Соңғы поршенді ұшақ: North American F-82 Twin Mustang

Кіріспе

Соғыстан кейінгі USAAF/USAF кез келген ауа райындағы ұрысқа түсуші ұшақ.

North American F-82 Twin Mustang – Америка Құрама Штаттары Әуе күштерінің өндіріске тапсырған соңғы поршеньді қозғалтқышты ұшағы. North American P-51 Mustang негізінде жасалған F-82 бастапқыда Екінші дүниежүзілік соғыста Boeing B-29 Superfortress ұшағына ұзақ қашықтықта сүйемелдеуші ұшақ ретінде жоспарланған. Бірақ соғыс алғашқы өндіріс үлгілері пайдалануға түсер алдында аяқталды. Соғыстан кейінгі кезеңде Стратегиялық әуе қолбасшылығы осы ұшақты ұзақ қашықтықта сүйемелдеуге пайдаланды. Радармен жабдықталған F-82 ұшақтары Әуе қорғанысы қолбасшылығында Northrop P-61 Black Widow ұшағының орнына, кез келген ауа райында күндізгі және түнгі ұрысқа түсуші ұшақтар ретінде кеңінен қолданылды. Корея соғысы кезінде Жапонияда орналасқан F-82 ұшақтары Корея аспанында ұшуға кіріскен алғашқы USAF ұшақтарының бірі болды. АҚШ күштері жойған алғашқы үш Солтүстік Корея ұшағы F-82 ұшақтарымен атып түсірілді, ал біріншісі – USAF 68-ші истребитель эскадрильясының Гимпо әуежайы үстінде атып түсірген Солтүстік Кореяның Як-11 ұшағы.

Жобалау және әзірлеу

Бастапқыда өте ұзақ қашықтықтағы (VLR) сүйемелдеуші күресуші ретінде жоспарланған F-82, Соломон аралдарынан немесе Филиппиндерден Токиоға дейінгі миссияларда Boeing B-29 Superfortress бомбалаушыларын сүйемелдеу үшін жасалған, бұл Lockheed P-38 Lightning және дәстүрлі P-51 Mustang-тардың қашықтығынан асып түсетін миссиялар еді. Мұндай миссиялар Жапонияның Хиросима мен Нагасакиге атом бомбалары тасталғаннан кейін Жапонияның капитуляциясына және Маньчжуриядағы жапондық территорияға кеңестік шабуылдарға дейін жоспарланған Жапонияның бас аралдарына АҚШ-тың басып алуының бір бөлігі болды. 1943 жылдың қазан айында North American Aircraft жобалау тобы отынды қайта толықтырмастан ұша алатын күресуші ұшақ жобасын жасау жұмысын бастады. Ол екі фюзеляжdan тұратын, тәжірибелік неміс Messerschmitt Bf 109Z "Zwilling" ұшағына параллель конструкция болды. Кейін P-51H Mustang болып аталған жеңіл эксперименталды XP-51F негізінде жасалғанмен, бұл жаңа конструкция еді. North American Design Chief Эдгар Шмуд екі P-51H Mustang фюзеляжын, кокпиттен кейін орналасқан фюзеляж тірегін қосу арқылы ұзартты, онда қосымша жанармай бактерілері мен жабдықтар орнатылуы мүмкін еді. Бұл жаңадан жасалған орталық қанат бөліміне орнатылды, онда бір қозғалтқышты Mustang сияқты алты .50 калибрлі (12.7 мм) M3 Browning пулеметтері болды, бірақ оқ атуы көбірек шоғырландырылған. Тіпті одан да қуатты орталық қақпақ бар пушка қарастырылды, бірақ ешқашан жасалмады. Сыртқы қанаттар қосымша жанармай немесе қару-жарақ тасымалдауға арналған бекіткіштерді қосуға мүмкіндік беру үшін күшейтілді. Екі тік құйрықтары да XP-51F-тен алынған, бірақ қозғалтқыш істен шыққан жағдайда қосымша тұрақтылық үшін үлкен арқалық филелермен жабдықталған. Ұшақта екі дөңгелегі де әр фюзеляж орталық бөлігінің астындағы бөліктерге жиырылатын дәстүрлі шасси болды. XP-82 екі Packard жасаған Rolls Royce V-1650 Merlin қозғалтқыштарымен жабдықталуы тиіс еді. Бастапқыда сол жақ қозғалтқыш V-1650-23 болды, оның винт азайту қорабында қосымша тісті дөңгелек болды, бұл сол жақ винттің оң жақ винтке қарама-қарсы айналуына мүмкіндік берді, ол әдеттегі V-1650-25 қозғалтқышымен қозғалды. Бұл конфигурацияда екі винт те орталық қанатқа жақындағанда жоғары қарай айналады, бұл теория бойынша бір қозғалтқышты жақсырақ басқаруға мүмкіндік береді. Бірақ ұшақ алғашқы ұшу әрекеті кезінде көтерілуден бас тартқанда бұл дұрыс емес екені дәлелденді. Бір ай жұмыс істегеннен кейін North American инженерлері винттердің жоғары қарай айналып ортада кездесуі, қанаттың орталық бөлігінен барлық көтергіш күшті жоятын жеткілікті соққы тудыратынын анықтады, бұл ұшақтың қанат бетінің төрттен бір бөлігін құрайды. Содан кейін қозғалтқыштар мен винттер ауыстырылды, олардың айналуы төмен қарай кездесетіндей етілді, және мәселе толық шешілді. XP-82 прототипі (44-83886) 1945 жылдың 25 мамырында аяқталды және 1945 жылдың 26 маусымында алғашқы сәтті ұшуын жасады. Бұл ұшақ 1945 жылдың 30 тамызында Армия Әуе күштері қабылдады, олардың шенеуніктері ұшаққа әлі де әзірлену кезеңінде таң қалды, және 1945 жылдың наурыз айында алғашқы өндірістік P-82B-ге тапсырыс берді, оның алғашқы ұшуына үш ай қалғанда. XP-82 прототиптері және өндірістік P-82B және P-82E екі толық жабдықталған пилот кабинасын сақтады, сондықтан ұшқыштар ұшақты кез келген позициядан ұшуға және ұзақ рейстерде басқаруды ауыстыруға мүмкіндік алды, ал кейінірек түнгі күресуші нұсқалары пилот кабинасын сол жақта ғана сақтады, радар операторын оң жақта орналастырды. Кейбір P-82B ұшақтары Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін аяқталғанмен, олардың көпшілігі 1946 жылға дейін Калифорниядағы North American зауытында қозғалтқыштар күтіп тұрды. Нәтижесінде соғыс кезінде ешқайсысы да қызмет етпеді. P-51 Mustang-тің көптеген нұсқалары сияқты, алғашқы екі XP-82 прототипі және келесі 20 P-82B модельдері британдық Rolls Royce Merlin қозғалтқыштарымен жабдықталды, олар ұзақ қызмет етуі және жаппай өндіріс үшін қайта жобаланды және Packard лицензиясы бойынша жасалды. Бұл күресушіге тамаша қашықтық пен өнімділік берді; алайда, Армия Twin Mustang-ке шетелдік P-51 V-1650-ге қарағанда таза американдық және күшті қозғалтқыш бергісі келді (Паккард зауыттарында салынған, соғыс аяқталғаннан кейін бөлшектелген). Сонымен қатар, Rolls Royce-қа әрбір V-1650 үшін төленген лицензиялық төлемдер соғыстан кейін Ұлыбритания тарапынан арттырылды. Сондықтан 1945 жылдың тамызында ол General Motors корпорациясының Allison бөлімшесімен Allison V-1710-100 қозғалтқышының жаңа нұсқасы туралы келіссөздер жүргізді. Бұл North American-ды кейінгі өндірістік P-82C және кейінгі модельдерді төмен қуатты қозғалтқыштарға ауыстыруға мәжбүр етті. Allison қозғалтқыштарымен жабдықталған P-82 модельдері алдыңғы Merlin қозғалтқыштарымен жабдықталған нұсқаларға қарағанда төменгі максималды жылдамдық пен нашар биіктіктегі өнімділік көрсеткені анықталды. Алдыңғы P-82B модельдері оқу ұшақтары ретінде белгіленді, ал "C" және кейінгі модельдер күресушілер ретінде қолданылды, бұл P-82-ні АҚШ әскери тарихында оқу нұсқасы күресуші нұсқасынан жылдамырақ болған сирек ұшақтардың біріне айналдырды. 1948 жылы Флорида штатындағы Eglin AFB-дегі 3200-ші сынақ тобы 4-ші F-82B Twin Mustang-тің сыртқы қанаттарының астына 10 High Velocity Air Rockets (HVAR) орнатуға болатын жиырылатын тіректерін орнатты, олар қолданылмағанда қанаттың астына бүктеліп жиырылатын. Бұл орнату кейінгі модельдерде қабылданбады, стандартты "ағаш" орнына қолданылды. 13-ші ұшақ тәжірибелік түрде орталық қанатқа орнатылған камералар жиынтығын қамтитын бөлікпен жабдықталды және 3200-ші фото сынақ эскадрильясына берілді, ресми емес түрде RF-82B деп белгіленді.

