appointed to protect real property. Receiverships are also a remedy of last resort in litigation involving the conduct of executive agencies that fail to comply with constitutional or statutory obligations to populations that rely on those agencies for their basic human rights.
Ұлыбритания және кейбір басқа жалпы құқық юрисдикциялары
Әкімшілік басқару – Ұлыбританияда және басқа да белгілі бір ортақ құқық жүйелерінде кредитордың компания активтеріне қатысты кепілдікті күшіне енгізу рәсімі, мақсаты – қамтамасыз етілген борышты қайтару. Бұл бұрын қамтамасыз етілген кредиторлардың ең танымал орындау әдісі болған, бірақ көптеген елдердегі соңғы заңнамалық реформалар оның маңыздылығын едәуір төмендетті. Әкімшілік басқару қарапайым басқарудан компанияның барлық активтері мен қызметі бойынша әкімшілік басқарушы тағайындалатындығымен ерекшеленеді. Бұл әкімшілік басқарушыны әдетте тек айналымды кепілдікті ұстаушы ғана тағайындай алады дегенді білдіреді. Осы ерекше рөліне байланысты, банкроттық заңнама әдетте әкімшілік басқарушыларға кеңірек өкілеттіктер береді, бірақ сонымен қатар кепілсіз кредиторларға тигізетін ықтимал зиянды азайту үшін осы өкілеттіктерді пайдалануды бақылайды. Әдетте, әкімшілік басқарушы – банкроттық мәселелерде мол тәжірибесі бар есепші.
Administrative receivership is a procedure in the United Kingdom and certain other common law jurisdictions whereby a creditor can enforce security against a company's assets in an effort to obtain repayment of the secured debt. It used to be the most popular method of enforcement by secured creditors, but recent legislative reform in many jurisdictions has reduced its significance considerably in certain countries. Administrative receivership differs from simple receivership in that an administrative receiver is appointed over all of the assets and undertakings of the company. This means that an administrative receiver can normally only be appointed by the holder of a floating charge. Because of this unusual role, insolvency legislation usually grants wider powers to administrative receivers, but also controls the exercise of those powers to try to mitigate potential prejudice to unsecured creditors. Typically, an administrative receiver is an accountant with considerable experience of insolvency matters.
Ұлыбританиядағы банктік басқарудың тарихы
Жалпы құқық сот орындаушысы институтын ұзақ жылдар бойы мойындап келді. Айналып тұратын кепілдіктің дамуымен кредиторлар компанияның бүкіл бизнесіне кепілдік беруге мүмкіндік алды, яғни, компанияның қызметіне айналып тұратын кепілдік беру арқылы. Қауіпсіздік құжаттарында көбінесе кең өкілеттіктер қарастырылған, сондықтан кредитор төлемді тоқтату жағдайында бизнесті дереу, сотқа жүгінбестен өз бақылауына ала алатын. Бүкіл бизнеске тағайындалған сот орындаушысы сот орындаушысы және басқарушы деп аталды. Сот орындаушысы мен басқарушы, әдетте, бизнестің ішкі істеріне қатысты кең өкілеттіктерге ие болды, соның ішінде оны тағайындаған кредиторға ыңғайлы уақытта және шарттарда сату құқығы да бар еді. Сот орындаушысы мен басқарушыны тағайындау өте тиімді құрал болды, бірақ ол кредитор мен қарыз алушы арасындағы шарттың ғана бір бөлігі болып саналды, сондықтан қанағаттандырмайтын жайттар туындады. Қарыз алушының немесе басқа тараптардың сот орындаушысының (әдетте, қауіпсіздік құжаты бойынша қарыз алушының атынан әрекет ететін) іс-қимылдарын тексеруге немесе сот бақылауын сұрауға ешқандай мүмкіндігі болмады. 1980 жылдары Ұлыбританияның банкроттық заңнамасын жалпы қайта қарау Корк есебімен басталды және 1986 жылғы Банкроттық заңымен аяқталды. Ол екі маңызды реформаны ұсынды. Біріншіден, ол сот орындаушысы мен басқарушының құқықтық жағдайын белгіледі: компанияның барлық немесе басым бөлігіне тағайындалған сот орындаушысы енді әкімшілік сот орындаушысы болып саналды және белгілі бір заңдық міндеттемелерге бағынды. Екіншіден, ол "әкімшілік процедурасын" енгізді, бұл әкімшілік сот орындаушылығына балама болып табылады, бірақ кез келген компанияға сот шешімі бойынша, ешқандай кепілдікке тәуелсіз қолжетімді болды. Ұлыбритания Парламенті компаниялар мен кредиторлардың әкімшілік процедураны әкімшілік сот орындаушылығына қарағанда жиі пайдалануын күтті. Алайда, Парламент Банкроттық заңында әкімшілік сот орындаушылығына басымдық беру керектігін мойындады, яғни, айналып тұратын кепілдік иесі әкімшілік процедураны бастауға жасалған кез келген әрекетке қарсы әкімшілік сот орындаушысын тағайындау арқылы тойтарып бере алады. Нәтижесінде, әкімшілік процедура заң шығарушылар күткендей танымал болмады, ал кепілдік иелері кепілдік құқықтарын қорғау үшін әкімшілік сот орындаушыларын тағайындауды қалай берді. Парламент 2002 жылғы Кәсіпкерлік заңында одан да қатаң шаралар қолданды. Әкімшілік процедураны оны көбірек тарту үшін өзгертті, сонымен қатар 2003 жылғы 15 қыркүйектен кейін жасалған кез келген кепілдік бойынша әкімшілік сот орындаушысын тағайындау құқығын тоқтатты (белгілі бір ерекше жағдайларды қоспағанда). Осыған қатысты кез келген әрекет әкімші тағайындау өкілеттігі ретінде қолданылады.
