Герман Гессе – неміс-швейцар ақын, жазушы, суретші. «Демиан», «Степной қасқыр» сынды шығармаларында жеке тұлғаның рухани ізденісін көрсетеді. Нобель сыйлығының иегері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Герман жазушысы (1877–1962)
Герман жазушысы
German writer (1877–1962)
the German writer
Герман Карл Гессе (; 2 шілде 1877 – 9 тамыз 1962) – неміс-швейцариялық ақын, романист және суретші. Оның ең белгілі туындылары – «Демиан», «Степпенвольф», «Сиддхартха» және «Шыны мұнара ойыны». Олардың әрқайсысы жеке адамның шынайылықты, өзіне деген білімді және руханилықты іздеуін зерттейді. 1946 жылы ол әдебиет бойынша Нобель сыйлығына ие болды.
Hermann Karl Hesse (; 2 July 1877 – 9 August 1962) was a German Swiss poet, novelist, and painter. His best known works include Demian, Steppenwolf, Siddhartha, and The Glass Bead Game, each of which explores an individual's search for authenticity, self knowledge, and spirituality. In 1946, he received the Nobel Prize in Literature.
Отбасылық негіздер
Герман Карл Гессе 1877 жылдың 2 шілдесінде Германия империясының Вюртемберг аймағындағы Қара Орман қалашығында дүниеге келді. Оның ата-анасы Үндістанда Базель миссиясының, протестанттық христиан миссионерлік қоғамының қолдауымен миссионерлік қызмет атқарған. Оның әкесінің әкесі Герман Гундерт малаялам тілінің грамматикасын және малаялам-ағылшын сөздігін жасады, сондай-ақ Оңтүстік Үндістанда Библияны малаялам тіліне аударуға қатысты. Гессенің анасы Мари Гундерт 1842 жылы Оңтүстік Үндістандағы осындай миссионерлік орында дүниеге келген. Балалық шағы туралы ол: «Мен бақытты бала болған жоқпын» дейді. Сол кездегі миссионерлердің әдетінше, ата-анасы Үндістанға қайтқанда төрт жасында ол Еуропада қалды. Гессенің әкесі Йоханнес Гессе 1847 жылы Ресей империясының Эстония губерниясындағы Вайссенштейн қаласында (қазіргі Пайде, Ярва округі, Эстония) дүниеге келген. Иоганнес Гессе Ресей билігіндегі Балтық аймағындағы Балтық немістерінің азшылық тобына жатқандықтан, оның ұлы Герман туған кезде Германия және Ресей империясының азаматы болды. Германның бес бауырласы болды, бірақ екеуі нәресте кезінде қайтыс болды. 1873 жылы Гессе отбасы Калвке көшіп келді, онда Йоханнес теологиялық мәтіндер мен оқулықтарға маманданған «Калвер Верлагсверейн» баспасында жұмыс істеді. Маридің әкесі Герман Гундерт (оны немересі де осы есіммен атады) сол кезде баспа үйін басқарды, ал 1893 жылы Йоханнес Гессе оның орнына келді. Гессе швабиялық пиетист отбасында өсті, пиетизмнің ерекшелігі – сенушілерді шағын, терең ойлы топтарға біріктіруге бейімділік. Сонымен қатар, Гессе әкесінің Балтық немісінің мұрасын өзінің қалыптасуының «маңызды және күшті факторы» деп сипаттады. Оның әкесі, Гессе айтқандай, «әрқашан өте әдепті, өте жат, жалғыз, түсініксіз қонақ сияқты көрінетін». Әкесінің Эстониядан келген әңгімелері жас Германның дінге деген көзқарасын қалыптастырды. «Біздің ең үлкен тілегіміз – өмірдің осындай раяттай, түрлі-түсті, бақытты Эстонияны көру еді». Герман Гессенің швабиялық шағын буржуазиясынан шеттеу сезімі анасының әжесі Джули Гундертпен, Дюбуа туған қызымен қарым-қатынасы арқылы одан әрі күшейді, оның француздық-швейцариялық тегі оны сол ортаға толыққанды сіңіруге кедерес келтірді. Гессе мектепке келген алғашқы жылдары-ақ ауыр депрессияның белгілерін көрсетті. «Gerbersau» атты жасөспірімдер жинағында Гессе балалық және жастық шағындағы оқиғаларды, Калвтағы өзен жағасындағы атмосфераны, көпірді, шіркеуді, бір-біріне жақын үйлерді, жасырын бұрыштарды, сондай-ақ тұрғындардың тамаша қасиеттерін, ерекшеліктерін және есімдерін жанды түрде суреттейді. «Gerbersau» қалашығы – Калвтың псевдонимі, жақын маңдағы Хирзау қаласының атын еліктейді. Ол неміс тіліндегі «гербер» (тері сабатын адам) және «ау» (жазық дала) сөздерінен туындаған. Калвте ғасырлар бойы тері өңдеу өнеркәсібі дамыған, Гессенің балалық шағында тері өңдеу зауыттарының қалаға әсері әлі де байқалатын болды. Гессенің Калвтегі сүйікті орны – Санкт-Николай көпірі (Nikolausbrücke), сондықтан 2002 жылы оның құрметіне ескерткіш орнатылды. Герман Гессенің әкесі Герман Гундерт, философия докторы және бірнеше тілді білетін адам, баласын көп оқуға ынталандырып, оған әлемдік әдебиет туындыларымен толы кітапханасына қол жеткізуге мүмкіндік берді. Бұл Герман Гессеге өзінің әлемдік азамат екенін сезіндірді. Ол өзінің отбасылық ортасы «өзімді оқшаулау мен өмірімді анықтаған ұлтшылдықтың кез келген түріне қарсы тұрудың негізі болды» деп атап өтті. Гессе ерте жасынан рифмдеу қабілетін көрсетті және 1889-1890 жылдары жазушы болғысы келетінін шешті.
