Альфред Гвинн Вандербильд: Американдық көлікші және жүйрік аттардың иесі
Alfred Gwynne Vanderbilt Jr.
Альфред Вандербильт: американдық кәсіпкер, жорық аттардың иесі, Jockey Club мүшесі, Belmont және Pimlico жарыс жолдарының президенті. WWII-де батылдығымен марапатталған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық-американдық кәсіпкер және жарыс жылқысының иесі (1912–1999)
British American businessman and racehorse owner (1912–1999)
Альфред Гвинн Вандербильт-кіші (22 қыркүйек 1912 – 12 қараша 1999) – британдық болып туған, танымал Вандербильт теміржол отбасының мүшесі және американдық таза қанды жылқы жарыстарының көрнекті тұлғасы. Ол «Жокей клубының» ең жас мүшесі, Нью-Йорктегі «Белмонт» жарыс жолының және Балтимордағы «Пимлико» жарыс жолының президенті, сондай-ақ «Нью-Йорк жарыс қауымдастығының» төрағасы болды. Екінші дүниежүзілік соғыста Оңтүстік Тынық мұхитында көрсеткен батылдығы үшін марапатталды.
Alfred Gwynne Vanderbilt Jr. (September 22, 1912 – November 12, 1999) was a British born member of the prominent Vanderbilt railroad family, and a noted figure of American thoroughbred horse racing. He was the youngest ever member of The Jockey Club, president of Belmont Racetrack, New York, and Pimlico Race Course, Baltimore, and chairman of the board of the New York Racing Association. In World War II, he was decorated for bravery in the South Pacific.
Белгілі отбасы; алғашқы жылдары
Вандербильт – «РМС Лузитания» кемесі суға батқанда қаһарман ретінде қаза тапқан алғашқы Альфред Гвинн Вандербильттің ұлы болды. Оның анасы Маргарет Эмерсон (Бромо-Сельцерді ойлап тапқан Исаак Эдвард Эмерсонның қызы) Американың ең бай әйелдерінің бірі және ең ізделіссіз қонақүй иесі болды, ол елде кем дегенде жеті ірі мүлікке иелік етті. Оның әкесі Корнелиус Вандербильт II Американың ең құрметті бизнесмендерінің бірі болған, ал арғы атасы Уильям Генри Вандербильт әлемдегі ең бай адам болған. «Комодор» Корнелиус Вандербильт отбасының байлығын кеме және теміржол бизнесінде қалыптастырды, ол Нью-Йорк орталық теміржолын құрған және 1869–1871 жылдары салынған Гранд-Сентрал депосын салған, ол шамамен сол жерде орналасқан және 1913 жылы аяқталған Гранд-Сентрал терминалының алдағысы болды. 1917 жылы Нью-Йорк сурогат сотында оның әкесінің мүлкін бағалау туралы жарияланған газет мақалаларында ол әкесінің мүлкінен 2 553 204 доллар алғаны, одан табыс алатыны және оның үлесінің 25 пайызы 21, 25, 30 және 35 жасқа толғанда толыққанды иелігіне өтетіні айтылды. Альфред Гвинн Вандербильт американдық ата-анасынан Англияның Лондон қаласында дүниеге келді. Ол Сент-Пол мектебінде және Йель университетінде білім алды, онда 1935 жылғы студенттер қатарына қабылданды, бірақ бітірген жоқ. Оның анасы Маргарет Эмерсон (1884–1960) оған 21 жасқа толған күні Мэриленд штатының Глиндон қаласында 600 акр (2,4 км²) ат фермасын, Сагамор фермасы деп атады. Вандербильттер отбасы сол кезде теміржол саласындағы бұрынғы иеліктерінің көп бөлігінен бас тартқан. Альфред Г. Вандербильт Нью-Йорктегі Белмонт жарыс жолының президенті болды және Балтимордағы Пимлико жарыс жолының негізгі иесі және президенті болды. Екінші дүниежүзілік соғысқа шақырылғаннан кейін Оңтүстік Тынық мұхитында PT катерінің капитаны болды және батылдығы үшін күміс жұлдызға ие болды. 1944 жылдың 2 наурызында кіші лейтенант шеніне көтерілді. Қызметтен босатылғаннан кейін ол жарысқа қайта оралды.
