Бельгия армиясының тарихы және дамуы

Кіріспе

Бельгияның біріккен әскери күштері – Бельгияның әскери күштерінің барлығы.

Құру

Бельгия 1830 жылы Нидерландыдан бөлінген кезде бастапқыда Франция, Ұлыбритания және Пруссия шекарасын кепілдікке алған бейтарап буферлік мемлекет қымбат тұрақты әскери күштің қажеттілігін болдырмай, қолданыстағы Garde Civique (Civil Guard) жартылай штаттан тыс милициясына сүйенуі мүмкін деп күтілді. Бірақ, көп ұзамай тұрақты армияның қажеттілігі мойындалды. Қызметке шақыру таңдаулы жүйеде болды, онда адамдар алмастырушылар алып, қызметтен босатыла алатын. Іс жүзінде, әр жылғы жарамды жас шақырулылардың шамамен төрттен бірі ғана қызмет ететін, ал салмақ кедей топтардың үстіне түсетін.

Ерте тарих

Ұлттық бейтараптық саясатының бір бөлігі ретінде 19 ғасырдағы Бельгия армиясы голланд, неміс және француз шекараларына қарап тұрған бекіністерде негізінен қорғаныс күштері ретінде орналастырылды. Мобилизация жоспарлары резервтегілердің белгілі бір бағытта немесе нақты бір жауға қарсы орналасуына алдын ала дайындық жасамай, тек қана бөлімдеріне хабарлауын талап етті. Жауынгерлерді жинақтаудағы қиындықтар армияның жоспарланған 20 000 адамнан төмен болуына әкеп соқты, бірақ 1868 жылы жаңа заңнама әскери міндеттіліктің негізін нығайтты. 1870 жылғы Франко-пруссия соғысы бір жылға жуық толық жұмылдыруды қажет етті, бұл процесс армияның оқыту және құрылымдық әлсіздіктерін көрсетті. Бельгияның азаматтық қауіпсіздік қызметі берген барлау мәліметтерінің арқасында Бельгия күштері елдің шекараларында күшті болып қалып, соғыс ешқашан Бельгия аумағына таралмады. 1890 жылдарға дейін Бельгия армиясы әлі де таңдаулы әскери қызмет жүйесін сақтап келді, ал көптеген еуропалық мемлекеттер пруссиялық үлгідегі жалпыға бірдей міндеттеме қағидасына көшкен кезде. Бельгияда әскери міндеттілер жеребе арқылы таңдалды, бірақ адамдар ақы төлеп қызметтен босатыла алатын. Бұл жүйе байларға артықшылық берді және басқа елдерде тиімсіз және патриоттық емес деп тасталды. Әскерге шақырылғандар үшін қызмет мерзімі сегіз жыл тұрақты әскерде (оның бір бөлігі "шетелге рұхсатсыз демалысқа" шығу арқылы өтуі мүмкін), содан кейін бес жыл резервте болуды көзделді. Әртүрлі санаттағы еріктілер өздерінің қызмет саласын, сыйлықтарын және жоғары жалақысын таңдау сияқты артықшылықтарға ие болды. Римде орналасқан Папа армиясы 1860 жылдан бастап "Тирайлер Франко-Бельге" (Франко-бельгиялық мергендер) деп аталатын батальондық бөлімді қамтыды. Екі елдің еріктілерінен құралған бұл бөлім 1861 жылы Папалық зуавтар болып қайта құрылды және 1871 жылы Франко-пруссия соғысы кезінде француз жағында одақтас күш ретінде шайқасты. 1864 жылы Мексикада қызмет ету үшін Бельгия экспедициялық корпусы құрылды. Бастапқыда Бельгияда туған императрица Шарлоттаның күзетшісі ретінде қызмет етуге арналған бұл 1500 адамнан тұратын күш негізінен Бельгия армиясынан жіберілген еріктілерден құралды. "Бельгиялық легион" деп танымал болған ол 1867 жылдың наурыз айында таратылу үшін Бельгияға оралғанға дейін Императорлық күштердің бір бөлігі ретінде Мексикада белсенді қызмет атқарды. 1885 жылдан бастап Force Publique Бельгия Конгосындағы әскери гарнизон және полиция күштері ретінде құрылды, ол кезде король Леопольд II тікелей басқарды. Бастапқыда әртүрлі еуропалық жалдамалылар басқарған бұл отаршылдық күш 1908 жылдан кейін бельгиялық тұрақты офицерлермен басқарылды. 1904 жылдың желтоқсанынан бастап Бельгия әскерлерінің шағын тобы "Пекиндегі Бельгиялық өкілдігінің күзетшісі" ретінде Қытайда тұрақты түрде орналасты. 20 ғасырдың басында жүргізілген реформаларға 1909 жылы әскери міндеттілерді таңдау үшін жеребе тарту жүйесін жою кірді. 1913 жылы Бельгияда ерлер үшін міндетті және жалпы әскери қызмет енгізілді. Бұл бейбіт уақыттағы күшті 33 000 адамға дейін арттыруға мүмкіндік берді (жұмылдыру кезінде 120 500-ге дейін арттырылды), бірақ бұл жеті толық емес дивизияны (бір атты әскер дивизиясы) және артиллерия мен бекініс әскерлерін құру үшін ғана жеткілікті болды. Бельгия армиясы елдің халықаралық деңгейде кепілдендірілген бейтараптығының сенімді қорғалуына саяси және халықтық сенімге де тәуелді болды. Тарихшы Барбара В. Тючманның айтуынша, "армия қажетсіз және сәл абсурдты деп есептелді". Оқыту мен тәртіп нашар болды, жабдық жеткіліксіз еді, тіпті далалық формалар да ескірген және практикалық емес еді. Бельгия армиясындағы жақсартулар 19-шы және 20-шы ғасырлардың басында біркелкі болмаса да, офицерлер корпусының кәсібилігін арттыру сәтті реформаның бір саласы болды. 1834 жылы Корольдік әскери академия құрылды, содан кейін 1868 жылы техникалық оқыту үшін Колледж және штабтық оқыту үшін Эколь де Гер құрылды. Бельгия армиясы мұндай функцияларды әскери тәжірибесіз немесе жеткіліксіз дайындалған офицерлерге қалдырудың орнына қаржы, кадр және жалпы әкімшілік мамандарынан тұратын корпус даярлауды бастады. Алайда, 1913 жылы қарқынды өсіп келе жатқан армияда дайын офицерлердің жетіспеушілігі болды.