Hermann Karl Hesse was born on 2 July 1877 in the Black Forest town of Calw, in Württemberg, German Empire. His grandparents served in India at a mission under the auspices of the Basel Mission, a Protestant Christian missionary society. His grandfather Hermann Gundert compiled a Malayalam grammar and a Malayalam English dictionary, and also contributed to a translation of the Bible into Malayalam in South India. Hesse's mother, Marie Gundert, was born at such a mission in South India in 1842. In describing her own childhood, she said, "A happy child I was not ". As was usual among missionaries at the time, she was left behind in Europe at the age of four when her parents returned to India. Hesse's father, Johannes Hesse, the son of a doctor, was born in 1847 in Weissenstein, Governorate of Estonia in the Russian Empire (now Paide, Järva County, Estonia). Johannes Hesse belonged to the Baltic German minority in the Russian ruled Baltic region: thus his son Hermann was at birth a citizen of both the German Empire and the Russian Empire. Hermann had five siblings, but two of them died in infancy. In 1873, the Hesse family moved to Calw, where Johannes worked for the Calwer Verlagsverein, a publishing house specializing in theological texts and schoolbooks. Marie's father, Hermann Gundert (also the namesake of his grandson), managed the publishing house at the time, and Johannes Hesse succeeded him in 1893. Hesse grew up in a Swabian Pietist household, with the Pietist tendency to insulate believers into small, deeply thoughtful groups. Furthermore, Hesse described his father's Baltic German heritage as "an important and potent fact" of his developing identity. His father, Hesse stated, "always seemed like a very polite, very foreign, lonely, little understood guest". His father's tales from Estonia instilled a contrasting sense of religion in young Hermann. "[It was] an exceedingly cheerful, and, for all its Christianity, a merry world We wished for nothing so longingly as to be allowed to see this Estonia where life was so paradisiacal, so colourful and happy". Hermann Hesse's sense of estrangement from the Swabian petite bourgeoisie grew further through his relationship with his maternal grandmother Julie Gundert, née Dubois, whose French Swiss heritage kept her from ever quite fitting in among that milieu. Hesse showed signs of serious depression as early as his first year at school. In his juvenilia collection Gerbersau, Hesse vividly describes experiences and anecdotes from his childhood and youth in Calw: the atmosphere and adventures by the river, the bridge, the chapel, the houses leaning closely together, hidden nooks and crannies, as well as the inhabitants with their admirable qualities, their oddities, and their idiosyncrasies. The fictional town of Gerbersau is pseudonymous for Calw, imitating the real name of the nearby town of Hirsau. It is derived from the German words gerber, meaning "tanner", and aue, meaning "meadow". Calw had a centuries old leather working industry, and during Hesse's childhood the tanneries' influence on the town was still very much in evidence. Hesse's favourite place in Calw was the St. Nicholas Bridge (Nikolausbrücke), which is why a Hesse monument was built there in 2002. Hermann Hesse's grandfather Hermann Gundert, a doctor of philosophy and fluent in multiple languages, encouraged the boy to read widely, giving him access to his library, which was filled with works of world literature. All this instilled a sense in Hermann Hesse that he was a citizen of the world. His family background became, he noted, "the basis of an isolation and a resistance to any sort of nationalism that so defined my life". Hesse showed a precocious ability to rhyme, and by 1889–90 had decided that he wanted to be a writer.
