Уэльстің Суонси қаласындағы Лаухор тауы

Кіріспе

Лохор ( /ˈlʌxər/; Касллухур) – Уэльстің Суонси қаласында орналасқан қала. Тарихи тұрғыдан Гламорган аймағында, Лугор (Афон Ллухур) өзенінің сағасында жатыр. Қаланың Ллюхур атты қоғамдық кеңесі бар. Қала Кармартенширдегі Бинеа, Гровесенд, Говертон және Горсейнон қауымдастықтарымен шектеседі. Лохор – Горсейнонның дамыған аймағының бір бөлігі.

Этимология

Қаланың аты "Гауэрдегі ең ежелгі атау болуы мүмкін" деп аталады, оның тарихы Рим дәуіріне дейін жетеді. Ол Леукарум римдік бекінісінің атынан туындаған.

Тарих

Қалаға Римнің Леукарум бекінісінің орны кіреді, оны Римнің көмекші әскерлері 73 жылдан шамамен 320 жылға дейін басып алған. 1106 жылы Оңтүстік Уэльстің көп бөлігі Англо-нормандық лорд, Уориктің 1-ші графы Генри де Бомонтқа берілді, және ол қамал салу бағдарламасының бөлігі ретінде Лоугор қамалын Римдік қамалдың оңтүстік-шығыс бұрышына салынған, ағаш қорғаныстары бар жер жұмыстары түрінде салды. Шамамен 250 жыл бойы қамал тас ғимараттармен және қабырғалармен біртіндеп жаңартылды. Кейін қамал қирап, қазір Cadw қамқорлығындағы ескерткіш ретінде сақталған. Осы уақытта, Лоугор қамалды айналасында дамыды. Ортағасырлық шіркеу де Римдік бекініс ішінде салынды. 1885 жылы ортағасырлық негіздерде қайта салынған Санкт-Михаил шіркеуі 2021 жылы бұрынғы қызметінен алынды. Лоугор кейіннен порты ретінде өсті, бірақ Лланнелли және Бэрри Порттарының үлкен және жақсы байланысқан порттарының бәсекелестігі Лоугордың шағын теңіз қаласы болып қалуына себеп болды. Оның Лоугор сағасының тарылуындағы орналасуы оны маңызды өзен арқылы өтуге ыңғайлы етті, бастапқыда төмен суда броды және су көтерілгенде қайық арқылы өтуге болатын. 1833 жылы, өзен трафигі әлі де сағаны пайдаланған кезде, айналмалы ағаш көпір салынды. 1852 жылы теміржол келген кезде Лоугор виадугі салынды, ол Брунельдің ағаш тіректерінен салынған, сондай-ақ бастапқыда айналмалы бөлігі болған. 2013 жылы виадук болат және бетонды құрылыммен ауыстырылды. 1923 жылғы жаңа көпір өзеннің кеме қатынасы үшін жабық екенін мойындады, ал ол 1988 жылы жаңа A484 Лоугор көпірімен ауыстырылды. Лоугор сағасы және Бэрри шығанағы, құмды жағалаулары мен әлемдегі ең жоғары толқындармен, әрқашан белгілі бір тәуекелдерге толы болды. Қала 1969 жылдан бері өз құтқару станциясына ие, ол көпірге жақын орналасқан. Қазіргі құтқару қайығы 5,85 метрлік Ribcraft RIB. 20 ғасырдың басында негізгі өнеркәсіптер – сағаның екі жағалауында орналасқан үлкен қалайы және болат зауыттары болды. 1800 жылы Джон Вивиан (1750–1826), Корнуоллдың Труро қаласынан, Чидл Брассвайр компаниясына Лоугор және Пенклаудтағы мыс зауыттарының басқарушы серіктесі ретінде қосылды. Оның отбасы Суонси аймағындағы маңызды өнеркәсіпшілерге айналды, 19 ғасыр бойы Vivian & Sons атымен мыс өндіру, мыс балқыту және сауда бизнесін жүргізді. Есілдің арғы жағындағы Исбиттйде 19 ғасырдың басындағы Спитти мыс зауытының орнына 1950 жылдарға дейін жалғасқан ірі темір және қалайы табақ зауыты келді. Бұл Лоугордан көптеген ер және әйелдерді жұмысқа тартты, олар күнделікті сағаны кесіп жұмысқа баратын.