As part of the national policy of even handed neutrality, the 19th century Belgian Army was deployed as an essentially defensive force in fortifications facing the Dutch, German and French borders. Mobilisation plans simply required reservists to report to their depots, without arrangements being made in advance for deployment in a particular direction or against a particular enemy. Recruitment difficulties caused the army to remain below its intended strength of 20,000 men, although new legislation in 1868 tightened the basis for conscription. The Franco Prussian War of 1870 required full mobilisation for nearly a year, a process which showed up serious training and structural weaknesses. The presence of Belgian forces in strength along the country's borders, supported by intelligence provided by the Belgian civil security service, did however ensure that the combat at no time spilled over into Belgian territory. As late as the 1890s the Belgian Army still retained a system of selective service, at a time when most European states were moving to a principle of universal obligation, according to the Prussian model. In Belgium conscripts were selected through the drawing of ballots, but individuals could escape service by paying for substitutes. This system favored the well off and had been discarded elsewhere as inefficient and unpatriotic. For those conscripted the terms of service required eight years in the regular army (of which part might be spent on "unlimited leave"), followed by five years as a reservist. Various categories of volunteer enjoyed such privileges as being able to specify their branch of service, bounties and higher pay. The Papal Army based in Rome included from 1860 a battalion sized unit known as the Tirailleurs Franco Belges (Franco Belgian Sharpshooters). Recruited amongst volunteers from both countries, this became the Pontifical Zouaves in 1861 and fought as an allied force on the French side in 1871 during the Franco Prussian War. In 1864 a Corps Expeditionnaire Belge (Belgian Expeditionary Corps) was raised for service in Mexico. Originally intended to serve as the Guard of the Belgian born Empress Charlotte this 1,500 strong force was largely drawn from volunteers seconded from the Belgian Army. Known popularly as the Belgian Legion, it saw active service in Mexico as part of the Imperial forces, before returning to Belgium for disbandment in March 1867. From 1885 the Force Publique was established as the military garrison and police force in the Belgian Congo, then under the direct rule of King Leopold II. Initially led by a variety of European mercenaries, this colonial force was subsequently officered by Belgian regulars after 1908. From December 1904 a small detachment of Belgian troops was permanently based in China as the "Guard of the Belgian Legation in Beijing". Reforms undertaken in the early years of the 20th century included the abolition in 1909 of the system of drawing lots for the selection of the annual intake of conscripts. In 1913, compulsory and universal military service for men was established in Belgium. While this enabled actual peacetime strength to be increased to 33,000 men (increased to 120,500 on mobilisation), this was only sufficient to provide a basis for the creation of seven under strength divisions (one of cavalry) plus artillery and fortress troops. The Belgian military was also affected by political and popular reliance on the supposedly certain protection of the country's internationally guaranteed neutrality. In the words of the historian Barbara W. Tuchman "the army was considered superfluous and slightly absurd". Training and discipline were slack, equipment inadequate and even field uniforms were old fashioned and impractical. Although improvements in the Belgian Army had been uneven during the 19th and early 20th centuries, one area of successful reform had been that of increasing the professionalism of the officer corps. The Royal Military Academy had been established in 1834, to be followed by the Ecole d'Application for technical training, and the Ecole de Guerre for staff training in 1868. The Belgian Army pioneered the practice of training a corps of finance, personnel and general administration specialist officers instead of leaving such functions to civil servants without military experience or inadequately prepared line officers. There was however a serious shortage of trained officers in the rapidly expanding army of 1913.

