Джон Маршалл Харлан: АҚШ Жоғарғы Сотының тарихындағы тұлға

Кіріспе

АҚШ Жоғарғы сотының судьясы (1955–1971)

Джон Маршалл Харлан (20 мамыр 1899 – 29 желтоқсан 1971) – 1955 жылдан 1971 жылға дейін АҚШ Жоғарғы сотының судьясы болған американдық заңгер және юрист. Харланды әдетте Джон Маршалл Харлан II деп атайды, оның 1877 жылдан 1911 жылға дейін АҚШ Жоғарғы сотында қызмет еткен әкесі Джон Маршалл Харланнан ажырату үшін. Харлан Upper Canada College және Appleby College-те, содан кейін Принстон университетінде оқыды. Родс стипендиясын жеңіп алып, Оксфордтағы Баллиол колледжінде заңды оқыды. Ол сондай-ақ Торонто аймағындағы екі пансиондық мектепте оқыды: Upper Canada College және Appleby College. 1923 жылы Англиядан оралғаннан кейін үш жыл Оксфордта юриспруденцияны оқыды. 1925–1927 жылдары Харлан Нью-Йорк оңтүстік округінің прокурорының көмекшісі болып қызмет етті, округтің «құрғақ заңға» қатысты бөлімін басқарды. 1930 жылы Харлан бұрынғы заң фирмасына оралды және бір жылдан кейін серіктес атанды. Фирмада ол аға серіктес Эмори Бакнердің бас көмекшісі болып жұмыс істеді және Бакнер Нью-Йорк оңтүстік округінің АҚШ прокуроры болып тағайындалғанда мемлекеттік қызметке кірді. «Бакнердің скауттары» – жас және ынталы АҚШ прокурорларының бірі ретінде Харлан «құрғақ заңға» қатысты істермен айналысты және прокурорлар Харлан отбасының Квебек провинциясындағы балық аулау лагеріне келген кезде ғана ішімдік ішуден бас тартты, себебі ол жерде «құрғақ заң» қолданылмады. Келесі жылдары Харлан корпоративтік құқық саласында маманданған, Randall v. Bailey сияқты корпоративтік дивидендтерді бөлуді реттейтін штаттық заңдарды түсіндірумен байланысты істермен айналысты. 1937 жылы Харлан евгениканы қолдау тобы – Pioneer Fund-тың бес негізін қалаушысының бірі болды, бұл топтың мақсаты АҚШ-қа нацистік евгеника идеяларын енгізу болған. Ол коммерциялық емес ұйымдардағы тәжірибесіне байланысты топқа шақырылған болуы мүмкін. Харлан 1954 жылға дейін Pioneer Fund кеңесінде қызмет етті, бірақ қордың жұмысына елеулі үлес қоспады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Харлан әскери міндетке ерікті түрде келді және 1943 жылдан 1945 жылға дейін АҚШ Әскери-әуе күштерінде полковник болып қызмет етті. Ол Англиядағы 8-ші әуе күштерінің операциялық талдау бөлімінің бастығы болды. Сонда ол Джон Харланмен танысты. Кейін олар үнемі кездесіп, 1928 жылдың 10 қарашасында Коннектикут штатының Фармингтон қаласында неке қиды. Ол әкесінің сағатын киеді және Жоғарғы сотқа келгенде әкесінің кабинетін жабдықтаған жиһаздарды пайдаланды. Ол Фрэнк Диллингхэмға үйленген, ол Коннектикут штатының Батыс Реддинг қаласында қайтыс болды, және олардың бес баласы болды. Еваның балаларының бірі, Амелия Ньюкомб, The Christian Science Monitor газетінің халықаралық жаңалықтар редакторы, және оның екі баласы бар: Джон Маршалл Харлан II атымен аталған Харлан және Мэтью Тревитик. Тағы бір қызы, Кейт Диллингхэм – кәсіби виолончельші және жазушы.