The town includes the site of the Roman fort of Leucarum, occupied by Roman Auxiliary soldiers from AD73 to around 320. In 1106 much of South Wales was assigned to an Anglo Norman lord, Henry de Beaumont, 1st Earl of Warwick, and as part of a castle building programme he built Loughor Castle, as an earthwork with timber defenses, built into the south east corner of the Roman ramparts. Over a turbulent 250 years or so the castle was progressively upgraded with stone buildings and curtain walls. The castle later fell into ruin and is now a scheduled monument in the care of Cadw. Meanwhile, Loughor developed around the castle. A medieval Church was established, also within the Roman fort. Rebuilt on the medieval foundations in 1885, St Michael's Church was deconsecrated in 2021. Loughor later grew as a port, although competition from the larger and better connected ports at Llanelli and Burry Port, meant that Loughor was always a small scale maritime town. It's position alongside the narrowing of the Loughor Estuary meant it was an important river crossing, originally as a ford at low tide and a ferry when the tide was in. A wooden swing bridge was built in 1833, when river traffic still used the estuary. The arrival of the Railway in 1852 required the building of Loughor Viaduct, built from wooden trestles by Brunel, also originally featuring a swing section. The viaduct was replaced by a steel and concrete structure in 2013. A new road bridge of 1923 acknowledged the river was now closed to shipping, and this itself was replaced by the new A484 Loughor bridge in 1988. Loughor Estuary and Burry Inlet, with vast areas of sandbanks and some of the highest tidal ranges in the world, has always had its share of risks. The town has had its own lifeboat station since 1969, situated near the road bridge. The current lifeboat is a Ribcraft 5.85m RIB. In the early 20th century the main industries were large tin and steel works, situated on both banks of the estuary. About 1800, John Vivian (1750–1826) of Truro, Cornwall, joined the Cheadle Brasswire Company as managing partner in the copper works at Loughor and Penclawdd. His family would go on to be key industrialists across the Swansea area, running copper mining, copper smelting and trading businesses, as Vivian & Sons, throughout the 19th century. At Ysbytty, on the other side of the river, the Spitty copper works of the early 19th century was succeeded by a major iron and tin plate works which continued into the 1950s. This employed large numbers of both men and women from Loughor, who would cross the estuary each day to get to work.

Құрылымы мен жайлылығы

Лугор қаласын екі аймаққа бөлуге болады, олар қазіргі сайлау округтері – Төменгі Лугор және Жоғарғы Лугор арқылы анықталады, олардың тарихы бөлек. Төменгі Лугор теңізге жақын, аласа жерде, ал Жоғарғы Лугор – биік жерде орналасқан. Лугор бастапқыда қазіргі Төменгі Лугор округіндегі Норман қамалының төңірегінде дамыды. Жоғарғы Лугор бастапқыда қазіргі Глейб-роуд аймағында жеке қоныс ретінде пайда болды және 19 ғасырдың ортасына қарай жеке қала ретінде қалыптасты. Бүгінгі күні Лугор көбінесе Суонси және Лланелли қалаларына Лугор көпірі арқылы қатынайтын тұрғындар қаласы болып табылады және көршілес Горсейнон қаласымен біріккен. Батыс Уэльс теміржол желісі Лугор өзенін Лугор виадугы арқылы қаланың батысынан кесіп өтеді. Лугор теміржол станциясы 1960 жылы жабылды. Қаланың жергілікті мектептеріне Tre Uchaf бастауыш мектебі және Casllwchwr бастауыш мектебі жатады. Tre Uchaf бастауыш мектебінің қарсы бетінде Гоуэр колледжінің бірі орналасқан. Қаланың жергілікті регби клубы – Loughor RFC.