1914 жылғы әскер

Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін Бельгия армиясы 19 жаяу әскер полкінен (желілік, Chasseurs à pied, Гренадиер және Карабониер), 10 атты әскер полкінен (Guides, Lancers және Chasseurs à cheval) және 8 артиллерия полкінен (атты, далалық және бекініс) тұрды. Қосымша күштерге инженерлер, жандармерия, бекініс әскерлері, теміржол әскері және азаматтық күзет кірді. Дала армиясының жеті дивизиясы жылдам қимылдайтын күштерді ұйымдастыруды көздесе, 65 000 бекініс әскері Антверпен, Льеж және Намур қалаларының маңында салынған маңызды бекіністердегі гарнизонды қамтамасыз етті. Бұл бекіністер 1859 жылдан бастап бірнеше кезеңмен салынды, алайда 1914 жылы олардың бір бөлігі әлі толыққан жоқ еді. 19 ғасырдың стандарттарына сәйкес жақсы жобаланып, салынған бұл бекіністер, олардың жерге батып орналасқан артиллериялық мұнаралары, ауыр қоршау артиллериялық гаубицалардың соңғы жетістіктерінің арқасында қолданудан шығып қалды.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Бельгия қарулы күштерін қайта құрылымдау жүргізіліп жатқан болатын. Осы шара және Бельгияның жылдам оккупациялануы салдарынан ерлердің бар болғаны 20%-ы ғана жұмылдырылып, қарулы күштерге қосылды. Нәтижесінде, 350 000 адам Бельгия қарулы күштеріне қабылданды, алайда олардың үштен бірі тікелей жауынгерлік қақтығыстарға қатыспады. Шамамен 600 000 сарбаздық құрамы бар Императорлық неміс армиясы күтпеген шабуыл жасады, ал нашар жабдықталған, 117 000 сарбаздан тұратын Бельгия армиясы 1914 жылы Льеж алдында он күн бойы неміс армиясын тоқтатуға қол жеткізді. Олар аймақтағы нығайтылған бекіністер арасында және олардың қолдауымен шайқасты. Бұл стратегия Наполеонның алдыңғы күштермен күресу және жаудың күштерінің негізгі бөлігімен қосылуын болдырмау идеясына негізделген. Ол кезде билік және халық Бельгияның нық қарсылығын тойлады, бұл немістер күтпеген нәрсе болды. Төрт жыл бойы король Альберт I басшылығымен Бельгия армиясы Антанта күштерінің көмегімен жағалаудағы Ниувпорт пен Ипр аралығындағы одақтастардың сол жақ фланкінің маңызды бөлігін қорғады, бірақ Бельгия королінің пікірінше, шығын мен адам күші тұрғысынан тым қымбат болған одақтастардың ірі шабуылдарына қатыспады. 1916 жылы Бельгияның бронеавтомобильдері Ресей империясына көмек көрсету үшін Изер майданынан ауыстырылды. Бұл күштер британдықтардың Шығыс майданына жіберген ұқсас бөлімшесімен бірге болды. Африкада Бельгия отаршыл әскерлерінің ротасы Тоголандтың неміс колониясын оккупациялауға қатысты. "Force Publique" кейіннен Шығыс Африкадағы неміс күштеріне қарсы Шығыс Африка кампаниясында маңызды рөл атқарды, 1916 жылғы ақпан айындағы одақтастардың шабуылы үшін бельгиялық офицерлердің басшылығымен 12 000-нан астам аскариді ұсынды. Бельгияның ең маңызды әрекеті – 1916 жылдың қыркүйегінде генерал Шарль Томбер басқаратын күштердің Табораны басып алуы болды. Бельгияда төрт жылдық соғыстан кейін, 1918 жылдың 26 мамырында армияда 166 000 адам болды, оның ішінде 141 974 жауынгер, он екі жаяу әскер дивизиясы және бір атқыштар дивизиясы бар еді. Арсеналда 129 ұшақ және барлық калибрлі 952 бірлік қару-жарақ болды. Қыркүйектен бастап Бельгия армиясы 1918 жылдың 11 қарашасындағы соңғы жеңіске дейін одақтастардың шабуылына қатысты.

