Ричард Леверидж: Англиялық әнші және композитор (1670-1758)
Richard Leveridge
Ричард Леверидж (1670-1758) – ағылшын басс-ғасыры және барокко музыкасының композиторы. "Үнді патшайымындағы" рөлдері, Перселлмен ынтымақтастығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын әншісі және композиторы (1670–1758)
English singer and composer (1670–1758)
Ричард Леверидж (немесе Леуэрийдж) (19 шілде 1670 – 22 наурыз 1758) – Лондон сахнасындағы ағылшын бас әншісі және барокко музыкасының композиторы, көптеген танымал әндердің авторы.
Richard Leveridge (or Leueridge) (19 July 1670 – 22 March 1758) was an English bass singer of the London stage and a composer of baroque music, including many popular songs.
Өмір
Ричард Леверидж 1670 жылы Лондонның Сент-Мартин-ин-зе-Филдс приходында дүниеге келді. 1695 жылы Кристофер Рич басқаратын Дрюри-Лейндегі «United Company» компаниясының жетекші басс әншісі болды. Оның алғашқы маңызды рөлі Генри Перселлдің «Индия патшайымы» операсындағы сиқыршы Исмерон болды, онда «Ей, екі жүз жүз құдайлар» ариясы орындалды. Перселл өзі компанияға адал болды, ал Леверидж бірнеше ай бойы онымен тығыз жұмыс істеді. «Тұраңдар, жер асты желдері» («Arise, ye subterranean winds») музыкасы (Перселлге жатқызылған) «Тұман» операсы үшін жазылған. Перселлдің қайтысынан кейін ол композиторлар Дэниел Перселл және Джеремиа Кларкпен жұмысын жалғастырды және Кларктың Дрюри-Лейндегі Перселлдің қайтысына арналған Одасында басты рөлді орындады. Леверидж өзі де композитор болды, ал 1699 жылдың ақпан айында олар үш еуі Моттеустің Флетчердің «Арал принцессасы» пьесасын бейімдеуіне музыка жазды, онда Леверидждің орындауы, әсіресе «Enthusiastick Song» тыңдаушылардың үлкен құлшынысын тудырды. 1697 мен 1728 жылдар аралығында Леверидж өзінің әндерінің томдарын жариялады, сондай-ақ оның көптеген жеке туындылары, соның ішінде танымал театр әндері, оның мансабы бойында жеке басылған ноталар түрінде пайда болды. Дублинде болғаннан кейін ол 1702 жылы Лондонға «Арал ханшайымын» қайта қою және «М. Леверидждің жаңадан жазған вокалдық және аспаптық музыкасымен» деп жарнамаланған «Макбет» пьесасының жаңа қойылымы үшін оралды. Ол осы шығармада Геккат рөлін шамамен 50 жыл бойы орындады, ал музыка оның қайтысынан кейін бір ғасырдан астам уақыт бойы танымал болды. Леверидж Перселлдің опералары мен маскаларын қайта қоюда ән айтуды жалғастырды, 1703–08 жылдары Дрюри-Лейнде «Әулие патшайымы», «Афинаның Тимоны», «Амфитрион», «Жазаланған еркек», «Тұман», «Артур патшасы», «Индия патшайымы» және «Эдип» пьесалары қойылды. Ол 1705 жылдан бастап итальяндық үлгідегі операны енгізуге де қатысты, «Арсиноэ» (1705), «Камилла» (1706), «Розамонда» (1707), «Томирис» (1707) және «Сүйіспеншілік жеңісі» (1708) операларында өнер көрсетті. Кейбір қойылымдарда ағылшын және итальяндық әншілер бірге өнер