Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық баспагер (1893–1967)
British publisher (1893–1967)
the person
Виктор Голланц (/ɡ//ə/'/l//æ//n//t//s/; 9 сәуір 1893 – 8 ақпан 1967) – британдық баспагер және гуманитар. Голланц солшыл саясатты қолдаушы ретінде танымал болды. Оның көзқарастары либерализм мен коммунизм арасында ауытқып тұрды; ол өзін христиандық социалист және интернационалист деп есептеді. Ол баспа үйін негізінен пацифистік және социалистік тақырыптағы ғылыми еңбектерді насихаттау үшін пайдаланды, сондай-ақ «Сол жақ кітап клубын» құрды. Соғыстан кейінгі кезеңде ол Германияға көңіл бөлді және интернационализмі мен бауырластық сезіміне негізделген достық пен келісімді ілгерітуімен танылды. 1945 жылы «Еуропаны құтқару» (Save Europe Now - SEN) ұйымын құрды, ол неміс азаматтарына гуманитарлық қарым-қатынас жасауды талап етті, олардың, әсіресе балалардың, күйзелісіне және неміс азаматтарына жасалған қатыгездіктерге назар аударды. 1949 жылы Франкфурт университетінің құрметті докторы, 1953 жылы Германияның «Großes Bundesverdienstkreuz» орденімен және 1960 жылы неміс кітап саудасының бейбітшілік сыйлығымен марапатталды. Германиядағы бірнеше көше, соның ішінде Батыс Берлиндегі Голланцштрассе, және екі мектеп – Виктор Голланц атындағы бастауыш мектеп және Виктор Голланц атындағы Volkshochschule Steglitz Zehlendorf оның құрметіне аталды. Ол Кеңес Ресейімен достық қарым-қатынас орнату үшін де жұмыс істеді. Голланц бірде: «Мен түрлі халықтарға жақтас немесе қарсы болатын барлық нәрсені жек көремін. Мен тек бір нәрсеге ынтықпын: мен адамзаттың жақтаушысымын» деген еді. 2000 жылдан бері Қауіпке ұшыраған халықтар қоғамы Виктор Голланц сыйлығын табыс етуде.
Sir Victor Gollancz (/ɡ//ə/'/l//æ//n//t//s/; 9 April 1893 – 8 February 1967) was a British publisher and humanitarian. Gollancz was known as a supporter of left wing politics. His loyalties shifted between liberalism and communism; he defined himself as a Christian socialist and an internationalist. He used his publishing house chiefly to promote pacifist and socialist non fiction, and also launched the Left Book Club. In the postwar era, he focused his attention on Germany and became known for his promotion of friendship and reconciliation based on his internationalism and his ethic of brotherly love. He founded the organisation Save Europe Now (SEN) in 1945 to campaign for humane treatment of German civilians, and drew attention to their suffering, especially children, and atrocities committed against German civilians. He received an honorary doctorate at the University of Frankfurt in 1949, the Großes Bundesverdienstkreuz of Germany in 1953 and the Peace Prize of the German Book Trade in 1960, and several streets in Germany, including the Gollanczstraße in West Berlin, and two schools, the Victor Gollancz Elementary School and the Victor Gollancz Volkshochschule Steglitz Zehlendorf, were named in his honour. He also campaigned for friendship with Soviet Russia. Gollancz once said: "I hate everything that is pro and anti (different peoples). I am only one thing: I am pro humanity." Since 2000, the Society for Threatened Peoples has awarded the Victor Gollancz Prize.