At the start of World War I in August 1914, the Belgian armed forces were being restructured, due to this measure and the rapid occupation of Belgium only 20% of men were mobilised and incorporated into the armed forces. Ultimately, 350,000 men were incorporated into the Belgian armed forces, although one third of these did not participate directly in combat. Invaded by surprise by the Imperial German Army, which was approximately 600,000 men strong, the small, ill equipped, 117,000 strong Belgian army succeeded, for ten days, in holding the German army in front of Liège in 1914. They fought between the emplaced forts in the area and with their support. This strategy was based on the Napoleonic concept of fighting the advance force and preventing a portion of the enemy forces joining the main body. At the time, the authorities and the public celebrated a determined Belgian resistance that the Germans did not expect. For four years, under the command of King Albert I, the Belgian army guarded the important sector of the Allied left wing between Nieuwpoort, on the coast, and Ypres with the help of the forces of the Entente but did not participate in any of the major Allied offensives, which were deemed unnecessarily expensive in terms of cost and manpower by the King of the Belgians. In 1916, a body of Belgian armoured cars were moved from the IJzer front to help the Russian Empire. The force found itself alongside an identical body sent by the British on the Eastern Front. In Africa a company sized unit of Belgian colonial troops participated in the occupation of the German colony of Togoland, The Force Publique subsequently played a major role in the East African Campaign against German forces in German East Africa, providing over 12,000 askaris under Belgian officers for the Allied offensive of February 1916. The most significant Belgian action was the capture of Tabora in September 1916, by a force under the command of General Charles Tombeur. In Belgium, after four years of war, as of 26 May 1918, the army had 166,000 men of which 141,974 were combatants, forming twelve infantry divisions and one cavalry division. It had 129 aircraft and 952 guns of all calibres. From September, the Belgian army was involved in the Allied offensive until the final victory of 11 November 1918.

