Кіріспе
Ұлыбританияның Бірінші дүниежүзілік соғысындағы екіұшақты жердегі шабуыл/жақын қолдау ұшағы
{|Infobox aircraft type
|type = Жердегі шабуыл
|manufacturer = Sopwith
|national origin=Ұлыбритания
|designer =
|first flight = 1918 жылдың 27 сәуірі
|introduction = 1918
|retired =
|status =
|primary user = Корольдік әуе күштері
|more users =
|produced = 1918–1919
|number built = 210
|unit cost = £1,138 (ұшақ қаңқасы) £880 (қозғалтқыш) Halberstadt CL. II сияқты екі орынды неміс истребительдері, бастапқыда эскорт истребитель ретінде жобаланған, сонымен қатар жер шабуылы үшін де қолданылды, Камбредегі неміс қарсы шабуылында маңызды рөл атқарды. CL типіндегі истребительдер броньсыз болғанымен, немістер байланыс патрульдері мен жердегі шабуыл жұмыстарына арналған Junkers J. I сияқты екі орындық арнайы броньды ұшақтарды енгізді. Атыс кезіндегі жоғалтулардың көп болуы және жаңа неміс типтерінің табыстылығын көргеннен кейін, RFC Sopwith Aviation Company компаниясына түйеге жақын әуе қолдауы үшін өзгеріс енгізуді тапсырды, төмен қарай атуға арналған қарулар мен бронь орнату арқылы. "TF.1" (траенш истребитель 1) деп аталған модификацияланған "Кэмель" 1918 жылдың 15 ақпанында ұшты. Екі Льюис пулеметі 45 градус бұрышпен төмен және алға қарай оқ атуға орнатылды, ал үшінші пулемет жоғарғы қанатқа орнатылды. Төмен қарай атуға арналған қарулардың тиімділігі аз болды, оларды нысанаға алу өте қиын болды. TF.1 өндіріске енгізілген жоқ, бірақ оны сынау кезінде алынған ақпарат Salamander жобасында пайдаланылды. Sopwith Snipe-тің броньды нұсқасы ретінде жобаланған, озық броньды истребительдегі жұмыс 1918 жылдың басында басталды. Фюзеляждың алдыңғы бөлігі - 605 фунт (275 кг) салмақтағы бронь пластинасы, ұшқыш пен отын жүйесін қорғайтын ұшақ құрылымының ажырамас бөлігі, 0,315 дюймдік (8 мм) алдыңғы пластинасы, 0,433 дюймдік (11 мм) төменгі пластинасы, 0,236 дюймдік (6 мм) бүйір пластиналары және ауа аралығымен бөлінген 11 калибрлік және 6 калибрлік пластиналардан тұратын артқы бронь. Фюзеляждың артқы (қоршалмаған) бөлігі жалпы алғанда Snipe-ке ұқсас құрылымды, бірақ алдыңғы бөлігіне сәйкес келетін жалпақ қабырғалы болды. Екі қанат және артқы қанат Snipe-пен бірдей, бірақ қосымша салмақпен күресу үшін күшейтілген, ал қанаты мен руль Snipe-пен бірдей болды. Жаңа ұшақ Snipe-тегі Bentley BR2 ротациялық қозғалтқышын қолданды, ол брондалмаған кавулингпен қапталды – алдыңғы бронь пластинасы оттық қабырғаны құрады. Бастапқыда үш пулеметтен қаруландыру жоспарланған, екі Льюис пулеметі TF.1 сияқты кабинаның еденінен алдыға және төменге қарай, ал Vickers пулеметі алға қарай ату үшін. Бұл бірінші прототип аяқталғанға дейін, Snipe сияқты, кабинаның алдындағы екі синхронды Vickers пулеметінен тұратын стандартты қаруландыруға өзгертілді. Пулеметтер бір-біріне қарай бұрылып орнатылған, оң жақ пулеметі сол жақ пулеметінен бірнеше сантиметрге алға жылжытылған, оқ-дәріге көбірек орын беру үшін. Сондай-ақ, төрт жеңіл бомбаны алып жүруге болады. Бірінші прототип 1918 жылдың 27 сәуірінде Бруклендс әуеайлағында ұшу сынақтарын бастады және 9 мамырда бағалау үшін Францияға жіберілді. 19 мамырда No. 65 эскадрильясымен ұшып бара жатқанда апатқа ұшырап, ұшқыш басқа апатқа ұшыраған кезде әуеайлақты кесіп өтетін техникалық көлікке жол беруге мәжбүр болды. Саламандар жердегі шабуыл рөлінде перспективалы деп есептелсе де, олардың бүйірлік басқаруы нашар деп танылды.