Vanderbilt was a son of the first Alfred Gwynne Vanderbilt, who died a hero in the sinking of the RMS Lusitania. His mother, Margaret Emerson (daughter of the Bromo Seltzer inventor Isaac Edward Emerson), was one of America's wealthiest women and most sought after hostesses, operating at least seven large estates around the country. His grandfather, Cornelius Vanderbilt II, had been one of America's most revered businessmen; his great grandfather, William Henry Vanderbilt had been the richest man in the world. "Commodore" Cornelius Vanderbilt started the family fortune in shipping and railroads as the founder of the New York Central Railroad and builder of Grand Central Depot (built 1869–1871), the precursor to Grand Central Terminal, built on approximately the same location, and completed in 1913. Contemporary newspaper articles covering the 1917 appraisal of his father's estate in the New York Surrogate's Court report that he received $2,553,204 from his father's estate, from which he would receive the income, with 25% of his share to vest on his 21st, 25th, 30th, and 35th birthdays. Alfred Gwynne Vanderbilt Jr. was born to American parents in London, England. He was educated at St. Paul's School and at Yale, where he entered with the class of 1935, but did not graduate. His mother, Margaret Emerson (1884–1960), gave him a 600 acre (2.4 km2) horse farm in Glyndon, Maryland, called Sagamore Farm, for his 21st birthday, and it was in thoroughbred horse racing that he made his mark. The Vanderbilt family had by then given up control of most of their former railroad interests. Alfred G. Vanderbilt was President of Belmont Racetrack in New York and was the principal owner and president of Pimlico Race Course in Baltimore. When he was called into service for World War II, he captained a PT boat in the South Pacific, earning the Silver Star for bravery. He was promoted to lieutenant, junior grade on March 2, 1944. On his discharge, he returned to racing in a major way.
Толыққанды жарыстар
Вандербильт Вестчестер жарыс қауымдастығының алғашқы мүшелерінің бірі және 20 ғасырдың көп бөлігінде Америкадағы таза қанды жарыстарды дамытушы күш болды. Оның анасы Маргарет Эмерсон 1922 жылы оны алғашқы жарысына, Прекнесс Стакске алып барды. Ол жиі: «Содан кейін мен осымен әуестендім», - дейтін. 21 жасқа толған күні анасы оған Мэриленд штатының Рейстерстаун қаласында орналасқан Сагамор фермасын сыйға берді, бұл ферма оның әкесі Исаак Эмерсонға тиесілі болған, ол Бромо Зельцерді ойлап тапқан және кейін Warner Lambert болған Эмерсон Дәрі компаниясын құрған еді. Вандербильт өзінің жылқыларын өсіру және жаттықтыруын жеке бақылап отырды. Ол Пимлико жарыс алаңын сатып алды және екі рет Пимлико президенті болды, алғаш рет ол 20 жасында болды. Жылқы иесі ретінде оның алғашқы маңызды сатып алуы – Discovery болды, ол оның негізін қалаушы әкесіне айналған дәуірдің ең үздік мүгедек жылқыларының бірі еді. Вандербильт 1935 жылы Жокей клубының тарихындағы ең жас мүше болып сайланды және ақырында төрт ұлттық чемпионды жарысқа шығарды: Discovery, Next Move, Bed O' Roses және Native Dancer. 