Иан Макфарлейн: Австралия экономисі және банкирінің өмірбаяны
Ian Macfarlane (economist)
Иан Макфарлейн – австралиялық экономист, 1996-2006 жж. Резервтік банк басшысы. Биографиясы, мансабы және экономикалық саладағы еңбектері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық экономист (1946 жылы туған)
Australian economist (born 1946)
Иан Джон Макфарлейн (22 маусым 1946 жылы туған) – австралиялық экономист және орталық банктің басшысы. Мельбурн, Сидней, Оксфорд және Париж қалаларында экономист ретінде жұмыс істегеннен кейін, 1979 жылы Австралияның Резервтік банкіне қосылып, 1996-2006 жылдар аралығында губернатор болды. Резервтік банктен зейнетке шыққаннан кейін ол компания директоры, экономикалық кеңесші және екі кітаптың авторы атанды. TOC
Ian John Macfarlane (born 22 June 1946) is an Australian economist, and central banker. After an early career as an economist in Melbourne, Sydney, Oxford and Paris, he joined the Reserve Bank of Australia in 1979 and rose to become Governor from 1996 to 2006. After retiring from the Reserve Bank, he became a company director, economic consultant and author of two books. TOC
Білім және ерте мансап
Макфарлейн үш жасында Мельбурнға көшіп, жиырма үш жасқа дейін онда тұрды. Ол Мельбурн орта мектебінде және Мельбурн қаласындағы Монаш университетінде білім алды. 1968 жылы экономика бакалавры, ал 1971 жылы экономика магистрі дәрежесін құрметті дипломмен аяқтады. Магистрлік диплом алу барысында Монаш университетінде оқытушы болып жұмыс істеді. 1970 жылы Австралияның Резервтік банкімен жасалған қысқа мерзімді келісімшарт бойынша Австралия экономикасының алғашқы эконометриялық моделін құратын командаға қосылу үшін Сиднейге көшті. Келісімшарты бітісімен Англияға көшіп, 1971-1972 жылдары Оксфорд университетінің Экономика және статистика институтында жұмыс істеді. Одан кейін Париждегі Экономикалық ынтымақтастық және даму ұйымына (ЭЫДҰ) өтіп, 1978 жылға дейін қызмет етті.
Macfarlane moved to Melbourne at the age of three and lived there until he was twenty three. He was educated at Melbourne High School and Monash University, Melbourne, from which he received the Bachelor of Economics degree with honours in 1968, and the Master of Economics degree in 1971. While completing his master's degree he taught at Monash University. He moved to Sydney in 1970 on a short term contract with the Reserve Bank of Australia to join a team building the first econometric model of the Australian economy. When his contract finished, he moved to England and from 1971–72 he worked at the Institute of Economics and Statistics at the University of Oxford. Following this, he then moved to the Organisation for Economic Co operation and Development (OECD) in Paris, where he served until 1978.
Австралияның Резервтік банкі
1979 жылы Макфарлейн Австралияға оралды және Резервтік банк Зерттеу бөлімінің тұрақты қызметкері болды. 1981 жылы ол бөлім менеджерінің орынбасары тағайындалды. 1983 жылы, Австралия долларының еркін айналысқа шығуына алты ай қалғанда, ол Қаржы нарықтары бөліміне ауысты, онда оның жұмысы ақша, облигациялар және валюта нарықтарымен тығыз байланыста болды. 1988 жылы ол Экономика департаментінің басшысы ретінде қайта оралды, бұл лауазым қазір Экономика жөніндегі Вице-губернатор деп аталады. 1992 жылы Китинг үкіметі оны Вице-губернатор етіп тағайындады, ал 1996 жылы Говард үкіметі оны Губернатор етіп тағайындады. Лауазымға кіріскен кезде ол Қаржы министрі Питер Костелломен келісім шартына қол қойды, ол Австралияның инфляцияны бақылауға бағытталған ақша-кредит саясатын енгізді. Макфарлейн Губернатор болған он жылдық экономикалық өсім мен инфляцияның төмен деңгейде болған кезеңі болды, бірақ 1997 жылғы Азия қаржы дағдарысы, 2001 жылғы әлемдік экономикалық төмендеу және 2003 жылы тұрғын үй бағаларының өсуіне байланысты туындаған қиындықтар да болды. 2006 жылы Макфарлейн зейнеткерлікке шыққанда Қаржы министрі Питер Костелло: «Иан Макфарлейн Резервтік банкте өте табысты Губернатор болды және соңғы он жылдың тарихы жазылғанда, ол Австралия тарихындағы ең табысты экономикалық басқару кезеңдерінің бірі ретінде көрсетіледі» деді. Премьер-министр Джон Ховард өзінің автобиографиясында: «Макфарлейн менің үкіметімнің өміріндегі ең білікті экономикалық шенеунік болды. Оның кеңесі мен салмақтылығы бізге экономикалық кеңес берген кез келген адамнан әлдеқайда жоғары болды» деп жазды.
