Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Джошуа Пузи (1842 жылдың 27 наурызы, 1906 жылдың 8 мамыры (?)) – американдық өнертапқыш және заңгер. 1827 жылы ағылшын фармацевті Джон Уокер "көкөрт пероксидінен жасалған тұтандырғыштарды" – бір метрлік алып таяқтарды жасады, оларды бүгінгі күнгі тұтқырдың алғашқы нұсқасы деп санауға болады. Кішкентай фосфорлы тұтқырлар алғаш рет 1832 жылы Германияда сатылды, бірақ олар өте қауіпті болды. 1836 жылы АҚШ-та Массачусетс штатының Спрингфилд қаласынан Алонзо Д. Филлипс "үстемелі тұтқырларды" өндіруге патент алды және оларды "locofocos есірткіштері" деп атады. 1845 жылы аморфты (қызыл) фосфор ашылғанға дейін қауіптілік мәселесі шешілмеді. Швециялық Карл Лундстром 1855 жылы алғашқы қызыл фосфорлы "қауіпсіз" тұтқырларды ұсынды. Бұл тұтқырлар үлкен болды және оларды ағаш қорапшада тасымалдау қажет болды, ал Пузиге оның көлемділігі ұнамады. Ол тұтқырларды тасымалдауға ыңғайлы қағаз кітапшаға салуды шешті. 1889 жылы ол жұмысын аяқтап, тұтандыруға болатын кітапша тұтқырларын жасады. Пузи – Пенсильваниялық заңгер, сигаретке құмар болатын. Үлкен ағаш қораптарды алып жүруден шаршап, ол кішірек және жеңіл қағаз тұтқырларын ойлап табуға кірісті. Оның соңғы дизайнында тұтқырлар жұқа қағазға бекітіліп, тұтандыру беті қоса берілді. Қазіргі кездегі тұтқыр кітапшаларынан айырмасы, Пузи тұтандыру бетін қағаздың ішкі жағына орналастырды. Бұл 50 тұтқырды бірден тұтандыруға мүмкіндік берді. Кейін "Diamond Match Company" тұтандыру бетін сыртқа орналастырды. Ол 1889 жылы қағаз тұтқыр кітапшасын (оларды "икемділер" деп атады) ойлап тапқан, бірақ бұл идея бірден танылмады. Сегіз жылдан кейін, 1897 жылы, "Mendelssohn Opera Company" Нью-Йорктегі ашылуын жарнамалау үшін логотипі бар тұтқыр кітапшаларын таратты. Бұл жарнамадан кейін қағаз тұтқыр кітапшаларына сұраныс арта түсті. Кейін Пузи 1896 жылы өнертабысын "Diamond Match Company" компаниясына 4000 долларға сатты.
Joshua Pusey (March 27, 1842 May 8, 1906 (? )), was an American inventor and an attorney. In 1827, an English pharmacist named John Walker produced his "sulphuretted peroxide strikables," gigantic, yard long sticks that can be considered the real precursor of today's match. Small phosphorus matches were first marketed in Germany in 1832, but they were extremely hazardous. In 1836 in the United States, Alonzo D. Phillips of Springfield, Massachusetts, obtained a patent for "manufacturing of friction matches" and called them locofocos crazies. The danger problem was not resolved until the invention of amorphous (red) phosphorus in 1845. Carl Lundstrom of Sweden introduced the first red phosphorus "safety" matches in 1855. These type of matches were large and had to be carried in a wooden box, and Pusey didn't like the bulkiness of this. He decided to make matches in a paper book that was easier to carry. In 1889 he finished and had created strike able book matches. Pusey was a Pennsylvanian attorney who was fond of smoking cigars. Fed up with carrying bulky boxes of wooden matches, he set to work to invent paper matches that would be lighter and smaller. His final design had matches secured to a thin paper wrapping with an attached striking surface. Unlike present day matchbooks, Pusey positioned the striking surface on the inside of the paper fold. This allowed all 50 matches to be lit at once. The Diamond Match Company later put the striking surface on the outside. He received a patent for his invention of the paper matchbook (which he called "flexibles") in 1889, but the idea did not catch on right away. Eight years later, in 1897, the Mendelssohn Opera Company distributed matchbooks with their logo emblazoned on them to advertise their New York City opening. After this promotion, demand for paper matchbooks soared. Pusey later sold the invention to the Diamond Match Company for $4000 in 1896.