Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
20 ғасырдағы британдық парламент мүшесі
20th century British Labour Member of Parliament
Иан Микардо (9 шілде 1908 – 6 мамыр 1993), көбінесе Мик деп аталатын, британдық Еңбек партиясының парламент мүшесі болған. Жақтаушы социалист және сионист болған ол, төрт онжылдық бойы парламенттегі қатардағы депутат ретінде қалды. 1950–1959 және 1960–1978 жылдары Еңбек партиясының Ұлттық атқару комитетінің мүшесі, ал 1970–1971 жылдары Еңбек партиясының төрағасы болды. Сонымен қатар, 1973–1978 жылдары Еңбек партиясының Халықаралық комитетінің төрағасы қызметін атқарды. Оның немересі Барбара Тейлер (1931–2011) – баспагер, жазушы және саяси белсенді болған. Микардо оның әкесі екі жасында қайтыс болғаннан кейін оған әкесіндей болып қарады. Ол үш жасында мектепке барғанда, ағылшын тіліндегі сөздердің жетіспеуі оны күлкіге қалдырды. Оның ата-анасы идиш тілінде сөйледі. Ол Портси, Портсмут қаласындағы "Ескі Бенни" деп белгілі The Old Beneficiary School және Портсмут қаласындағы Омега көшесіндегі мектепке барды. 1919 жылы ол Портсмут қаласының 11 жастағыларға арналған емтихан тізімінде бірінші орынға шығып, Портсмут Оңтүстік грамматикалық мектебіне түсті. Он бір жасынан бастап ол сонымен қатар раввиндерді даярлайтын Ария колледжіне де қатысты. Алайда, дін қызметкерінің өмірі оған қолайлы болмады және ол Портсмут грамматикалық мектебіне ауысты. Осы кезде ол Портсмут ФК-ны жақтап, олардың барлық ойындарын жақсы білді. Бала кезінен бастап әділетсіздік пен теңсіздікке алаңдаған Микардоға жасөспірім шағында Р. Х. Тоуни мен Джордж Бернард Шоудың еңбектері әсер етті. 1920 жылдары ол Лондонның түрлі клубтары мен қоғамдарында, әсіресе еврей қауымы арасында саяси лекцияларға қатысты. Ол Еңбек партиясына және Еңбек партиясына қосылған сионистік жұмысшылар қозғалысы Поале Ционға мүше болды. Ол бұрыннан-ақ сионист болған және 1922 жылы 13 жасында Портсмут сионистік қоғамының отырысында алғашқы публицистикалық сөйлеуін жасады. Мэри де Еңбек партиясына және Поале Ционға қосылды. 1936 жылға дейін олардың екі қызы дүниеге келді. 1959 жылы Мэри жүрек талмасынан зардап шекті, бұл оның денсаулығының нашарлауына әкелді. Ол Ридингте тұрды. Микардо World Airways Ұлттық әуе байланысы бірлескен комитетінің қазынашысы болды.
Ian Mikardo (9 July 1908 – 6 May 1993), commonly known as Mik, was a British Labour Member of Parliament. An ardent socialist and a Zionist, he remained a backbencher throughout his four decades in the House of Commons. He was a member of National Executive Committee of the Labour Party in 1950–59 and 1960–78, and Chairman of the Labour Party in 1970–1971. He was also chairman of the International Committee of the Labour Party in 1973–78, His niece Barbara Tayler (1931–2011) was a publisher, writer and political activist. Mikardo became a surrogate father to her after her father died when she was two years old. When he began school aged three, his lack of English words made him the butt of jokes. His parents spoke Yiddish. He attended The Old Beneficiary School known as "The Old Benny", in Portsea, Portsmouth, and the Omega Street School in Portsmouth. In 1919, he came top in Portsmouth's pass list for the 11 plus, and went to Portsmouth Southern Grammar School for Boys. From the age of eleven he also attended Aria College, a rabbinical seminary. However the life of a cleric was not for him and he transferred to Portsmouth Grammar School. At this time he followed Portsmouth FC and he had an encyclopedic knowledge of all their matches. Concerned by injustice and inequality from boyhood, Mikardo was influenced by the works of R. H. Tawney and George Bernard Shaw in his teens. He attended political lectures at various clubs and societies in London in the 1920s, principally amongst the Jewish community. He joined both the Labour Party and Poale Zion, the Zionist workers' movement affiliated to the Labour Party. He was already a Zionist, and had given his first public speech at a meeting of the Portsmouth Zionist Society in 1922, aged 13. and Mary joined the Labour Party and Poale Zion. They had two daughters by 1936. Mary suffered a heart attack in 1959 which was progressively disabling. in Reading. He was treasurer of the World Airways Joint Committee of National Air Communications.
