Француздық Бурбон қалпына келтіру кезеңіндегі ультрароялистер: консервативтік саяси топ, монархияны, аристократияны, католицизмді қолдады. 1815-1830 жылдар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бурбон реставрациясы Франциясындағы монархистік саяси фракция
Monarchist political faction in Bourbon Restoration France
Ультрароялистер (ұжымдық түрде – Ультралар) – 1815 жылдан 1830 жылға дейінгі Бурбон реставрациясы кезеңіндегі француз саяси фракциясы. Ультралар көбінесе жоғары қоғамның ақсүйектерінен шығып, Рим католицизмін Францияның мемлекеттік және жалғыз заңды діні, Бурбон монархиясын, дәстүрлі таптық иерархияны және санақ сайлау құқығын (привилегиялық дауыс беру құқығын) жақтады. Олар халық қалауын және буржуазияның мүдделерін, сондай-ақ олардың либералдық және демократиялық бейілімдерін қабылдамады. Рене Ремондтың «Франциядағы оңшылдар» еңбегінде анықталған тағы бір оңшыл фракция – Легитимистер 1830 жылғы шілде революциясынан кейін жеңіске жеткен Орлеанистер тарапынан осы фракциямен бірге қараланды. Орлеанистер Бурбон әулетін либералды король Луи Филипп үшін құлатты.
The Ultra royalists (, collectively Ultras) were a French political faction from 1815 to 1830 under the Bourbon Restoration. An Ultra was usually a member of the nobility of high society who strongly supported Roman Catholicism as the state and only legal religion of France, the Bourbon monarchy, traditional hierarchy between classes and census suffrage (privileged voting rights), while rejecting the political philosophy of popular will and the interests of the bourgeoisie along with their liberal and democratic tendencies. The Legitimists, another of the main right wing factions identified in René Rémond's Les Droites en France, were disparagingly classified with the Ultras after the 1830 July Revolution by the victors, the Orléanists, who deposed the Bourbon dynasty for the more liberal king Louis Philippe.
Екінші ақ террор
1815 жылы Людовик XVIII билікке оралғаннан кейін, Француз революциясының немесе Наполеон үкіметтерімен байланысы бар деген күдікпен адамдар тұтқындалды. Бірнеше жүз адам ашулы халықтың қолынан қаза тапты немесе жедел әскери соттан кейін өлім жазасына кесілді. Осы оқиғалар негізінен Францияның оңтүстігінде болды. Тарихшы Джон Баптист Вольф ультрароялистердің – көптегендері енді ғана жер аударылудан оралған – француз революциясына де, Наполеон революциясына де қарсы төңкеріс ұйымдастырғанын айтады. Миди аймағында – Прованс, Авиньон, Лангедок және тағы да көптеген жерлерде – ақ террор тым жартасқан қатыгездікпен өршіді. Француздардың патшаны тастап кетуге дайындығы, корольдік жақтастарына ұлттың сатқындарға толы деген теорияларын растады, және олар барлық мүмкіндіктерді пайдаланып, өз жауларын іздеп жойды. Үкімет араласуға күші жетпеді немесе мұндай қадамға бармады.
Following the return of Louis XVIII to power in 1815, people suspected of having ties with the governments of the French Revolution or of Napoleon suffered arrest. Several hundred were killed by angry mobs or executed after an informal summary court martial. The episodes happened primarily in the south of France. Historian John Baptist Wolf argues Ultra royalists—many of whom had just returned from exile—were staging a counter revolution against the French Revolution and also against Napoleon's revolution. Throughout the Midi — in Provence, Avignon, Languedoc, and many other places — the White Terror raged with unrelenting ferocity. The royalists found in the willingness of the French to desert the king fresh proof of their theory that the nation was honeycombed with traitors, and used every means to seek out and destroy their enemies. The government was powerless or unwilling to intervene.