Initially intended as a very long range (VLR) escort fighter, the F 82 was designed to escort Boeing B 29 Superfortress bombers on missions exceeding from the Solomon Islands or Philippines to Tokyo, missions beyond the range of the Lockheed P 38 Lightning and conventional P 51 Mustangs. Such missions were part of the planned U. S. invasion of the Japanese home islands, which was forestalled by the surrender of Japan after the atomic bombings of Hiroshima and Nagasaki and the opening of Soviet attacks on Japanese held territory in Manchuria. In October 1943, the North American Aircraft design team began work on a fighter design that could travel over without refueling. It consisted of a twin fuselage design, parallel to the experimental German Messerschmitt Bf 109Z "Zwilling." Although based on the lightweight experimental XP 51F, which would later become the P 51H Mustang, it was actually a new design. North American Design Chief Edgar Schmued incorporated two P 51H Mustang fuselages lengthened by the addition of a fuselage plug located behind the cockpit where additional fuel tanks and equipment could be installed. These were mounted to a newly designed center wing section containing the same six .50 caliber (12.7mm) M3 Browning machine guns as a single engine Mustang, but with more concentrated fire. The first XP 82 prototype was equipped with a removable centerline gun pod housing eight additional .50 caliber M2 Brownings, but this did not feature on production aircraft. An even more powerful centerline gun pod containing a cannon was considered, but was never built. The outer wings were reinforced to allow the addition of hard points for carrying additional fuel or of ordnance. The two vertical tails were also from the XP 51F, but incorporated large dorsal fillets for added stability in case of an engine failure. The aircraft had a conventional landing gear with both wheels retracting into bays under each fuselage center section. The XP 82 was to be powered by two Packard built Rolls Royce V 1650 Merlin engines. Initially, the left engine was a V 1650 23 with an additional gear in the propeller reduction box to allow the left propeller to turn opposite to the right propeller, which was driven by the more conventional V 1650 25. In this arrangement both propellers would turn upward as they approached the center wing, which in theory would have allowed better single engine control. This proved not to be the case when the aircraft refused to become airborne during its first flight attempt. After a month of work North American engineers finally discovered that rotating the propellers to meet in the center on their upward turn created sufficient drag to cancel out all lift from the center wing section, one quarter of the aircraft's total wing surface area. The engines and propellers were then exchanged, with their rotation meeting on the downward turn, and the problem was fully solved. The first XP 82 prototype (44 83886) was completed on 25 May 1945, and made the type's first successful flight on 26 June 1945. This aircraft was accepted by the Army Air Forces on 30 August 1945, whose officials were so impressed by the aircraft, while still in development, that they ordered the first production P 82Bs in March 1945, fully three months before its first flight. The XP 82 prototypes, and production P 82Bs and P 82Es, retained both fully equipped cockpits so that pilots could fly the aircraft from either position, alternating control on long flights, while later night fighter versions kept the cockpit on the left side only, placing the radar operator in the right position. Although some P 82B airframes were completed before the end of World War II, most remained at the North American factory in California waiting for engines until 1946. As a result, none saw service during the war. Like most versions of the P 51 Mustang, the first two prototype XP 82s as well as the next 20 P 82B models were powered by British designed Rolls Royce Merlin engines, re engineered for increased durability and mass production, and built under license by Packard. These provided the fighter with excellent range and performance; however, the Army had always wanted to give the Twin Mustang a purely American and stronger engine than the foreign designed P 51's V 1650 (built at Packard plants, dismantled after the war). In addition, the licensing costs paid to Rolls Royce for each V 1650 were being increased by Britain after the war. It therefore negotiated in August 1945 with the Allison Division of the General Motors Corporation for a new version of the Allison V 1710 100 engine. This forced North American to switch subsequent production P 82C and later models to the lower powered engines. It was found that Allison powered P 82 models demonstrated a lower top speed and poorer high altitude performance than the earlier Merlin powered versions. The earlier P 82B models were designated as trainers, while the "C" and later models were employed as fighters, making the P 82 one of the few aircraft in U. S. military history to be faster in its trainer version than the fighter version. In 1948, the 3200th Proof Test Group at Eglin AFB, Florida, fitted the 4th F 82B Twin Mustang with retractable pylons under the outer wings capable of mounting 10 High Velocity Air Rockets (HVAR) each, which folded into the wing undersurface when not in use. This installation was not adopted on later models, the standard "tree" being used instead. The 13th aircraft was experimentally fitted with a center wing mounted pod housing an array of recon cameras, and was assigned to the 3200th Photo Test Squadron, being designated, unofficially, the RF 82B.