Ерте өмір
Майда Вейл қаласында, неміс және поляк еврейлері отбасында дүниеге келген Голланц, көтерме саудамен айналысатын зергердің ұлы және раввин профессор сэр Герман Голланч пен профессор сэр Израиль Голланчтың сіңілі баласы болды. Оның әкесінің әкесі, раввин Сэмюэл Маркус Голланц, 19-ғасырдың ортасында Гнезно қаласына жақын Витководан (кейін Пруссиядағы Гнесен) Лондондағы Хамбро синагогының канторы болу үшін Ұлыбританияға көшіп келген. Лондондағы Сент-Полс мектебінде білім алғаннан кейін, Оксфордтағы Нью-Колледжде классика мамандығы бойынша диплом алды және мектеп мұғалімі болды. Голланц 1915 жылдың қазан айында Нортумберленд фюзилерлері қатарына қабылданып, бірақ жауынгерлік қимылдарға қатыспады. 1916 жылдың наурыз айында Рептон мектебінің кіші офицерлер корпусына ауыстырылды. Голланц өте жаңашыл және шабыттандыратын мұғалім екенін көрсетті; ол ағылшын жеке мектебінде алғашқы азаматтық білім класын ашты, ал оның көптеген шәкірттері өздері мұғалім болды, олардың ішінде Джеймс Харфорд пен Джеймс Дарлинг болды. 1917 жылы ол соғыстан кейінгі Ұлыбританияны жоспарлаумен айналысқан Қайта құру комитетіне қатысты. Сол жерде ол Эрнест Беннмен танысты, ол оны өзінің баспа компаниясы, Эрнест Бенн Лимитедте жұмыс істеуге шақырды. Журналдардан бастап, Голланц көркем кітаптар сериясын жариялады, содан кейін жазушылармен келісім шарттарын жасауға кірісті.
Born in Maida Vale, London, to a family of German Jewish and Polish Jewish backgrounds, Gollancz was the son of a wholesale jeweller and the nephew of Rabbi Professor Sir Hermann Gollancz and Professor Sir Israel Gollancz. His grandfather, Rabbi Samuel Marcus Gollancz, had migrated to the United Kingdom in the mid 19th century from Witkowo, near Gniezno (then Gnesen in Prussia) to become cantor of the Hambro' Synagogue in London. After being educated at St Paul's School, London and taking a degree in classics at New College, Oxford, he became a schoolteacher. Gollancz was commissioned into the Northumberland Fusiliers in October 1915, although he did not see active service. In March 1916, he transferred to Repton School Junior Officers' Training Corps. Gollancz proved to be an innovative and inspiring teacher; he introduced the first civics class to be taught at an English public school and many of his students went on to become teachers themselves, including James Harford and James Darling. In 1917, he became involved in the Reconstruction Committee, which was planning for post war Britain. There he met Ernest Benn, who hired him to work in his publishing company, Ernest Benn Limited. Starting with magazines, Gollancz then brought out a series of art books, after which he started signing novelists.
Баспасөзші ретінде
Голанц 1927 жылы жеке баспа компаниясын құрды, онда Форд Мадокс Форд және Джордж Оруэлл сияқты жазушылардың еңбектері жарияланды. Оруэлл 1937 жылдың шілдесінде Рейнер Хеппенсталлға «Голанц, әрине, коммунизмнің бір бөлігі» деп жазған болатын (Оруэлл «Каталонияға саяхаттан» кейін Секер мен Варбургқа өтті). Gollancz Ltd. фирмасы бейбітшілдік және социалистік тақырыптардағы әдебиеттерді, сондай-ақ 1930 жылдардың ортасына қарай заманауи көркем әдебиеттердің таңдамалы туындыларын жариялады, олардың ішінде Элизабет Боуэн, Дафне дю Мориер және Франц Кафка сияқты авторлардың шығармалары бар. Голанц 1941 жылы Джеффри Кокстың «Қызыл Армия жылжып келеді» деген шығармасын, Қысқы соғыс туралы еңбегін шығарғанмен, КСРО-ға қатысты кейбір сындық пікірлерді жіберді. Голанц Ұлыбританиядағы алғашқы кітап клубы – «Left Book Club» клубының негісқалаушыларының бірі болды. Ол кітаптарын жарнамалауда шеберлік танытты, кейде газеттерде толық беттік жарнамалар жариялап, сол кезде бұл жаңалық болды. Ол көзге түсетін типография мен кітап дизайнын қолданды, сондай-ақ кітаптардың мұқабаларына сары түстің басымдығын берді. 1948 жылдан бастап Голанц жыл сайын АҚШ-қа сапарлар жасап, жаңалықтармен танысты; 1951 жылға қарай американдық кітаптар оның басылымдарының жартысын құрады. Голанцтың саяси көзқарастары Либералдық партия мен Гильдиялық социализмтен бастау алды. 1931 жылы ол Еңбек партиясына қосылды, ал 1930 жылдардың басында оның танымал туындыларына қоса, солшыл саяси еңбектерді де жариялай бастады. Ол ешқашан КПГБ-ға мүше болмаса да, 1930 жылдардың екінші жартысында Коммунистік партиямен тығыз байланыста болды. 