Бурбондық реставрация
Бурбон реставрациясын (1814–1830) бастап, қатаң шектелген санақ сайлау құқығы 1815–1816 жылдары және 1824–1827 жылдары депутаттар палатасына ультра-роялистік көпшілікті (la Chambre introuvable) сайлады. «Патшадан да роялистік» (plus royalistes que le roi) деп танылған ультралар Людовик XVIII (1815–1824) және Карл X (1824–1830) тұсында басым саяси күш болды. Конституциялық монархия шеңберінде егеменнің билігін шектеуге қарсы болған олар, Ескі тәртіпті қайта орнатуға және Француз революциясының салдарынан туған үзілісті жоюға ниеттенді. Реставрацияның үстем идеологиясын ынтамен қолдаған ультралар либерализмге, республикашылдыққа және демократияға қарсы тұрды. Людовик XVIII революцияға қатысқан көпшілікке қабыл келетін Ескі тәртіпті қоңырқай түрде қайта орнатуды үміттенеді, ал ультралар толыққанды қайта орнату арманына берілді. Олардың билігіне, көбінесе оларға жағдай жасаған сайлау заңдары ықпал етті: бір жағынан мұрагерлік мүшелерден тұратын Лордтар палатасы, екінші жағынан шамамен 100 000 сайлаушының санақ құқығымен сайланған Депутаттар палатасы. 1815 жылы Депутаттар палатасына ультра көпшілік сайланды. Людовик XVIII оларды «Табылмайтын палата» деп атады, өйткені ол өзінен де роялистік депутаттар тобына таң қалды. Бас министрі Арман Эммануэль де Вигнеро дю Плесси, Ришелье герцогінің басшылығымен Людовик XVIII ақыры Конституциялық хартаның 14-бабын қолданып, осы аласапыран жиналысты таратуға шешім қабылдады. 1816–1820 жылдары «Либералды кезең» болды, ультралар үшін «шөл жылдары» уақыты. Содан кейін 1820 жылдың 13 ақпанында Берри герцогі әйелімен Париж опера үйінен шығып бара жатқанда республикашыл қаскөйдің пышағынан қаза тапты. Бұл оқиға ультраларды күшейтті, олар қос дауыс беру туралы заң сияқты заңдарды енгізді, бұл оларға Депутаттар палатасында одан әрі үстемдік етуге мүмкіндік берді. Басқа факторлармен қатар, Людовик XVIII денсаулығы нашарлап, ультралардың талаптарына қарсы тұру қабілетін азайтты: ол таққа отырмас бұрын граф д’Артуа (Карл X) үкіметте басымдық танытты. 1824 жылы олар тым қоңырқай деп санайтын Людовик XVIII-нің қайтысы ультралардың рухын көтеріп жіберді: олар өздерінің көшбасшысы, жаңа патша Карл X, жақын арада абсолюттік монарх болады деп күтті, ол тек Құдайға ғана жауап береді. 1825 жылдың қаңтарында Виллен үкіметі қасиетті монахтар сауытын ұрлағандарға (қасиетті нанмен немесе онсыз) өлім жазасын көздейтін «Құдайды қорлауға қарсы заңды» қабылдады. Бұл «өткен заманға тән заң» (Жан Ноэль Жаннейн) ешқашан кеңінен қолданылмады және Луи Филипп билігінің алғашқы айларында (1830–1848) жойылды. Сондай-ақ ультралар радикалдарды жазалау үшін соттар құруды және баспасөз бостандығын шектеу туралы заңдарды қабылдады.