Білім
1881 жылы Гессе төрт жаста болғанда, отбасы Швейцарияның Базель қаласына көшіп, алты жылдан соң Калвқа оралды. Гёппингендегі латын мектебін сәтті бітіргеннен кейін, 1891 жылы Гессе Маулбронн аббаттығының евангелистік теологиялық семинариясына түсті. Оқушылар Германияның ең әдемі және сақталған аббаттығының бірінде тұрып, оқыды, аптасына 41 сағат оқуға қатысты. Гессе алғашқы айларда жақсы оқыса да, хатында эссе жазуды және классикалық грек поэзиясын неміс тіліне аударуды ұнатқанын жазды, бірақ Маулбронндағы уақыты ауыр жеке дағдарыстың бастауы болды. 1892 жылдың наурыз айында Гессе өз мінезінің буырқанғыш екенін көрсетті, бірде семинариядан қашып, бір күннен кейін далада табылды. Гессе түрлі мекемелер мен мектептерде білім алып, ата-анасымен қақтығыстарға ұшырады. Мамыр айында өзін-өзі өлтіруге талпынғаннан кейін, ол Bad Boll қаласындағы мекемеде теолог және пастор Кристоф Фридрих Блумхардттың күтімінде болды. Кейіннен ол Стеттен-им-Ремстальдегі психиатриялық ауруханаға, содан кейін Базельдегі балалар үйіне орналастырылды. 1892 жылдың соңында ол Канштатттағы гимназияға оқуға түсті, қазір Штутгарттың бір бөлігі. 1893 жылы ол бір жылдық емтиханды тапсырып, мектеп бітірді. Сол жылы ол үлкен достарымен көңіл көтеріп, ішімдік пен темекіге әуеленді. Осыдан кейін Гессе Эсслинген-ам-Неккарда кітап дүкенінде шәкірттікке түсті, бірақ үш күннен кейін тастап кетті. Содан кейін 1894 жылдың жазында ол Калвтағы сағат мұнарасы зауытында 14 айлық механик шәкірттігін бастады. Жұмыстың монотондығы – жүктеу және тегістеу жұмысы оны рухани ізденістерге итерді. 1895 жылдың қазан айында ол Тюбингендегі кітап сатушымен жаңа шәкірттікке толыққанды кірісуге дайын болды. Осы жастық шағындағы тәжірибесі, әсіресе Маулбронндағы семинарияда өткізген уақыты, ол кейінірек "Дөңгелектің астында" романында қайта жаңғырды.
In 1881, when Hesse was four, the family moved to Basel, Switzerland, staying for six years and then returning to Calw. After successful attendance at the Latin School in Göppingen, Hesse entered the Evangelical Theological Seminary of Maulbronn Abbey in 1891. The pupils lived and studied at the abbey, one of Germany's most beautiful and well preserved, attending 41 hours of classes a week. Although Hesse did well during the first months, writing in a letter that he particularly enjoyed writing essays and translating classic Greek poetry into German, his time in Maulbronn was the beginning of a serious personal crisis. In March 1892, Hesse showed his rebellious character, and, in one instance, he fled from the Seminary and was found in a field a day later. Hesse began a journey through various institutions and schools and experienced intense conflicts with his parents. In May, after an attempt at suicide, he spent time at an institution in Bad Boll under the care of theologian and minister Christoph Friedrich Blumhardt. Later, he was placed in a mental institution in Stetten im Remstal, and then a boys' institution in Basel. At the end of 1892, he attended the Gymnasium in Cannstatt, now part of Stuttgart. In 1893, he passed the One Year Examination, which concluded his schooling. The same year, he began spending time with older companions and took up drinking and smoking. After this, Hesse began a bookshop apprenticeship in Esslingen am Neckar, but quit after three days. Then, in the early summer of 1894, he began a 14 month mechanic apprenticeship at a clock tower factory in Calw. The monotony of soldering and filing work made him turn himself toward more spiritual activities. In October 1895, he was ready to begin wholeheartedly a new apprenticeship with a bookseller in Tübingen. This experience from his youth, especially his time spent at the Seminary in Maulbronn, he returns to later in his novel Beneath the Wheel.
