Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сэр Джордж Бак (немесе Бук) (шамамен 1560 ж., 1622 ж. қазан) – ағылшын антиквары, тарихшы, ғалым және жазушы, Парламент мүшесі, королева Елизавета I-нің үкіметтік өкілі және Англия королі Джеймс I-нің ойын-сауық шебері. 1588 жылы испан армадасына қарсы соғыста және 1596 жылы Кадис экспедициясында қызмет етті. 1588 жылы ол Корольдік корпустың эсквайры, ал 1590 жылдары Суррейдегі Гаттон округінен Парламент мүшесі болып тағайындалды, сондай-ақ кейде королева Елизаветаның өкілі ретінде де жұмыс істеді. 1603 жылы король Джеймс I таққа отырғанда, Бак Патшалық кеңестің джентльмені болып тағайындалды және рыцарь атағын алды. 1606 жылы ол пьесаларды жариялауға лицензия беруді бастады. 1610 жылы ол Ұлыбританиядағы пьесаларды лицензиялау және бақылау, соның ішінде Шекспирдің кейінгі пьесаларын лицензиялау және дін мен саясатты бейнелеу тұрғысынан цензуралауға жауапты болды. Бактың жазбаларына «Дафнис Полистефанос: Эклог» (1605) атты өлең кіреді, бұл Джеймс I-нің патшалық ата-бабаларын мақтан тұтатын тарихи пасторлық поэма. Оның «Англияның үшінші университеті» (1615) атты трактаты Лондондағы білім беру орындарын сипаттайды. Оның маңызды прозалық еңбегі – «Король Ричард III тарихы», ол қайтыс болғанда жартылай дайын күйде қалды. Оның шөбересі оны кеңінен өңдеп, 1646 жылы өз еңбегі ретінде жариялады. Бак Ричард III патшаны қорғап, оған тағылған айыптауларды сын тұрғысынан қарастырды. Ол сонымен қатар маңызды жаңа тарихи дереккөздерді, әсіресе Кройленд жылнамасын және Ричардтың тәжге отыруын негіздеген «Titulus Regius» кітабын ашты және таныстырды.
Sir George Buck (or Buc) (c. 1560October 1622) was an English antiquarian, historian, scholar and author, who served as a Member of Parliament, government envoy to Queen Elizabeth I and Master of the Revels to King James I of England. He served in the war against the Spanish Armada in 1588 and on the Cadiz expedition of 1596. He was appointed Esquire of the Body in 1588 and a Member of Parliament for Gatton, Surrey in the 1590s, also acting at times as an envoy for Queen Elizabeth. In 1603, on the accession to the throne of King James I, Buck was made a Gentleman of the Privy Chamber and knighted. In 1606, he began to license plays for publication. In 1610, he became Master of the Revels, responsible for licensing and supervising plays in Britain, including Shakespeare's later plays, and censoring them with respect to the depiction of religion and politics. Buck's writings include a verse work, Daphnis Polystephanos: An Eclog (1605), an historical pastoral poem in celebration of James I's royal ancestors. His treatise "The Third Vniversite of England" (1615) describes the educational facilities in London. His major prose work was The History of King Richard the Third, which he left in rough draft at his death. His great nephew extensively altered it and finally published it in 1646 as his own work. Buck defended King Richard III, examining critically the accusations against him. He also discovered and introduced important new historical sources, especially the Croyland Chronicle and the Titulus Regius, which justified Richard's accession to the crown.