1939 жылы Молотов-Риббентроп пактісіне қол қойылғаннан кейін партиямен байланысын үзді және христиандық социализмге бет бұрды. 1940 жылдардың басында Голанц Ричард Аклендтің социалистік «Ортақ Игілік» партиясына жақтас болды және 1945 жылғы жалпы сайлау алдында топ үшін лекциялар оқыды. Партия сайлауда жеңіске жетеді деп ойламаса да, ол оның пайдалы, социалистік қысым тобы екеніне сенді. Діни сенім Голанцтың өмірінде маңызды орын алды. Оның әкесі ортодоксалды еврей болған, дінін өте тура мағынада түсіндірген. Голанцтың осы көзқарасқа наразылығы ұйымдасқан иудаизмге деген көзқарасына көп жылдар бойы әсер етті, бірақ ол үйде еврейлік дәстүрлерді сақтауды жалғастырды. Голанц өзін христианмын деп жиі айтқанмен, шүкірленбеген және дін туралы түсінігі ерекше болды. Жалпы, оның жеке синкретизмі Пелагиандық христиандыққа, иудаизмге және діни дәстүрлерді кеңінен зерттеуге негізделген. Оның сенімі бақыт сезімімен және өмір бойы саяси және әлеуметтік күреске қатысуымен көрінді. Ол діни жазбалардың бірнеше кітабын жинақтады, олардың ішінде «Жылдың рақымы», «Қараңғылықтан жарыққа», «Жүз есімді Құдай» және «Жаңа жылдың рақымы» кітаптары бар. Голанц музыканы да жақсы көретін, ол өзінің соңғы кітабында – «Музыкаға саяхат» еңбегінде осы құмарлығын түсіндірді. Голанц 1965 жылы Королеваның туған күніне орай танылды.
Gollancz formed his own publishing company in 1927, publishing works by writers such as Ford Madox Ford and George Orwell, who wrote that "Gollancz is of course part of the Communism racket," to Rayner Heppenstall in July 1937 (Orwell went to Secker and Warburg from Homage to Catalonia onwards). The firm, Gollancz Ltd., published pacifist and socialist nonfiction as well as, by the mid 1930s, a solid selection of contemporary fiction, including authors such as Elizabeth Bowen, Daphne du Maurier, and Franz Kafka. While Gollancz published The Red Army Moves by Geoffrey Cox on the Winter War in 1941, he omitted some criticisms of the USSR. Gollancz was one of the founders of the Left Book Club, the first book club in the UK. He had a knack for marketing, sometimes taking out full page newspaper advertisements for the books he published, a novelty at the time. He also used eye catching typography and book designs, and used yellow dust covers on books. Starting in 1948, Gollancz made yearly scouting trips to the USA; by 1951 American books made up half of his publications. Gollancz's politics started as those of the Liberal Party and Guild Socialism. By 1931 he had joined the Labour Party, and by the early 1930s he had started publishing left wing political works, in addition to his more popular titles. Although he never joined the CPGB, Gollancz was closely allied to the Communist Party during the second half of the 1930s. He finally broke with the party after the signing of the Molotov–Ribbentrop pact in 1939, and pledged himself to Christian socialism. In the early 1940s, Gollancz was sympathetic to Richard Acland's socialist Common Wealth Party and gave talks for the group before the general election of 1945. Although he never thought the party would win an election, he believed it represented a useful, socialist pressure group. Religious faith was important part of Gollancz's life. His father was an Orthodox Jew with a very literal interpretation of his faith; Gollancz's dislike of this attitude coloured his approach to organised Judaism for much of his life, but he continued to practise many Jewish rituals at home. Gollancz often claimed to be a Christian, although he was never baptised and his understanding of the religion was highly idiosyncratic. Overall his personal syncretic faith drew on Pelagian Christianity, Judaism, and wide ranging reading across religious traditions. His faith manifested itself in a consciousness of bliss and his lifelong political and social campaigning. He compiled a number of books of religious writings, including A Year of Grace, From Darkness to Light, God of a Hundred Names and The New Year of Grace. Gollancz was also a keen music lover, an enthusiasm he explained in his final book, Journey Towards Music. Gollancz was knighted in the 1965 Queen's Birthday Honours List.