The common law has long recognised the concept of a receiver. Following development of the floating charge, creditors were effectively able to take security over a company's entire business by means of a floating charge over the undertaking. Security documents generally contained very wide powers of appointment such that on default the creditor could take over the business immediately and without the input of any court. A receiver appointed to the entire business became known as a receiver and manager. The receiver and manager would typically have extensive powers over the business, including the power to sell it at a time and on terms that suited the appointing creditor. The ability to appoint a receiver and manager was a very powerful remedy, but it came to be considered unsatisfactory in that it was entirely a creature of the contract between the creditor and the borrower. There was no general ability on the part of the borrower or any other party to review the actions of the receiver (who would generally be acting on behalf of the borrower under the security document) or seek the supervision of the court. A general review of UK insolvency law in the 1980s began with the Cork Report and culminated in the Insolvency Act 1986. It put forward two major reforms. First, it put the receiver and manager on a statutory footing: a receiver appointed to all or substantially all of a company's property was now an administrative receiver and subject to some statutory responsibilities. Second, it introduced an "administration order" as an equivalent process to administrative receivership – but available to any company by court order independent of any particular security arrangement. The UK Parliament expected that companies and creditors would use administration in preference to administrative receivership. Crucially, however, Parliament had conceded in the Insolvency Act that administrative receivership should have priority – that is, a secured creditor with a floating charge could defeat any attempt to commence an administration by appointing an administrative receiver. As a result, administration was not as popular as lawmakers had envisaged, and secured creditors habitually appointed administrative receivers to enforce security rights. Parliament took more drastic action in the Enterprise Act 2002. The administration regime was changed to make it more attractive, but also barred the right to appoint administrative receivers in any security created after 15 September 2003 (subject to certain specific exceptions). Any attempt to do so takes effect as a power to appoint an administrator.
Қазіргі жағдай
Әкімшілік басқарушылық әлі де қазіргі банкроттық тәжірибенің бір бөлігі болып табылады. Бүгін қаржылық қиындыққа тап болған компаниялардың кейбіреулерінде 2003 жылғы 15 қыркүйектен бұрын жасалған кепілдік пакеттері болуы мүмкін, және мұндай жағдай алдағы бірнеше жыл бойы жиі кездесуі ықтимал. Әкімшілік басқарушылыққа рұқсат етілген жағдайларда, оның іске асырылуы маңызды аспекті болып табылады; мысалы, бағалы қағаздар шығаратын немесе инфрақұрылымдық жобаларды жүзеге асыратын арнайы мақсаттағы компаниялардың банкроттығын құрылымдау үшін барлық активтерді бақылауға алу мүмкіндігі маңызды. Ұлыбританиядан тыс ортақ құқық жүйесінде әкімшілік басқарушылық кең таралған. Көптеген офшорлық юрисдикциялар банктерге операциялық құрылымдарды ұсынады, себебі олар сол юрисдикцияларда әкімшілік басқарушыны тағайындау құқығын сақтайды. Өзгеше рөліне байланысты, банкроттық заңнамасы әкімшілік басқарушыға қолданылатын банкроттық заң бойынша кең өкілеттіктер береді, бұл әдетте кепілдік шартында берілген өкілеттіктермен бірге жүреді. Дегенмен, мұның кері жағынан, әкімшілік басқарушылар қолданылатын заңнамаға сәйкес басқарушылық мерзіміне қатысты есептерді ұсынуға міндетті.
Administrative receivership still forms part of modern insolvency practice. Companies that get into financial difficulty today may well have security packages that were created before 15 September 2003, a situation likely to remain common for some years. Enforcement is also a significant aspect of the situations where administrative receivership is still permitted; for example, the ability to take control of the entirety of the assets is important in structuring insolvency remote special purpose companies that issue securities or operate infrastructure projects. In common law jurisdictions outside of the United Kingdom, administrative receivership remains popular. A number of offshore jurisdictions market transaction structures to banks on the basis that they still retain the freedom to appoint administrative receivers in those jurisdictions. Because of their unique role, insolvency legislation usually confers wide powers on administrative receivers under applicable insolvency law, which is usually concurrent with powers granted under the security document. However, the corollary is that administrative receivers are usually required under applicable legislation to file reports in relation to the period of their receivership.