көрсетті (екі тілде орындау), бірақ мода толыққанды итальяндық болған кезде Леверидж басс рөлінде итальяндық бассо Джузеппе Мария Боскимен алмастырылды. Содан кейін ол 1713–1714 жылдары Гендельмен қысқа уақытқа араласты, «Il pastor fido» және «Teseo» пьесаларының алғашқы қойылымдарында ойнады және «Ринальдо» пьесасының қайта қойылымында Аргантес рөлін сомдады. Осы кезеңде ол 1708 жылдан 1712 жылға дейін және 1714–17 маусымдарында Лондонда болған Николинимен бірге ән шырқады. Кейін, 1731 жылы, ол «Акис пен Галатея» қойылымында Полифема рөлін («O вишенкадан гөрі қызыл» ариясымен) орындағаны белгілі. 1714 жылы ол Линкольн Инн Филдс қаласындағы жаңа театрға жұмыс істеуге көшті, оны кәсіпкер Джон Рич басқарды. Ол өзінің мансабының көп бөлігін сол жерде өткізді, ол өзінің ағылшын репертуарына және жаңа формаға, музыкалық Afterpiece-ке оралды. Бұл жеңіл жұмыстар көбінесе комедиялық болды, ал 1716 жылы Леверидж өзінің жеке шығармасын шығарды, «Пирам мен Тисба». Италия операсының осы комедиялық пародиясы үшін ол музыка жазды, Шекспирдің «Жазғы түнгі арман» пьесасының сөздерін бейімдеп, Пирам рөлін орындады. Ол 1720–24 жылдары сахнадан тыс қалды, бұл уақытта ол Ковент-Гарденнің жанындағы Тависток көшесіндегі «Арлекин мен Пьеро» таңбасымен кофеханамен айналысты, ол 1714 жылдан 1736 жылға дейін жалға алған. Алайда Рич оны қайта шақырды, ал Леверидж 1726 жылы «Аполлон мен Дафна» пьесасында Силеннің «Қырыққан қарттық мені нашарлатады» әнімен үлкен жетістікке жетті, Иоганн Эрнст Галлиард жазған. Сол кезден бастап ол Линкольн Инн Филдс бассысының жетекшісі болды, кейін Ковент-Гарденге ауысты. Оның репертуарында оның берік және күшті дауысы пайдаланылды, ал бірнеше әндері танымал әншілерге айналды. Ол ең танымал комедиялық патриоттық балладасы «Ескі Англияның пісірілген сиыр еті» және ең бастысы Джон Гейдің «Қара көзді Сьюзан» лирикасын орындауы үшін танымал болса да, басқалары ғашықтардың шағымдары немесе тілектері, анакреонтика, аңшылық әндер (әсіресе «Төбелердегі тәтті қызғылт таңғы шұбырттар»), ертегілер, драмалық шығармалар және тағы басқалар, барлығы 150-ден астам. 1697 ж. «Жаңа әндер кітабы», 1699 ж. «Екінші әндер кітабы», 1711 ж. «Жаңа әндер кітабы» сияқты кітаптардан басқа, 1727 ж. (фронтиспессі Уильям Хогарт салған) және 1728 ж. 1727 жылғы әндердің біразы Абрахам Коулидің сөздерімен жазылған. Кейбір әндер, әрине, оның өзінің орындауы үшін жазылған, оның дауыстық ауқымын және икемділігін көрсететін рулалар мен сөз суреттері бар, ал кейбіреулерінде речитативтер немесе қысқа бөлімдерде көп дауысты жазу бар, бұл қысқа пьесалардың контекстінде драмалық құрылымды енгізеді. Леверидж денсаулығы жақсы болды және 1751 жылы зейнетке шығар алдындағы соңғы маусымдарда ғана өнер көрсетуін азайтты. Ол 87 жасында Лондонның Хай Холборн ауданындағы жатақханасында қайтыс болды.