Рекорд орнату

1947 жылғы 27 ақпанда полковник Роберт Э. Таккер басқарған, "Бетти Джо" деп аталған P-82B ұшағы Гавайиден Нью-Йоркке жанармай құюсыз, 14 сағат 32 минутта ұшып, тарихқа енді. Бұл ұшу P-82 ұшағының ұшу қашықтығын сынап көрді. Ұшақ толық ішкі жанармай багімен жабдықталған, соған қоса 4 қосымша жанармай багі орнатылған, жалпы көлемі . Полковник Таккер жанармай таусылған кезде 3 сыртқы бакті тастамады, мүмкін, ол байқамағандықтан немесе механикалық іркілістен олар бекініп қалғандықтан. Бұл бұрынғы ұшақтармен жасалған ең ұзақ қашықтықты ұшу рекорды және поршеньді қозғалтқышпен ұшқан ұшақтың осы қашықтықты ең жылдам басып өтуі болып табылады. Таңдалынған ұшақ Rolls Royce Merlin қозғалтқыштарымен жабдықталған ертерек "B" үлгісі болды (төмендегі "Құлақтан қалған ұшақтар" бөлімін қараңыз).

Пайдалану тарихы

"Твин Мустанг" ұшағы поршендік қозғалтқышты ұшқыштар дәуірінің соңында, реактивтік эраның бастапқы кезеңінде жасалды. Ұзақ қашықтықтағы эскорттық ұшқыш ретіндегі мақсаты Екінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуымен жойылды. Соғыстан кейін қарулы күштерді қысқарту кезінде, жаңадан құрылған АҚШ Әуе күштері жаңа поршендік ұшақтарға аз қаржы бөлді, әсіресе, 1944 жылдың соңында Германия аспанында P-51 Mustang-тан жылдам болған Messerschmitt Me 262 сияқты реактивтік ұшақтар пайда болғандықтан. Бұрыннан жасалған P-82 алдын ала өндірістік үлгілерінің (қозғалтқыштарызсыз) болашағы белгісіз күйде сақтауға жіберілді. Бірақ 1947 жылы Тушино әуежайында өткен Кеңес авиация күнінде үш Boeing B-29 ұшағы, одан кейін төртінші, жолаушылар нұсқасы – Ту-70 кенеттен пайда болды. Алғашқы үш ұшақ – Tupolev Tu-4 үлгісі болды, ол кері инженериялық жолмен жасалған B-29 Superfortress еді. Соғыс кезінде Жапонияға қарсы бомбалау шабуылдары кезінде мәжбүрлі түрде жерге қонған үш B-29 ұшағының Кеңес Одағында тұтқындалғаны белгілі болды. КСРО жақын арада ядролық қаруға ие болады деп күтілгендіктен, советтік Tu-4-тің пайда болуы АҚШ әскери жоспарлаушыларын қатты таң қалдырды, себебі бұл АҚШ құрлығының әуеден советтік ядролық шабуылға ұшырауы мүмкін екенін білдірді. Реактивтік ұшқыштар жасалып, пайдалануға берілгенге дейін, құрастырылған Twin Mustang ұшақтары SAC-тің стратегиялық бомбалаушы күштеріне эскорттық миссияны уақытша шешу ретінде, сондай-ақ кез келген ауа райындағы әуе қорғанысының ұшқыштары ретінде қарастырылды. Реактивтік қозғалтқыштармен жұмыс істейтін ауа райына төзімді ұшақтарды жасауға жасалған алғашқы әрекеттер бірнеше кешігулерге ұшырады. Curtiss Wright XF-87 Blackhawk 1945 жылдың желтоқсан айында тапсырыс берілді, бірақ ол даму қиындықтарына тап болды және жоба 1948 жылдың қазан айында тоқтатылды. Northrop P-89 Scorpion үміттерді орындады, бірақ ол да бастапқы қиындықтарға тап болды және ең ертесі 1952 жылға дейін пайдалануға берілмейді деп күтілді. Тиісті реактивтік ұшақпен алмастыру мүмкін болмағандықтан, соғыс кезіндегі Northrop P-61 Black Widow түнгі ұшқышы осы рөлге мәжбүр болды, ал Scorpion пайда болғанға дейін ол олқылықты толтыру үшін Twin Mustang түнгі ұшқыштарының нұсқалары жасалып, орналастырылды. 1948 жылдың 11 маусымында жаңадан құрылған АҚШ Әуе күштері "құғын" санатын білдіретін P әрпін "ұшқыш" санатын білдіретін F әрпімен алмастырды. Барлық P-82 ұшақтары F-82 болып қайта аталды.