Соғыс аралығы

1918 жылғы Германиямен жасалған келісімнен кейін Бельгия үкіметі 1914 жылғы стратегияны сақтап қалуға тырысты. Бельгия қарулы күштері үшін танк пен ұшақтарды сатып алуға көбінесе ұмтылыс жасалмады, керісінше үкімет Льеж және Антверпен бекіністерін күшейтті. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде форттар артиллерия мен жаяу әскердің күшті қолдауына қарамастан тиімсіз екенін көрсеткеніне қарамастан мұндай қадам жасалды. 1936 жылға дейін Бельгия Франциямен және Ұлыбританиямен одақтас болып қала берді. Бельгия армиясы 1923 жылғы 12 дивизиядан 1926 жылдан кейін 4 дивизияға дейін азайтылды. Сапындағы әскерлердің басым бөлігі 13 айға ғана толық уақыт қызмет еткен, содан кейін резервке өткен жасыратын қызметкерлерден тұрды.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1939 жылдың 1 қыркүйегінде Вермахт Польшаға басып кірген кезде Бельгия королі Леопольд III жалпы жұмылдыруға бұйрық берді, нәтижесінде 600 000 бельгиялық азамат жұмылдырылды. Француз және британ үкіметтерінің ескертулеріне қарамастан, король одақ құрудан бас тартты. 1940 жылдың 10 мамырынан кейін Бельгияға 18 күндік науқан барысында шабуыл жасалып, жеңіліске ұшырады және оккупацияланды. Кейіннен Дюнкерк эвакуациясы кезінде 163 бельгиялық әскер құтқарылды, ал Бельгияның жаңа теңіз күштері, «Кор де Марин» 1939 жылы қайта құрылды және олар да қатысты. 1940 жылғы жеңілістен кейін бельгиялық сарбаздар мен азаматтардың көп бөлігі Ұлыбританияға қашып, эмиграциядағы бельгиялық күштерге қосылды. Хьюберт Пьерло басқаратын Бельгия үкіметі Лондонға эвакуацияланды, онда ол 1944 жылғы азаттыққа дейін қалды. Бельгиялық сарбаздар 1-ші Бельгиялық жаяу әскер бригадасын құрды (оған Люксембург сарбаздарынан құралған артиллериялық батарея да кірді), бұл бригада көбінесе командирі Жан Батист Пиронның құрметіне Пирон бригадасы деп аталды. Пирон бригадасы Нормандияға түсу операциясына және Франция мен Нидерландыдағы шайқастарға азаттыққа дейін қатысты. Соғыс кезінде бельгиялықтар британдық арнайы күштер бөлімдерінде қызмет етті, олар Италия кампаниясына және Вальхеренге түсу операциясына қатысқан №10 командалық құрамын құрды. Британдық 5-ші арнайы әуе күштері (SAS) толығымен бельгиялықтардан тұрды. Корольдік әуе күштерінде екі бельгиялық истребитель эскадрильясы – 349-шы және 350-ші эскадрильялар құрылды, онда 400-ден астам ұшқыш болды. 350-ші эскадрилья ғана 1941 жылдың қарашасынан соғыстың аяқталуына дейін 50-ден астам жау ұшағын жоқ қылды. Бельгиялықтар Атлант мұхиты шайқасында екі корвет және мина тазарту кемелерін пайдаланды, 1943 жылы олардың құрамында 350 шамасында адам болды. Бельгия теңіз күштерінің көптеген әскери кемелері Испанияда интернировкаланды, бірақ P16 патрульдік кемесі Ұлыбританияға қашып құтыла алды, онда ол HMS Kernot аталды. «Force Publique» де Шығыс Африка кампаниясына қатысып, Абиссинияда итальяндықтардың капитуляциясына итермелеуде маңызды рөл атқарды. Екінші дүниежүзілік соғыстағы Бельгия. Негізгі әскери ұйымдардың күші. Әскери ұйым. Кезең. Жалпы әскери қызметкерлер саны. 1940 жылғы армия. Мамыр – маусым 1940 жыл. 600 000 – 650 000. Бос бельгиялық күштер. 1940–1944 жылдар. Шамамен 8 000. Бельгия армиясы. 1944–1945 жылдар. 1944 жылғы маусым – 1945 жылғы мамыр. Шамамен 100 000. СС еріктілері. 1941 жылғы сәуір – 1945 жылғы мамыр. Шамамен 15 000. (Кеннет Эстестің «Еуропалық анабазис» еңбегінен алынған СС деректері).

On 1 September 1939, when the Wehrmacht invaded Poland, King Leopold III of Belgium ordered a general mobilisation, in which 600,000 Belgians were mobilised. Despite warnings from the French and British governments, the King refused an alliance. Belgium was invaded, defeated, and occupied in an 18 Days' Campaign after 10 May 1940. Later, 163 Belgian troops were rescued during the Dunkirk evacuation, and Belgium's new navy, the Corps de Marine, only reformed in 1939, also participated. After the defeat in 1940, significant numbers of Belgian soldiers and civilians escaped to Britain to join the Belgian forces in exile. The Belgian government, under Hubert Pierlot, evacuated to London where it remained until the liberation in 1944. Belgian soldiers formed the 1st Belgian Infantry Brigade (which also included an artillery battery of soldiers from Luxembourg) more often known as the Brigade Piron after its commanding officer, Jean Baptiste Piron. The Brigade Piron was involved in the Normandy Invasion and the battles in France and the Netherlands until liberation. Belgians also served in British special forces units during the war, forming a troop of No.10 Commando which was involved in the Italian Campaign and Landings on Walcheren. The British 5th Special Air Service (SAS) was entirely made up of Belgians. Two Belgian fighter units, the 349th and 350th Squadrons, were formed in the Royal Air Force, with over 400 pilots. The 350th Squadron alone claimed over 50 "kills" between its formation in November 1941 and the end of the war. Two corvettes and a group of minesweepers were also operated by the Belgians during the Battle of the Atlantic, numbering some 350 men by 1943. Most military Belgian vessels of the Belgian navy were interned in Spain, except for the patrol craft P16, which managed to escape to the United Kingdom, where it became HMS Kernot. The Force Publique also participated in the East African Campaign and were instrumental to forcing the Italian surrender in Abyssinia. Belgium in World War II Strength of primary military organizations Military Organization Period Total personnel over time 1940 Army May June 1940600,000 650,000 Free Belgian Forces 1940–1944 ca. 8,000 Belgian Army 1944–1945 June 1944 – May 1945 ca. 100,000 SS volunteers April 1941 – May 1945 ca. 15,000 SS figures from Kenneth Estes A European Anabasis.