Ерте өмір және мансап
Бак 1560 жылғы 1 қазанда Кембриджширдегі Эли қаласындағы Ыстық Тринитив шіркеуінде крещениеден өтті. Ол үлкен ұлы және, мүмкін, Элизабет Нанн (туған Петтерилл), Суффолк графтығындағы Брэндон Ферриде тұратын, және Роберт Бактың (1580 жылы қайтыс болған), шіркеу қызметкерінің төрт баласының екіншісі болған. Оның әкесінің әкесі, сэр Джон Бак, Босворт шайқасында Ричард III-ті қолдағаннан кейін өлім жазасына кесілді. Бакты жарты қарындасының күйеуі Генри Блэкстон жеке оқытты, содан кейін Чичестердегі Блэкстон мектебінде білім алды. Бак Кембридж университетінде оқыды, ал 1580 жылға қарай Лондонға заң оқуға барып, 1585 жылы Мидл Темплде бітірді. 1587 жылы Франциядан үкіметке хабарламалар жеткізді және 1588 жылы испан армадасына қарсы, сондай-ақ Роберт Деверэ, 2-ші Эссекс графы басқарған 1596 жылғы сәтті Кадис экспедициясында өзінің меценаты Лорд-адмирал Чарльз Говард Эффингемнің басшылығымен қызмет етті. Ол сонымен қатар экспедиция командирлерінің Елизавета патшайымға жіберген өкілі ретінде де жұмыс істеді. 1588 жылы ол Патшалық кеңесінің эсквайры болып тағайындалды және 1593 және 1597 жылдардағы парламентте Суррей графтығындағы Гаттон округінен парламент депутаты болды. Ол кейіннен патшайымның елшісі ретінде қызметін жалғастырып, 1601 жылы Фландрияға және 1605 жылы Испанияға дипломатиялық миссияларға қатысты.
Buck was baptised on 1 October 1560 in Holy Trinity, Ely, Cambridgeshire. He was the eldest son and probably second of the four children of Elizabeth Nunn, née Petterill, of Brandon Ferry, Suffolk, and Robert Buck (d. 1580), a church official. His great grandfather, Sir John Buck, was executed after supporting Richard III at the Battle of Bosworth Field. Buck was educated by his half sister's husband, Henry Blaxton, privately and then at Blaxton's school in Chichester. Buck attended Cambridge University, and by 1580 he had undertaken legal studies in London, finishing at the Middle Temple in 1585. He carried dispatches for the government from France in 1587 and served under his patron the Lord Admiral, Charles Howard of Effingham, against the Spanish Armada in 1588 and on the successful Cadiz expedition of 1596 led by Robert Devereux, 2nd Earl of Essex, also acting as emissary from its commanders to Queen Elizabeth. He was appointed Esquire of the Body in 1588 and was the Member of Parliament for Gatton, Surrey in the parliaments of 1593 and 1597. He continued to act as an envoy for the queen afterwards, serving on diplomatic missions to Flanders in 1601 and Spain in 1605.
Қуаныш-қуаныштың шебері
1597 жылы патшайым Бакқа Ревелс шебері лауазымын қайтаруды (лауазым бос орынға ие болғанда оған ие болу құқығын) уәделеген сияқты. Ол кезде бұл лауазымды Бактың некедегі туысы Эдмунд Тилни атқарды. Алайда драматург Джон Лайли 1585 жылдан бері патшайым Елизавета оны осы лауазымға тағайындауға үміттендіргенін сенді. Ол өзінің наразылығын ашық білдіріп, қарсылық және жалбарыныш хаттары жазды. 1603 жылы король Джеймс I таққа отырғанда Бакқа бұл мәртебе ресми түрде берілді. Джеймс I патшалыққа келгеннен кейін Бак Патша кеңесінің джентльмені болып тағайындалды және рыцарь атағын алды. Сонымен қатар, ол Линкольнширдегі тәтесінің жерін мұраға алды. 1606 жылы ол пьесаларды жариялауға лицензия беруді бастады. Ревелс шеберінің міндеті – патша сарайында, түрлі патшалық резиденцияларда немесе монархтың барған жеріндегі ойын-сауықтарды бақылау және пьесаларды қойылымға шығару алдында цензуралау болып табылды. Цензуралауда осықтан тыс сөздер, сондай-ақ дін мен саясатқа қатысты сезімтал мәселелер, әсіресе патшалық отбасының бейнеленуі қарастырылды. «Екінші қыздың трагедиясы» (1611) және «Джон ван Олден Барнавельт» (1619) атты екі қолжазба пьесаға қойған түсіндірмелерінен көрініп тұрғанындай, Бак адал және білімді, бірақ цензуралауда жұмсақ болған.