John Marshall Harlan (May 20, 1899 – December 29, 1971) was an American lawyer and jurist who served as an associate justice of the U. S. Supreme Court from 1955 to 1971. Harlan is usually called John Marshall Harlan II to distinguish him from his grandfather, John Marshall Harlan, who served on the U. S. Supreme Court from 1877 to 1911. Harlan was a student at Upper Canada College and Appleby College and then at Princeton University. Awarded a Rhodes Scholarship, he studied law at Balliol College, Oxford. He later attended two boarding high schools in the Toronto Area, Canada: Upper Canada College and Appleby College. He studied jurisprudence at Oxford for three years, returning from England in 1923. Between 1925 and 1927, Harlan served as Assistant United States Attorney for the Southern District of New York, heading the district's Prohibition unit. In 1930, Harlan returned to his old law firm, becoming a partner one year later. At the firm, he served as chief assistant for senior partner Emory Buckner and followed him into public service when Buckner was appointed United States Attorney for the Southern District of New York. As one of "Buckner's Boy Scouts", eager young Assistant United States Attorneys, Harlan worked on Prohibition cases, and swore off drinking except when the prosecutors visited the Harlan family fishing camp in Quebec, where Prohibition did not apply. In the following years Harlan specialized in corporate law dealing with the cases like Randall v. Bailey, concerning the interpretation of state law governing distribution of corporate dividends. In 1937, Harlan was one of five founders of a eugenics advocacy group called the Pioneer Fund, which had been formed to introduce Nazi ideas on eugenics to the United States. He had likely been invited into the group due to his expertise in non profit organizations. Harlan served on the Pioneer Fund's board until 1954. He did not play a significant role in the fund. During World War II, Harlan volunteered for military duty, serving as a colonel in the United States Army Air Forces from 1943 to 1945. He was the chief of the Operational Analysis Section of the Eighth Air Force in England. where she was introduced to John Harlan. They saw each other regularly afterwards and married on November 10, 1928, in Farmington, Connecticut. In addition to carrying his grandfather's watch, when he joined the Supreme Court he used the same furniture which had furnished his grandfather's chambers. She was married to Frank Dillingham of West Redding, Connecticut, until his death, and had five children. One of Eve's children, Amelia Newcomb, is the international news editor at The Christian Science Monitor and has two children: Harlan, named after John Marshall Harlan II, and Matthew Trevithick. Another daughter, Kate Dillingham, is a professional cellist and published author.

Екінші округ қызметі

Харлан 1954 жылдың 13 қаңтарында президент Дуайт Д. Эйзенхауэр ұсынғаннан кейін АҚШ-тың екінші округтік апелляциялық сотында судья Аугуст Нобл Хэнд қалдырған орынға тағайындалды. Харлан бұл сотты жақсы білген, себебі ол бұрын оның алдында жиі дауласып, көптеген судьялармен жақын қарым-қатынаста болған.

Жоғарғы Сот қызметі

Харлан 1955 жылғы 10 қаңтарда президент Эйзенхауэрдің ұсынысымен Роберт Х. Джексонның орнын басатын АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы болып тағайындалды. Ол 1955 жылғы 16 наурызда Сенаттың 71–11 дауысымен бекітілді және 1955 жылғы 28 наурызда қызметке кірісті. Екінші округте аз ғана уақыт болғанына қарамастан, Харлан Жоғарғы Сотта қызмет ететін кезеңде Екінші округке жауапты округ судьясы болып қала берді және осы қызметінде округтің жылдық конференциясына қатынуды ұнатты, әйелімен бірге келіп, соңғы жаңалықтарды тыңдайтын. Ол мемлекеттік мектептердегі сегрегацияны конституцияға қайшы деп жариялады. Джеймс Истленд (АҚШ Сенатының сот комитетінің төрағасы) және тағы бірнеше оңтүстік штаттарының сенаторлары оның бекітілуін кешіктірді, себебі олар (дұрыс) ол мектептердегі және азаматтық құқықтардағы сегрегацияға қарсы болады деп сенді. Жоғарғы Сотқа үміткерлердің көпшілігінен өзгеше, Харлан Сенаттың сот комитеті алдында өзінің сот көзқарастарына қатысты сұрақтарға жауап берді. Харланнан кейін Жоғарғы Сотқа үміткерлердің барлығы бекітілуге дейін сот комитетінде тексерілді. Сенат оны 1955 жылғы 17 наурызда 71–11 дауысымен бекітті. Ол 1955 жылғы 28 наурызда қызметке кірісті. Жоғарғы Сотта Харлан көбінесе Феликс Франкфуртермен бірге дауыс берді, олармен көп мәселелерде келіспейтін, соның ішінде Құқықтар туралы билльдің штаттарға қолданылуы, Әділетті сот процесі және Тең қорғау туралы шарттарда. Харлан эмоцияларын көрсетуге құлықсыз болды және ешқашан ештеңеге шағымданған емес.