Жазушы болу
17 қазан 1895 жылы Гессе теология, филология және құқық салаларына мамандандырылған Тюбингендегі кітап дүкенінде жұмыс істей бастады. Гессенің міндеттері кітаптарды ұйымдастыру, жинақтау және мұрағатқа сақтау болды. Он екі сағаттық жұмыс күні аяқталған соң Гессе жеке жұмысын жалғастырды, ал ұзақ, бос демалыс күндерін достарынан гөрі кітаптармен өткізді. Гессе теологиялық еңбектерді, содан кейін Гёте, Лессинг, Шиллер және грек мифологиясын зерттеді. 1895 жылы ол Ницшені де оқыды, ал философтың адамзаттың "күшті құштарлық пен тәртіптің екі жақты ықпалы" туралы идеялары оның көптеген романдарына зор әсер етті. 1898 жылы Гессе ата-анасынан тәуелсіз болуға мүмкіндік беретін лайықты табысқа ие болды. Осы кезеңде ол неміс романтиктерінің шығармаларына, оның ішінде Клеменс Брентано, Йозеф Фрайхерр фон Эйхендорф, Фридрих Хёльдерлин және Новалистің көптеген еңбектеріне ден қойды. Әкесіне жазған хатында ол "суретшілердің моралі эстетикамен ығыстырылады" деген сенімін білдірді. Осы уақытта ол отбасының досы, Фрэулейн фон Рётерннің үйімен танысты. Сол жерде ол өзімен бір жастағы адамдармен кездесті. Оның құрбыларымен қарым-қатынасы "қиын" болды, себебі олардың көпшілігі қазір университетте оқыды. Бұл оны әлеуметтік жағдайларда ұялуға итерді. 1896 жылы оның "Мадонна" өлеңі Венадағы мерзімді басылымда жарияланды және Гессе өзінің алғашқы поэзия жинағын шығарды – "Романтикалық әндер". 1897 жылы жарияланған "Grand Valse" өлеңіне оқырманынан хат келді. Ол Хелене Войгттан болды, ол келесі жылы Эуген Дидерихске, жас баспагерге үйленді. Әйелінің қалауымен Дидерихс 1898 жылы Гессенің "Түн ортасынан кейін бір сағат" атты прозалық жинағын басып шығаруға келісті (дегенмен ол 1899 жылы жазылған). Екеуі де коммерциялық сәттілікке жете алмады. Екі жыл ішінде "Романтикалық әндер" кітабының 600 данасының тек 54 данасы ғана сатылды, ал "Түн ортасынан кейін бір сағат" кітабы тек бір рет басылып, жайпақ сатылды. Сонымен қатар, Гессе анасы "Романтикалық әндердің" тым дүниелік және тіпті "адамгершілікке жат" болғаны үшін мақұлдамағанынан "үлкен соққыға" ұшырады. 1899 жылдың соңынан бастап Гессе Базельдегі антикварлық кітап дүкенінде жұмыс істеді. Отбасылық байланыстар арқылы ол Базельдің зиялы отбасыларымен араласты. Осы ортада, өзінің ізденістеріне зор ықпал ететін жағдайларда, ол рухани және көркемдік жағынан одан әрі дамыды. Сонымен қатар, Базель оңаша Гессеге жеке өмірге, көркемдік өзін-өзі зерттеуге, саяхаттар мен шалқалауларға мүмкіндік берді. 1900 жылы Гессе көзінің ауруына байланысты әскери қызметтен босатылды. Бұл, сонымен қатар, жүйке аурулары мен бас ауруларының себебі болды, ол өмірі бойы бойы мазалады. 1901 жылы Гессе ұзақ жылдар бойы армандаған арманын орындап, алғаш рет Италияға сапар шекті. Сол жылы Гессе жұмысын ауыстырып, Базельдегі Ваттенвиль антиквариумында жұмыс істей бастады. Гесседе өлеңдер мен шағын әдеби мәтіндерді журналдарға жариялауға көбірек мүмкіндік болды. Бұл жарияланымдар енді гонорар төледі. Оның жаңа кітап дүкені оның келесі еңбегін – Герман Лаушердің "Өлімнен кейінгі жазбалары мен өлеңдерін" басып шығаруға келісті. 1902 жылы анасы ұзақ және ауыр аурудан кейін қайтыс болды. Ол әкесінің жерлеу рәсіміне қатыса алмады, әкесіне жазған хатында: "Меніңше, менің анама деген махаббатыма қарамастан, екеуміз үшін де келмегенім дұрыс болар еді", - деді. Лаушерге Гессе алған жақсы пікірлеріне байланысты баспагер Сэмюэл Фишер Гессеге қызығушылық танытты және 1903 жылы алдымен басылымға дейін жарияланған, ал 1904 жылы Фишердің ресми басылымында шыққан "Петер Каменцинд" романымен үлкен жетістікке жетті: енді Гессе жазушы ретінде өмір сүре алады. Роман бүкіл Германияда танымал болды. Зигмунд Фрейд "Петер Каменциндті өзінің сүйікті кітаптарының бірі деп атады".
