Уильям Питер Хамилл: Американ журналисінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Америкалық журналист (1935–2020)
Сонымен қатар осы атқа ие адамдар

Уильям Питер Хамилл (24 маусым 1935 – 5 тамыз 2020) – американдық журналист, романист, эссеші және редактор. Нью-Йорк қаласындағы журналистік қызметі кезінде ол «Нью-Йорк қаласының саясаты мен спортының ерекше айшығын, сондай-ақ оның қылмысының қайғысын бейнелеуге тырысқан колонкалардың авторы» деп сипатталған. Хамилл «Нью-Йорк Пост» және «Нью-Йорк Дейли Ньюс» газеттерінде колонкашы және редактор болып жұмыс істеген.

Ерте өмір және білім

Солтүстік Ирландияның Белфаст қаласынан келген католик иммигранттардың жеті баласының ең үлкені Хамилл Бруклиндегі Парк-Слоуп ауданында дүниеге келді. Оның әкесі Билли Хамилл Бруклинде жартылай кәсіби футбол ойыны кезінде жарақат алып, аяғынан айырылды. Хамиллдің анасы, Анна Девлин Хамилл, орта мектепті бітірген, 1929 жылы қор нарығы құлаған күні Нью-Йоркке келді. Билли Хамилл 1933 жылы Анна Девлинмен танысты және олар келесі жылы үйленді. Хамилл Исаның қасиетті аты атындағы мектепте оқыды және 11 жасында «Бруклин Daily Eagle» газетін жеткізді. Әсіресе Милтон Канифтің туындыларынан шабыттанған ол комикс суретшісі болуға бел буды. Хамилл суретші болу мақсатымен Бейнелеу өнері мектебінде (кейін Карикатурашылар мен иллюстраторлар мектебі деп аталған) кешкі сабақтарға қатысты. Ол сонымен қатар Пратт институтында оқыды, ол 1980 жылы оған құрметті докторлық диплом берді. 1952 жылдың күзінде ол АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қатарына қосылды. 1956–57 жылдары әскери қызметтен босатылғаннан кейін ол «G.I. Bill» бағдарламасы бойынша Мексика Сити колледжінде оқыды.

Журналистика

1958 жылы грек тіліндегі «Атлантис» газетінің көркемдік директоры болып жұмыс істеген кезде Гамилл өзінің досы, пуэрторикалық кәсіби боксшы Хосе Торрес туралы алғашқы мақаласын жазуға келісім берді, ол сол кезде орта салмақтағы жаңадан бастаған және Олимпиада чемпионы еді. Бұл Хамиллді «Нью-Йорк Пост» газетіне бірнеше редакторға хат жазуға итермеледі, олардың екеуі жарияланды. Ақырында Хамилл жеткілікті назар аударып, 1960 жылы «Нью-Йорк Пост» газетіне тілші болып жұмысқа қабылданды. 1962–1963 жылдарғы Нью-Йорк қаласындағы газет ереуілі Хамиллді журналдарға мақалалар жазуға түрткі болды. 1963 жылдың күзінде ол Еуропада «The Saturday Evening Post» газетінің тілшісі болды. Хамилл алты ай Барселонада, бес ай Дублинде өткізді және Еуропаны аралап, актерлермен, кинорежиссерлермен және жазушылармен, сондай-ақ қарапайым адамдармен сұхбаттасты. 1964 жылдың тамызында ол Нью-Йоркке оралды, Атлантик-Ситидегі Демократиялық конвент туралы хабарлады және қысқа мерзімге «Нью-Йорк Herald Tribune» газетінде мақала жазушы болып жұмыс істеді. Ол 1965 жылдың соңында «Нью-Йорк Пост» газетіне баған жаза бастады және сол жылдың соңында Вьетнамнан хабарлай бастады. Төрт он жылдан астам уақыт бойы ол «New York Post», «New York Daily News», «Village Voice» және «New York Newsday» газеттерінде жұмыс істеді. Ол қысқа мерзімге «Post» газетінің редакторы, кейін «Daily News» газетінің бас редакторы болып қызмет етті. Сегіз айдан кейін соңғы лауазымынан кеткені газеттің жүзден астам жазушысы қол қойған наразылық хатына себеп болды. Гамиллдің кең көлемді журналистік мақалалары «New York», «The New Yorker», «Esquire», «Playboy», «Rolling Stone» және басқа да мерзімді басылымдарда жарияланды. Ол Вьетнам, Никарагуа, Ливан және Солтүстік Ирландиядағы соғыстар туралы жазды және 1960-шы жылдардағы Американың қалалық тәртіпсіздіктері туралы хабарлады. Гамилл Нью-Йорктегі төменгі тап пен нәсілдік ажырым туралы жазды, ең әйгілісі «Эсквайр» журналындағы «Үнсіздікті бұзу» атты эссесінде. Ол сондай-ақ бокс, бейсбол, өнер және заманауи музыка туралы жазды, 1975 жылы Боб Диланның «Blood on the Tracks» альбомына жазған түсіндірмесі үшін «Грэмми» сыйлығын жеңіп алды. Алайда, «Нью-Йорк Пост» газетінде Гамилл кейіннен ақталған «Сентрал Парк Бес» жасөспірімдері туралы жамандап жазды: «Олар крек, әлеуметтік жәрдем, қару, пышақ, бейжайлық және білімсіздік әлемінен, әкесіз елден келді – қиратып, жарақаттап, тоналап, тепкілеп, зорлап алатын. Дұшпандары бай еді. Дұшпандары ақ еді». 1998 жылы ол «Жаңалықтар – бұл етістік: ХХ ғасырдың соңында журналистика» атты қазіргі журналистика туралы кеңейтілген эссе жариялады.