Macfarlane returned to Australia and became a permanent employee of the Reserve Bank's Research Department in 1979. In 1981 he was made its deputy manager. In 1983, six months before the float of the Australian dollar, he moved to the Financial Markets Department where his work involved close interaction with the money, bond and foreign exchange markets. In 1988 he returned to head the Economics Department to a position now known as Assistant Governor (Economic). In 1992 he was appointed Deputy Governor by the Keating government, and in 1996, he was appointed Governor by the Howard government. On taking up the position, he signed a memorandum of Agreement with Treasurer Peter Costello which introduced Australia's inflation targeting monetary policy regime. The ten years during which Macfarlane was Governor was a period of good economic growth and low inflation, although the Asian financial crisis in 1997, the global recession of 2001 and an incipient housing price bubble in 2003 presented challenges. On Macfarlane's retirement in 2006, Treasurer Peter Costello, said: "Ian Macfarlane has been an exceptionally successful governor of the Reserve Bank and when history of the last ten years is written, it will show as one of, if not the greatest periods of economic management in Australian history." Prime Minister John Howard wrote in his autobiography "Macfarlane was the stand out economic official in the lifetime of my government. His advice and sense of balance was far superior to that of anybody else who provided economic advice to us".
Резервтік банкке дейінгі мансап
RBA-дан зейнетке шыққаннан кейін Макфарлейн Woolworths (2007-2015), Leighton Holdings (2007-2013) және ANZ Bank (2007-2016) үш компанияның директоры болып тағайындалды. Ол сондай-ақ Goldman Sachs (2007-2016) және Қытай банк реттеу комиссиясының (2011-2014) халықаралық кеңесші кеңестеріне де кірді. Лоуи халықаралық саясат институтының директоры қызметін 2004-2017 жылдар аралығында атқарды. RBA-дан кеткеннен кейін ол 2006 жылғы Бойер лекцияларын оқуға шақырылды. Тарих пен экономиканы үйлестіретін бұл алты лекциядан тұратын серия "Тұрақтылықты іздеу" деген атпен кітап ретінде жарық көрді. Макфарлейн әрқашан тарихқа қызығушылық танытқан, ал 2019 жылы "Он есімді австралиялықтар: олар әлемге танылды, бірақ ұмытылды" деген тарихи еңбегін жариялады. Бұл – Федерация құрылғанға дейін дүниеге келген және 1900 жылдардың бірінші жартысында халықаралық деңгейде танымал болған он австралиялықтың өмірбаянынан құралған очерктер жинағы.
After retiring from the RBA Macfarlane was appointed as a director of three public companies Woolworths (2007 2015), Leighton Holdings (2007 2013) and ANZ Bank (2007 2016). He was also on the International Advisory Boards of Goldman Sachs (2007 2016) and the China Banking Regulatory Commission (2011 2014). He continued to be a director of the Lowy Institute for International Policy (2004 2017). Immediately after leaving the RBA, he was chosen to deliver the Boyer Lectures for 2006. This series of six lectures, which combines both history and economics, was published as a book titled The Search for Stability''''. Macfarlane has always been interested in history, and in 2019 published a purely historical work titled Ten Remarkable Australians: they made their mark on the world but were forgotten. This is a series of biographical essays on ten Australians born before Federation who achieved international prominence in the first half of the 1900s.
Жеке
1970 жылы Макфарлейн Барбара Хизер Пейнге үйленді. Олардың екі баласы бар: ұл Дункан және қызы Виктория. Сонымен қатар, алты немересі бар: Эндрю, Эбби, Оскар, Элис, Джеймс және Оливия.
Macfarlane married Barbara Heather Payne in 1970. They have two children, a son Duncan and daughter Victoria and six grandchildren, Andrew, Abby, Oscar, Alice, James and Olivia.