Сот үкімдері

Харланның құқықтануы көбінесе консервативті деп сипатталады. Ол прецеденттерді өте маңызды деп санады, Жоғарғы Соттағы көптеген әріптестерінен гөрі stare decisis қағидасын қатаң сақтады. Харлан көптеген мәселелерді саяси жолмен шешу керек деп есептеді және сот жүйесінің рөлі шектеулі болуы тиіс деп ойлады. Ол былай деп жазды:

> Бұл шешімдер Конституция және осы соттың конституциялық функциясы туралы қазіргі қате көзқарасқа қолдау көрсетеді. Аталған пікірдің мәні мынада: елдегі кез келген ірі әлеуметтік кемшіліктердің емін конституциялық принциптерден табуға болады және басқа мемлекеттік органдар әрекет етпеген жағдайда реформаны ілгерілетуде осы сот бастама көтеруі керек. Конституция қоғамдық игілікке зиян келтіретін барлық кемшіліктерді жоюға арналған панацея емес, сондай-ақ сот органы ретінде құрылған осы сот реформалық қозғалыстардың жалпы бейіті ретінде қарастырылмауы тиіс. Ол "Manual Enterprises, Inc. v. Day" ісі бойынша көпшілік пікірін жазып, жалаңаш еркектердің суреттерінің әдепсіз емес екенін анықтады, бұл ерте гейлер қозғалысының алғашқы маңызды жеңістерінің бірі болды. Харланның консервативті көзқарастарына қарамастан, ол Вьетнам соғысына қарсы болды және судьялар Уильям О. Дуглас, Поттер Стюарт және Уильям Дж. Бреннан кішілермен бірге соттың оның заңдылығына қатысты шағымдарды қарауын талап етті, бірақ бұл әрекеттері сәтсіз аяқталды.

Тең қорғаныс туралы ереже

Жоғарғы Сот Харланның мансабының алғашқы жылдарында бірнеше маңызды тең қорғау істерін қарады. Осы істерде Харлан азаматтық құқықтарды қолдай отырып, үнемі дауыс берді – бұл оның атасымен, Плесси мен Фергюсон ісіндегі жалғыз қарсы дауыс берген әділмен ұқсас болды. Ол Куперге қарсы Арон ісінде көпшілікпен бірге дауыс берді, Арканзас штатындағы қарсылық білдірген шенеуніктерді мемлекеттік мектептерді бөліп-жарудан бас тартуға мәжбүр етті. Ол Гомиллионның Лайтфутқа қарсы ісіндегі пікірге қосылды, онда штаттар афроамерикандықтардың сайлау құқығын азайту мақсатында саяси шекараларды өзгерте алмайтыны айтылды. Сонымен қатар, ол түрлі нәсілдік некелерге тыйым салатын штат заңдарын жойған Лавингке қарсы Вирджиния ісіндегі бірауызды шешімге қосылды.