In 1958, while serving as the art director for a Greek language newspaper the Atlantis, Hamill talked his way into writing his first piece about his friend, Puerto Rican professional boxer José Torres, then a neophyte middleweight and Olympic champion. This led Hamill to pursue writing a few letters to the editor for the New York Post of which two were printed. Hamill eventually attracted enough attention and was hired as a reporter for the New York Post in 1960. The 1962–63 New York City newspaper strike led Hamill to start writing magazine articles. By the fall of 1963 he was a correspondent for The Saturday Evening Post, stationed in Europe. Hamill spent six months in Barcelona and five months in Dublin, and traveled Europe interviewing actors, movie directors, and authors, as well as ordinary citizens. In August 1964 he returned to New York, reported on the Democratic Convention in Atlantic City, and was briefly employed as a feature writer at the New York Herald Tribune. He began writing a column for the New York Post in late 1965, and, by the end of that year, was reporting from Vietnam. For more than four decades, he worked at the New York Post, the New York Daily News, the Village Voice, and New York Newsday. He served briefly as editor of the Post, and later as editor in chief of the Daily News. His resignation from the latter position after eight months prompted a letter of protest signed by more than a hundred of the paper's writers. Hamill's more extensive journalistic pieces have been published in New York, The New Yorker, Esquire, Playboy, Rolling Stone, and other periodicals. He wrote about wars in Vietnam, Nicaragua, Lebanon and Northern Ireland, and reported on America's urban riots of the 1960s. Hamill wrote about the New York underclass and racial division, most notably in an essay for Esquire magazine, "Breaking the Silence". He also wrote about boxing, baseball, art, and contemporary music, winning a Grammy Award in 1975 for the liner notes to Bob Dylan's Blood on the Tracks. However, while at the New York Post, Hamill defamatorally wrote of the later exonerated Central Park Five that the teens hailed “from a world of crack, welfare, guns, knives, indifference and ignorance a land with no fathers to smash, hurt, rob, stomp, rape. The enemies were rich. The enemies were white.” In 1998, he published an extended essay on contemporary journalism titled News is a Verb: Journalism at the End of the Twentieth Century.