Richard Leveridge was born in the parish of St Martin in the Fields, London, in 1670, and in 1695 became the leading bass singer in the United Company managed by Christopher Rich at Drury Lane, after the defection of several leading singers from Rich's company. His first important role of which anything is known was as the magician Ismeron in Henry Purcell's opera The Indian Queen, which included the aria "Ye twice ten hundred deities". Purcell himself remained loyal to the company, and for several months Leveridge worked closely with him. It is likely that "Arise, ye subterranean winds" in the music (attributed to Purcell) for The Tempest was written for him. After Purcell's death he continued to work with composers Daniel Purcell and Jeremiah Clarke, and took a leading part in Clarke's Ode upon the death of Mr Purcell at Drury Lane. Leveridge also composed, and in February 1699 all three provided music for Motteux's adaptation of Fletcher's The Island Princess, in which Leveridge's performance, particularly his 'Enthusiastick Song', engendered great enthusiasm among its hearers. At various times between 1697 and 1728 Leveridge published volumes of his own songs, and numerous single items including his popular theatre songs appeared as separate printed sheets throughout his career. After a spell in Dublin he returned to London in 1702 for a revival of The Island Princess and a new production of Macbeth billed as "with music Vocal and Instrumental, all new Composed by Mr Leveridge". He sang the role of Hecate in this work for nearly 50 years, and the music remained popular for more than a century after his death. Leveridge continued to sing Purcell's operas and masques in the revivals, at Drury Lane in 1703–08, of The Fairy Queen, Timon of Athens, Amphitrion, Libertine Destroyed, Tempest, King Arthur, Indian Queen, and Œdipus. He also participated in the introduction of opera in the Italian style from 1705, appearing in Arsinoë (1705), Camilla (1706), Rosamond (1707), Thomyris (1707), and Love's Triumph (1708). Some of these productions had mixed English and Italian singers (bilingual performances), but when the fashion became entirely Italian Leveridge was replaced in the bass roles by the Italian basso Giuseppe Maria Boschi. He then began a short association with Handel, in 1713 to 1714, and acted in the first performances of Il pastor fido and Teseo and played Argantes in a revival of Rinaldo. In this period he sang with Nicolini, who was in London from 1708 to 1712 and in the seasons of 1714–17. Later in his career, in 1731, he is known to have taken the role of Polypheme (who has the aria O ruddier than the cherry) in a performance of Acis and Galatea. In 1714, he moved to work at the new theatre at Lincoln's Inn Fields, managed by entrepreneur John Rich. Remaining there for most of his career, he returned to his English repertoire and a new form, the musical Afterpiece. These lightweight works were often comic, and in 1716 Leveridge produced his own afterpiece, Pyramus and Thisbe. For this comic parody of Italian opera, he wrote the music, adapting the words from Shakespeare's A Midsummer Night's Dream, and sang the role of Pyramus. He was apparently absent from the stage around 1720–24, during which time he was occupied with the coffee house in Tavistock Street near Covent Garden, at the sign of 'The Harlequin and Pierot', which he held by lease from 1714 to 1736. However Rich drew him back, and Leveridge scored a success in 1726 in Apollo and Daphne with Silenus's song Tho' envious old age seems in part to impair me, composed by Johann Ernst Galliard. From that time forth he became the leading bass at Lincoln's Inn Fields and later transferred to Covent Garden. His repertoire exploited his firm and powerful voice, and several of his songs became popular favourites. Although most renowned for his comic patriotic ballad The Roast Beef of Old England, and above all for his setting of John Gay's lyric of Black Eyed Susan, others are lover's complaints or addresses, anacreontics, hunting songs (notably The sweet rosy morning peeps over the hills), fairy songs, dramatic pieces, and the like, to the number of more than 150. In addition to A New Book of Songs 1697 and A Second Book of Songs 1699, and A New Book of Songs 1711, further volumes were printed in 1727 (with a frontispiece by William Hogarth), and 1728. A number of the 1727 songs are settings of words by Abraham Cowley. Some songs written no doubt for his own performance contain roulades and word painting, giving an impression of his vocal range and flexibility, and some have recitatives or short sections of part writing, introducing dramatic structure into the context of concise set pieces. Leveridge enjoyed good health and reduced his performances only in the last few seasons before retiring in 1751. He died aged 87 at his lodgings in High Holborn, London, in 1758.