Тиісті сот процесі туралы ереже

Сот төрешісі Харлан он төртінші түзетудің Әділ сот процесі туралы бабын кеңінен түсіндіруді жақтады. Ол бұл бап тек рәсімдік кепілдіктерді ғана емес, сонымен қатар Конституция мәтінінде нақты айтылмаған, көптеген негізгі құқықтарды қорғайды деген қағиданы қолдады. (Мазмұндық Әділ сот процесіне қараңыз.) Дегенмен, судья Байрон Уайт Мурдың Ист Кливлендке қарсы ісіндегі өз келіспеушілігінде атап өткендей, "Әділ сот процесі туралы бапқа қатысты оның тәсілі судьялардың 'конституциялық кеңістікте еркін шарлауына' әкелуі мүмкін деген қандай да бір ұсынысқа судья Харланнан басқа ешкім мұнша сезімтал болған жоқ". Харланның тәсілі бойынша судьялар Әділ сот процесі саласында "тарихи білімдерге құрмет көрсету, қоғамымыздың негізгі құндылықтарын толық мойындау және федерализм мен билікті бөлу қағидаларының американдық бостандықтарды орнату мен сақтаудағы маңызды рөлін білу" арқылы шектеледі. Харлан өзінің түсіндірмесін По Уллманға қарсы істегі жиі сілтеме жасалатын келіспеушілік пікірінде баяндады, ол Коннектикут штатының контрацепция қолдануға тыйым салатын заңына наразылық білдірді. Жоғарғы сот істі техникалық негіздермен қараудан бас тартып, оны әлі даулы деп тапты. Судья Харлан бұл шешімге қарсы дауыс берді, сот істің мәнін қарастыруы керек еді деп ұсынды. Кейін ол Әділ сот процесі бабындағы "бостандық" сөзіне кең көзқарас білдірді. Ол былай деп жазды: "Бұл 'бостандық' – мүлікті алу, сөз, баспасөз және дін бостандығы, қару ұстау және алып жүру құқығы, негізсіз іздеулер мен тәркілеулерден бостандық және т.б. сияқты жеке-жеке тұрған нәрселердің тізімі емес. Бұл, жалпы алғанда, барлық маңызды, еріксіз жүктемелер мен мақсатсыз шектеулерден бостандықты қамтитын ұтымды үздіксіздік". Сол заң Грисвольд Коннектикутқа қарсы және Лоуренс Техасқа қарсы істерде қайтадан сыналып көрді. Харланның Әділ сот процесі туралы бапқа берген түсіндірмесі судья Блэктің сынына ұшырады, ол бұл бапқа "мазмұндық" компонент кіреді деген пікірді қабылдамады, бұл түсіндірмені негізсіз кең және тарихи тұрғыдан дұрыс емес деп есептеді, Блэктің Харланнан гөрі консервативті болған санаулы мәселелерінің бірі. Жоғарғы сот Харланмен келісіп, түрлі істерде мазмұндық Әділ сот процесі қағидасын қолдануды жалғастырып келеді.

Justice Harlan advocated a broad interpretation of the Fourteenth Amendment's Due Process Clause. He subscribed to the doctrine that the clause not only provided procedural guarantees, but also protected a wide range of fundamental rights, including those that were not specifically mentioned in the text of the Constitution. (See substantive due process.) However, as Justice Byron White noted in his dissenting opinion in Moore v. East Cleveland, "no one was more sensitive than Mr. Justice Harlan to any suggestion that his approach to the Due Process Clause would lead to judges 'roaming at large in the constitutional field'." Under Harlan's approach, judges would be limited in the Due Process area by "respect for the teachings of history, solid recognition of the basic values that underlie our society, and wise appreciation of the great roles that the doctrines of federalism and separation of powers have played in establishing and preserving American freedoms". Harlan set forth his interpretation in an often cited dissenting opinion to Poe v. Ullman, which involved a challenge to a Connecticut law banning the use of contraceptives. The Supreme Court dismissed the case on technical grounds, holding that the case was not ripe for adjudication. Justice Harlan dissented from the dismissal, suggesting that the Court should have considered the merits of the case. Thereafter, he indicated his support for a broad view of the due process clause's reference to "liberty". He wrote, "This 'liberty' is not a series of isolated points pricked out in terms of the taking of property; the freedom of speech, press, and religion; the right to keep and bear arms; the freedom from unreasonable searches and seizures; and so on. It is a rational continuum which, broadly speaking, includes a freedom from all substantial arbitrary impositions and purposeless restraints." The same law was challenged again in Griswold v. Connecticut. and Lawrence v. Texas. Harlan's interpretation of the Due Process Clause attracted the criticism of Justice Black, who rejected the idea that the Clause included a "substantive" component, considering this interpretation unjustifiably broad and historically unsound, one of the few issues in which Black was more conservative than Harlan. The Supreme Court has agreed with Harlan, and has continued to apply the doctrine of substantive due process in a wide variety of cases.

Құрастыру

Әділ Харлан он төртінші түзету Құқық Биллін "қоса алды" деген теорияға күшті қарсылық танытты, яғни Құқық Биллінің ережелерін штаттарға қолдануға мүмкіндік берді. Құқық Биллі бастапқыда ратификацияланғанда тек федералдық үкіметке ғана байланысты болды, бұл туралы Жоғарғы Сот 1833 жылғы Барон мен Балтимор арасындағы іс бойынша шешім қабылдады. Кейбір құқықтанушылар он төртінші түзету Құқық Биллінің барлық ережелерін штаттарға да міндетті етеді деп мәлімдеді. Алайда Харлан бұл доктринаны қабылдамады және оны Грисвольдтағы өз келісімінде "тарихи негізсіз" деп атады.