Парламент пен Еңбек партиясы
Соғыс аяқталғаннан кейін Редингке қоныс аударған соң, ол 1945 жылғы жалпы сайлауда жергілікті сайлау округінің Еңбек партиясынан Джеймс Каллаган мен Остин Альбуды жеңіп, кандидат ретінде таңдалды. Ол Ұлттық денсаулық сақтау жүйесі, білім беру, әлеуметтік қиындықтар, ұлттандыру немесе социализм сияқты кез келген мәселеде басқаларға шабыт беретін тұлға ретінде қарастырылды. Мик өзін таныстырғанда, өзінің жоспарларын алдын ала дайындағанын және округ мүшелерінің онымен бірге жүруге ниеттенгенін көрсетті. Оның адалдығы айқын және тартымды болды, бұл кәсіби саясаткерлер арасында сирек кездесетін қасиет еді. Микардо саяси мансабының барлық кезеңінде Еңбек партиясының сол қанатының мүшесі болды және Tribune газетіне мақалалар жазды. Соғыстан кейінгі кезеңде Фабиан қоғамы Еңбек партиясы мен әлеуметтік-демократиялық ой-пікірдің ортасында болды, ал Микардо Энтони Кросланд редакциялаған 1952 жылғы «Жаңа Фабиан эсселеріне» үлес қосты. Бұл эсселер Атли үкіметі құлағаннан кейін солшылдар арасындағы пікірталасты қайта жандандыруға көмектесті. Рой Дженкинс, Ричард Кроссман және Денис Хили де осы эсселердің авторлары болды. Микардоның сол кездегі хатшысы Джо Ричардсон (1923–94) болды, ол оның кеңсесінде жұмыс істей бастап, кейіннен өзі Парламент депутаты болды. Ол «Сол жақта қалу тобының» координаторы және Tribune тобының хатшысы болды. 1951 жылы Ричардсон Хорнси округі кеңесіне сайланды және Микардоның бизнесінде толық уақытты хатшысы және серіктесі болды, бұл бизнес Шығыс Еуропамен сауда жасаумен айналысты. 1958 жылдың ақпан айында Микардо Стивен Свинглер, Ричардсон, Гарольд Дэвис, Конни Зилякус, Уолтер Монслоу және Сидней Сильверманмен бірігіп, Ричардсон басқарған «Социализм жеңісі» (VFS) ұйымын құрды. Микардо 1959 жылы Редингтегі сайлауда жеңіліске ұшырады, бірақ 1964 жылғы жалпы сайлауда Поплар округінен жеңіп шықты, бұл оның ата-анасы алғаш қоныстанған Лондон аймағын білдірді. Округтер уақыт өте келе қайта ұйымдастырылғандықтан, ол 1974 жылдан 1983 жылға дейін Бетнал Грин және Боу, ал 1983 жылдан 1987 жылы Парламенттен зейнеткерлікке шыққанға дейін Боу және Поплар округтерін өкілдік етті. Микардо 1950–1959 және 1960–1978 жылдары Еңбек партиясының Ұлттық атқару комитетінің мүшесі болды. Ол сондай-ақ 1966–1970 жылдары ұлттандырылған өнеркәсіптер жөніндегі таңдау комитетінің төрағасы және 1970–1971 жылдары Еңбек партиясының төрағасы болды. 1973 жылдың ақпан айында Микардо алыс Шығысқа барған Еңбек партиясының ресми делегациясына қосылды, онда Джеймс Каллаган (сыртқы істер министрінің орынбасары) және Том МакНалли (халықаралық департамент хатшысы) де қатысты. 1974 жылдың 27 наурызында Микардо, Еңбек партиясының төрағасы қызметін атқарғаннан кейін, Парламенттік Еңбек партиясының төрағасы болып сайланды, партияның оң қанатынан келген Артур Боттомлиді 99–85 дауыспен жеңді. Палатаның тәжірибелі және анонимді кеңсе қызметкері: «Иан Микардо комитеттегі ең шебер саясаткер болды, біз оның бұрынғысын көрген емеспіз» деді.