1945 жылдан кейін

Екінші дүниежүзілік соғыстың қатал сабақтары Бельгияның сыртқы саясатында ұжымдық қауіпсіздікті басымдыққа қойды. 1948 жылдың наурыз айында Бельгия Брюссель шартына қол қойды, содан кейін 1948 жылы НАТО-ға қосылды. Дегенмен, қарулы күштерді НАТО-ға интеграциялау Корей соғысынан кейін ғана басталды, оған Бельгия (Люксембургпен бірлесіп) Корея үшін Бельгиялық еріктілер корпусы деп аталатын жасақты жіберді. Кейін Бельгия НАТО-ның Солтүстік армиялар тобына корпус қосты. Қорғаныс шығындары күштердің мөлшерімен бірге өсті. 1948 жылы армия 75 мың адамнан тұрды, ал 1952 жылы 150 мыңға жетті. 1952 жылы өткізілген қорғаныс саласындағы маңызды сараптама үш жедел және екі резервтік дивизия, 400 ұшақтан тұратын әуе күштері және он бес кемелі теңіз флотын мақсат етті. Радар және орталықтандырылған басқару жүйесімен байланыстырылған 40 әуе шабуылына қарсы қорғаныс батальоны құрылды. Бельгияға қайтадан басып кіру қаупін болдырмау үшін Бельгия Конгосында Китона және Камина деген екі ірі база құрылды. Олар «ұлттық бекініс» ретінде қарастырылды, егер Бельгияға тағы шабуыл жасалса, күштердің аман қалуына және қайта құруына мүмкіндік беретін еді. 1954 жылы үкімет ауысқаннан кейін мерзімілі қызмет 18 айға дейін қысқартылды. Бельгия армиясы 1950 жылдары «Honest John» зымырандарымен бастап, содан кейін ядролық оқ-дәрілермен жабдықталған артиллерия арқылы ядролық қабілетке ие болды. Ол АҚШ-тың «Pentomic» ұйымдастыру жүйесін де қабылдады, бірақ 1960 жылдардың басында үшбұрышты дивизиялық құрылымға көшті. Конго тәуелсіздік алғаннан кейін, Бельгиядағы әскерді бақылау үшін «Cometro» (Метрополитендік басқару) атты басқарма құрылды. 1993 жылдың қазанынан 1996 жылдың наурызына дейін Бельгия Руандадағы геноцидті тоқтату мақсатындағы БҰҰ-ның «UNAMIR» бейбітшілік сақтау миссиясына қатысты. Руанда премьер-министрін күзетіп жүрген кезде, Руанда президенттік гвардиясы 2-ші командалық батальонының 10 сарбазын азаптап өлтірді. Руанда майоры Бернар Нтуяхага кейіннен 2007 жылы осы кісі өлтірулер ісі бойынша сотталды.

Жер компоненті

Бельгияның құрлық әскері – Бельгия қарулы күштерінің құрлықтағы әскерлік бөлімі. Құрлық әскерінің қолбасшысы – генерал-майор Пьер Жерар (2019 жылғы 18 қазаннан бастап). Құрлық әскері бір штабтан (COMOPSLAND), бір мотострелкалық бригададан, артиллериялық батальонмен қолдау көрсетілетін бір арнайы операциялар полкінен, екі инженерлік батальоннан және барлау (ISTAR) батальонынан тұрады. Оған сондай-ақ үш логистикалық бөлімше, үш телекоммуникациялық бөлімше, төрт оқу лагері және құрлық әскерін даярлау орталығы да қолдау көрсетеді. Құрлық әскерінде 2023 жылғы мәлімет бойынша шамамен 10 000 әскер қызмет етеді және олар көпұлтты ортада шетелдік операцияларға дайындалған. Олардың 7500-ге жуығы Мотострелкалық бригаданың (Бельгия) құрамында, 1500-і Арнайы операциялар полкінің (Бельгия) құрамында, ал шамамен 1000-ы әскери полиция, жарылғыш заттарды табу, залалсыздандыру және жою қызметі (DOVO) және басқа да бөлімдерде қызмет етеді.