Бірінші түзету

Харлан судьясы Уоррен сотының шіркеу мен мемлекеттің ажыратылуына қатысты көптеген маңызды шешімдерін қолдады. Мысалы, ол Torcaso v. Watkins ісіндегі сот шешімін қолдады, онда штаттар мемлекеттік қызметке тағайындауда діни талаптар қоюға құқығы жоқ екені айтылды. Ол Engel v. Vitale ісіне де қосылды, онда мемлекеттік мектептерде міндетті түрде дұға оқу конституцияға қайшы деп жарияланды. Epperson v. Arkansas ісінде ол эволюция теориясын оқытуға тыйым салатын Арканзас штатының заңын жоюға дауыс берді. Көптеген жағдайларда Харлан сөз бостандығы және баспасөз бостандығы сияқты Бірінші түзету құқықтарына кең көзқараспен қарады, бірақ Бірінші түзету тек федералды үкіметке тікелей қатысты деп есептеді. Харланның пікірінше, сөз бостандығы – «бостандық пен әділдіктің негізгі қағидаларының» бірі болғандықтан, штаттарға да қолданылуға тиіс, бірақ федералды үкіметке қарағанда азырақ шектеулермен. Сонымен қатар, Харлан судьясы «әдепсіз» басылымдарды цензуралауға бағытталған федералды заңдар сөз бостандығын бұзады деп санды. Ол федералды заңның жарамдылығын растаған Жоғарғы Сот шешіміне қарамастан, мұндай пікірде болды. Харлан Конституция штаттарға әдепсіздікті цензуралауға кедергі келтірмейді деп есептеді. Ол Roth ісі бойынша өз қарсылығында былай түсіндірді: «Егер бір штаттың халқы заң шығарушы органы арқылы «Леди Чаттерлидің ғашығы» кітабының ашықтық нормаларын бұзушылық деп шешсе, қауіп көп емес, себебі көршілес штат өзінің таңдауын жасауға құқылы. Бізде біртұтас стандарт жоқ. Бірақ егер Федералды үкімет мұндай кітапқа бүкіл ел бойынша тыйым салса, еркін ойлау мен сөз бостандығына үлкен қауіп төнеді. Бір штаттың халқы Д.Х.Лоуренстің кейбір шығармаларын оқи алмайтыны, менің ойымша, ақылға қонымды немесе дұрыс болмаса да, кем дегенде, қабылданады. Бірақ АҚШ-та ешкімге мұндай мүмкіндік берілмеуі, мен үшін төзімсіз және Бірінші түзетудің мәніне де, рухына да қайшы келеді». Бұл заңға сәйкес, газеттерді жала жабу үшін сотқа шақыруда мемлекеттік органдар баспагердің «нағыз қаскөйлікпен» әрекет еткенін дәлелдеуі керек болды. Бұл қатаң талап мемлекеттік қызметкерлерге жала жабу ісінде жеңіске жетуді қиындатты. Дегенмен, ол барлық жала заңдары конституцияға қайшы екенін айтқан Хьюго Блэк және Уильям О. Дуглас судьялары сияқты алға баспады. Street v. New York ісі бойынша Харлан сот пікірін жазып, үкіметтің американдық туды қорлаған адамды жазалауға құқығы жоқ екенін мәлімдеді. 1969 жылы ол Жоғарғы Соттың «жариялауға қатысты алдын ала шектеулердің барлығын үнемі жоққа шығарып келгенін» атап өтті. 1955 жылы округтік судья болып жұмыс істеген Харлан Смит заңы бойынша АҚШ Коммунистік партиясының басшыларын (соның ішінде Элизабет Гурли Флиннді) айыптау туралы шешімді бекітті. Бұл шешім Апелляциялық сотты міндетті түрде орындауға мәжбүрлеген Жоғарғы Соттың бұрынғы шешімдеріне негізделген. Кейіннен, Жоғарғы Сот судьясы болған Харлан, Yates v. United States ісінде Коммунистік партия белсенділерінің айыпталуын конституцияға қайшы деп таныған пікір жазды. Тағы бір осындай жағдай – Watkins v. United States ісі. Харлан Cohen v. California ісіндегі көпшілік пікірін жазып, «Драфтқа қарсымын» деген жазуы бар күртеше кию Бірінші түзетумен қорғалған сөйлеу болып есептелетінін мәлімдеді. Оның пікірін конституциялық құқық сарапшысы профессор Йель Камисар сөз бостандығы туралы ең маңызды пікірлердің бірі деп сипаттады. Харлан судьясы Бірінші түзетуде бірлесу еркіндігін қорғауды қалыптастырғаны үшін мақталады. Харлан сотқа NAACP-тің мүшелік тізімдерін жариялауды талап ететін Алабама штатының заңын күшін жойған шешімін жариялады. Ол үкіметтік меншіктегі жерде демонстрация өткізген наразыларға қатысты сот шешімін де қолдады. Ол Brown v. Louisiana ісіне қарсылық білдірді, онда сот наразылық білдірушілердің қоғамдық кітапханада отыруға құқығы бар деп шешті. Сонымен қатар, ол Tinker v. Des Moines ісімен келіспеді, онда Жоғарғы Сот оқушылардың мемлекеттік мектептерде қолғап киюге құқығы бар деп шешті.