On 17 October 1895, Hesse began working in the bookshop in Tübingen, which had a specialized collection in theology, philology, and law. Hesse's tasks consisted of organizing, packing, and archiving the books. After the end of each twelve hour workday, Hesse pursued his own work, and he spent his long, idle Sundays with books rather than friends. Hesse studied theological writings and later Goethe, Lessing, Schiller, and Greek mythology. He also began reading Nietzsche in 1895, and that philosopher's ideas of "dual impulses of passion and order" in humankind was a heavy influence on most of his novels. By 1898, Hesse had a respectable income that enabled financial independence from his parents. During this time, he concentrated on the works of the German Romantics, including much of the work of Clemens Brentano, Joseph Freiherr von Eichendorff, Friedrich Hölderlin, and Novalis. In letters to his parents, he expressed a belief that "the morality of artists is replaced by aesthetics". During this time, he was introduced to the home of Fräulein von Reutern, a friend of his family's. There he met with people his own age. His relationships with his contemporaries were "problematic", in that most of them were now at university. This usually left him feeling awkward in social situations. In 1896, his poem "Madonna" appeared in a Viennese periodical and Hesse released his first small volume of poetry, Romantic Songs. In 1897, a published poem of his, "Grand Valse", drew him a fan letter. It was from Helene Voigt, who the next year married Eugen Diederichs, a young publisher. To please his wife, Diederichs agreed to publish Hesse's collection of prose entitled One Hour After Midnight in 1898 (although it is dated 1899). Neither work was a commercial success. In two years, only 54 of the 600 printed copies of Romantic Songs were sold, and One Hour After Midnight received only one printing and sold sluggishly. Furthermore, Hesse "suffered a great shock" when his mother disapproved of "Romantic Songs" on the grounds that they were too secular and even "vaguely sinful". From late 1899, Hesse worked in a distinguished antique bookshop in Basel. Through family contacts, he stayed with the intellectual families of Basel. In this environment with rich stimuli for his pursuits, he further developed spiritually and artistically. At the same time, Basel offered the solitary Hesse many opportunities for withdrawal into a private life of artistic self exploration, journeys and wanderings. In 1900, Hesse was exempted from compulsory military service due to an eye condition. This, along with nerve disorders and persistent headaches, affected him his entire life. In 1901, Hesse undertook to fulfill a long held dream and travelled for the first time to Italy. In the same year, Hesse changed jobs and began working at the antiquarium Wattenwyl in Basel. Hesse had more opportunities to release poems and small literary texts to journals. These publications now provided honorariums. His new bookstore agreed to publish his next work, Posthumous Writings and Poems of Hermann Lauscher. In 1902, his mother died after a long and painful illness. He could not bring himself to attend her funeral, stating in a letter to his father: "I think it would be better for us both that I do not come, in spite of my love for my mother". Due to the good notices that Hesse received for Lauscher, the publisher Samuel Fischer became interested in Hesse and, with the novel Peter Camenzind, which appeared first as a pre publication in 1903 and then as a regular printing by Fischer in 1904, came a breakthrough: from now on, Hesse could make a living as a writer. The novel became popular throughout Germany. Sigmund Freud "praised Peter Camenzind as one of his favourite readings".