In 1597, the queen seems to have promised Buck the reversion (the right to succeed to an office when it next fell vacant) of the office of Master of the Revels. The office was held at the time by Buck's relation by marriage, Edmund Tilney. The playwright John Lyly, however, believed that since about 1585 Queen Elizabeth had led him to expect appointment to the post. He was vocal in his distress, writing letters of protest and supplication. The reversion was formally conferred on Buck in 1603, on the accession to the throne of King James I. Also upon the accession of James I, Buck was made a Gentleman of the Privy Chamber and knighted. At the same time, he inherited his aunt's lands in Lincolnshire. In 1606, he began to license plays for publication. The function of the Master of the Revels was to supervise the arrangements for entertainments presented at court, at the various royal residences or wherever the monarch was in attendance, and to censor plays before they were performed in public theatres. Censorship was exercised in matters of profanity and in sensitive issues of religion and politics, particularly the portrayal of royalty. Judging from his notes in the two manuscript play scripts that show his hand, The Second Maiden's Tragedy (1611) and John van Olden Barnavelt (1619), Buck was conscientious and learned, but gentle in his censorship.
Ғылыми еңбектері
Бак тарихшы және шағын ақыны болды. Оның негізгі өлеңдік туындысы, ΔΑΦΝΙΣ ΠΟΛΥΣΤΕΦΑΝΟΣ (Daphnis Polystephanos): An Eclog Treating of Crownes, and of Garlandes (1605) – тарихи пасторльдық поэма, король Джеймс І-нің патшалық ата-бабаларын оның тәж киюіне орай даңқтап, құрметтеу үшін жазылған. Бактың «Англияның үшінші университеті» (1615) атты трактаты Лондондағы білім беру ошақтарын, косметологиядан бастап заң және медицинаға дейін, соның ішінде геральдика, поэзия, музыка, жеңіл атлетика және драма салаларын сипаттайды, қаланың өнер, қолөнер, мәдениет, байлық және халқының алуан түрлілігін көрсетеді. Бұл, Уильям Мэтлендтің пікірінше, оған Джон Стоудан кейінгі Лондонның ертедегі тарихшысы ретінде орын берді. Оның басқа еңбектерінің ішінде «Барон» (The Baron) – ағылшын титулдары мен лауазымдарының тарихына арналған кең көлемді зерттеме, бірақ осы еңбек үшін жинаған материалдарының бір бөлігі сақталған. Оның жалғыз сақталған генеалогиялық еңбегі – «A Commentary Vpon Liber Domus DEI» қолжазбасы, Жеңімпаз Вильгельммен Англияға келген әулеттердің тарихын баяндайды. Бұрын бұл жұмыс Бактың шөбересі Джордж Бактың қолына тиіп, одан да көп зардап шеккен. Джордж Бак оны Бактың басқа да еңбектеріндей пайдаланды: түрлі меценаттарға арналған қолжазба көшірмелерін жасады, олардың көмегімен өркендеуге ұмтылды, оларды өзінің еңбегі ретінде ұсынды. Бірте-бірте ол тарихты өзгертті, оны қысқартып, оны өзінің заманында жазылғандай етіп көрсетті, Бактың білімімен және ауызша ақпарат алмасып жүрген замандастарының есімдерін жойып, дереккөздердің құжаттамасын өзгертті немесе жойды, сондай-ақ, оның көшірмешісі де абайсыздық танытты. Нәтижесінде 1646 жылы ол тарихтың түпнұсқасынан сәл кем жартысы көлеміндегі нұсқасын жариялады. Келесі жылы тағы бір басылым (көбінесе қате түрде екінші басылым деп аталады) пайда болды, бұл Бак көптеген дереккөздерін өзі ойлап тапты деген пікірге әкелді. Бұл Бактың ғалымдық беделін ғасырлар бойына құртты. Бактың тарихының түпнұсқа мәтіні 1979 жылға дейін жарияланбады; редактор Артур Кинкейд Бактың мұқият құжаттаған жүздеген дереккөздерінің барлығынан жетісін табуға қол жеткізді. Бак Ричард III-нің барлық келешектегі қорғаулары қабылдаған үлгіні қалыптастырды, дәлелдерді бейтарап бағалап, күдіктің заңдық тұрғыдан салмағы жоқ екенін көрсетті. Ол алдымен Ричардтың өмірі мен билігін қорытындылады, содан кейін оған қарсы айыптауларды талқылады, олар туралы ақпарат көздерін олардың бейтараптық себептеріне сүйене отырып сынға алды, түпнұсқалық сенімді құжаттар мен ауызша хабарламаларға сілтеме жасады. Сонымен қатар, ол Ричардтың титулының заңдылығын талқылады және оның жетістіктерін қарастырды – Генрих VII патшаның жасыруға тырысқан құжат. Уильям Камден Бактың білімін жоғары бағалап, оны «әдебиетте білімді және тарихта көп нәрсені байқап, онымен бөліскен адам» деп сипаттады.