The Twin Mustang was developed at the end of the prop driven fighter era and at the dawn of the jet age. Its designed role as a long range fighter escort was eliminated by the end of World War II. With the rapid draw down of the armed forces after the war, the newly established United States Air Force had little money for new prop driven aircraft, especially since jets, such as the Messerschmitt Me 262, had been faster than P 51 Mustangs in the skies of Germany in late 1944. The completed airframes (minus engines) of the P 82 pre production aircraft already manufactured went into storage, with an uncertain future. However, during the 1947 Soviet Aviation Day display at Tushino Airport, a surprise appearance was put in by what looked like three Boeing B 29s, followed by a fourth, passenger version, the Tu 70. The first three were examples of the Tupolev Tu 4, which was a reverse engineered B 29 Superfortress, three examples of which were known to have been interned in the Soviet Union after having been forced to land there during bombing raids against Japan in WWII. Since the USSR was expected to have nuclear weapons sooner or later, the appearance of the Soviet Tu 4 was a shock to U. S. military planners, since it meant that the U. S. mainland might be vulnerable to a Soviet nuclear attack from the air. Until jet interceptors could be developed and put into service, the Twin Mustangs already built were seen as an interim solution to SAC's fighter escort mission for its strategic bomber force and also as an all weather air defense interceptor. Early attempts to develop jet powered all weather fighters ran into a series of delays. The Curtiss Wright XF 87 Blackhawk was ordered in December 1945, but it ran into development difficulties and the project was abandoned in October 1948. The Northrop P 89 Scorpion had greater promise, but it too had teething troubles and was not expected to enter service until 1952 at the earliest. Due to the lack of a suitable jet powered replacement, the wartime Northrop P 61 Black Widow night fighter was forced into this role, and in order to fill in the gap until the Scorpion became available, night fighter adaptations of the Twin Mustang were developed and deployed. On 11 June 1948, the newly formed United States Air Force replaced the P for pursuit category with F for fighter. All P 82s were then re designated F 82.

Стратегиялық әуе командалығы

F 82E бірінші операциялық модель болды және оның алғашқы операциялық міндеті 1948 жылғы наурыз айында Небраска штатындағы Керни әуе күштері базасында орналасқан Стратегиялық әуе командасының 27-ші истребитель (кейін истребитель-эскорт) эскадрильясына берілді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде P-51 Mustang ұшағы Англия мен Оңтүстік Италиядағы базалардан нацистік Германия басып алған Еуропадағы нысаналарға дейін Boeing B-17 Flying Fortress және Consolidated B-24 Liberator бомбалаушыларын сүйемелдеді. Алайда, Суық соғыс B-29, Boeing B-50 немесе Convair B-36 миссияларын Кеңес Одағына жеткізуді қажет етті. Кеңес Одағының аумағының үлкендігі Еуропа немесе Аляскадағы базалардан соғысқа және кері сапарға ұзақ бомбалау миссияларын талап етті, оның көп бөлігі Кеңес аумағынан өтті. Сонымен қатар, Батыс Еуропадағы ауа райы жеткілікті жаман болғандықтан, қазан мен мамыр аралығында бомбалау миссияларын ерекше қиын етті. Стратегиялық бомбалаушы күштерін сүйемелдеуге арналған ұзақ қашықтыққа ұшатын истребительдер болмағандықтан, 27-ші FEW осы миссияларды F-82E ұшақтарында орындауға тиіс болды. F-82E ұшағының қашықтығы 100 км-ден асты, яғни сыртқы жанармай бактерілерімен ол Лондоннан Мәскеуге ұшып, нысананың үстінде 30 минут бойы күтіп, қайта орала алатын, мұндай мүмкіндікке ие болған жалғыз американдық истребитель болды. Сонымен қатар, оның операциялық биіктігі 12192 м-ге жететін, ол қорғауға арналған бомбалаушыларға жақын қалуға мүмкіндік берді. Бірінші өндірістік F-82E 1948 жылдың басында 27-ші эскадрильяға жеткізілді, және топ маусым айында Вашингтон штатындағы МакКорд әуе базасына дислокацияланды, онда Берлин әуе көпіріне байланысты шиеленістің күшеюіне байланысты оның эскадрильялары екінші деңгейдегі әуе қорғанысы миссиясына дайындық күйінде болды. Сондай-ақ, егер Еуропада қақтығыс болса, 27-ші эскадрилья, болжам бойынша, Кеңес Одағына эскорт миссиясын іске қосады деп күтілді. МакКордтан топ өзінің Twin Mustang ұшақтарында Тынық мұхитының солтүстік-батысының ауа райын бақылау миссияларын орындады, бірақ жанармай бактерілерімен проблемалар туындады. Калифорниядағы Гамильтон әуе базасында F-61 Black Widow ұшағының сыртқы бактерілері табылды, оларды F-82 үшін модификациялауға болады; Twin Mustang ұшағының пилондарына орнатылған бұл бактер мәселені шешті. Шиеленіс төмендегеннен кейін 27-ші эскадрилья қыркүйек айында Небраскадағы үй базасына оралды. Төрт F-82 ұшағы МакКордтан Аляскаға жіберілді, онда ұшқыштар 449-шы истребитель (барлық ауа райы) эскадрильясына ауысу оқуын өткізді, олар әуе қорғанысы миссиясында Twin Mustang ұшақтарын пайдаланды. Олар Аляскада шамамен 45 күн болды, 1948 жылдың қараша айының басында топтың қалған бөлігіне қосылу үшін қайтып келді. 1949 жылдың қаңтар айында 8-ші әуе күштері Карсвелл әуе базасында үлкен мерекелік шара өткізуді жоспарлады. Оның барлық бөлімшелері үйлестірілген ұшуға қатысуы тиіс болды. Стратегиялық әуе командасының бомбалаушыларының көпшілігі, соның ішінде оның жалғыз "Ұзақ қашықтыққа" истребитель тобы – 27-ші эскадрилья да қатысуға тиіс болды. Небраскадағы ауа райы өте нашар болды, орта батыстағы көптеген әуежайлар көрсету күні жабылуға мәжбүр болды. Керни әуе базасын қарлы боран шарлады, және F-82 ұшақтарының ұшуына және бомбалаушылармен кездесуіне мүмкіндік беретін жолдар қардан кесілді. Бұл F-82 ұшағының нашар ауа райындағы қабілеттілігінің дәлелі ретінде қарастырылды. 1949 жылдың басында 27-ші эскадрилья ұзақ қашықтыққа эскорттау миссияларын жүзеге асыра бастады. Пуэрто-Рико, Мексика, Багам аралдарына және Вашингтонға тоқтамай ұшу рейстері орындалды. Президент Трумэннің 1949 жылғы инаугурациясына орай 27-ші FEW 48 ұшақты Пенсильвания даңғылынан төменге қарай, бірнеше басқа истребитель бөлімшелерімен бірге, салтанатты шеруге жіберді. Нью-Йорктегі жаңадан ашылған Идлевилд әуежайының үстінен де ұшу өтті, ұшақтар Керни әуе базасынан тоқтамай ұшып келді. 1949 жылдың наурыз айында Керни әуе базасы жабылды және 27-ші FEW Техастағы Бергстром әуе базасына қайта тағайындалды. Lockheed F-80 Shooting Stars ұшақтарымен имитациялық истребитель шайқастары сияқты басқа ұзақ қашықтыққа ұшу миссиялары да орындалды. 27-ші FEW 1950 жылдың наурыз айында Republic F-84 Thunderjet ұшағына ауыса бастады, ал F-82E ұшақтары көбінесе артық болды, соңғы үлгілер қыркүйекке дейін сатылымға шығарылды. Бірнеше ұшақ Кореядағы алыс шығыс әуе күштеріне жіберілді, ал кейбіреулері 1953 жылға дейін Ладд әуе базасынан Арктикаға бомбалаушыларды сүйемелдеу миссиясына Аляскаға жіберілді. Көпшілігі қайта өңдеуге жіберілді және 1952 жылға дейін жойылды. 1950 жылдың соңында Солтүстік Кореяда Микоян-Гуревич МиГ-15 пайда болғаннан кейін, B-29, сондай-ақ АҚШ Әуе күштерінің барлық винттік бомбалаушылары стратегиялық шабуылдық қару ретінде ескірді. Түзу қанатты F-84G МиГ-ке қарсы тиімді болған жоқ, оларға қарсы тұру үшін Солтүстік Американың F-86 Sabre ұшағы қажет болды. МиГ-15 және кейінгі совет истребительдерінен аман қалу үшін жоғары және жылдам ұша алатын жаңа буынды қанатты реактивтік бомбалаушылар қажет болды. Корей соғысынан кейін стратегиялық нысанаға ұшатын бомбалаушылардың үлкен формацияларының дәуірі аяқталды. Стратегиялық бомбалау бір ұшақ, бір нысана миссиясына айналды, реактивтік қозғалтқышты Boeing B-52 Stratofortress көбінесе жаудың истребительдерінен жоғары және жылдам ұшты. Эскорт истребительі артық болды, және 1957 жылға қарай SAC стратегиялық истребитель-эскорт эскадрильяларының соңғысын таратып жіберді.