1930 жылдардың соңы мен 1940 жылдардың басында ол Балтимор маңындағы Пимлико жарыс алаңына иелік етіп, басқарды және 1938 жылы Seabiscuit пен War Admiral арасындағы танымал жарысты ұйымдастырды. Әскери-теңіз күштеріне қосылмас бұрын ол бір уақытта Белмонт паркі мен Пимликоның президенті болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Оңтүстік Тынық мұхитында PT қайығының капитаны болды және жауға қарсы көрсеткен батылдығы үшін Күміс жұлдызбен марапатталды. Содан кейін ол жарысқа оралып, 1952 жылы ең үлкен чемпионы Native Dancer-ді жолға шығарды. Native Dancer 2 жасында барлық 9 жарыста жеңіп, «Жылдың жылқысы» атағын алды. Ол 3 жасында да барлық жарыста жеңіске жетті, тек Кентукки Дербисінде ғана Кейн Хой Стаблдың Dark Star жылқысына аз айырмамен жеңіліп қалды. Алайда, Native Dancer 3 жастағы жылқылардың арасындағы чемпион атанды және 4-ші жылы тағы да «Жылдың жылқысы» атанды. Барлығы ол 22 жарыстың 21-інде жеңіске жетті, ал 1953 жылғы Кентукки Дербисіндегі жалғыз екінші орын оның мансабындағы жалғыз жеңілісі болды. Көптеген адамдар Сагамордың сұр елесін тұңғыш таза қанды тележұлдыз деп санайды, ал TV Guide оны осы дәуірдің ең танымал иконасы деп атады. Вандербильт өмір бойы жарыспен айналысып, 1971 жылдан 1975 жылға дейін Нью-Йорк жарыс қауымдастығының басқарма төрағасы болды. Нью-Йорктің «Турф Райтерс» жазушылары оны төрт рет «Жарысқа ең көп үлес қосқан адам» деп таныды және оның құрметіне осы марапатты қайта атады.
Vanderbilt was one of the original members of the Westchester Racing Association and a driving force behind thoroughbred racing in America for most of the 20th century. His mother, Margaret Emerson, took him to his first race, the Preakness Stakes, in 1922. He often said, "After that, I was hooked." On his 21st birthday, his mother gifted him Sagamore Farm, her racing operation in Reisterstown, Maryland, which had been left to her by her father, Isaac Emerson, who was the inventor of Bromo Seltzer and founder of the Emerson Drug Company, which later became Warner Lambert. Vanderbilt personally oversaw the breeding and training of his stable. He bought Pimlico Race Course and was President of Pimlico twice, the first time when he was 20. As a stable owner, his first major acquisition was Discovery, one of the great handicap horses of the age who became his foundation sire. Vanderbilt was elected to The Jockey Club as the youngest member in its history in 1935 and eventually campaigned four national champions: Discovery, Next Move, Bed O' Roses and Native Dancer. During the late 1930s and early 1940s, he owned and ran Pimlico Racetrack outside Baltimore and arranged the famous match race between Seabiscuit and War Admiral in 1938. He was President of Belmont Park and Pimlico at the same time before joining the Navy. During the Second World War, he captained a PT boat in the South Pacific and was awarded the Silver Star for bravery under fire. He then returned to racing, bringing his greatest champion, Native Dancer, to the track in 1952. Native Dancer won all 9 starts as a 2 year old and was named Horse of the Year. He won every start as a three year old too, except the Kentucky Derby, which he lost by a head to Cain Hoy Stable's Dark Star. However, Native Dancer was named 3 year old Male Champion and was Horse of the Year again in his 4th year. All told, he won 21 of 22 starts, with the single second place finish in the 1953 Kentucky Derby his only career loss. Many consider the Grey Ghost of Sagamore to have been the first Thoroughbred television star, and TV Guide ranked him as a top icon of the era". Vanderbilt continued racing throughout his life and served as chairman of the board of the New York Racing Association from 1971 to 1975. The New York Turf Writers voted him "The Man Who Did The Most for Racing" a record four times, posthumously renaming the award in his honor.