Үгітші ретінде
Өзінің өте табысты баспа бизнесімен қатар, Голланц түрлі тақырыптар бойынша көп еңбек еткен, идеяларын іс-әрекетке айналдырған жазушы болды және науқандық топтар құрды. Солшыл кітап клубы – тек коммерциялық принциптермен жұмыс істейтін кітап клубы ғана емес, сонымен қатар Ұлыбританияда солшыл идеяларды таратуға бағытталған науқандық ұйым болды. Клубтың құрылуы оның тек баспагер ретіндегі мансабының аяқталуын білдірді, одан кейін ол көп күшін науқандарға жұмсады. Оның алғашқы бірнеше үнжырлары солшыл идеалдарға жасалған коммунистік сатқындық деп қарады, бірақ 1941 жылы нацистік Германия Кеңес Одағына шабуыл жасағаннан кейін, ол Ұлыбритания мен Кеңес Одағы арасындағы жақсы қарым-қатынастарды нығайту үшін Англо-Советтік қарым-қатынастар қауымдастығын (ASPRA) құрды. Бұған 1941 жылдың соңында жарық көрген «Біздің балаларымыз тірі қалады ма, әлде өледі ме?» атты үнжырда сэр Роберт Ванситтарттың антигермандық (нацистік емес) доктринасын жоққа шығару ілесіп келді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Голланц одақтас елдерде (Чехословакия және Ұлыбритания) ұлтшылдықтың күшеюін сынады, ұлтшылдықты «амбициялы және адал емес саясаткерлердің жартылай өнертабысы, жартылай халыққа [...] жалған және өзгеге тиесілі қанағат сезімін сыйлайтын құрал» деп сипаттады.
In addition to his highly successful publishing business, Gollancz was a prolific writer on a variety of subjects, and put his ideas into action by establishing campaigning groups. The Left Book Club was not only a book club run along commercial lines, but also a campaigning group that aimed to propagate left wing ideas in Britain. The founding of the club marked the end of his career solely as a publisher, after which he devoted much of his energy to campaigning. His first few pamphlets addressed what he saw as the communist betrayal of left wing ideals, although after the Soviet Union was invaded by Nazi Germany in 1941 he founded the Anglo Soviet Public Relations Association (ASPRA) to promote cordial relations between the Britain and the Soviet Union. This was followed by refutation of the anti German (as opposed to anti Nazi) doctrine of Sir Robert Vansittart in the pamphlet Shall Our Children Live or Die published in late 1941. After World War II, Gollancz criticized the rise of what he saw as excessive nationalism in the Allied countries (both Czechoslovakia and the UK), describing nationalism "partly an invention of ambitious and unscrupulous politicians, and partly a drug from which the populace derives [. .] a kind of bogus and vicarious satisfaction".