|type = Ground attack
|manufacturer = Sopwith
|national origin=United Kingdom
|designer =
|first flight = 27 April 1918
|introduction = 1918
|retired =
|status =
|primary user = Royal Air Force
|more users =
|produced = 1918–1919
|number built = 210
|unit cost = £1,138 (airframe)£880 (engine) Two seat German fighters such as Halberstadt CL. II, originally designed as escort fighters, were also used for ground attack, playing an important role in the German counter offensive at Cambrai. While the CL type fighters were not armoured, the Germans also introduced more specialised heavily armoured two seat aircraft such as the Junkers J. I for contact patrol and ground attack work. As a result of the high losses sustained during strafing and after seeing the success of the new German types, the RFC instructed the Sopwith Aviation Company to modify a Camel for close air support, by fitting downward firing guns and armour. The modified Camel, known as the "TF.1" (trench fighter 1), flew on 15 February 1918. Two Lewis guns were fixed to fire downwards and forwards at an angle of 45 degrees and a third gun was mounted on the upper wing. The downward firing guns proved to be of little use, being almost impossible to aim. The TF.1 did not go into production but information gained in testing it was used for the Salamander design. Work on a more advanced armoured fighter, conceived as an armoured version of the Sopwith Snipe, began early in 1918. The forward portion of the fuselage was a 605 lb (275 kg) box of armour plate, forming an integral part of the aircraft structure, protecting the pilot and fuel system, with a 0.315 in (8 mm) front plate, a 0.433 in (11 mm) bottom plate, 0.236 in (6 mm) side plates and rear armour consisting of an 11 gauge and 6 gauge plate separated by an air gap. The rear (unarmoured) section of the fuselage was a generally similar structure to the Snipe but flat sided, to match the forepart. The two bay wings and tailplane were identical in form to those of the Snipe but were strengthened to cope with the extra weight, while the fin and rudder were identical to the Snipe. The new aircraft used the same Bentley BR2 rotary engine as the Snipe, covered by an unarmoured cowling – the foremost armour plate forming the firewall. Originally an armament of three machine guns was planned, with two Lewis guns firing forwards and downwards through the cockpit floor as in the TF.1, and a forward firing Vickers machine gun. This was changed to a conventional battery of two synchronised Vickers guns in front of the cockpit, as on the Snipe, before the first prototype was complete. The guns were staggered, with the starboard gun mounted a few inches forward of the port one to give more room for ammunition. Four light bombs could also be carried. The first prototype started flight tests at Brooklands aerodrome on 27 April 1918 and was sent to France for evaluation on 9 May. It was wrecked in a crash on 19 May while being flown by No. 65 Squadron when the pilot had to avoid a tender crossing the aerodrome responding to another crash. While the Salamander was generally considered promising in the ground attack role, lateral control was recognised as poor.
Қызмет тарихы
Өндіріс өте ірі көлемде жүзеге асыру жоспарланған. 18 маусымда Сопвитке 500 ұшаққа алғашқы тапсырыс берілді, одан кейін Уолсли Моторс, Air Navigation Co., Glendower Aircraft, Palladium Motors және Ұлттық Ұшақ Зауыты №1 компанияларына қосымша тапсырыстар жасалды. Барлығы 1400 "Саламандер" ұшағына тапсырыс берілді. Дегенмен, броньдық плиталарды өндірудегі қиындықтар өндірісті баяулатты, себебі олар қатайту процесінде деформацияға ұшырауға бейім болды. 1918 жылдың қазан айының соңына қарай RAF қызметінде бар болғаны 37 "Саламандер" болды, олардың тек екеуі ғана Францияда орналасқан. "Саламандермен" жабдықталған алғашқы эскадрилья, 157-эскадрилья, 21 қарашада 24 ұшақпен Францияға ұшып кетуге жоспарланған, ал Ұлыбританияда тағы да эскадрильялар құрылып жатты. Бітім шарты жасалғаннан кейін, арнайы жақын қолдау ұшақтарының қажеттілігі күрт азайды және 157-эскадрилья жылдам таратылды. Бітімнен кейін бірнеше ай бойы өндіріс жалғасты, кем дегенде 497 дана аяқталды. Соғыстан кейін 70 "Саламандер" ұшағына "Саламандердің" берік қанаттарының орнына "Сопвитт Снайп" қанаттары орнатылғаны анықталды, бұл ұшақты қауіпсіз емес етті. "Саламандер" 1919 жылы түрлі жасырын бояу үлгілерін сынауда қолданылды, ал кейбір "Саламандерлер" 1922 жылға дейін Мысырдың Гелиополис қаласында қолданылып келді. Бір данасы Америкаға жіберілді және 1926 жылға дейін МакКук Филдте сақталды.