Inaugurating the Bourbon Restoration (1814–1830), a strongly restricted census suffrage elected to the Chamber of Deputies an Ultra royalist majority (la Chambre introuvable) in 1815–1816 and again from 1824 to 1827. Known to be "more royalist than the king" (plus royalistes que le roi), the Ultras were the dominant political faction under Louis XVIII (1815–1824) and Charles X (1824–1830). Opposed to the limitation of the sovereign's power under the constitutional monarchy, they hoped to restore the Ancien Régime and annul the rupture created by the French Revolution. Passionately espousing the ruling ideology of the Restoration, the Ultras opposed liberalism, republicanism and democracy. While Louis XVIII hoped for a moderate restoration of the Ancien Régime, acceptable to the masses who had participated in the Revolution, the Ultras held rigidly to the dream of an integral restoration. Their power was due in part to electoral laws which largely favored them: on one hand a Chamber of Peers composed of hereditary members and on the other hand a Chamber of Deputies elected under a heavily restricted census suffrage of approximately 100,000 voters. In 1815, an Ultra majority was elected to the chamber of deputies. Louis XVIII dubbed them La Chambre Introuvable, "the unfindable chamber", due to his astonishment at a group of deputies more royalist than himself. Under the guidance of his chief minister the Armand Emmenuel de Vignerot du Plessis, Duc de Richelieu, Louis XVIII finally decided to dissolve this turbulent assembly, invoking Article 14 of the Constitutional Charter. There followed a "Liberal Interlude" from 1816–1820, a period of "wilderness years" for the Ultras. Then on 13February 1820, the Duke of Berry was stabbed by a republican assassin as he left the Paris Opera House with his wife and died the next day. This outrage strengthened the Ultras, who then introduced laws such as the Loi du double vote which allowed them to further dominate the Chamber of Deputies. In addition to other factors, Louis XVIII's health was in serious decline, reducing his resistance to Ultra demands: even before he came to the throne, the Comte d'Artois (Charles X) already dominated the government. The 1824 death of Louis XVIII, whom they saw as too moderate, lifted the spirits of the Ultras: they expected their leader, the new king Charles X, would soon become an absolute monarch, answerable only to God. In January 1825, Villèle's government enacted the Anti Sacrilege Act, instituting capital punishment for the theft of sacred monstrance vases (with or without consecrated hosts). This "anachronistic law" (Jean Noël Jeanneney) was never seriously applied and was repealed in the first months of Louis Philippe's reign (1830–1848). The Ultras also wanted to create courts to punish Radicals and passed laws restricting freedom of the press.
Легитимистер - ультралардың мұрагері
1830 жылғы шілде революциясы Бурбондарды көбірек либералды Орлеандық тармағымен алмастырды және ультрароялистерді өз елдеріндегі шатоларына жеке өмірге қайтарды. Дегенмен, олар кем дегенде 1877 жылғы 16 мамырдағы дағдарысқа дейін, тіпті одан да кейін де белгілі бір ықпалды сақтап қалды. Олардың көзқарастары жұмсарып, басты мақсаты Бурбон әулетін қалпына келтіру болды және 1830 жылдан бастап олар легитимистер деп танылды. Тарихшы Рене Ремонд легитимистерді француз саясатының "оңшыл топтарының" біріншісі деп атады, одан кейін орлеандықтар мен бонапартистер келеді. Оның пікірінше, қазіргі заманғы көптеген оңшыл қозғалыстар, соның ішінде Жан-Мари Ле Пеннің Ұлттық фронтының және архиепископ Марсель Лефеврдің Әулие Пий X қоғамының бір бөліктері легитимистік топтың құрамында қарастырылуы керек.
The 1830 July Revolution replaced the Bourbons with the more liberal Orléanist branch and sent the Ultras back to private life in their country chateaux. However, they retained some influence until at least the 16 May 1877 crisis and even further. Their views softened, their principal aim became the restoration of the House of Bourbon and they became known from 1830 on as Legitimists. The historian René Rémond has identified the Legitimists as the first of the "right wing families" of French politics, followed by the Orléanists and the Bonapartists. According to him, many modern far right movements, including parts of Jean Marie Le Pen's National Front and Archbishop Marcel Lefebvre's Society of St. Pius X, should be considered as parts of the Legitimist family.