1943 жылы Холокосттың сипаттамасын жариялау
Голланц нацистік режимнің антисемитизмін ерте жариялады; 1933 жылы ол «Гитлер террорының кішкентай қоңыр кітабы» деген жинақты және Фриц Зайдлердің 1934 жылы жарық көрген «Нацистердің еврейлерді қуғын-сүргіні» атты кітабын шығарды. 1942 жылдың жазында Голланц өзі де, әлем де нацистердің еврейлерді қуғын-сүргінінің қорқынышты ауқымын дұрыс бағаламағанын түсінді. Ол 1942 жылғы Рождествода жазған 16 000 сөздік «Менің халқымды босатыңыз» атты кітапшасында нацистер бақылауындағы Еуропада бір-екі миллион еврейдің қаза болғанын және «егер тиімді шаралар қабылданбаса, бірнеше айдың ішінде осы алты миллион еврейдің бәрі өледі» деп мәлімдеді. Голланц құтқару жоспарына негізделген бірқатар нақты шараларды ұсынды, лекциялар оқыды және қаржы жинауға қатысты; сондай-ақ ол Элеонора Ратбоунның нацистік террордан құтқару жөніндегі ұлттық комитетінің вице-президенті болып тағайындалды. 1943 жылдың басында жарық көрген бұл кітапша үш айдың ішінде ширек миллион дана сатылып, 1943 жылы Канада Парламентінде және 1943 жылғы 15 мамырдағы «Аделаида жарнамашысы» газетінде сілтеме жасалды. Ратбоунмен бірге Голланц Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Еуропалық еврейлерді нацистердің жоюы мәселесі бойынша британдықтардың ең белсенді жақтасы болды. 1943 жылдың маусым айының соңында Голланц ауыр нервтік күйзеліске ұшырады, бұл шамадан тыс жұмыс істеуден (демалыс күндерін қысқартқандықтан және әлеуметтік-мәдени өмірін шектегендіктен) және нацистердің құрбандарымен өзін байланыстыруынан туындаған деп саналды. Сауыққаннан кейін ол «Сионизмнің қажеттілігі» атты кітап жазуға кірісті; алайда кітап жарық көрмеді, бірақ ол еврей тақырыбында бірнеше кітап жариялады. Осы кезеңде сионизм ісіне атсалысуы оның Иерусалимдегі Еврей университетінің басқарушысы болып тағайындалуына әкелді. 1945 жылдың мамыр айында ол еврей босқындарына соңғы маңызды үлесін қосты, «Басын қоятын жері жоқ: Еуропадағы еврей трагедиясы және оның шешімі» атты кітапшасын жазды. Бұл кітапша Еуропадан еврейлердің көптеп көшіп келуі үшін Палестинаны ашуға шақыру болып табылды, ол тегін таратылып, үлкен сәттілікке ие болды.
Gollancz publicised the anti Semitism of the Nazi regime early on; in 1933 he had published the compilation volume The Little Brown Book of the Hitler Terror and Fritz Seidler's book on the Nazi persecution of the Jews The Bloodless Pogrom in 1934. In the summer of 1942, Gollancz came to realise that he and the rest of the world had been seriously underestimating the horrific extent of the Nazi persecution of the Jews. He explained in his 16,000 word pamphlet Let My People Go, written over Christmas 1942, that between one and two million Jews had already been murdered in Nazi controlled Europe and "unless something effective is done, within a very few months these six million Jews will all be dead.". Gollancz proposed a series of practical responses, centred around a rescue plan, and undertook a lecture and fundraising tour; he was also made vice president of Eleanor Rathbone's National Committee for Rescue from Nazi Terror. Published early in the new year of 1943, the pamphlet sold a quarter of a million copies within three months and was quoted in the Parliament of Canada in 1943, and in The Adelaide Advertiser on Saturday 15 May 1943. Along with Rathbone, Gollancz was the foremost British campaigner during the Second World War on the issue of the Nazi extermination of European Jewry. Towards the end of June 1943, Gollancz suffered a serious nervous breakdown, believed to have been brought on by overwork (he had cut out holidays and reduced his social and cultural life) and his identification with the Nazis' victims. After his recovery he started work on a book to be called The Necessity for Zionism; although the book was never written, he did publish a number of books on Jewish topics. His work for Zionism at this time led to him being appointed as a governor of the Hebrew University of Jerusalem. In May 1945, he wrote his last major contribution to Jewish refugees, the pamphlet Nowhere to Lay Their Heads: The Jewish tragedy in Europe and its solution, a personal appeal for the opening up of Palestine for large scale Jewish immigration from Europe, which he distributed for free and was a great success.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі Германияның оккупациясы
