Кіріспе

Герхард Клопфер (18 ақпан 1905 – 29 қаңтар 1987) – заңгер және нацистік партияның жоғары лауазымды шенеунігі. Партия канцеляриясының мемлекеттік хатшысы ретінде Мартин Борманның бас орынбасары болды. Ол сонымен қатар SS Gruppenführer де болды. Ол еврейлерді жою мәселесі бойынша түпкілікті шешімді жүзеге асыру жоспарларын жасаған Ванзее конференциясына қатысты. Кейіннен ол Холокост туралы ешқандай білімі болмағанын жоққа шығарды және ешқашан сотталған жоқ.

Ерте өмір және білім

Клопфер Шлезияның Пруссия провинциясындағы Шрайберсдорф (қазіргі Писарцовице) ауылында фермердің ұлы болып дүниеге келді. Ол жергілікті гимназияда оқып, 1923 жылы Абитур емтиханын тапсырды. Ол Бреслау университетінде (қазіргі Вроцлав университеті) және Йена университетінде заң және экономика мамандықтарын оқыды. 1927 жылы бірінші мемлекеттік заңгерлік емтиханды тапсырғаннан кейін, ол 1929 жылы докторлық диссертациясын қорғап, заң ғылымдарының докторы дәрежесін алды және Бреслауда заңгерлік тәжірибесін аяқтады. 1931 жылы ол екінші мемлекеттік заңгерлік емтиханды Берлинде тапсырып, Дюссельдорфта кіші судья болып жұмыс істей бастады.

Үкімет және партия лауазымдары

1933 жылы нацистер билікке келген кезде, ол 1 сәуірде нацистік партияға (1 706 842 нөмірі) және партияның жарымәскери бөлімшесі, Штурмбаттюльге (SA) қосылды. 1933 жылдың 1 қарашасында Дюссельдорф қаласында мемлекеттік прокурор болып тағайындалды, ал 1 желтоқсанда Вальтер Дарре басқаратын Пруссияның ауыл шаруашылығы, жер және орман министрлігінде референт (консультант) болды. 1934 жылдың тамызында ол Regierungsrat (Үкімет кеңесшісі) лауазымына көтеріліп, желтоқсанда Гестапоға (Құпия мемлекеттік полиция) қосылды. Ол сондай-ақ Ханс Франктың неміс құқығы академиясының мүшесі болды және оның полиция құқығы комитетінде жұмыс істеді. Клопфер 1942 жылдың 20 қаңтарында Ванзее конференциясында Борманның өкілі ретінде болды, онда еврей мәселесінің соңғы шешімі туралы ережелер бекітілді, бұл саясат Холокостқа әкеп соқты. Клопфер сонымен қатар, Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы айларында нацистік партияның әскері Volkssturm қатарына 16-дан 60 жасқа дейінгі жасөспірімдер мен қарттарды да қоса, қаруға шақыру туралы соңғы жарлыққа қол қойды.

Соғыстан кейінгі өмір

1945 жылы сәуірде Қызыл Армия Берлинге жақындаған кезде Клопфер қаладан батысқа қашты. Ол жалған атпен жасырынды, бірақ 1946 жылы 1 наурызда Мюнхенде қарсы барлау қызметі оны анықтап, тұтқындап, қамауға алды. Ол 1948 жылы Нюрнбергтегі Министрліктер ісі бойынша куәгер ретінде куәлік берді. Оның өзі соғыс қылмыстарымен айыпталды, бірақ Холокост туралы ешқандай білімі болмағанын мәлімдеді. Оған қарсы іс дәлелдердің жетіспеуі және оның Холокост саясатына әсер ете алмайтындығы себепті тоқтатылды. Бостандыққа шыққаннан кейін Клопфер 1949 жылы наурыз айында неміс трибуналымен денацификациядан өтті және 2000 рейхсмарка айыппұл мен үш жылға сынаққа жіберілді, ол "азды-көпті кінәлі" (III санат) деп танылды. 1952 жылы Ульм қаласында салық кеңесшісі боларға дейін ол ағаш шеберлігімен айналысты, ал 1956 жылы заңмен айналысуға қайтадан рұқсат алды. 1960 жылы қыркүйекте Ульм прокуратурасы бастаған Ванзее конференциясына қатысуы бойынша тағы бір тергеу 1962 жылы 29 қаңтарда "айыпталатын адамның жаппай қырғын бағдарламасын тоқтатуға немесе кедергі келтіруге мүмкіндігі болмады" деген негізде жабылды. 1987 жылы қайтыс болған Клопфер Ванзее конференциясына қатысқан соңғы тірі қалушы болды. Ол қайтыс болғанда, оның отбасы "өмірін толыққанды өткізген және оның ықпалында болғандардың барлығына пайда келтіргенін" жазған қайтыс хабары жариялады. Бұл жағдайға байланысты халық арасында наразылық туды және көптеген адамдар оны нацистік режимнің барлық құрбандарына жасалған құрметсіздік деп айыптады.

Шығармалық бейнелер

Клопферді неміс фильмі «Ванзее конференциясы» (1984) фильмiнде де, Иан МакНейс BBC/HBO фильмiнде «Conspiracy» (2001) фильмiнде, ал Фабиан Буш неміс фильмі «Ванзее конференциясы» (2022) фильмiнде сомдады.