Жеке өмір
Вандербильт үш рет үйленген. Оның алғашқы некесі 1938 жылы жарыс жылқысының иесі Чарльз С. Ховардтың немересі Мануела Мерседес Хадсонмен (1920–1978) болды. 1940 жылдың желтоқсан айында олар бөлек тұра бастады. 1942 жылы ажырасудан бұрын олардың төрт баласы болды:
Vanderbilt was married three times. His first marriage was in 1938 to Manuela Mercedes Hudson (1920–1978), a niece of racehorse owner Charles S. Howard. The couple separated and began living apart in December 1940. Before their divorce in 1942, they were the parents of:
Венди Мария Вандербильт (1939–2016), суретші, Орин Леманға (1920–2008) үйленді, ол Нью-Йорк штатының саябақтар мен демалыс басқармасының ұзақ жылдар бойы қызмет еткен комиссары болды. Екінші некесі 1945 жылдың 13 қазанында Жанна Лурдес Мюрреймен (1919–2013) болды, ол Кэтрин Мюррей ди Монтеземолоның қарындасы және Томас Э. Мюррейдің немересі еді. 1956 жылы ажырасудан бұрын олардың екі баласы болды:
Wendy Maria Vanderbilt (1939–2016), an artist who married Orin Lehman (1920–2008), the long serving commissioner of the New York State Office of Parks and Recreation. His second marriage was on October 13, 1945, to Jeanne Lourdes Murray (1919–2013), a sister of Catherine Murray di Montezemolo and granddaughter of Thomas E. Murray. Before their divorce in 1956, they were the parents of:
Хайди Мюррей Вандербильт (1948–2021), 1971 жылы актерлер Рут Гордон мен Джед Харристің ұлы Джонс Харриске үйленді. 1972 жылы олардың Джек Харрис есімді ұлы дүниеге келді. Хайди 1965 жылы Гордонның «Ауқатты әйел» пьесасында Кэтрин Хоутонмен бірге Бродвейдегі дебютін жасады. Ол 72 жасқа толған күні «Шрам ережесі» атты алғашқы романын жариялады. Альфред Гвинн Вандербильт III (1949 ж.т.), 1971 жылы Элисон Кемпбелл Платтенге үйленді. Ол сценарийші Джеймс Вандербильттің әкесі. 1957 жылы ол үшінші рет Жан Харвиге (1937 ж.т.) үйленді, ол «Кудахи» ет өңдеу империясының мүсілімі еді. 1975 жылы ажырасып, қайтыс болды деп есептелді. Виктория Эмерсон Вандербильт (1959 ж.т.), Джеймс Вайсқа үйленді. Майкл Даггет Вандербильт (1967 ж.т.), Нью-Йорк штатының Саратога-Спрингс қаласында дүниеге келді. Ол 1999 жылдың 12 қарашасында Нью-Йорктегі Милл Нек қаласындағы үйінде, 87 жасқа толуына екі ай қалғанда, таңертеңгі жарыс жылқыларының жаттығуына қатысқаннан кейін қайтыс болды. Ол Нью-Йорк штатының Стейтен аралындағы Вандербильт мавзолейіне жерленді.
Heidi Murray Vanderbilt (1948–2021), who married Jones Harris (b. 1929), the son of actors Ruth Gordon and Jed Harris, in 1971. They had a son named Jack Harris in 1972. Heidi made her Broadway debut in 1965 in Gordon's A Very Rich Woman, along with Katharine Houghton. She published her first novel, The Scar Rule, on her 72nd birthday. Alfred Gwynne Vanderbilt III (b. 1949), who married Alison Campbell Platten in 1971. He is the father of screenwriter James Vanderbilt. In 1957, he married for the third time to Jean Harvey (b. 1937) of the Cudahy meat packing empire. Before their eventual divorce in 1975, and was presumed dead. Victoria Emerson Vanderbilt (b. 1959), who married James Weiss. Michael Daggett Vanderbilt (b. 1967), who was born in Saratoga Springs, New York. He died November 12, 1999, at his home in Mill Neck, New York after attending the morning racehorse workouts, two months after his 87th birthday. He was buried in the Vanderbilt Mausoleum on Staten Island, New York.
Танымал мәдениетте
1950 жылдардың басында ол NBC телеарнасының "Кім бұл сөзді айтты?" ойынының тұрақты қатысушысы болды, оған Х.В. Кальтенборн, Борис Карлофф және американдық актриса Дагмар да қатысты.
In the early 1950s, he was a regular panelist on the NBC game show Who Said That? along with H. V. Kaltenborn, Boris Karloff, and American actress Dagmar.