The F 82E was the first operational model and its initial operational assignment was to the Strategic Air Command 27th Fighter (later Fighter Escort) Wing at Kearney Air Force Base, Nebraska in March 1948. During World War II, the P 51 Mustang had escorted Boeing B 17 Flying Fortress and Consolidated B 24 Liberator bombers from bases in England and Southern Italy to targets in Nazi occupied Europe. However, the Cold War brought on the challenge of B 29, Boeing B 50 or Convair B 36 missions into the Soviet Union. The size of the Soviet Union dictated long bombing missions there and back from bases in Europe or Alaska, most of it over Soviet territory. Also the weather, which was bad enough in Western Europe, would make bombing missions exceptionally difficult between October and May. With no long range jet fighters to escort the strategic bomber force, the 27th FEW was to fly these missions in F 82Es. The F 82E had a range of over , which meant that with external fuel tanks it could fly from London to Moscow, loiter for 30 minutes over the target, and return, the only American fighter which could do so. It also had an operational ceiling of 12192.00 m, where it could stay close to the bombers it was designed to protect. The first production F 82Es reached the 27th in early 1948, and almost immediately the group was deployed to McChord AFB, Washington, in June, where its squadrons stood on alert on a secondary air defense mission due to heightened tensions over the Berlin Airlift. It was also believed that the 27th would launch an escort mission, presumably to the Soviet Union, if conflict broke out in Europe. From McChord, the group flew its Twin Mustangs on weather reconnaissance missions over the northwest Pacific, but problems were encountered with their fuel tanks. Decommissioned F 61 Black Widow external tanks were found at Hamilton AFB, California, which could be modified for the F 82; fitted on the pylons of the Twin Mustang, these solved the problem. With a reduction in tension, the 27th returned to its home base in Nebraska during September. Four F 82s were deployed from McChord to Alaska, where the pilots provided transition training to the 449th Fighter (All Weather) Squadron, which used Twin Mustangs in the air defense mission. They remained in Alaska for about 45 days, returning to rejoin the rest of the group at the beginning of November 1948. In January 1949, Eighth Air Force planned a large celebration at Carswell Air Force Base. All of its assigned units were to participate in a coordinated flyover. Most of the Strategic Air Command's bombers were to participate, along with its only "Long Range" fighter group, the 27th. The weather in Nebraska was horrible, with most airports in the Midwest forced to close on the day of the display. Kearney Air Force Base was hit with a blizzard, and paths were cut through the snow allowing the F 82s to take off and rendezvous with the bombers. This was seen as proof of the F 82's capabilities in bad weather. In early 1949, the 27th began carrying out long range escort profile missions. Flights to Puerto Rico, Mexico, the Bahamas and nonstop to Washington, D. C. were carried out. For President Truman's 1949 inauguration, the 27th FEW launched 48 aircraft to fly in review, along with several other fighter units, in formation down Pennsylvania Avenue. Another flyover of the newly dedicated Idlewild Airport in New York City soon followed, with the aircraft flying non stop from Kearney AFB. In March 1949, Kearney AFB was closed and the 27th FEW was reassigned to Bergstrom Air Force Base, Texas. Other long range missions were flown cross country, including simulated dogfights with Lockheed F 80 Shooting Stars. The 27th FEW began transitioning to the Republic F 84 Thunderjet in March 1950, and the F 82Es were largely surplus, with the last examples being phased out by September. A few were sent to Far East Air Forces for combat in Korea and some were sent to Alaska for bomber escort missions over the Arctic from Ladd AFB until 1953. The majority went to reclamation and were gone by 1952. With the appearance of the Mikoyan Gurevich MiG 15 over North Korea in late 1950, the B 29, as well as all of the propeller driven bombers in the USAF inventory, were rendered obsolete as strategic offensive weapons. The straight winged F 84Gs were ineffective against the MiG, and it took the swept wing North American F 86 Sabre to counter them. It would take a new generation of swept wing jet bombers, able to fly higher and faster, to survive the MiG 15 and subsequent Soviet interceptors. The era of large formations of bombers flying to a strategic target ended after the Korean War. Strategic bombing became a one plane, one target mission, with the jet powered Boeing B 52 Stratofortress flying higher and faster than most enemy interceptors. The escort fighter became redundant, and by 1957 SAC had inactivated the last of its strategic fighter escort wings.