Ауа компоненті

Бельгияның әуе компоненті – Бельгия қарулы күштерінің әуе тармағы. Бельгия әуе күштерінің тарихы 1910 жылы басталды, соғыс министрі генерал Хельбоут алғашқы ұшуынан кейін ұшақтар сатып алуға шешім қабылдады. 1911 жылдың 5 мамырында 1910 үлгідегі «Фарман» жеткізілді, одан кейін 24 мамырда екіншісі және сол жылдың тамызында тағы екеуі жеткізілді. Әуе компонентінің командирі – генерал-майор, авиатор Тьерри Дюпон. (04.07.2023)

Әуе компоненті екі истребитель авиациялық қанатынан тұрады: Флоренстегі екінші тактикалық қанаты F-16 Fighting Falcon және B Hunter барлау дронымен ұшатын 80-ші дрон эскадрильясы, Kleine Brogel-дегі 10-шы тактикалық қанаты F-16 Fighting Falcon, Melsbroek-тегі 15-ші әуе көлігі қанаты 10 Lockheed C-130 Hercules көліктік ұшағын және 8 Airbus A400M Atlas заманауи көліктік ұшағының 2-сін пайдаланады, олар C-130-ды алмастырады. Жаңа A400M-нің екеуі қазіргі уақытта қолданыста (CT 01, Люксембург әуе күштерімен бірлесіп және CT 02), тағы төртеуі 2021 жылы келуге жоспарланған. 15-ші қанат сонымен қатар әскер тасымалы және VIP ұшақтарының шағын паркін пайдаланады. Beauvechain-дегі бірінші қанат оқу ұшақтарымен және тікұшақтармен (A 109 және NH 90 тікұшақтары) жұмыс істейді. Бұл ұшу бірліктерінен басқа, әуе компонентіне әуе қозғалысын басқару орталығы, әуе қорғанысы орталығы (бақылау және хабарлау орталығы), метеорологиялық қанат және авиациялық қауіпсіздік басқармасы сияқты бірнеше қолдау көрсету бөлімшелері көмек көрсетеді.

Медициналық компонент

Медициналық құрамдама генерал-майор басқарады және 1700 белсенді қызметкерден тұрады. Бельгия Қарулы күштерінің барлық әскери қызметшілеріне медициналық қолдау көрсетіп, әскери госпиталь мен 2 медициналық батальон, сондай-ақ медициналық жабдықтау бөлімінен құралған.

Ақпараттық қызмет

Бельгияның әскери барлау қызметі 1915 жылғы 1 сәуірде құрылды. Бельгияның Бас ақпарат және қауіпсіздік қызметі, голланд тілінде ADIV немесе француз тілінде SGRS деп белгілі және Бельгия қорғанысының ұйымдық құрылымындағы ACOS IS (штаб бастығының барлау және қауіпсіздік жөніндегі орынбасары) ретінде Қарулы күштерге қауіпсіздік ақпаратын, ал Бельгия үкіметіне стратегиялық барлауды ұсынады. Оның негізгі бағыты – қарсы тыңшылық. Jagers te Paard батальоны (ISTAR) сондай-ақ әскери барлауды жүргізеді, оның тактикалық мақсаты – шетелдегі операцияларды дайындау және қолдау.

Бельгияның қарулы күштеріндегі Бельгия корольдік отбасы

Мүше Құрлық компоненті Әуе компоненті Теңіз компоненті Медициналық комп. Король генерал генерал адмирал Австрияның эрцгерцогинясы Эсте полковник (2003) Принц Лоран капитан (2004) Fr : Capitaine de Vaisseau Nl : Kapitein ter zee Принц Амедео Екінші лейтенант (2007) Принц Йоахим 2-сыныпты энсин (2011)