Buck was an historian and minor poet. His main verse work, ΔΑΦΝΙΣ ΠΟΛΥΣΤΕΦΑΝΟΣ (Daphnis Polystephanos): An Eclog Treating of Crownes, and of Garlandes (1605), an historical pastoral poem, was written to glorify and celebrate King James I's royal ancestors on the occasion of his coronation. Buck's treatise "The Third Vniversite of England" (1615) describes the educational facilities in London, from cosmetology to law and medicine, including heraldry, poetry, music, athletics and drama, and enumerates the diversity of arts, crafts, culture, wealth and populace of the city. This earned him, in William Maitland's estimate, the place after John Stow as an early historian of London. Among his other works was The Baron, an extensive treatment of the history of English titles and offices, which is not extant, although some of the material he collected for it survives. His only surviving genealogical work, A Commentary Vpon Liber Domus DEI, a finished manuscript, describes the history of the families who came to England with William the Conqueror. Before that, the work had suffered more serious damage, coming into the hands of Buck's great nephew, George Buck, who used it as he did others of Buck's works: he produced manuscript copies that he dedicated to various patrons from whom he sought advancement, passing them off as his own. Gradually he altered the History, cutting it, making it look like something written in his own time, rather than earlier, by deleting names of Buck's learned contemporaries who had shared sources and viva voce information with him, and altering or deleting documentation of sources, with the details of which, also, his copyist was careless. Finally in 1646 he published a version of the History that was slightly over half the length of the original. A second issue (usually referred to erroneously as a second edition) appeared the next year, leading to the assumption that Buck invented many of his sources. This damaged Buck's scholarly reputation for centuries. The authentic text of Buck's History was not published until 1979; the editor, Arthur Kincaid, was able to find all but seven of the hundreds of sources that Buck had meticulously documented. Buck originated the pattern adopted by all later defences of Richard III, weighing the evidence impartially and pointing out that suspicion has no weight from a legal point of view. He first summarises Richard's life and reign, then discusses the accusations against him in turn, criticising sources of information about them on the basis of their reasons for bias, referring to original authoritative documents and oral reports. He also discusses the legality of Richard's title and surveys his achievements. – a document that King Henry VII tried, and almost managed, to suppress. William Camden praised Buck's scholarship, calling him "a man learned in letters and who observed much in histories and shared it with me".
Соңғы жылдары және өлімі
1613 жылдан бастап қазынашылық Бак пен оның Revels Office әріптестеріне жалақы төлеуді кешіктірді. Бак 1622 жылдың наурызына қарай Revels Master міндеттерін орындай алмады, келесі айда ақыл-есі дұрыс емес деп жарияланды және оның орнына Сэр Джон Астли тағайындалды. Ол сол жылдың қазан айында мол мүлік қалдырып қайтыс болды. Оның "жұбайының туысы Стивен Бак, сэр Джордж ақылдан айырылғаннан кейін жасалған немесе жалған өсиетті ұсынды, онда өзі мен ұлы Джорджты мұрагерлер деп көрсеткен".
The Exchequer delayed, from 1613, in paying wages to Buck and his Revels Office associates. Buck became unable to discharge his duties as Master of the Revels by March 1622, was declared insane the following month, and was succeeded in office by Sir John Astley. He died in October of that year, leaving a considerable estate. His "nephew Stephen Buck presented a will, either forged or made after Sir George became insane, designating himself and his son George the heirs".