Әуе қорғанысы командалығы

1947 жылы кеңестік Туполев Ту-4 ұшағының пайда болуы соғыстан кейінгі АҚШ Әуе күштері жоспарлаушыларына жаңа қауіп төндірді, ал 1948 жылы суық соғыстың басталуымен АҚШ Әуе күшінде Әуе қорғанысы Командалығының (ADC) құрылуына әкелді. 1947 жылы ADC әлі толыққанды қалыптаспағандықтан тиімді болған жоқ. 1947–1949 жылдар аралығында Стратегиялық әуе күштері АҚШ-қа жасаған бірнеше жаттығу шабуылдары кезінде F-51 Mustang және F-47 Thunderbolt ұшақтары қарсыласа да, келіп жатқан бомбалаушыларды анықтап, оларды түсіру мүмкіндігі болмады. Олар анықтаған кезде бомбалаушылар мақсатталған нысаналарға жетіп үлгерген болатын. Соғыс кезінде қолданылған радармен жабдықталған Northrop P-61 Black Widow түнгі жоуытқышы SAC бомбалаушыларын табу және шабуылдау үшін тиімді болды, сонымен қатар нысанадан алыс жерде де шабуылдай алатын қашықтығы болды. Қолда бар реактивтік жоуытқыштар болмағандықтан, P-61 ADC миссиясына ауыстырылды. Бар F-61 ұшақтары тозығы жеткендіктен, F-82C/D түнгі жоуытқыштары барлық жағдайға бейімделген жоуытқыштарға түрлендірілді. Twin Mustang ұшағының өндірістік жоуытқыш түрлері F-82F және F-82G деп аталды; F және G модельдерінің арасындағы басты айырмашылық – радар жабдықтары орналасқан орталық қанаттың астындағы гондола (F-82F үшін AN/APG 28 және F-82G үшін SCR 720C18) болды. Сонымен қатар, жоуытқыштарға көптеген өзгерістер енгізілуі қажет болды. Оң жақ пилот кабинасы ұшуды басқару құралдары жоқ радар операторының орнымен ауыстырылды. Қанаттың орталық бөлігінің астыңғы жағына, алты .50 калибрлік (12.7 мм) пулеметтерден төмен және пернелердің алдында кедергі тудырмас үшін орналасқан, шұжыққа ұқсайтын ұзын радар контейнері ("ұзын донг" деп әзілмен аталатын) бекітілді. Бұл бейшаралық құрылым ұшақтың қасиеттеріне елеулі әсер етпеді. Сонымен қатар, қажет болған жағдайда немесе құрсақпен қону үшін бұл бөлім алынып тасталатын болды, ал кейде жоғары G күштері кезінде тіпті жоғалып кеткен жағдайлар да болды. F-82F модельдері АҚШ-тағы ADC бөлімшелеріне берілді, ал F-82G модельдері Жапония мен Окинаваның әуе қорғанысы үшін алыс Шығыс Әуе күштеріне орналастырылды. F-82 ұшақтары Еуропаға жіберілген жоқ. Бірінші F-82F ұшақтары 1948 жылдың қыркүйегінде ADC эскадрильяларына жеткізіле бастады. Қыркүйек айының соңына қарай ADC-де 29 F-82F болды. 1949 жылдың ортасына қарай F-82, Air Defense Command қызметіндегі Black Widow ұшақтарының орнына Калифорния штатындағы Гамильтон Әуе базасында (317-ші FIS) және Вашингтон штатындағы МакКорд Әуе базасында (318-ші FIS, 319-шы FIS) орналасты. Шығыс жағалауының қорғанысы – Нью-Джерсидегі МакГайр Әуе базасына тағайындалған Twin Mustang ұшақтарының миссиясы болды. Құрама Штаттардағы күштерге қоса, Кариб теңізі әуе командасының 319-шы FIS Франция алаңында, Панама каналы аймағында 1948 жылдың желтоқсанында 15 F-82F ұшағын алды. Бұл ұшақтар Панама каналын қорғау үшін Black Widow ұшақтарын алмастырды, бірақ 1949 жылдың мамырында МакКорд Әуе базасына қайта орналастырылғанша онда қысқа ғана уақыт қалды. 1950–1951 жылдары ADC қызметінде Twin Mustang ұшақтары Lockheed F-94 Starfire ұшақтарымен алмастырылды, соңғысы 1951 жылдың соңында МакКорд Әуе базасындағы 318-ші FIS эскадрильясында болды. Кейбіреулері Аляскаға жөнелтілді, онда олар F-82H модельдеріне түрлендірілді, бірақ көпшілігі жарамсыз деп танылды.

The appearance of the Soviet Tupolev Tu 4 in 1947 posed a new threat to postwar USAAF planners, and with the start of the Cold War in 1948, led to the establishment of Air Defense Command (ADC) in the United States Air Force. In 1947, the embryonic ADC was not particularly effective. During a number of simulated raids on the United States carried out by Strategic Air Command during the period 1947–1949, defending F 51 Mustangs and F 47 Thunderbolts repeatedly failed to find the incoming bombers, and were seldom in a position to shoot them down. Furthermore, when they did so, the bombers had already made their runs over intended targets. The radar equipped wartime Northrop P 61 Black Widow night fighter was found to be effective in locating and attacking the incoming SAC bombers, and also had the range to attack the bombers far from their intended targets. With no suitable jet interceptors, the P 61 transitioned to the ADC interceptor mission. Available F 61s were war weary and night fighter F 82C/D models were modified into all weather interceptors to replace them. The production interceptor versions of the Twin Mustang were designated the F 82F and F 82G; the distinguishing feature between the F and G models was largely the nacelle beneath the center wing that housed radar equipment (F 82F's AN/APG 28 and F 82G's SCR 720C18). In addition, the interceptor required numerous modifications. The right side cockpit was replaced with a radar operator's position without flight controls. A long radar pod, resembling a sausage and irreverently known as a "long dong", was attached to the underside of the wing center section, below the six .50 cal (12.7mm) machine guns and with its dish in front of the propellers to prevent interference. This unconventional arrangement did not affect the aircraft's performance seriously. Additionally the unit could be jettisoned in an emergency, or for belly landings and was sometimes even lost during high G maneuvers. F 82F models were designated for ADC units in the United States, while the F 82G models were deployed to Far East Air Forces for air defense of Japan and Okinawa. F 82s were not deployed to Europe. The first F 82Fs began reaching ADC squadrons in September 1948. By the end of September, ADC had 29 F 82Fs. By the middle of 1949 the F 82 was replacing Black Widows in service with Air Defense Command along the west coast at Hamilton AFB, California (317th FIS) and McChord AFB, Washington (318th FIS, 319th FIS). East coast defense was the mission of the Twin Mustangs assigned to McGuire AFB, New Jersey (2d FIS, 5th FIS). In addition to the forces in the Continental United States, the Caribbean Air Command 319th FIS at France Field in the Panama Canal Zone received 15 F 82Fs in December 1948 to replace Black Widows for defending the Panama Canal but remained there only briefly before being reassigned to McChord AFB in May 1949. The Twin Mustang was replaced in ADC service during 1950–1951 by the Lockheed F 94 Starfire, the last being with the 318th FIS at McChord AFB in late 1951. Some went to Alaska, where they were modified into F 82H but most were scrapped.