Көркем әдебиет

Гамиль сонымен қатар он роман мен екі әңгіме жинағын жазған көркем әдебиет авторы болды. Оның алғашқы романы, «Христос үшін өлтіру» атты триллері, Римдегі Пасха күні Папаны өлтіру жоспары туралы, 1968 жылы жарық көрді. Бруклиндегі жастық шағынан шабыттанған ол «The Gift» атты жартылай автобиографиялық роман жазды. Оның көптеген көркем шығармалары Нью-Йорк қаласында өтеді, соның ішінде «Тамыздағы қар» (1997), «Мәңгілік» (2003), «Солтүстік өзен» (2007) және «Таблоид қаласы» (2011). Гамильдің айтуынша, Франк Маккорт өзінің «Анжеланың күлі» атты естеліктерін жазуға осы кітаптан шабыттанды. Гамильдің мексикалық суретші Диего Ривера туралы кітабы 1957 жылы Мехико қаласында өткізген уақыты мен Ривераның жерлеу рәсіміне қатысуынан туындады. «Құралдар – өнер ретінде» (1995) еңбегінде Гамиль Хечингер жинағын және эстетикалық мақсаттар үшін тұрмыстық заттарды қолдануды зерттейді. Оның суретші туралы жазған тарихи мақаласы «Underground Together: The Art and Life of Harvey Dinnerstein» (2008) еңбегінде жарияланды. Гамильдің фотосуретке деген қызығушылығы кейінірек жазған деректік эсселеріне де әсер етті. «Нью-Йорк: Аралдар қаласы» (2007) Джейк Раджстың фотосуреттеріне арналған мақтау. «New York Exposed: Photographs from the Daily News» (2001) кітабында «New York Daily News» газеті және американдық фотожурналистикадағы оның рөлі туралы кеңейтілген эссе бар. «Мексика: Революция және одан әрі» (2003) кітабының кіріспесінде Гамиль 1910-1920 жылдардағы революцияны суреттерімен бейнелеген Агустин Виктор Касасола туралы жазады. «Жанды линза: Forward беттерінен еврей өмірінің фотосуреттері» (2007) кітабының кіріспесінде Гамиль американдық идиш журналистикасының алтын ғасырын еске алады. Оның «The Times Square Gym» (1996) үшін жазған мәтіні Джон Гудманның боксшылар туралы суреттерін толықтырады, ал «Garden of Dreams: Madison Square Garden» (2004) кітабына жазған кіріспесі Джордж Калинскидің спорттық фотосуреттеріне контекст береді. Гамильдің ирландтық тегі «The Irish Face in America» (2004) кітабының мәтініне әсер етті, бұл кітапта фотограф Джим Смит америкалық ирландтықтардың бейнесін көрсеткен. Гамиль комикстер туралы да жазды, ол олардың коллекционері болған. Осы тақырыптағы жазбаларының арасында Милтон Каниффтің «Терри және қарақшылар: Екінші том» (2007) кітабына жазған кіріспесі және Аль Хиршфельдтің «The Speakeasies of 1932» (2003) кітабының қайта жаңартылған нұсқасына жазған кіріспе мәтіні бар. Ол сондай-ақ «Jerry Robinson: Ambassador of Comics» (2010) кітабына да кіріспе жазды.

Hamill also wrote fiction, producing ten novels and two collections of short stories. His first novel, a thriller called A Killing for Christ, about a plot to assassinate the Pope on Easter Sunday in Rome, was published in 1968. Drawing on his youth in Brooklyn he next wrote a semi autobiographical novel called The Gift. Most of his fiction is set in New York City, including Snow in August (1997), Forever (2003), North River (2007), and Tabloid City (2011). According to Hamill, Frank McCourt was inspired by the book to complete his own memoir, Angela's Ashes. Hamill's book on the Mexican muralist Diego Rivera was inspired by time spent in Mexico City in 1957 and his presence at Rivera's funeral. In Tools as Art (1995), Hamill surveys the Hechinger Collection and the incorporation of utilitarian objects for aesthetic ends. His biographical essay on the artist was featured in Underground Together: The Art and Life of Harvey Dinnerstein (2008), whose work, like Hamill's, often focuses on the people and cultural life of Brooklyn. Hamill's interest in photography informed his later essays in nonfiction. New York: City of Islands (2007), celebrates the photography of Jake Rajs. New York Exposed: Photographs from the Daily News (2001) contains an extended essay about the New York Daily News and its role in American photojournalism. In his introduction to Mexico: The Revolution and Beyond (2003), Hamill writes about Agustin Victor Casasola, whose photographs recorded the Revolution of 1910–1920. In his introduction to A Living Lens: Photographs of Jewish Life from the Pages of the Forward (2007), Hamill evokes the heyday of American Yiddish journalism. His text for The Times Square Gym (1996) enhances John Goodman's photographs of prizefighters, while his introduction to Garden of Dreams: Madison Square Garden (2004) offers a context for the sports photography of George Kalinski. Hamill's Irish heritage informs the text for The Irish Face in America (2004), as seen by the photographer Jim Smith. Hamill also wrote about comic strips, of which he was a collector. Among his writings on the subject are an introduction to Terry and the Pirates: Volume Two by Milton Caniff (2007), and an introductory text for a revised version of Al Hirschfeld's The Speakeasies of 1932 (2003). He also contributed an introduction to Jerry Robinson: Ambassador of Comics (2010).

