Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Gruppe 47 (Group 47) – 1947 және 1967 жылдар аралығында Ханс Вернер Рихтер шақырған неміс жазушыларының кездесулеріне қатысушылар тобы. Кездесулер әдебиетті сынап-талдау және жас, белгісіз авторларды ілгерілету екі мақсатына қызмет етті. "Gruppe 47 сыйлығы" (Preis der Gruppe 47) деп аталатын демократиялық дауыс беру арқылы, көптеген жазушылар мансабының бастапқы кезеңдерінде өркендеді. Gruppe 47-нің ұйымдық құрылымы, тұрақты мүшелік тізімі және әдеби бағдарламасы болмады, бірақ Рихтердің шақырулары оның үлкен ықпалына ие болды. Бастапқыда Gruppe 47 жас жазушыларға Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін және нацистік Германиядағы цензура тоқтағаннан кейін неміс әдебиетін жаңаруға мүмкіндік берді. Кейіннен ол Германия Федеративтік Республикасының мәдени өмірінде маңызды орын алды, себебі кездесулерге көрнекті заманауи жазушылар мен әдеби сыншылар қатысты. Gruppe 47-нің мәдени және саяси ықпалы көптеген талқылаулардың нысаны болды. 1967 жылы кездесулер аяқталғаннан кейін де, бұл топтың бұрынғы қатысушылары герман тілді кеңістіктегі әдеби дамуға әсер етіп келеді.
Gruppe 47 (Group 47) was a group of participants in German writers' meetings, invited by Hans Werner Richter between 1947 and 1967. The meetings served the dual goals of literary criticism as well as the promotion of young, unknown authors. In a democratic vote titled "Preis der Gruppe 47" (Prize of Group 47), it elevated many who were beginning their writing careers. Group 47 had no organizational form, no fixed membership list, and no literary program, but was strongly influenced by Richter's invitations. In its early days, Gruppe 47 offered young writers a platform for the renewal of German literature after World War II and the end of censorship in Nazi Germany. It later became an influential institution in the cultural life of the Federal Republic of Germany, as important contemporary writers and literary critics participated in the meetings. The cultural and political influence of Group 47 has been the subject of numerous debates. Even after the end of their meetings in 1967, former participants of the group remained influential in the literary development of Germanosphere.
"Der Ruf" фильмінің тарихы
1945 жылдың көктемінде "Der Ruf, Zeitung der deutschen Kriegsgefangenen in USA" ("Жоқтау: АҚШ-тағы неміс әскери тұтқындарының газеті) Род-Айленд штатындағы әскери тұтқын лагерінде, Форт-Филипп Керниде, неміс әскери тұтқындарын американдық қайта тәрбиелеу мақсатында құрылды. Оның редакторы Курт Винц болды, ал Альфред Андерш және Ханс Вернер Рихтер оған жұмыс істеді. Германияға оралғаннан кейін олар "Der Ruf – unabhängige Blätter der jungen Generation" ("Жоқтау – жас буынның тәуелсіз парақтары") атты жаңа журнал шығаруды жоспарлады, ол алғаш рет 1946 жылдың 15 тамызында жарық көрді. Журнал әдеби мәтіндерден құралды, бірақ баспагерлер (Андерш және Рихтер) оны негізінен саяси платформа деп санады, онда олар Шығыс пен Батыс арасындағы байланыс көпірі ретінде еркін Германияны жақтады. Олар сонымен қатар американдық оккупациялық күштерді де сынады, бұл американдық оккупациялық аймақтың Ақпараттық бақылау бөлімінің 1947 жылғы сәуірдегі "Ruf" журналын тоқтатуына әкелді. Редактор қызметтен алынғаннан кейін журнал жаңа саяси бағытпен қайта жарық көрді, оның төрағасы Эрих Куби болды. Дегенмен, ол маңыздылығын жоғалтып, ақырында тоқтатылды. "Ruf" басылымы тоқтатылғаннан кейін Ханс Вернер Рихтер "Der Skorpion" ("Шегіртке") деп аталатын журналдың мұрагерін жоспарлай бастады. 1947 жылдың 6 және 7 қыркүйегінде Рихтер жоспарланған газеттің аймағынан келген авторлармен Фюссен қаласының жанындағы Баннвальдзейде Ильзе Шнайдер Ленгьелдің үйінде редакциялық кеңес өткізді. Олардың қолжазбалары оқылып, талқыланды, сондай-ақ болашақ журналдың жеке мақсаты да қарастырылды. "Der Skorpion" ешқашан жарық көрмесе де, осы Баннвальдзейдегі кездесуден Gruppe 47 тобының алғашқы отырысы өркендеді. Топтың тарихына қатысты Рихтер кейін былай деп түсіндірді: "Gruppe 47-нің пайда болуы саяси-публицистикалық сипатта болды. Оны әдебиетшілер емес, әдеби амбициялары бар саяси белсенді публицистер құрды".