Алясканың әуе командалығы

Модификацияланған F 82F/G ұшақтары қысқы ауа райына бейімделіп, F 82H деп белгіленді. Алты ұшақ 1948 жылғы желтоқсанда Адак аралындағы 449-шы F(AW)S эскадрильясына Алясканың әуе қорғанысы миссиясындағы P-61 Black Widow ұшақтарын алмастыру үшін тағайындалды. "Егіз мустанг" Аляскадағы әуе қорғанысына өте қолайлы болды, себебі ұшу қашықтығы ұзақ болатын. 1949 жылғы наурызда эскадрилья Фэрбанкс маңындағы Лэдд әуе базасына қайта орналастырылды, онда тағы сегіз (барлығы 14) ұшақ келді. Аляскада эскадрилья кең аумақтарды патрульдеді, өйткені Сибірдегі әуежайлардан ұшып келген кеңестік ұшақтар әуе қорғанысын жиі сынап көрді. 1950 жылғы тамыздан бастап 449-шы эскадрилья F-94 Starfire реактивтік тосқауылшыларын ала бастады, ал F-82 ұшақтары эскадрильяның жеке бөлімшесіне тағайындалды. Корея соғысының басталуымен Аляскадағы жағдай шиеленісті болды, себебі ол Солтүстік Америкаға шабуыл жасайтын кеңестік ұшақтарға "арқа есік" болып қалуы мүмкін деп қорқынышты. Кеңес Одағы Алясканың әуе қорғанысын қайта-қайта сынады, ал F-94 ұшақтары радар станциялары келіп жатқан ұшақтар туралы ескерткенде жауап берді. Көбінесе ұшақтарды ұстап алу сирек кездесетін, кеңестік ұшақтармен тек бірнеше рет көзге көз байланысы болды. F-82 ұшақтары F-94 ұшақтарына қарағанда ұшу қашықтығы ұзақ болды, ал "Егіз мустанг" Алясканың көптеген ауылдары мен қалаларында үнемі патрульдік қызмет атқарды. Кейде F-82 ұшақтары Чукчи түбегіндегі бірнеше әуежайлардың жанында ұзақ қашықтыққа визуалды барлау жүргізді, оларды кеңес Одағы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде көмек ретінде берілген ұшақтарды қондыру үшін пайдаланған және қандай да бір қызмет белсенділігі бар екенін тексерді. Сонымен қатар, Ном аймағы және Алясканың батыс жағалауы бойында да ұшулар жасалды. Эскадрильяның деректері көрсеткендей, "Егіз мустанг" ұшақтары қазіргі "Солтүстік беткей" деп аталатын және өте қиын ішкі аймақтардағы территорияның ең шалғай аймақтарында ұшты. Аляскадағы "Егіз мустанг" сол кездегі басқа USAF ұшақтарынан солтүстікке қарай ұшты. 1952 жылғы сәуірде олар Бофорт теңізіндегі Бартер аралының жанында, Алясканың ең солтүстік шетіне жақын жерде SAC B-36 Peacemaker бомбалаушыларына сүйемелдеді, Солтүстік полюстен оңтүстікке қарай шамамен орналасқан. F-82H "Дүниежүзінің үсті" (1955) фильмінде қысқа, бірақ есте қаларлық көрініс тапты. 449-шы эскадрильяның тағы бір міндеті – жаз айларында АҚШ армиясының жауынгерлік маневрлері кезінде симуляциялық басқыншы күш ретінде әрекет ету болды. Аляскадағы армия бөлімдері жердің географиялық ерекшеліктеріне байланысты қозғалыста өте шектеулі болды. Көбінесе қозғалыс жолдар, жолдар және теміржол желілері арқылы жүзеге асырылды. F-82 ұшақтары жер бетімен төмен ұшып, содан кейін пайда болып, оларға қарсы симуляциялық шабуылдар жасады, бұл әскерлерді сазды тундраға жасырынуға мәжбүр етті. Кейде "Егіз мустанг" ұшақтары газға қарсы шабуылдарды елестетіп, көз жасыңдыратын газды тастады. 449-шы эскадрилья сондай-ақ, жергілікті үкіметке Танана, Кускоквим және Юкон өзендеріндегі мұз тұйықтарына бомбалау арқылы көмектеседі. Бұл аймақтағы апатты су тасқынын болдырмауға көмектесті, мұзға бомбалар тастап, ракеталар атып, өзендердің ағып кетуіне және тығылып қалмауына мүмкіндік берді. 1950 жылдың көктемінен бастап Стратегиялық әуе командалығы F-82E бомбалаушыларын эскорттан ауыстыра бастады және жыл бойы бірнешеуі Аляскадағы 449-шы эскадрильяға жіберілді. 1951 жылғы ақпанда Әскери-әуе күштері Аляска әуе командалығына Әскери-әуе күштерінің инвентаризациясындағы қалған барлық F-82 ұшақтары Аляскаға көшірілетінін бұйырды. "Егіз мустанг" ұшақтары армияның әуеден жерге операцияларын қолдау үшін және F-94 Starfire ұшақтарын тосқауылға алу үшін пайдаланылатын болады. 1951 және 1952 жылдары Макгуайр әуе базасындағы 52-ші истребитель дивизиясының және Маккорд әуе базасындағы 325-ші истребитель дивизиясының F-82F ұшақтары қысталды және Лэдд әуе базасына алмастыру ретінде ұшты. Алыс Шығыс әуе күштерінің F-82G ұшақтары да Аляскаға жіберілді, өйткені реактивтік ұшақтар Корея аспанындағы жауынгерлік міндеттерді қабылдады. Алайда FEAF F-82 ұшақтары қатты тотталған күйде жеткізілді. Сондай-ақ, 449-шы эскадрильяға жіберілген көптеген ұшақтар ұзын бомбалаушы эскорт және әуе қорғанысы ұшуларынан кейін ұшақтарында көп уақыт болды, сонымен қатар Кореядағы жауынгерлік міндеттің стрессі олардың көпшілігін ұстауды қиындатты. 39-шы әуе депосының Эльмендорфтағы бөлімшесінде төрт ай болғаннан кейін, олардың көпшілігі жойылды. Барлығы, бұл AAC-ке 36 түрлі E, F, G және H үлгідегі F-82 ұшақтарын берді. 1952 жылға қарай эскадрильяға берілген "Егіз мустанг" ұшақтарының көпшілігі сарқылып кетті. Кейде Беринг теңізі үстінен ұзын қашықтыққа барлау ұшуларын жалғастырды, өйткені "Егіз мустанг" ұшағының қашықтығы F-94 ұшағынан әлдеқайда үлкен болды. Әдетте ұшақтың оң жағында тәжірибелі ұшу механігі отырды. Ұзақ патрульдік ұшулар мен көп сағат ұшқан ұшақтармен, ұшқыштар көбінесе механикалық проблемаларға тап болды, олар оларды қарапайым ұшу жолақтарына қонуға мәжбүр етті. Механик әдетте ұшақты жөндеуге жететіндей етіп, Лэдд әуе базасына тікелей ұшуға мүмкіндік беретін.