Justice Harlan supported many of the Warren Court's landmark decisions relating to the separation of church and state. For instance, he voted in favor of the Court's ruling that the states could not use religious tests as qualifications for public office in Torcaso v. Watkins. He joined in Engel v. Vitale, which declared that it was unconstitutional for states to require the recitation of official prayers in public schools. In Epperson v. Arkansas, he similarly voted to strike down an Arkansas law banning the teaching of evolution. In many cases, Harlan took a fairly broad view of First Amendment rights such as the freedom of speech and of the press, although he thought that the First Amendment applied directly only to the federal government. According to Harlan the freedom of speech was among the "fundamental principles of liberty and justice" and therefore applicable also to states, but less stringently than to the national government. Moreover, Justice Harlan believed that federal laws censoring "obscene" publications violated the free speech clause. in which the Supreme Court upheld the validity of a federal obscenity law. At the same time, Harlan did not believe that the Constitution prevented the states from censoring obscenity. He explained in his Roth dissent:

<blockquote>The danger is perhaps not great if the people of one State, through their legislature, decide that Lady Chatterley's Lover goes so far beyond the acceptable standards of candor that it will be deemed offensive and non sellable, for the State next door is still free to make its own choice. At least we do not have one uniform standard. But the dangers to free thought and expression are truly great if the Federal Government imposes a blanket ban over the Nation on such a book. The fact that the people of one State cannot read some of the works of D. H. Lawrence seems to me, if not wise or desirable, at least acceptable. But that no person in the United States should be allowed to do so seems to me to be intolerable, and violative of both the letter and spirit of the First Amendment. which required public officials suing newspapers for libel to prove that the publisher had acted with "actual malice." This stringent standard made it much more difficult for public officials to win libel cases. He did not, however, go as far as Justices Hugo Black and William O. Douglas, who suggested that all libel laws were unconstitutional. In Street v. New York, Harlan wrote the opinion of the court, ruling that the government could not punish an individual for insulting the American flag. In 1969 he noted that the Supreme Court had consistently "rejected all manner of prior restraint on publication." When Harlan was a Circuit Judge in 1955, he authorized the decision upholding the conviction of leaders of the Communist Party USA (including Elizabeth Gurley Flynn) under the Smith Act. The ruling was based on the previous Supreme Court's decisions, by which the Court of Appeals was bound. Later, when he was a Supreme Court justice, Harlan, however, wrote an opinion overturning the conviction of Communist Party activists as unconstitutional in the case of Yates v. United States. Another such case was Watkins v. United States. Harlan penned the majority opinion in Cohen v. California, holding that wearing a jacket emblazoned with the words "Fuck the Draft" was speech protected by the First Amendment. His opinion was later described by constitutional law expert Professor Yale Kamisar as one of the greatest ever written on freedom of expression. Justice Harlan is credited for establishing that the First Amendment protects the freedom of association. Justice Harlan delivered the opinion of the court, invalidating an Alabama law that required the NAACP to disclose membership lists. which controversially upheld a trespassing conviction for protesters who demonstrated on government property. He dissented from Brown v. Louisiana, in which the Court held that protesters were entitled to engage in a sit in at a public library. Likewise, he disagreed with Tinker v. Des Moines, in which the Supreme Court ruled that students had the right to wear armbands (as a form of protest) in public schools.

