1812 жылғы соғыстағы Форт Джонсон тарихы

Кіріспе

Fort Johnson) – 1812 жылғы соғыс кезінде қазіргі Варшава, Иллинойс штатында Миссисипи өзеніне қарап тұрған жартастарға салынған АҚШ әскерінің бекінісі. Форт 1814 жылдың қыркүйегінде АҚШ-тың болашақ 12-ші президенті, майор Закари Тейлор (1849–1850) құрған. Кредит аралы шайқасынан шегінген әскерлер Миссисипидің жоғарғы ағысына британдықтар мен олардың одақтас үнді тайпаларына, соның ішінде Саук тайпасына бақылауды тапсырғаннан кейін бекініс салды. Толық ротадан тұратын бекініс бірнеше апта ішінде салынды және Миссисипи аңғарының, Де-Мойн өзенінің сағасының және Де-Мойн шатқалының табанының кең көрінісін ұсынды. Миссисипи өзені бойындағы жағдайдың тұрақсыздығына байланысты, бекініс 1814 жылдың қазан айының соңында, азық-түлік таусылғаннан кейін тастап кетілді. Рота Сент-Луиске жақын Кап-о-Гриске қайта орналасты. Блэк Хок өзінің өмірбаяндық естеліктерінде бекіністің салынуын және шайқасты былай сипаттады:

Батырлардың тобы олардың қайда қонғанын бақылау үшін ілесіп келді, бірақ олар Де-Мойн шатқалының төменгі жағына жеткенше тоқтамады, онда олар жағаға шығып, бекініс салуға кірісті. Біздің жерімізде бекініс қаламадық, себебі күзде Екі өзен аймағына барып, аң аулауды жоспарлаған едік, ол біздің таңдаған аң аулау жеріміз болды және егер осы бекініс салынса, ол бізге сол жерге баруға кедері келтіретінін түсіндік. Біз кешке сол аймаққа келдік және түнге биік жартасқа орналастық. Біз байқаудан қашу үшін от жағбадық. Мен қатты шаршап, көп ұзамай ұйықтап қалдым. Ұйқымда Ұлы Рух маған жардан төмен арыққа түсіп, кесілген қуыс ағашты табатынымды айтты. Оның ішіне қарасам, басын тік көтерген үлкен жыланды көремін, ол қайда қараса, сол жақта жаудың қарусыз тұрғанын көремін. Таңертең мен батырларыма Ұлы Рухтың маған айтқандарын жеткіздім, солардың біреуін алып, өзенге апаратын арықтан төмен түстім. Мен көп ұзамай олар бекініс салып жатқан жерді көрдім, ол арықтың қарсы бетіндегі төбеде орналасқан еді. Мен көптеген адамдарды көрдім. Біз абайлап қолдарымыз бен тізелерімізбен жерге жатып, содан кейін шөп пен бұталардың арасымен арықтың жағасына жеттік. Мен кесілген ағашты көрдім, ішіне қарасам, басын көтерген үлкен жыланды көрдім, ол өзенге қарай қарап тұрды. Мен абайлап тұрдым, менің алдымда екі әскери басшы қол ұстасып, қарусыз жүргенін көрдім. Олар бұрылып, бекініс салуға кіріскен адамдардың орнына қайта оралды. Біраз уақыттан кейін олар қайта келді, біз жасырынып жатқан жерімізге тікелей бағытталды, бірақ бұрынғыдай жақын келмеді. Егер олар келсе, өлтірілген болар еді, себебі біздің әрқайсысымызда жақсы мылтық болды. Біз арықты кесіп өтіп, бұталардың арасына тығылып жеттік. Мен қайтадан көтеріліп, олар келе ме, жоқ па, көру үшін, бірақ олар бекініске кіріп кетті, осылайша өздерінің өмірін сақтап қалды. Біз арықты қайтадан кесіп өтіп, мен жалғыз қайтып келдім, төмен түскен арықтан жоғаладым. Менің батылым арық бойымен төмен түсті, ал мен сол төбе басынан көтерілгенде, жұмыс істеп жатқан адамдарды анық көре алдым. Мен өзеннің сағасына жақын жерде жүріп жатқан күзетшіні көрдім. Мен оған, менің жолдасым оған қарай барып жатса, байқап-байқап қарадым. Күзетші біраз уақыт тоқтады және менің батылым жасырылған жерге қарады. Ол бір жаққа, содан кейін екінші жаққа жүрді. Мен батылым оған қарай жығылып жатқанын байқадым, соңында ол қозғалмай жатып, тіпті шөпті де қозғамады, күзетші кері жүруге бұрылғанда, менің батылым атып, ол құлады. Мен бекініске қарадым, ақтар үлкен шатасуда екенін көрдім, әр бағытта шашырап жүгіріп, кейбіреулері тік жағалаудан қайыққа қарай жүгірді. Менің жолдасым маған қосылды, біз топтың қалған мүшелеріне қайта оралдық және барлығымыз Рок-Риверге асығып бардық, онда біз ауылымызға аман-есен жеттік. Мен дәрі-дәрмек салынған қапты іліп қойдым, мылтығым мен найзамды жинадым, енді олардың қажеті жоқ сияқты, себебі ақтарға қарсы басқа соғыс топтарын ұйымдастыруға ниетім болмады, егер олар маған себеп бермесе. Көктемге дейін ерекше ештеңе болған жоқ, тек американдықтар төменгі жақтағы бекіністі тастап, өртеп жіберді.