After settling in Reading at the end of the war he was selected by the local Constituency Labour Party for the 1945 general election, beating James Callaghan and Austen Albu. On every topic, the National Health Service, education, social deprivation, nationalisation or socialism, he was seen as an inspiration to others. Mik, as he introduced himself, showed he had planned where he was going and the constituency members wanted to go with him. His integrity was obvious and beguiling, quite rare amongst professional politicians. Mikardo was a member of the left wing of the Labour Party throughout his political career, writing for Tribune. In the post war period, the Fabian Society was at the heart of Labour and social democratic thinking, and Mikardo contributed to the New Fabian Essays of 1952, edited by Anthony Crosland. These helped to reinvigorate the debate on the left after the fall of the Attlee government. Other contributors included Roy Jenkins, Richard Crossman and Denis Healey. Mikardo's secretary at the time was Jo Richardson (1923–94) who began her political career working for him and later became a Member of Parliament herself. She co ordinated the 'Keep Left Group' and went on to become the secretary of the Tribune Group. In 1951 Richardson was elected to Hornsey Borough Council and became the full time secretary and working partner of Mikardo in his business, which involved trade with eastern Europe. In February 1958 Mikardo joined Stephen Swingler, Richardson, Harold Davies, Konni Zilliacus, Walter Monslow and Sydney Silverman, to form Victory for Socialism (VFS), which was co ordinated by Richardson. Mikardo was defeated in his Reading seat in 1959 but won Poplar in the General Election of 1964, representing the area of London where his parents had first settled. As the constituencies were reorganised over time, he went on to represent Bethnal Green and Bow from 1974 until 1983 and the Bow and Poplar from 1983 until his retirement from Parliament in 1987. Mikardo served as a member of the National Executive Committee of the Labour Party from 1950–59 and 1960–78. He was also chairman of the Select Committee on Nationalised Industries 1966–70 and Chairman of the Labour Party 1970–71. In February 1973 Mikardo joined James Callaghan, Shadow Foreign Secretary, and Tom McNally, Secretary, International Department in an official Labour Party delegation visiting the Far East. On 27 March 1974 Mikardo, having already served as Chairman of the Labour Party, was elected chairman of the Parliamentary Labour Party, defeating a candidate from the right of the party, Arthur Bottomley, by 99–85 votes. A necessarily anonymous and discerning experienced clerk of the House of Commons remarked 'Ian Mikardo was simply the most skillful operator in committee that any of us ever saw.'
Сол жаққа және сол жаққа
1947 жылдың басында Лейборист партиясындағы "Корольдің сөзіне наразылық білдіргендердің" шағын тобы "Сол қанатта қалу" тобын құрып, сол жылы тұрақты түрде жинала бастады. Ричард Кроссман, Майкл Фут және Конни Зилякуспен бірге Микардо 1947 жылдың мамыр айында авторлары АҚШ-тың суық соғыс саясатын сынап, саясатта "Үшінші күш" құру мақсатында Еуропамен жақын қарым-қатынас орнатуға шақырған, сол аттас памфлет жариялады. Бұл ядролық қаруды жою идеясын және Еуропалық қауіпсіздік шартын жасауды қамтыды. Клемент Эттлидің Лейборист үкіметінің өкілеттігі кезеңінде "Сол қанатта қалу" тобы талқылаулар мен памфлеттер арқылы социалистік құндылықтарға негізделген нақты ұсыныстар жасауға тырысты. Топ 1951 жылдың сәуір айына дейін сақталды. Сол айдағы министрлердің отставкасынан кейін ол әлдеқайда ірі Беваниттік фракцияның бір бөлігіне айналды. "Сол қанатта қалудың" мақсаты – жаңарту және социалистік этика болды. Бұл 1960 жылдары Гарольд Уилсонның үкіметтерінде көрінді. Мұндай көзқарастар табыс саясаты және әсіресе Барбара Каслдың кәсіподақтарды реформалау туралы ұсыныстары бойынша министрлер мен кәсіподақтар арасындағы қақтығыстарға себеп болды. Екі он жыл бұрын талантты жас саясаткерлер тобы талқылаған, рационалды және этикалық қоғам туралы көзқарас олардың партиясындағы терең тамырланған көзқарастарға қайшы келді.
