Уильям Давенант (1606-1668) – ағылшын ақыны, драматургі. Шекспирдің ұлы болу туралы әңгімелер, Каролин және Жаңару дәуіріндегі шығармашылығы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын ақыны және драматургы (1606–1668)
English poet and playwright (1606–1668)
Сэр Уильям Дэвенант (3 наурыз 1606 күні шомылдырылды – 7 сәуір 1668), сондай-ақ D'Avenant деп те жазылады, – ағылшын ақыны және драматургы. Томас Киллигрюмен бірге Дэвенант ағылшын Ренессанс театрының сирек кездесетін тұлғаларының бірі болды, оның мансабы Каролина және Реставрация дәуірлерін қамтиды, сонымен қатар ол ағылшын азаматтық соғысына дейін де, одан кейін де, және Интеррегн кезінде де активті болды.
Sir William Davenant (baptised 3 March 1606 – 7 April 1668), also spelled D'Avenant, was an English poet and playwright. Along with Thomas Killigrew, Davenant was one of the rare figures in English Renaissance theatre whose career spanned both the Caroline and Restoration eras and who was active both before and after the English Civil War and during the Interregnum.
Ерте өмір
Давенант 1606 жылғы ақпан айының соңында Оксфордта, Джейн Шепард Давенант пен Джон Давенанттың ұлы ретінде дүниеге келген деп саналады. Джон Давенант Корольдік тавернаның (немесе Корольдік қонақүйдің) иесі және Оксфорд қаласының мэрі болған. Ол 3 наурызда крещениеден өтті, ал оның тәрбиешісі кейде Уильям Шекспир болған деседі. Тіпті ол Шекспирдің туған ұлы екені туралы да әңгімелер тарады. Бұл оқиғаны Обри Сэмюэл Батлердің Давенантқа еске салған сөзінен жазып алған:
Davenant is believed to have been born in late February, 1606 in Oxford, the son of Jane Shepherd Davenant and John Davenant, proprietor of the Crown Tavern (or Crown Inn) and Mayor of Oxford. He was baptised on 3 March, his godfather sometimes being said to have been William Shakespeare, It was even rumoured that he was the Bard's biological son as well. This story was recorded by Aubrey from a comment attributed to Davenant by Samuel Butler:
Девенанттың өзінің Шекспирдің әдеби ұлы санайтыны айтылды, дәл Бен Джонсонның ізбасарлары өздерін «Беннің ұлдары» деп атағандай. Ол шамамен 1620 жылы Оксфордтың Линкольн колледжіне біршама уақытқа түсті, бірақ ешқандай ғылыми дәреже алмай, Ричмонд герцогинясының пажын болды. Сифилис оның мұрнын қатты деформациялап, Джон Гринхилл салған портретте көзге түспейтіндей зақымға әкелді. Оның бұзылған мұрны жауларының көптеген ұшқынсыз әңгімелеріне себеп болды.
It has been suggested that Davenant simply meant that he saw himself as a literary son of Shakespeare, in the same way that followers of Ben Jonson called themselves the "Sons of Ben". He attended Lincoln College, Oxford, for a while in about 1620, but left before gaining any degree, becoming a page to the Duchess of Richmond. The syphilis severely disfigured his nose, resulting in damage that is discreetly depicted in John Greenhill's portrait. His ruined nose was the subject of much ribald comment by his enemies.
Лауреат ақын және Азамат соғысы
Бен Джонсонның 1637 жылы қайтыс болуына байланысты 1638 жылы Дэвенантқа Лауреат ақын атағы берілді. Ол Англия азамат соғысында король Карл I-ді қолдады. 1641 жылы, соғыс басталмас бұрын, ол Джон Саклингпен бірге парламент тарапынан мемлекетке қарсы қылмыс жасады деп айыпталды, себебі ол Лондонды басып алу үшін әскерді пайдалануды көздеген роялистік жоспарға қатысқан болатын. Ол Францияға қашып кетті. Соғыс басталғанда король әскеріне қосылу үшін отанына оралған ол екі жылдан кейін Глостерді қоршаудан кейін король Чарльз тарапынан рыцарь атағымен марапатталды.
Following the death of Ben Jonson in 1637, Davenant was named Poet Laureate in 1638. He was a supporter of King Charles I in the English Civil War. In 1641, before the war began, he was declared guilty of high treason by parliament along with John Suckling, after he participated in the First Army Plot, a Royalist plan to use the army to occupy London. He fled to France. Returning to join the king's army when the war started, he was knighted two years later by king Charles following the siege of Gloucester.