Констанс көлі мен Үндістанның арасында
Өзінің жазушы ретінде көріне алатынын түсінген соң, Гессе 1904 жылы Мария Бернуллиге (танымал математиктер отбасынан) үйленді, ал олардың қарым-қатынасын жақтырмаған әкесі демалыс күндері сапарда болғанда осы қадамға баруға шешім қабылдады. Жұбайлар Констанц көлінің жағасындағы Гайенхофен қаласына қоныстанды, отбасын құрып, үш ұл тәрбиеледі. Гайенхофенде ол өзінің екінші романын – 1906 жылы жарық көрген «Дөңгелектің астында» атты туындысын жазды. Содан кейін ол көбінесе әңгімелер мен өлеңдер жазды. Оның 1906-1907 жылдары жазған «Құрт» атты әңгімесі «Steppenwolf» ромасына болжам жасағандай болды. 1910 жылы жарық көрген келесі романы «Гертруда» жазу процесіндегі қиындықтарды көрсетті. Оны жазуға көп күш жұмсады, кейін оны «сәтті болмаған туынды» деп сипаттады. Гайенхофенде Гессенің буддизмге деген қызығушылығы қайта оянды. 1895 жылы Капфқа жазған «Нирвана» атты хатынан кейін Гессе өзінің шығармаларында буддалық сілтемелерді тоқтатқан еді. Алайда, 1904 жылы Артур Шопенгауэр мен оның философиялық идеяларына қайта қызығушылық туды, сондай-ақ Гессе теософияны таныстырды. Шопенгауэр мен теософия Гессенің Үндістанға деген қызығушылығын жаңартты. Гессенің «Сиддхартха» (1922) романы жарық көргенге дейін көп жылдар өтті, бірақ бұл шедевр осы жаңа ықпалдардың нәтижесінде дүниеге келді. Осы кезеңде Мариямен арадағы келіспеушіліктер күшейді, 1911 жылы Гессе Шри-Ланка мен Индонезияға ұзақ сапарға аттанды. Ол Суматра, Борнео және Бирманы да аралады, бірақ «физикалық тәжірибе оны көңілсіздікке түсірді». Оның іздеген рухани немесе діни шабыты табылмады, бірақ сапар оның әдеби шығармаларына күшті әсер етті. Гессе отанына оралғаннан кейін отбасы Бернге (1912) көшті, бірақ ортаның өзгеруі некедегі мәселелерді шеше алмады, өйткені ол 1914 жылы жазған «Росшальде» романында мойындады.
Having realised he could make a living as a writer, Hesse finally married Maria Bernoulli (of the famous family of mathematicians) in 1904, while her father, who disapproved of their relationship, was away for the weekend. The couple settled down in Gaienhofen on Lake Constance, and began a family, eventually having three sons. In Gaienhofen, he wrote his second novel, Beneath the Wheel, which was published in 1906. In the following time, he composed primarily short stories and poems. His story "The Wolf", written in 1906–07, was "quite possibly" a foreshadowing of Steppenwolf. His next novel, Gertrude, published in 1910, revealed a production crisis. He had to struggle through writing it, and he later would describe it as "a miscarriage". Gaienhofen was the place where Hesse's interest in Buddhism was re sparked. Following a letter to Kapff in 1895 entitled Nirvana, Hesse had ceased alluding to Buddhist references in his work. In 1904, however, Arthur Schopenhauer and his philosophical ideas started receiving attention again, and Hesse discovered theosophy. Schopenhauer and theosophy renewed Hesse's interest in India. Although it was many years before the publication of Hesse's Siddhartha (1922), this masterpiece was to be derived from these new influences. During this time, there also was increased dissonance between him and Maria, and in 1911 Hesse left for a long trip to Sri Lanka and Indonesia. He also visited Sumatra, Borneo, and Burma, but "the physical experience was to depress him". Any spiritual or religious inspiration that he was looking for eluded him, but the journey made a strong impression on his literary work. Following Hesse's return, the family moved to Bern (1912), but the change of environment could not solve the marriage problems, as he himself confessed in his novel Rosshalde from 1914.
