Кіріспе

Mel Powell) (1923 жылғы 12 ақпан – 1998 жылғы 24 сәуір) – Пулитцер жүлдесінің иегері, американдық композитор және Калифорния өнер институтының музыка факультетінің алғашқы деканы. Ол 40 жылдан астам уақыт музыка саласында педагог ретінде жұмыс істеді, бастапқыда Маннес музыкалық колледжінде және Куинс колледжінде, кейін Йель университетінде, ал соңында CalArts-та. Оның мансабының басында джаз пианисті ретінде еңбек еткен. Оның танымал Биг-Бенд шығармаларының ішінде "Мәскеуге миссия", "Жігітім қайтып келді", "Clarinade", "The Earl" және "Bubble Bath" бар.

Ерте өмір

Мел Пауэлл 1923 жылдың 12 ақпанында Нью-Йорк қаласының Бронкс ауданында Мелвин Д. Эпштейн болып дүниеге келді. Ол төрт жасында фортепиано ойнауды бастады, Надия Райзенбергтен және басқалардан сабақ алды. Пауэлл концерттік пианист болуды армандаған, бірақ оның үлкен ағасы оны джаз пианині Тедди Уилсонның өнерімен таныстырды.

Мансап

Пауэллдің стилі свинг-пианоның тікелей алдында тұрған қадам стиліне қалыптасқан. Гудманмен жұмыс істеген жылдары жазған "Эрл" атты туындысы, сол кездің ең танымал шығармасы болып саналады. Бұл ән – Пауэллдің фортепианодағы ұстаздарының бірі, Эрл "Фатха" Хайнске арналған. Ол барабаншысыз жазылған, бұл Пауэллді орындаушылық емес, композицияға көбірек назар аударуға итермеледі. 1948 жылы ол Йель музыка мектебіне түсті, онда неміс композиторы және музыка теориясының маманы Пол Хиндемиттен сабақ алды және 1952 жылы B. M. академиялық дәрежесін алды.

Өнер салтын, мансабын өзгерту

Алғашында композицияның неоклассикалық стильдерін ұстана отырып, Пауэлл атоналдылықты, яғни ол "тондық емес" деп атаған музыканы көбірек зерттеді. Лос-Анджелес Таймс газетіне берген сұхбатында Пауэлл толық таңғалуын білдірді: "Пулитцер жүлдесімен байланысты барлық шығыс қауымдастығынан алыс, жағалауда болу мені үмітсіз кандидатқа айналдырды. Мен мұны күтпеген едім". "Музыканттың жұмысы – құрылым. Сондықтан музыкант құрылымның терең ғылымына ұмтылады. Музыканы жақыннан қарастырғанда, ол: «Не өзгерді? Қашан? Қаншаға?» – деп сұрайды. Ол логиктердің «маңызды құрылымды бөліп көрсету» тәсілдерін пайдаланатын жерде өзін жайлы сезінеді. «Менің, Милтон Бэббит, Эллиотт Картер және басқалардың музыкасы ешқашан кең танымалдылыққа ие болған жоқ. Бірақ бұрынғы ғасырлардағы «қиын» деп аталған музыка да осылай болды. Біз өз позициямызды сақтап тұрғанымызда, жауаптар жұмсара бастағанын байқадым. Қазір бұрын толығымен қабылдамаған музыкада көркемдік сұлулықты көре бастағандар бар»."