Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер
British politician
Ян Хедворт Джон Литл Гилмор, Крейгмиллер бароны Гилмор (8 шілде 1926 – 21 қыркүйек 2007) – Ұлыбританиядағы Консервативтік партия саясаткері. 1977 жылдан бастап әкесінің барондық атағын мұрагерлік еткен Сэр Ян Гилмор, 3-ші баронет атанды, 1992 жылы өмірлік пэр (теңдес) болғанға дейін. 1974 жылы Эдвард Хит үкіметінде Қорғаныс министрі қызметін атқарды. Маргарет Тэтчер үкіметінде 1979 жылдан 1981 жылға дейін Лорд-приви-сил болды.
Ian Hedworth John Little Gilmour, Baron Gilmour of Craigmillar, (8 July 1926 – 21 September 2007) was a Conservative Party politician in the United Kingdom. He was styled Sir Ian Gilmour, 3rd Baronet from 1977, having succeeded to his father's baronetcy, until he became a life peer in 1992. He was Secretary of State for Defence in 1974, in the government of Edward Heath. In the government of Margaret Thatcher, he was Lord Privy Seal from 1979 to 1981.
Ерте өмір
Гилмор 1926 жылғы 8 шілдеде Лондонда дүниеге келді. Ол – биржа брокері, подполковник сэр Джон Гилмордің, 2-ші баронеттің және оның әйелі Викторияның ұлы, ол 5-ші граф Кадоганның немересі болған. Оның ата-анасы 1929 жылы ажырасып, әкесі 3-ші Аберкорн герцогының үлкен қызы Мэриге үйленді. Отбасы Шотландияда жерге иелік еткен, ал ол флот адмиралы, құрметті Сэр Хедворт Мюкс әкесінен мол мүлік және Meux сыра зауытының үлесін мұраға алды. Ол Суэцке жасалған шабуылды "агрессиялық әрекет" деп айыптаған редакциялық мақала жазған.
Gilmour was born in London on 8 July 1926, the son of stockbroker Lieutenant Colonel Sir John Gilmour, 2nd Baronet, and his wife, Victoria, a granddaughter of the 5th Earl Cadogan. His parents divorced in 1929, and his father married Mary, the eldest daughter of the 3rd Duke of Abercorn. The family had land in Scotland and he inherited a substantial estate and shares in Meux's Brewery from his grandfather, Admiral of the Fleet, the Hon. Sir Hedworth Meux. He had written an editorial denouncing the invasion of Suez as an "act of aggression".
Парламент мүшесі
1962 жылы ол Орталық Норфолк округінен Парламент депутаты болып сайланды, дауыс беру нәтижесінде 220 дауыспен жеңіске жетті. Гилмор арабтардың мүддесін қорғады, бұл сол кезде прогрессивті айналымдарда одан кейін болғаннан гөрі аз танымал болды, және ол Парламенттегі жылдары оны қолдады, онда оның басты серігі Консервативті Шығыс жөніндегі Кеңестің төрағасы болған Деннис Уолтерс еді. Тэтчер өзінің өмірбаяндық естеліктерінде біршама сарказммен былай деп жазды: "Иан екі жыл Сыртқы істер министрлігінде қызмет етті. Кейіннен ол маған үкіметте болған кезіндегідей адалдықты арт жақтан да көрсетуі керек еді". Гилмор 1981 жылдың қаңтар айындағы қайта құру кезінде қызметін сақтап қалды, бірақ сол жылдың қыркүйек айында қызметтен босатылды. Оның отбасы бірнеше ғасыр бойында осы аймақтың феодалдық билеушілері болды. 1999 жылдың 23 маусымындағы сұрақтар сағатында Премьер-министр Тони Блэр партияның реакциясын Консервативтік партияның қаншалықты оңшыл және Еуропаға қарсы болғанын көрсететін мысал деп сипаттады. Гилмор кейіннен пэр атанғаннан кейін партия мүшелігі үшін жарна төлеуді тоқтатқанын айтты. Гилмор 1993 жылдан 1996 жылға дейін Палестиналықтарға медициналық көмек көрсету қорының президенті болды және 2003 жылдан өмірінің соңына дейін Байрон қоғамының төрағасы болды.
He was elected as Member of Parliament for Central Norfolk in a by election in 1962, winning by 220 votes. Gilmour espoused the Arab cause when it was less popular in progressive circles than it later became and supported it throughout his years in the House of Commons, where his chief ally was Dennis Walters who was chairman of the Conservative Middle East Council. Thatcher remarked in her autobiography, somewhat sarcastically: "Ian remained at the Foreign Office for two years. Subsequently, he was to show me the same loyalty from the back benches as he had in government." Gilmour survived a reshuffle in January 1981, but was sacked in September of the same year. of which his family were, for several hundred years, the feudal superiors. At Question Time on 23 June 1999, Prime Minister Tony Blair described the party's reaction as a demonstration of how right wing and anti European the Conservative Party had become. Gilmour later said that he had stopped paying membership fees in the party after becoming a peer. Gilmour was president of Medical Aid for Palestinians from 1993 to 1996, and was chairman of the Byron Society from 2003 until his death.
Жеке өмір
1951 жылы 10 шілдеде Гилмор 8-ші Букклех герцогының кіші қызы және 9-шы Букклех герцогы Джон Скоттың қарындасы Леди Каролина Маргарет Монтегю Дуглас Скоттқа үйленді. Олардың тойына Ұлыбритания Корольдік отбасының бірнеше мүшесі қатысты, олардың ішінде королева Мэри, королева Елизавета (кейін Королева Ана) және болашақ Елизавета II болды. Олар Айлвортта тұрып, төрт ұл мен бір қыз өсірді. 1974 жылы 22 ақпанда Леди Каролина Гилмор HMS Cardiff кемесін суға түсірді. Оның әйелі 2004 жылы қайтыс болды, бірақ ол бес баласынан қалды, олардың үлкені, құрметті Дэвид Гилмор, әкесінің барондық атағын мұраға алды. Кіші ұлдарының бірі Оливер Гилмор дирижер, ал Эндрю Гилмор (БҰҰ қызметкері) – Біріккен Ұлттар Ұйымының жоғары лауазымды шенеунігі. Оның немересі – британдық тарихшы Тим Бувери.
On 10 July 1951, Gilmour married Lady Caroline Margaret Montagu Douglas Scott, the youngest daughter of the 8th Duke of Buccleuch and sister of John Scott, 9th Duke of Buccleuch. Their wedding was attended by several members of the British Royal Family, including Queen Mary, Queen Elizabeth (later the Queen Mother), and the future Elizabeth II. They lived in Isleworth, and had four sons and one daughter. On 22 February 1974, Lady Caroline Gilmour launched HMS Cardiff. His wife died in 2004, but he was survived by their five children, the eldest of whom, the Hon. David Gilmour, succeeded to his father's baronetcy. Among the younger sons, Oliver Gilmour is a conductor and Andrew Gilmour (UN official) is a senior United Nations official. His grandson is the British historian Tim Bouverie.
Өлім
Лорд Гилмор 2007 жылдың 21 қыркүйегінде 81 жасында, Ұлы Лондонның Излворт қаласындағы Батыс Миддлсекс ауруханасында инсульт және пневмония салдарынан қайтыс болды.
Lord Gilmour died from complications of a stroke and pneumonia on 21 September 2007, aged 81, at West Middlesex Hospital, Isleworth, Greater London.