Қылмыстық іс жүргізу

1960 жылдары Уоррен соты қылмыстық айыпталушылардың құқықтарын кеңейтетін бірқатар шешімдер қабылдады. Кейбір жағдайларда судья Харлан қорытындымен келісті, ал көптеген басқа жағдайларда ол қарсы пікір білдірді. Харланға әдетте соттың басқа да орташа мүшелері қосылды: судьялар Поттер Стюарт, Том Кларк және Байрон Уайт. Ең бастысы, Харлан жоғарғы соттың құқық қорғау органдарының тексеру әдістерін шектеу туралы шешімдеріне қарсы болды. Мысалы, ол Эскобедо мен Иллинойс штаты арасындағы іс бойынша соттың күдіктінің адвокатымен кеңесуге қойылатын талабын полицияның қанағаттандырудан бас тартуы мүмкін емес деген шешіміне қарсылық білдірді. Харлан бұл ережені «жақсы ойластырылмаған» деп атады және ол «қылмыстық құқық қорғаудың толыққанды заңды әдістерін негізсіз шектейді» деп мәлімдеді. Ол Миранда мен Аризона штаты арасындағы іске келіспеді, онда құқық қорғау органдарынан күдіктіні сұраққа тарту алдында оның құқықтары туралы ескерту қажет етілді (Миранда ескертуін қараңыз). Ол өзінің қарсы пікірін өзінің ізашары, судья Роберт Х. Джексонның сөздерімен аяқтады: «Бұл сот конституциялық құқық ғибадатханаларына үнемі жаңа қабаттар қосып отырады, ал ғибадатханалар тым көп қабат қосылғанда құлауға бейім». Харлан Лириге қарсы АҚШ ісі бойынша көпшілік пікірін жазды, онда Марихуана салығы заңының конституцияға қайшы екені жарияланды, себебі ол өзін-өзі айыптаудан қорғайтын Бесінші түзетуге қайшы келді. Судья Харланның Кац пен АҚШ арасындағы іс бойынша келісімі үкіметтік әрекеттердің іздестіру болып табылатындығын анықтау үшін сынақ критерийлерін белгіледі. Бұл істе жоғарғы сот өтініш берушінің телефондық әңгімесін тыңдаудың төртінші түзету мағынасында іздестіру болып табылатынын және осылайша ордерді қажет ететінін анықтады. Осы тұрғыда ол судья Феликс Франкфуртердің көзқарасын бөлісті, ол Колегроу мен Грин ісінде соттарды қайта бөлудің «саяси тоғайынан» шығуға шақырды. Алайда жоғарғы сот 1960 жылдары Харланмен келіспеді. Осы шешімдер тізбегіндегі алғашқы іс Бейкер мен Карр арасындағы іс болды. Сот соттардың аудандарды дұрыс бөлу мәселелерінде құзыреті бар екенін және осылайша аудандар шекараларының жарамдылығын тексеруге құқылы екенін мәлімдеді. Алайда Харлан талапкерлер өздерінің жеке құқықтары бұзылғанын дәлелдей алмағанын айтып, келіспеді. Жоғарғы сот Конституцияның АҚШ Өкілдер палатасы «бірнеше штаттар халқы» тарапынан сайлануы керек деген талабына сүйене отырып, әр штаттың конгресс округтері халық саны бойынша шамамен тең болуы керек деп шешті. Харлан бұл шешімге қарсы күресіп, былай деп жазды: «Мен АҚШ жоғарғы сотының Өкілдер палатасының конституциялық құрамына күмән келтіретін шешім шығаратын күнді күтпедім. Бүгінгі шешімнің салдары осындай деп айту артық емес». Онда сот сайлаушылардың біліктілігі тең қорғалу туралы ережеге сәйкес тексерілуі керек деп шешті. Ол өзінің қарсы пікірінде «Сот өткен мерзімдегі қайта бөлу істеріндегідей, он төртінші түзетутің барлық тарихын және сот шешімдерінің барысын мүлдем елемеді, бұл тең қорғаныс бабының мемлекеттік сайлау мәселелеріне қолдануға арналмағанын анық көрсетеді» деп мәлімдеді. Ол дауыс беру үшін бас салығын қолдануды жарамсыз деп тану арқылы.