Modified F 82F/Gs for cold weather were designated as F 82H. Six were assigned initially to the 449th F(AW)S at Adak Island in December 1948 to replace their P 61 Black Widows in the Alaska Air Defense mission. The Twin Mustang was well suited for the air defense mission in Alaska due to its long range flying ability. In March 1949, the squadron was reassigned to Ladd AFB, near Fairbanks, where an additional eight (14 total) arrived. In Alaska, the squadron would patrol over wide areas of Alaska as the Soviets flying from airfields in Siberia would often test the air defenses. Beginning in August 1950, the 449th began receiving the F 94 Starfire jet interceptor, and the F 82s were assigned to a separate detachment within the squadron. With the outbreak of the Korean War, tensions were high in Alaska, as it was feared that it would become a "back door" to Soviet aircraft striking North America. The Soviets were repeatedly testing the Alaskan air defenses, with the F 94s responding when radar stations alerted them to incoming aircraft. Intercepts were rare, with only a few instances of eye to eye contact with Soviet aircraft. The slower F 82s had a longer range than the F 94s, and the Twin Mustangs constantly patrolled over many Alaskan villages and towns. Periodically, the F 82s were used for long range visual reconnaissance near several known rough airstrips on the Chukchi Peninsula that the Soviets had used during World War II as landing fields for lend lease aircraft and checking for any activity. In addition, flights around the Nome area and along the western Alaskan coastline were made. Squadron records show the Twin Mustangs were flown over some of the most remote areas of the Territory, along what today is known as the "North Slope" and over very rugged interior regions. The Twin Mustangs in Alaska operated further north than any other USAF aircraft at the time. In April 1952, they were flying escort duty for SAC B 36 Peacemaker bombers near Barter Island in the Beaufort Sea, near the most northerly tip of Alaska, about south of the North Pole. The F 82H made a brief but memorable appearance in the movie "Top of the World" (1955). Another mission of the 449th was to act as a simulated invasion force during U. S. Army combat maneuvers during the summer months. Army ground units in Alaska were very limited in their movements due to the geography of the land. Most movements were up and down roads and paths and railroad rights of way. The F 82s would fly low along the terrain then pop up and initiate simulated strafing runs against them, causing the troops to take cover by hitting the muddy tundra. On occasions, the Twin Mustangs would also drop tear gas canisters, simulating gas attacks on the units. The 449th would also assist the local government by bombing ice jams on the Tanana, Kuskokwim and Yukon Rivers. This helped avert disastrous floods in the region, by dropping bombs and firing rockets at the ice, thus allowing the rivers to keep flowing and not get clogged up. Beginning in spring 1950, Strategic Air Command began replacing their F 82E bomber escorts and throughout the year, several were transferred to the 449th in Alaska. In February 1951, the Air Force ordered Alaskan Air Command that all the remaining F 82s in the Air Force inventory would all be transferred to Alaska. The Twin Mustangs would be used to support Army units in air to ground operations, and to use the F 94 Starfires for interceptor duty. During 1951 and 1952, F 82Fs from the Air Defense Command 52d Fighter Group at McGuire AFB and 325th Fighter Group at McChord AFB were winterized and flown to Ladd AFB as replacements when those units transitioned to the F 94. F 82Gs from Far East Air Force were also sent to Alaska, as jets took over combat duties over the skies of Korea. The FEAF F 82s, however, arrived in a badly corroded condition. Also, many of these aircraft which were sent to the 449th had high time on their airframes from long bomber escort and air defense flights, as well as the stress from combat duty in Korea causing many of them to be difficult to maintain. After four months at the 39th Air Depot Wing at Elmendorf, most were scrapped. All in all, this provided AAC with a total of 36 various E, F, G and H model F 82s. By 1952, attrition had claimed many of the Twin Mustangs which were assigned to the squadron. The occasional long range reconnaissance flight over the Bering Sea was still flown, given that the range of the Twin Mustang was much greater than that of the F 94. The right seat of the aircraft was usually occupied by an experienced flight mechanic. With the long patrol flights with high hour aircraft, pilots began having more and more mechanical problems that forced them to land on crude flight strips. The mechanic usually could repair the aircraft well enough to get airborne and head straight back to Ladd AFB.

Өндірістің жалпы көлемі

Әуе күштері барлығы 272 F-82 ұшағын қабылдады (оның ішінде 22 прототип, сынақ және алғашқы өндіріс ұшақтары). 1948 жылы барлық түрлері F-82 деп қайта аталды. F-82 бағдарламасы екі XF-82, бір XF-82A, 10 F-82B (кейбір уақыт P-82Z деп белгілі болған және барлығы сынақтарға бағытталған), төрт F-82A, 96 F-82E, 91 F-82F, 45 F-82G және 14 F-82H ұшақтарынан тұрды. P-82 ұшағының барлық модельдері мен түрлері Солтүстік Американың Калифорния штатындағы Инглвудтағы өндіріс орнында жасалды.