1945 жылдың сәуір айында Голланц «Бухенвальд шын мәнінде нені білдіреді» атты памфлетінде неміс халқының жаппай кінәсі мәселесін көтерді, барлық немістердің кінәлі емес екенін түсіндірді. Ол жүздеген мыңдай бейбіт адамдардың нацистер тарапынан қуғынға ұшырағанын, ал одан да көп адамдардың үндемей қалу үшін қорқытылғанын айтты. Сонымен қатар, демократиялық елде тұрып, еврейлерді құтқару үшін ештеңе жасамаған британдық азаматтардың таза емес екенін мәлімдеді. Бұл Голланцтың назарын Германия халқына аударғанын білдірді. 1945 жылдың қыркүйегінде ол немістерді қолдау мақсатында Save Europe Now (SEN) ұйымын құрды, ал келесі төрт жылда осы мәселеге қатысты тағы сегіз памфлет пен кітап жазды және бірнеше рет елге сапар шекті. Голланцтың неміс азаматтарына гуманистік көзқараспен қарау науқаны британ үкіметін Германияға азық-түлік жіберуге қойылған тыйымды алып тастауға және келісім саясатын ұстануға көндіруге, сондай-ақ Германия мен басқа да соғысқа қирылған Еуропа елдерін азық-түлік пен кітаптармен қамтамасыз ету үшін әуе көпірін ұйымдастыруға бағытталды. Ол британдық газеттерге сын мақалалар мен хаттар жазып тұрды. 1946 жылдың қазан және қараша айларында британдық оккупациялық аймалға барғаннан кейін, ол онда түскен, азықтанған неміс балаларының суреттерін «Ең қараңғы Германияда» (In Darkest Germany) атты кітабында 1947 жылдың қаңтарында жариялады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін немістерді күштеп шығару туралы ол былай деді: «Егер адамзаттың санасы қайтадан сезімтал болса, бұл қуғын-сүргін оны еске алған, оған себеп болған немесе оған мойын бұрғандардың бәрі үшін мәңгілік ұятқа айналады. Немістер қуылып шығарылды, бірақ бұл тек ең жоғары деңгейдегі қатілдікпен ғана болды, емес, артық мейірімділікпен емес». 1946 жылы жарық көрген «Біздің қауіпті құндылықтарымыз» (Our Threatened Values) атты кітабында Голланц чех интернирлеу лагеріндегі судет немісі тұтқындарының жағдайын былай сипаттады: «Олар жынысы мен жасына қарамастан, бір-біріне тығылып, шатырларда тұрады. Олардың жасы 4-тен 80-ге дейін болды. Барлығының сыртқы келбеті әлсіз болды, ең қорқынышты көрініс – нәрестелер. Жанында әлсіз денесі бар анасы тұрды. Екі қарт әйел төсектерде өлідей жатқан. Жакын қарағанда ғана олардың әлі де тыныс алып жатқанын байқады. Олар да сол нәрестелер сияқты аштықтан көз жұма жаздады». Фельдмаршал Бернард Монтгомери неміс азаматтарына күніне 1000 калориядан аспайтын кепілдік берілген рацион беруді қалап, Берген-Бельсен концлагерінің тұтқындарына 800 калория ғана берілгенін айтқанда, Голланц Германиядағы азық-түлік тапшылығы туралы жазып, нацистік концлагерьдегі көптеген тұтқындар тіпті 800 калория да алмағанын атап өтті. «Адамдарды қайта тәрбиелеудің жалғыз бір жолы бар», - деді Голланц, «яғни өзіңнің өміріңмен көрсеткен үлгі». Голланц өзінің ұстанымын былай түсіндірді: «Біздің көмектесу шараларымызды басқаруда ештеңе, тіпті ештеңе де қажеттіліктің дәрежесінен маңыздырақ болмауы керек». Оның өмірбаяуын жазған Рут Дадли Эдвардс Голланцтың науқанының негізінде оның моральдық жағынан әлсіздерге деген қамқорлығы және танымал емес себептерді қолдаудан алған ләззаты жатқанын айтты. Бұл науқан Голланцтың досы, пастор Джон Коллинстің 1946 жылдың желтоқсанында Christian Action ұйымын құруына себеп болды, ол ұқсас мақсаттарды көздеді (кейін апартеидке қарсы науқанға қатысты). 1960 жылы Голланц SEN ұйымымен жұмысы үшін неміс кітап саудасының бейбітшілік сыйлығымен марапатталды.