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде
1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Гессе императорлық армияға ерікті болып тіркелді, себебі басқа жас авторлар майданда қаза болып жатқанда ол жылы оттың алдында бейқұлықпен отыра алмайтынын айтты. Ол жауынгерлік қызметке жарамсыз деп танылды, бірақ оған әскери тұтқындарға күтім жасау жұмысы тапсырылды. Соғысқа қатысқан елдердің көптеген ақындары мен жазушылары өзара жеккөруге толы сөздерге тез араласып кеткен кезде, Гессе, сол кездегі соғысқа деген жалпы құлшыныстан мүлдем әсер көрмегендей, «О, достар, мұндай әуен емес!» («O Freunde, nicht diese Töne!») атты мақала жазды. Бұл мақала 3 қарашада «Neue Zürcher Zeitung» газетінде жарияланды. Ол бұл мақаласында өзінің зиялы әріптестеріне ұлтшылдық ақылсыздық пен жеккөрушілікке ермеуге шақырды. Гессе былай деп жазды: «Махаббат жеккөруден күшті, түсінік ашудан артық, бейбітшілік соғыстан құнды. Осы қасиетсіз дүниежүзілік соғыс осыны есте сақтауымыз керек, бұрынғыдан да терең сезінуіміз керек». Бұл оқиғадан кейін, Гессе кейіннен айтқандай, өмірінде маңызды өзгеріс болды. Ол алғаш рет өзінің өмірінде күрделі саяси қақтығыстың ортасында қалды, неміс баспасөзі тарапынан шабуылға ұшырады, жеккөру хаттарын алды және бұрынғы достарынан алыстады. Алайда, оған досы Теодор Гейсс және 1915 жылдың тамызында Гессенің үйіне келген француз жазушысы Ромен Ролланд қолдау көрсетті. 1917 жылы Гессе Ролландқа: «Сүйіспеншілікті саяси мәселелерге қолдануға жасалған әрекет сәтсіз аяқталды», - деп жазды. Бұл дау әлі толық шешілмеген кезде, Гессенің өмірінде тағы бір ауыр жағдай туды: 1916 жылдың 8 наурызында әкесі қайтыс болды, ұлы Мартин ауыр сырқатқа шалдықты және әйелі шизофрениямен ауырды. Ол әскери қызметтен босатылып, психотерапиялық көмек алуға мәжбүр болды. Осыдан бастап Гессе психоанализбен терең қызығушылық таныта бастады, осы арқылы ол Карл Юнгпен жеке танысты және жаңа шығармашылық деңгейге көтерілді. Гессе мен Юнг кейіннен чилилік автор, дипломат және нацистік көзқарастарды ұстанған Мигель Серраномен хат алмасып жүрді. Серрано екеуімен болған қарым-қатынасын «C. G. Юнг және Герман Гессе: Екі достық туралы жазбалар» атты кітабында егжей-тегжейлі сипаттады. 1917 жылдың қыркүйек және қазан айларында үш апта ішінде Гессе «Демиан» романын жазды. Бұл роман 1919 жылы, соғыс аяқталғаннан кейін Эмиль Синклер псевдонимімен жарияланды.
At the outbreak of the First World War in 1914, Hesse registered himself as a volunteer with the Imperial Army, saying that he could not sit inactively by a warm fireplace while other young authors were dying on the front. He was found unfit for combat duty, but was assigned to service involving the care of prisoners of war. While most poets and authors of the warring countries quickly became embroiled in a tirade of mutual hate, Hesse, seemingly immune to the general war enthusiasm of the time, wrote an essay titled "O Friends, Not These Tones" ("O Freunde, nicht diese Töne"), which was published in the Neue Zürcher Zeitung, on 3 November. In this essay he appealed to his fellow intellectuals not to fall for nationalistic madness and hatred. Hesse wrote: "That love is greater than hate, understanding greater than ire, peace nobler than war, this exactly is what this unholy World War should burn into our memories, more so than ever felt before". What followed from this, Hesse later indicated, was a great turning point in his life. For the first time, he found himself in the middle of a serious political conflict, attacked by the German press, the recipient of hate mail, and distanced from old friends. However, he did receive support from his friend Theodor Heuss, and the French writer Romain Rolland, who visited Hesse in August 1915. In 1917, Hesse wrote to Rolland, "The attempt to apply love to matters political has failed". This public controversy was not yet resolved when a deeper life crisis befell Hesse with the death of his father on 8 March 1916, the serious illness of his son Martin, and his wife's schizophrenia. He was forced to leave his military service and begin receiving psychotherapy. This began for Hesse a long preoccupation with psychoanalysis, through which he came to know Carl Jung personally, and was challenged to new creative heights. Hesse and Jung both later maintained a correspondence with Chilean author, diplomat and Nazi sympathizer Miguel Serrano, who detailed his relationship with both figures in the book C. G. Jung & Hermann Hesse: A Record of Two Friendships. During a three week period in September and October 1917, Hesse penned his novel Demian, which would be published following the armistice in 1919 under the pseudonym Emil Sinclair.