In the spring of 1945, Der Ruf, Zeitung der deutschen Kriegsgefangenen in USA (The Call: Newspaper of German War Prisoners) was begun in a Rhode Island POW camp, Fort Philip Kearny, as part of American re education for German POWs. It was edited by Curt Vinz, working with Alfred Andersch and Hans Werner Richter. Upon their return to Germany they planned to publish a successor magazine under the title Der Ruf – unabhängige Blätter der jungen Generation (The Call – Independent paper of the Younger Generation), which first appeared on the 15th of August, 1946. The magazine was printed from literary texts, but the publishers (Andersch and Richter) understood it was primarily a political body, in which they argued for a free Germany as a bridge between East and West. They were also critical of the American occupation forces, which led to the prohibition of the April 1947 Ruf by the Information Control Division of the American Occupation Zone. After the dismissal of the editor, the magazine reappeared with a new political orientation, headed by Erich Kuby. However, it had lost its importance and was finally discontinued. After Ruf ceased publication, Hans Werner Richter began to plan a successor magazine, which he wanted to dub Der Skorpion (The Scorpion). On the 6th and 7 September in 1947, Richter held an editorial meeting with authors from the area of the planned newspaper in Ilse Schneider Lengyel's house, on Bannwaldsee, near Füssen. Their manuscripts were read and discussed together, as well as the private purpose of the future magazine. While Der Skorpion was never actually published, the first meeting of Gruppe 47 was developed from this meeting near Bannwaldsee. With regard to the group's history, Richter later explained: "The origin of Group 47 was of a political publicistic nature. It was not created by literati, but by politically committed publicists with literary ambitions."
Құрылысы мен ұйымы
Банвальдзеедегі кездесуге 16 қатысушы қатысты. Бастапқыда Вольфдитрих Шнурре өзінің "Бейіту" ("The Funeral") атты әңгімесін оқыды. Содан кейін басқа қатысушылар ашық, кейде өткір, спонтанды сын айтты, бұл кейіннен топтық сынның қалыптасқан салтына айналды. Сөз сөйлеуші автордың әрқашан Рихтердің жанындағы бос орынға отыруын қамтитын, әдебиет сынның осы түрі әзілмен "электр орындығы" деп аталды және 47-топтың барлық қатысу мерзімінде талқылау форматы ретінде сақталды. Басты қағида – баяндама жасаушының өзін қорғауға құқығы болмауы және кездесудің негізгі мақсаты нақты мәтінді талдау болуы керек еді. Әдеби немесе саяси мәселелердегі пікір алмасулар, топты бөліске түсіруі мүмкін болғандықтан, үнемі Рихтерге жүктелді. Топтың реалистік Trümmerliteratur ("соғыстан кейінгі қиранды әдебиет") әдебиетіне бейімділігіне қарамастан, ресми әдеби бағдарлама, ортақ поэтика немесе фашистік немесе милитаристік мәтіндерге тыйым салу туралы нақты қағидалар болған жоқ. Gruppe 47 деген ат алғашқы кездесуден кейін пайда болды, себебі Ханс Вернер Рихтер осы іс-шараны үнемі қайталауды жоспарлаған. Автор және сыншы Ханс Георг Бреннер бұл атауды ұсынды, бұл топты испандық Generación del 98 (98 буыны) тобымен байланыстырды. Кездесулердің кез келген ұйымдық формасын – «клуб, қауымдастық немесе академия» деп қабылдамайтын Рихтер бұл ұсынысқа келісіп, «47-топ» деген сөздің «ешқандай міндеттемесіз және мәні жоқ» екенін айтты.
At the meeting at Bannwaldsee, 16 participants took part. To begin, Wolfdietrich Schnurre read his short story Das Begräbnis ("The Funeral"). After this, the other participants expressed open, partly sharp, spontaneous criticism, which was to become the later ritual of group criticism. This form of literary criticism, in which the speaker author always sat on the empty seat next to Richter, jokingly dubbed the "electric chair", remained the form of discussion for Group 47's entire existence. The important maxim was that the lecturer was not allowed to defend himself and that the review of a specific text was the focus of the meeting. Political discussions of literary or political nature, on which the group could have split, were consistently deferred to Richter. Despite the group's preference for realistic Trümmerliteratur (the post war "rubble literature"), there was no official literary program, no common poetics and only a few principles about not allowing fascist or militarist texts. The name Gruppe 47 emerged only after the first meeting, as Hans Werner Richter was planning to repeat the event regularly. The author and critic Hans Georg Brenner suggested the name, associating the group with the Spanish Generación del 98 (Generation of '98) before. Richter, who rejected any organizational form of the meetings, whether "club, association, or academy", agreed with the proposal, saying "‘Group 47’ – that is without obligation and actually says nothing."