In April 1945, Gollancz addressed the issue of German collective guilt in a pamphlet, What Buchenwald Really Means that explained that not all Germans were guilty. He maintained that hundreds of thousands of gentiles had been persecuted by the Nazis and many more had been terrorized into silence. He also argued that British citizens who had allegedly done nothing to save the Jews despite living in a democracy were not free of guilt. This marked a shift of Gollancz's attention towards the people of Germany. In September 1945, he started an organisation Save Europe Now (SEN) to campaign for the support of Germans, and over the next four years he wrote another eight pamphlets and books addressing the issue and visited the country several times. Gollancz's campaign for the humane treatment of German civilians involved efforts to persuade the British government to end the ban on sending provisions to Germany and ask that it pursue a policy of reconciliation, as well as organising an airlift to provide Germany and other war torn European countries with provisions and books. He wrote regular critical articles for, and letters to, British newspapers, and after a visit to the British Zone of Occupation in October and November 1946, he published these along with photographs of malnourished German children he took there in In Darkest Germany in January 1947. On the expulsion of Germans after World War II he said: "So far as the conscience of humanity should ever again become sensitive, will this expulsion be an undying disgrace for all those who remember it, who caused it or who put up with it. The Germans have been driven out, but not simply with an imperfection of excessive consideration, but with the highest imaginable degree of brutality." In his 1946 book Our Threatened Values, Gollancz described the conditions Sudeten German prisoners faced in a Czech internment camp: "They live crammed together in shacks without consideration for gender and age They ranged in age from 4 to 80. Everyone looked emaciated the most shocking sights were the babies nearby stood another mother with a shrivelled bundle of skin and bones in her arms Two old women lay as if dead on two cots. Only upon closer inspection, did one discover that they were still lightly breathing. They were, like those babies, nearly dead from hunger". When Field Marshal Bernard Montgomery wanted to allot each German citizen a guaranteed diet of only 1,000 calories a day and justified this by referring to the fact that the prisoners of the Bergen Belsen concentration camp had received only 800, Gollancz wrote in response about food shortages in Germany before the end of World War II, pointing out that many prisoners in Nazi concentration camps never even received 800 calories. "There is really only one method of re educating people", explained Gollancz, "namely the example that one lives oneself." Gollancz explained his rationale thus, "In the management of our helping actions should nothing, but absolutely nothing else, be decisive than the degree of need." For his biographer, Ruth Dudley Edwards, Gollancz's campaign was based in his concern for the moral underdog and his enjoyment in fighting for unpopular causes. The campaign led Gollancz's friend, Rev. John Collins, to start Christian Action in December 1946, an organisation with similar aims (which later became involved in the campaign against Apartheid). In 1960, Gollancz was awarded the Peace Prize of the German Book Trade for his work with SEN.