Сипаттамалар
Сэр Джон Хокинс (1776) айтты: «Ол Николино мен Валентинимен (мүмкін, Роберто Валентини) бірдей уақытта операда өнер көрсеткенімен, ән айтуда әсемдік пен нәзіктік туралы түсінігі болмады; ол тек күш пен диапазонмен ерекшеленді». Хокинстің Левериджге қатысты пікірі әлеуметтік көзқарастармен қалыптасқан: «Дөрекі мінезді және көп іше алатын адам болғандықтан, оны кейбір адамдар жақсы серік деп санады. Оның әндері мен әңгімелерінің қызықтылығы байлықты және оған қол жеткізу жолдарын жек көруге, ішімдікпен қайғыны ұмытуға, қазіргі сәтке қуануға, ойлар мен өлімге қарсы тұруға шақырудан тұрды. Осындай қасиеттерінің арқасында Леверидж барлық клубтар мен жиналыстарда құрметті қонаққа айналды, ондағы мақсат – уайымды ұмыту болды; әлеуметтік қуанышқа үнемі үлес қосып, ол көптеген достар тапты, олардың кеңдігінен қарт жасында керемет жайлылықты сезінді». 1789 жылы Чарльз Берни оның туралы былай деп жазды: «Мен оның әр түрлі кәсіптің әуендерін және Пурселлдің бірнеше қарапайым әндерін, кейде елу жыл бұрынғы уақыттан қалған стильде орындағанын есімде сақтаймын: бірақ ол көбінесе Плутон, Нептун немесе ежелгі құдайлардың бірін бейнелегендіктен, оның келбеті мен мінезіне толық сәйкес келді. Ол ғана емес, қуанышпен ән салатын әндердің авторы және композиторы болды, сонымен қатар белгілі бір топтағы әншілер мен тыңдаушылардың ұнатуын қоздыған, Минерва мен Аполлонға қарағанда Ком мен Бахусқа құрмет көрсетуді артық көретін әндер жазды».
Sir John Hawkins (1776) remarked, "Though he had been a performer in the opera at the same time with Nicolino and Valentini" (possibly meaning Roberto Valentini) "he had no notion of grace or elegance in singing; it was all strength and compass " Hawkins's opinion of Leveridge was coloured by social perceptions: "Being a man of rather coarse manners, and able to drink a great deal, he was by some thought a good companion. The humour of his songs, and indeed of his conversation, consisted in exhortations to despise riches and the means of attaining them; to drown care by drinking; to enjoy the present hour, and to set reflection and death at defiance. With such a disposition as this, Leveridge could not fail to be a welcome visitor at all clubs and assemblies, where the avowed purpose of meeting was an oblivion of care; and being ever ready to contribute to the promotion of social mirth, he made himself many friends, from whose bounty he derived all the comforts that in an extreme old age he was capable of enjoying." In 1789 Charles Burney wrote of him: "I remember his singing Ghosts of every occupation, and several of Purcell's base songs, occasionally, in a style which forty years ago seemed antediluvian: but as he generally was the representative of Pluto, Neptune, or some ancient divinity, it corresponded perfectly with his figure and character. He was not only a celebrated singer of convivial songs, but the writer and composer of many that were in great favour with singers and hearers of a certain class, who more piously performed the rites of Comus and Bacchus, than those of Minerva and Apollo."
Портреттер
Лондонның Ұлттық портрет галереясында белгісіз суретші салған, жас Ричард Леверидждің 1710-20 жылдар шамасындағы мұнай суреті бар, ол Лондонның Гендель үйі мұражайында қойылған. Галереяда одан басқа екі суретінің көшірмелері де сақталуда: біреуі Уильям Петердің Томас Фрайдың мұнай суретінен жасаған мезотипі, екіншісі – Франс ван дер Миеннің портретінен Андреас ван дер Миеннің салған мезотипі. Екеуі де Левериджді қарт жасында көрсетеді. Томас Фрайдың түпнұсқа мұнай суретінің бірнеше нұсқасы бар, оның ішінде Уорвик қалалық кеңесінің коллекциясындағы және Табылған балалар мұражайындағы Джеральд Кок Хендель жинағындағы әйгілі үлгілері де бар.
The National Portrait Gallery, London has an oil portrait of the young Richard Leveridge, c. 1710–20, by an unknown artist, which is on display at the Handel House Museum, London. It also has copies of two other likenesses, one a mezzotint by William Pether after the oil portrait by Thomas Frye, and the other a mezzotint by Andreas van der Mijn after the portrait by Frans van der Mijn. Both show Leveridge in advanced old age. There are more versions than one of the original oil portrait by Thomas Frye, including that in the collections of Warwick Town council, and the better known example in the Gerald Coke Handel Collection at the Foundling Museum.
Жазбалар
Ричард Леверидждің туындыларының жазбаларына "Қара әрі қабірдей қараңғы", "Дайысы мен көк атқыш гүлдер ақ-көк болғанда" және "Ескі Англияның қуырылған сиыр еті" әндері кіреді.
Recordings of works by Richard Leveridge include the songs "Black and gloomy as the grave", "When daisies pied and violets blue", and "The Roast Beef of Old England".