Қалпына келтіру
1659 жылы Давенант тағы да құқықтық қиындыққа тап болды, Кромвель қайтыс болғаннан кейін Чеширдегі сэр Джордж Буттың көтерілісіне қатысқандығы үшін түрмеге қамалды. Алайда, сол жылы босатылып, тағы да Францияға кетті. Карл II таққа қайта келгенде, Давенант Англияға оралды. Қайта жаңғыру (Реставрация) Кромвельдің пуритандық ықпалынан жабылған театрлардың қайта ашылуына да себеп болды. 1660 жылы ол Томас Киллигрумен бірге қоғамдық театр өнерпаздарына патент алған екі жетекшінің бірі ретінде тіркелді, олар қоғамдық қойылымдарға монополия құрды. Ол Йорк герцогының труппасын басқарды және 1660 жылдан 1668 жылы қайтыс болғанға дейін Линкольн Инн Филдс алаңында өте табысты театрлық маусымдар ұйымдастырды. Оның ең сәтті туындыларының ішінде Шекспирдің пьесалары болды: «Гамлет», «VIII Генрих» және «Макбет», сондай-ақ Шекспирге жатпайтын пьесалар, мысалы, сэр Сэмюэл Туктың «Бес сағаттық трагедиясы» және Джон Драйденнің комедиясы «Сэр Мартин Маралл». Ол Шекспирдің «Бораны» пьесасының адаптациясын Джон Драйденмен бірге жазғаннан кейін Англияға қайтып келді, ал Драйден кейін (бірінші ресми түрде патент хатымен) Лауреат ақын болады. Ол 1668 жылдың 7 сәуірінде Лондонда қайтыс болды, соңғы пьесасы «Адам – өзінің қожайыны» алғаш рет көрсетілгеннен кейін көп ұзамай. Ол Вестминстер аббаттығындағы Ақындар бұрышында жерленген, оның қабір тасында «О, сирек Уильям Давенант!» деген жазу бар. Бен Джонсонның қабір тасындағы түпнұсқа жазу, Давенант қайтыс болған кезде-ақ алынып тасталған, «О, сирек Бен!» деп жазылған екен, Шекспир Джонсонды осылай атаған деседі. «О, сирек» сөзі латынша «orare» – дұға ету сөзімен байланысты ойын. Оның тоғыз туындысы, барлық пьесалары сияқты, өмірінде Лондонда лицензияланған немесе қойылған болса да, соңында қайтыс болғаннан кейін баспа түрінде жарияланды. Олардың бірнешеуі 1673 жылы Генри Херрингменнің «The Works of Sr William D'avenant Kt.» кітабына енгізілді, ол Давенанттың өзінің қолжазбаларынан көшірілген.
Davenant once again found himself in legal trouble in 1659, when he was imprisoned for his part in Sir George Booth's uprising in Cheshire after the death of Cromwell. He was, however, released the same year, and left once more for France. When Charles II was restored to the throne, Davenant returned to England. The Restoration also led to the re opening of theatres, which had been closed due to the influence of the puritans under Cromwell. In 1660, he is publicly recorded as being one of the two theatrical patentees, along with Thomas Killigrew, who obtained a monopoly of public theatre performances. He headed the Duke of York's Men and produced highly successful theatrical seasons at Lincoln's Inn Fields from 1660 until his death in 1668. Among his more successful productions were some Shakespeare plays, including: Hamlet, Henry VIII, and Macbeth, as well as non Shakespeare plays such as Sir Samuel Tuke's The Tragedy of Five Hours and John Dryden's comedy Sir Martin Marall. He had returned to England sometime before the initial production of his adaptation of Shakespeare's The Tempest, written with John Dryden, who would be named the next (and first officially by letters patent) Poet Laureate. He died in London on 7 April 1668, shortly after his final play, The Man's the Master, was first performed. He is buried in Poets' Corner at Westminster Abbey where the inscription on his tablet reads "O rare Sir William Davenant." It has been noted that the original inscription on Ben Jonson's tablet, which was already removed by the time Davenant died, was "O Rare Ben," which was the name Shakespeare supposedly had for Jonson. "O Rare" is a play on the Latin "orare", to pray. Nine of his works, though they were previously licensed or produced in London during his life as were all of his plays, were finally published in print posthumously. Several of these were included in The Works of Sr William D'avenant Kt., by Henry Herringman in 1673, which was copied from Davenant's own originals.
Өмірбаян
Театр деректер қорында өмірбаян. "Шекспир және миссис Давенант". AllPoetry.com сайтында толық өмірбаян.
Biography at TheatreDatabase. com
"Shakespeare and Mrs. Davenant"
Detailed biography at AllPoetry. com