Теледидар және кино

Гамиль бірнеше телепьесалар мен сценарийлер жазды, оның ішінде өзінің романдарының бейімделулері де болды, сондай-ақ бірнеше ұсақ кино рөлдерін ойнады, көбінесе ол жалпы "баяндамашы" немесе өзінің рөлін сомдады. French Connection II фильмінің продюсері Роберт Розеннің сөзіне сүйенсек, ол фильмдегі барлық диалогтарды қайта жазып, үш күн бойы демалыссыз жұмыс істеді, бірақ оған титрде көрсетілген есім жазылмады. Ол бірнеше деректі фильмдерде комментатор ретінде пайда болды, оның ішінде Рик Бернстің "Нью-Йорк: деректі фильм" және Кен Бернстің "Құрғақ заң" фильмдері бар. Сондай-ақ ол 2018 жылғы 4 бөлімді Netflix деректі фильмі "Бобби Кеннеди президенттікке кандидат" тақырыбында спикер ретінде қатысты.

Жеке өмір

1962 жылы Гамиль өзінің алғашқы әйелі Рамона Негронға үйленді. Олардың Адриен және Дирдре есімді екі қызы болды. 1970 жылы олар ажырасып кетті. Он жеті жыл өткен соң ол Жапониядан келген Фукико Аокиге үйленді. Оның жұмысының арқасында ол Испанияда, Ирландияда, Сайгонда, Сан-Хуанда, Пуэрто-Рикода, Римде, Лос-Анджелесте және Санта-Феде (Нью-Мексико штаты) ұзақ уақыт тұрды. Роберт Ф. Кеннедидің досы болған Хамилл, сенаторды АҚШ президенттігіне қатысуға көндірді. Ол кейін Кеннедидің сайлау штабында жұмыс істеді және журналист ретінде осы науқанды жариялады. Сенатордың қанына қысылған сәттен кейін, Сырхан Сырханның қаруын алып тастаған төрт адамның бірі осы Хамилл болды. Хамилл 2020 жылдың 5 тамызында Нью-Йорктегі Бруклин Методист Пресбитериан ауруханасында қайтыс болды. Ол 85 жаста болды, қайтыс болған кезде жүрек және бүйрек жетіспеушілігінен зардап шекті, сондай-ақ құлап, оң жамбасын сындырған еді.

Құрметтер

2005 жылы Газеттер колоннисттерінің ұлттық қоғамынан Эрни Пайл өмір бойы жеткен жетістіктері үшін сыйлық алды. 2010 жылы Гамилл Санкт-Джон университетінің құрметті әдебиет докторы дәрежесін алды. 2010 жылы ол Нью-Йорк қаласы мұражайынан Луис Аучинклосс сыйлығымен марапатталды. 2014 жылы Гамилл Джордж Полк карьералық сыйлығын алды. Гамилл Нью-Йорк университетінің Артур Л. Картер журналистика институтында қонақ жазушы ретінде танымал болды. Гамилл мен Джимми Бреслин 2019 жылғы HBO деректі фильмі «Бреслин мен Гамилл: Мерзімді суретшілер» үшін сұхбат берді, онда Нью-Йорк қаласының сол дәуірдегі ең көп оқылатын екі колоннисі арасындағы достық және бәсекелестік егжей-тегжейлі көрсетілген. Бруклиндегі Парк-Слоп ауданындағы 11-ші және 12-ші көшелер арасындағы Седьмая авенюдің бір бөлігі «Пит Хамилл жолы» деп аталды.