During the 1960s the Warren Court made a series of rulings expanding the rights of criminal defendants. In some instances, Justice Harlan concurred in the result, while in many other cases he found himself in dissent. Harlan was usually joined by the other moderate members of the Court: Justices Potter Stewart, Tom Clark, and Byron White. Most notably, Harlan dissented from Supreme Court rulings restricting interrogation techniques used by law enforcement officers. For example, he dissented from the Court's holding in Escobedo v. Illinois, that the police could not refuse to honor a suspect's request to consult with his lawyer during an interrogation. Harlan called the rule "ill conceived" and suggested that it "unjustifiably fetters perfectly legitimate methods of criminal law enforcement." He disagreed with Miranda v. Arizona, which required law enforcement officials to warn a suspect of his rights before questioning him (see Miranda warning). He closed his dissenting opinion with a quotation from his predecessor, Justice Robert H. Jackson: "This Court is forever adding new stories to the temples of constitutional law, and the temples have a way of collapsing when one story too many is added." Harlan wrote the majority opinion in Leary v. United States—a case that declared the Marijuana Tax Act unconstitutional based on the Fifth Amendment protection against self incrimination. Justice Harlan's concurrence in Katz v. United States set forth the test for determining whether government conduct constituted a search. In this case the Supreme Court held that eavesdropping on the petitioner's telephone conversation constituted a search in the meaning of the Fourth Amendment and thus required a warrant. In this regard, he shared the views of Justice Felix Frankfurter, who in Colegrove v. Green admonished the courts to stay out of the "political thicket" of reapportionment. The Supreme Court, however, disagreed with Harlan in a series of rulings during the 1960s. The first case in this line of rulings was Baker v. Carr. The Court ruled that the courts had jurisdiction over malapportionment issues and therefore were entitled to review the validity of district boundaries. Harlan, however, dissented, on the grounds that the plaintiffs failed to demonstrate that malapportionment violated their individual rights. the Supreme Court, relying on the Constitution's requirement that the United States House of Representatives be elected "by the People of the several States," ruled that congressional districts in any particular state must be approximately equal in population. Harlan vigorously dissented, writing, "I had not expected to witness the day when the Supreme Court of the United States would render a decision which casts grave doubt on the constitutionality of the composition of the House of Representatives. It is not an exaggeration to say that such is the effect of today's decision." in which the Court held that voter qualifications were subject to scrutiny under the equal protection clause. He claimed in his dissent, "the Court totally ignores, as it did in last Term's reapportionment cases all the history of the Fourteenth Amendment and the course of judicial decisions which together plainly show that the Equal Protection Clause was not intended to touch state electoral matters." invalidating the use of the poll tax as a qualification to vote.

Зейнеткерлік және өлім

Джон М. Харланның денсаулығы мансабының соңына қарай нашарлай бастады. Оның көру қабілеті 1960 жылдардың аясында нашарлай бастады. Бұл кемшілікті жасыру үшін ол материалдарды көзіне бір дюймдей жақынға алып келіп, кеңсе қызметкерлері мен әйелі оған оқып беретін. Бірде сот ұятты істі қарағанда, Харлан қынжылған күйде әйеліне "Леди Чаттерлидің ғашығын" оқытты. Президент Ричард Никсон бос қызметке Калифорния апелляциялық сотының судьясы Милдред Лиллиді ұсынуды қарастырды; Лилли Жоғарғы Сотқа үміткер болған алғашқы әйел болар еді. Бірақ Никсон Америка адвокаттар қауымдастығы Лиллинің білікті еместігін анықтағаннан кейін Лиллинің кандидатурасынан бас тартты. Одан кейін Никсон Сенат бекіткен Уильям Ренквистті (келешек Бас судья) ұсынды. 1960 жылы ол Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. Харланның кең көлемді кәсіби және Жоғарғы Сот материалдары (343 куб фуд) Принстон университетіне сыйға тартылды, онда олар Сили Г. Мадд қолжаз кітапханасында сақталады және зерттеулер үшін қолжетімді. Басқа да материалдар бірнеше кітапханаларда сақталған. Оның әйелі Этель Харлан одан бірнеше ай ғана кейін, 1972 жылдың 12 маусымында қайтыс болды. Ол өмірінің соңғы жеті жылы Альцгеймер ауруынан зардап шекті.