Бірінші жыл
Бірінші кездесуден екі ай өткен соң, Группа 47-нің екінші кездесуі Ульм қаласының жанындағы Херрлингенде өтті, онда қатысушылардың саны екі есеге артты. Бірінші рет қатысқандардың арасында Рихтердің әріптесі Альфред Андерш болды, оның «Deutsche Literatur in der Entscheidung» («Шешімдегі неміс әдебиеті») атты эссесі топ үшін бағдарламалық мәнге ие болды. Андерш «нағыз өнер» әрқашан «нацизмге қарсы тұрумен тең» деген тезистен бастап, «жас буын таза бетке (tabula rasa) тұрғанын, неміс зиялылық өмірін жаңару қажеттілігімен бетпе-бет келгенін, бұл жаңаруды түпнұсқалық туындылар арқылы іске асыру керектігін» айтты. Келесі жылдары Рихтер баспагерлер мен телерадиокомпанияларға түрлі сомада жүлделер беруді ұйымдастырды, бірақ оларды үнемі бермеді. Рихтер қатысушыларға әр кездесуде жүлде беру туралы шешімді өздері қабылдауға мүмкіндік берді.
Two months after the first meeting, the second meeting of Gruppe 47 was held, in Herrlingen near Ulm, in which the number of participants had doubled. Among the first time participants was Richter's colleague Alfred Andersch, whose essay Deutsche Literatur in der Entscheidung (German Literature in the Decision) received a programmatic significance for the group. Starting from the thesis that "genuine artistry" was always "the same as the opposition to Nazism," Andersch stated that "the younger generation stood before a tabula rasa, faced with the necessity to accomplish a renewal of German intellectual life, through original creations." In the following years, Richter organized awards of varying amounts for publishers and broadcasters, but only granted them irregularly. Richter allowed the participants to conclude whether or not a prize was to be awarded at each meeting.
Негізін қалау
Der Ruf журналының бұрынғы авторлары 1947 жылдың қыркүйегінде Der Skorpion атты жаңа журналды бастау үшін жиналды. Олардың қаржылық базасы жеткіліксіз болғандықтан бұл жоба сәтті болмады. Испаниялық "98" тобынан шабыттанған олар "47" тобын құрды.
The former authors of Der Ruf met in September 1947 in order to start a new magazine, Der Skorpion. This was not successful because they lacked a sound financial basis. Inspired by the Spanish Group 98 they founded the Gruppe 47.
Ұйым
Топ жылына екі рет жиналатын. Қатысу тек шақыру арқылы болды; ұйымдастырушылар лайық деп танығандарға күні мен орны көрсетілген пошта карточкаларын жіберетін, және кіруге тек шақырылғандар мен олардың жұбайларына ғана рұқсат берілетін. Тұрақты қатысушылар тізімі сақталмады, сондықтан бұрын шақырылған мүшелер ұйымдастырушылардың шешімімен шақыру алмауы мүмкін. Кездесулер оқу және сын-тексеруден тұратын. Жазушы өзінің туындыларын оқуға міндетті болды, тек жарияланбаған қолжазбаларды ғана оқи алатын. Әр кездесуде ең көп ұнаған туындылардың авторлары марапатталды. Құрылтайшы және ұйымдастырушы Ханс Вернер Рихтер осы форматты "жеке қоғамдық" деп атады.
The group met regularly twice a year. Attendance was by invitation only; the organizers would send postcards listing the date and location to anyone who was deemed worthy of invitation, and only invitees and their spouses were allowed entry. No consistent membership list was kept, and a member who had been invited in the past could find himself without an invite at the whim of the organizers. The meetings consisted of readings and criticism. A writer was required to read his own work, and could only read manuscripts which had not been published. At every meeting, prizes were awarded to the authors of the most popular pieces. Founder and organizer Hans Werner Richter described this format as a "private public".
Құлдырау
Gruppe 47 тез танымал болды, әсіресе оның танымал мүшелерінің беделі арқасында, және көп ұзамай Германияның әдеби ортасының бір бөлігіне айналды. Оның құлдырауы 1968 жылғы студенттік наразылықтардан аздап бұрын басталды. Топта саяси пікірлерде қалысқандықтар болды. 1967 жылдың қазан айында ашық жиналыстар тоқтатылды, ал 1977 жылы топ ресми түрде таратылды.
The Gruppe 47 quickly gained popularity, partly through the public profile of its well known members, and was soon part of the literary establishment in Germany. The onset of its decline began just before the student protests in 1968. There were grave differences of political opinion in the group. Public meetings were discontinued in October 1967, and in 1977 the group was officially disbanded.