In early 1947 a small number of the 'King's Speech dissenters' in the Labour Party formed the 'Keep Left' group and met on a regular basis during that year. Along with Richard Crossman, Michael Foot and Konni Zilliacus, Mikardo published a pamphlet of the same name in May 1947 in which the authors criticized the United States cold war policies and urged a closer relationship with Europe in order to create a "Third Force" in politics. This included the idea of nuclear disarmament and the formation of a European Security Treaty. During the period of office of Clement Attlee's Labour government, the Keep Left group attempted, through discussion and pamphlets, to produce practical proposals informed by socialist values. The group survived until April 1951. After that month's ministerial resignations it became one element within the much larger Bevanite faction. Keep Left's concern was with modernisation and socialist ethics. This was evident in Harold Wilson's governments in the 1960s. Such sentiments contributed to ministerial conflicts with the trade unions over incomes policy and most thoroughly over Barbara Castle's proposals for trade union reform. The vision of a more rational and ethical society discussed by a group of talented young politicians two decades earlier was at odds with sentiments deeply rooted in their party.
Микардоның кемежайлар жөніндегі комитеті
Микардо доктар жөніндегі комитеті Еңбек партиясымен құрылды. Микардо оған, Англияның солтүстік-шығысындағы Генералдық, муниципалдық, қазандық жасаушылар және одақтас кәсіподақ (GMB) жетекшісі Эндрю Каннингэм, Оксфордтағы Раскин колледжінің Джон Хьюз, кейіннен Көлік және жалпы жұмысшылар одағының бас хатшысы болған Джек Джонс, портшыларға тікелей жауапты болған Майкл Монтегью, кейіннен Англия туристік кеңесінде қызмет еткен және Питер Шор депутаты бірге кірді. 1965 жылғы наурызда жарияланған баяндамада доктар индустриясының мәселелері жарияланды. Онда доктарды мемлекеттік меншікке көшіру және орталықтандыру жүйесін енгізу, сондай-ақ басқаруға жұмысшылардың басқа кез келген салаға қарағанда кеңірек қатысуын қамтамасыз ету арқылы толық қайта құру ұсынылды. 1966 жылғы Еңбек кабинеті баяндаманы қабылдады. Джордж Браун министрлердің қарсылығына қарсы күресті. Дегенмен, Лейбористік үкімет парламенттің соңғы сессиясына дейін Порттар туралы заң жобасын ұсына алмады. Қабылданған заң жобасы ұсынылған шараларды іске асырудан қашық болды. Сондай-ақ қараңыз: ARA General Belgrano: Батып кетуіне байланысты дау.
The Mikardo Committee on the docks was set up by the Labour Party. Mikardo served on it, along with Andrew Cunningham, leader of the General, Municipal, Boilermakers and Allied Trade Union (GMB) in north east England, John Hughes, of Ruskin College, Oxford, Jack Jones, later general secretary of the Transport and General Workers Union then directly responsible for dockers, Michael Montague, later of the English Tourist Board, and Peter Shore MP. A report in March 1965 exposed the problems of the docks industry. It recommended total restructuring of the docks under public ownership and with a system of decentralisation and workers' participation in management wider than for any other industry. The 1966 Labour Cabinet accepted the report. George Brown fought hard for it against ministerial resistance. However, the Labour government was unable to produce the Ports Bill until the last session of that parliament. The Bill when it came was a disappointment it was a long way short of implementing the proposals. See also: ARA General Belgrano: Controversy over the sinking
Ұлыбританияның Поал Сионы және Ұлыбритания мен Ирландияның сионисттік федерациясы
Микардо мен оның әйелі еврей мәселелеріне және Израильге көмек көрсетумен шұғылданған, олар осы елге жиі сапар шегетін. Ол Израильдің Біріккен жұмысшылар партиясы – Мапаммен жұмыс істеді және палестиналық арабтарды арсыз арандатуға қарсы болды.
Mikardo and his wife were immersed in Jewish causes and help for Israel, which they often visited. He worked with Mapam, the Israeli United Workers' Party, and abhorred gratuitous provocation of the Palestinian Arabs.
Өлім
Микардо 84 жасында 1993 жылдың 6 мамырында саркома және созылмалы обструктивті өкпе ауруымен емделу кезінде инсульттан көз жұмды. Одан кейін әйелі Мэри және қыздары Рут пен Джуди қалды. Боу ауданындағы Иан Микардо атындағы орта мектеп және Кавершем, Редингтегі Иан Микардо даңғылы оның құрметіне аталған.
Mikardo died, age 84, on 6 May 1993 from a stroke, whilst being treated for sarcoma and chronic obstructive pulmonary disease at Stepping Hill Hospital, Stockport, Cheshire. He was survived by his wife Mary and daughters Ruth and Judy. Ian Mikardo High School in Bow is named after him. Ian Mikardo Way, Caversham, Reading is named after him.