Каса Камуцци
1919 жылы Гессе бейбіт өмірге оралғанда, оның некесі тарап кетті. Әйелі ауыр психозға ұшырады, бірақ одан кейін де Гессе онымен бірге болашақ көре алмады. Берндегі үйлері бөлінді, балалары пансионаттарда және туыстарда қалды, ал Гессе сәуірдің ортасында Тичиноға жалғыз көшіп кетті. Ол Минузио (Локарноға жақын) маңындағы шағын шаруашылықта тұрып, 25 сәуірден 11 мамырға дейін Соренгода болды. 11 мамырда ол Монтагнола қаласына көшіп, Каса Камуцци сияқты сарайға ұқсас ғимараттағы төрт кішкентай бөлмені жалға алды. Мұнда ол жазу жобаларын одан әрі зерттеді; сонымен қатар сурет салуға кірісті, бұл оның 1920 жылы жарық көрген "Клингсордың соңғы жазы" атты келесі маңызды әңгімесінде көрініс тапты. Бұл жаңа бастама оған қуаныш сыйлады, және Гессе кейіннен Тичинодағы алғашқы жылын "өмірімдегі ең толыққанды, ең өнімді, ең еңбекқор және ең құштар кезең" деп атады. 1922 жылы Гессенің "Сиддхартха" повесі жарық көрді, онда оның өмірінің ерте кезеңінде қалыптасқан үнді мәдениеті мен буддалық философияға деген құштарлығы бейнеленген. 1924 жылы Гессе швейцариялық жазушы Лиза Венгердің қызы және Мерет Оппенхаймнің әпкесі, әнші Рут Венгерге үйленді. Бірақ бұл неке тұрақты болған жоқ. 1923 жылы Гессе Швейцария азаматтығын алды. Оның келесі маңызды туындылары – "Кургаст" (1925) және "Нюрнберг сапары" (1927) иронияға толы автобиографиялық повестьтер болды, олар Гессенің "Степпенвольф" романының (1927) жарық көруіне дайындық жасады. Оның 50 жылдығында оның досы Хьюго Болл Гессенің алғашқы өмірбаянын жазды. Жаңа романының сәттілігінен кейін Гессе "Степпенвольфтің" жалғыздығынан қол үзді және өнер тарихшысы Нинон Долбинмен (туған аты – Ауслендер) бірге тұруға көшті. Бұл өзгеріс "Нарцисс пен Голдмунд" (1930) романында көрініс тапты.
By the time Hesse returned to civilian life in 1919, his marriage had fallen apart. His wife had a severe episode of psychosis, but, even after her recovery, Hesse saw no possible future with her. Their home in Bern was divided, their children were accommodated in boarding houses and by relatives, and Hesse resettled alone in the middle of April in Ticino. He occupied a small farmhouse near Minusio (close to Locarno), living from 25 April to 11 May in Sorengo. On 11 May, he moved to the town Montagnola and rented four small rooms in a castle like building, the Casa Camuzzi. Here, he explored his writing projects further; he began to paint, an activity reflected in his next major story, "Klingsor's Last Summer", published in 1920. This new beginning in different surroundings brought him happiness, and Hesse later called his first year in Ticino "the fullest, most prolific, most industrious and most passionate time of my life". In 1922, Hesse's novella Siddhartha appeared, which showed the love for Indian culture and Buddhist philosophy that had already developed earlier in his life. In 1924, Hesse married the singer Ruth Wenger, the daughter of the Swiss writer Lisa Wenger and aunt of Méret Oppenheim. This marriage never attained any stability, however. In 1923, Hesse was granted Swiss citizenship. His next major works, Kurgast (1925) and The Nuremberg Trip (1927), were autobiographical narratives with ironic undertones and foreshadowed Hesse's following novel, Steppenwolf, which was published in 1927. In the year of his 50th birthday, the first biography of Hesse appeared, written by his friend Hugo Ball. Shortly after his new successful novel, he turned away from the solitude of Steppenwolf and started a cohabitation with art historian Ninon Dolbin, née Ausländer. This change to companionship was reflected in the novel Narcissus and Goldmund, appearing in 1930.