Басқа гуманитарлық мәселелер
Израиль мемлекетінің құрылуына әкелген шайқастар кезінде Голланц арабтардың тағдырына алаңдады және 1948 жылдың қазан айында ол еврейлік гуманитарлық қызмет қоғамын (JSHS) құрды, оның президенті раввин Лео Бек болды. Бұл ұйым "иудаизмнің жалпыадамзаттық этикасына" негізделген және жаңадан құрылған Израиль мемлекетінде "жәйттер мен арабтардың қайғы-қасіретін жеңілдету" мақсатымен жұмыс істеуге бағытталған. 1951 жылдың ақпан айында Виктор Голланц "Манчестер Гардиан" газетіне хат жазып, адамдарды кедейлікке қарсы халықаралық күреске қосылуға шақырды. Голланцтың хатында Корея соғысын келіссөздер арқылы аяқтау және "қылыштарды еңбек құралдарына айналдыратын" халықаралық қор құру туралы ұсыныс айтылды. Оқырмандардан Голланцқа "иә" деген жалғыз сөз жазылған хабарлама жіберу сұралды. Ол 5000 жауап алды. Бұл Дүниежүзілік бейбітшілік қауымдастығын (AWP) құруға әкелді, Голланц төрағалық етті, ал канон Чарльз Рейвен төрағаның орынбасары болды. 1951 жылдың мамыр айында Голланц Гарольд Уилсонды AWP комитетін басқаруға және 1952 жылдың 9 маусымында жарияланған "Кедейлікке қарсы күрес – әлемдік даму жоспары" атты памфлет жазуға шақырды. Бұл құжат халықаралық кедейлікке қарсы қайырымдылық ұйымы "Кедейлікке қарсы күрес" құрылуына себеп болды; оның бас ұйымы, AWP, 1952 жылы Голланц төрағалықтан кеткеннен кейін әлсіреп қалды. 1955 жылы Артур Костлер мен Джон Коллинзбен бірге Голланц Заңдық зұлматтың алдын алу жөніндегі ұлттық науқанды ұйымдастырды. Бұл ұйым Ұлттық өлім жазасын жою науқаны (NCACP) деп қайта аталды және Ұлыбританияда өлім жазасына қарсы күресті жүргізді. Өлім жазасына қарсы осы күрес Голланцты нацистік соғыс қылмыскері Адольф Эйхманға өлім жазасын кесуге қарсы науқанға түрткі берді. Ол бұл мәселені "Адольф Эйхманның ісі" атты даулы памфлетінде қарастырды.
During the fighting that marked the creation of the state of Israel, Gollancz became concerned for the plight of the Arabs and in October 1948 he founded the Jewish Society for Human Service (JSHS), with Rabbi Leo Baeck as its president. This body was based on "the universalist ethic of Judaism" and aimed to work in the newly formed state of Israel "to relieve the suffering of Jews and Arabs indifferently." In February 1951, Victor Gollancz wrote a letter to The Manchester Guardian asking people to join an international struggle against poverty. Gollancz's letter called for a negotiated end to the Korean War and the creation of an international fund "to turn swords into ploughshares", readers were asked to send a postcard to Gollancz with the simple word 'yes'. He received 5,000 responses. This led to the founding of the Association for World Peace (AWP) with Gollancz as chairman and Canon Charles Raven the vice chairman. In May 1951, Gollancz invited Harold Wilson to chair an AWP committee and write a pamphlet which was eventually called 'War on Want – a Plan for World Development', published on 9 June 1952. This document led to the founding of the international anti poverty charity War on Want; its parent body, the AWP, waned after Gollancz stepped down from the chairmanship in 1952. With Arthur Koestler and John Collins, Gollancz set up the National Campaign for the Prevention of Legal Cruelty in 1955. This organisation was renamed The National Campaign for the Abolition of Capital Punishment (NCACP) and campaigned against capital punishment in the United Kingdom. This drive against capital punishment would later lead Gollancz to campaign against the execution of the Nazi war criminal Adolf Eichmann. He addressed the issue in a controversial pamphlet, The Case of Adolf Eichmann.
Жеке өмір және өлім
1919 жылы Виктор Генри Тонкспен Слейд өнер мектебінде оқыған суретші Рут Лоуиге үйленді. Олардың бес қызы болды, соның ішінде суретші Вита Голанц, музыкант Ливия Рут Голанц, кейіннен «Виктор Голанц» ЖШС-нің басшысы, және ақын Филип Ларкиннің жақын досы Диана Голанц. Голанц 1967 жылдың 8 ақпанында Лондонда қайтыс болды.
In 1919, Victor married Ruth Lowy, an artist who had studied at the Slade School of Art under Henry Tonks. The couple had five daughters among them Vita Gollancz, an artist; Livia Ruth Gollancz, musician and later head of Victor Gollancz Ltd; and Diana Gollancz, a confidante of poet Philip Larkin. Gollancz died in London on 8 February 1967.