A party of braves followed to watch where they landed, but they did not stop until they got below the Des Moines Rapids, where they came ashore and commenced building a fort. I did not want a fort in our country, as we wished to go down to the Two River country in the fall and hunt, it being our choice hunting ground, and we concluded that if this fort was built, it would prevent us from going there. We arrived in the vicinity in the evening, and encamped on a high bluff for the night. We made no fire, for fear of being observed, and our young men kept watch by turns while others slept. I was very tired, and was soon asleep. The Great Spirit, during my slumber, told me to go down the bluff to a creek, that I would there find a hollow tree cut down, and by looking in at the top of it, I would see a large snake with head erect—to observe the direction he was looking, and I would see the enemy close by and unarmed. In the morning I communicated to my braves what the Great Spirit had said to me, took one of them and went down a ravine that led to the creek. I soon came in sight of the place where they were building the fort, which was on a hill at the opposite side of the creek. I saw a great many men. We crawled cautiously on our hands and knees until we got to the bottom land, then through the grass and weeds until we reached the bank of the creek. Here I found a tree that had been cut down; I looked in at the top of it and saw a large snake, with his head raised, looking across the creek. I raised myself cautiously, and discovered nearly opposite to me, two war chiefs walking arm in arm, without guns. They turned and walked back toward the place where the men were working at the fort. In a little while they returned, walking directly towards the spot where we lay concealed, but did not come so near as before. If they had they would have been killed, for each of us had a good rifle. We crossed the creek and crawled to a cluster of bushes. I again raised myself a little to see if they were coming; but they went into the fort, and by this they saved their lives. We recrossed the creek and I returned alone, going up the same ravine I came down. My brave went down the creek, and I, on raising the brow of a hill to the left of the one we came down, could plainly see the men at work. I saw a sentinel walking in the bottom near the mouth of the creek. I watched him attentively, to see if he perceived my companion, who had gone toward him. The sentinel stopped for some time and looked toward where my brave was concealed. He walked first one way and then the other. I observed my brave creeping towards him, at last he lay still for a while, not even moving the grass, and as the sentinel turned to walk away, my brave fired and he fell. I looked towards the fort, and saw the whites were in great confusion, running wildly in every direction, some down the steep bank toward a boat. My comrade joined me, we returned to the rest of the party and all hurried back to Rock River, where we arrived in safety at our village. I hung up my medicine bag, put away my rifle and spear, feeling as if I should want them no more, as I had no desire to raise other war parties against the whites unless they gave me provocation. Nothing happened worthy of note until spring, except that the fort below the rapids had been abandoned and burned by the Americans.

Эдвардс бекінісі

1815 жылдың қазан айында бұл нысан қайтадан иеленіліп, жаңадан салынды және Дәуис бекінісі деп аталды. Дәуис бекінісіндегі әскерлер Форт-Эдвардс құрылысына көмектесті, бұл маңызды әскери және сауда орталығы 1824 жылға дейін АҚШ армиясымен, ал 1832 жылға дейін саудагерлермен пайдаланылды. Жақында жүргізілген археологиялық зерттеулер Форт Джонсон/Дәуис бекінісінің болжамды орналасқан жерін анықтады.