Гонорий II: Пармалық антипапа және епископ

Кіріспе

Италиялық епископ, антипапа 1061–1064 жылдары.

Хонри II (1010 – 1072), шын аты Пьетро Кадало (лат. Petrus Cadalus), 1061 жылдан 1072 жылға дейін антипапа болған. Ол Верона графтығында дүниеге келді және 1045 жылы Парма епископы болды. 1072 жылы Пармада қайтыс болды.

Өмірбаян

Кадало - ломбард Ингонедің ұлы, Викардтың ұлы, Атонның ұлы болған. Олар Монселичеден (Веронадан шығыс-оңтүстік-шығысқа қарай 39 миль, 63 шақырым) шыққан болуы мүмкін және Верона графының әскери қызметіне қабылданған. 992 жылы Викард Кальмано қамалын иеленгендігі тіркелді, содан кейін Верона графтығындағы Лонгигода жерге ие болды. Оның ұлы Ингоне 1005 жылы Веронада үй және басқа да мүлік сатып алды, ал 1014 жылы Верона қаласының вице-конты (вице-граф, виконт) лауазымына жетті. Ингоне 1028 жылғы 13 шілдеде қайтыс болды, осы күні оның ұлдары мен мұрагерлері Кадало, Эризо және Джованни қосымша мүлік сатып алды. Құжаттарда Кадалоның дін қызметкері ("clericus") екендігі көрсетілген.

Діни қызмет

1030 жылғы 3 қыркүйекте Кадало субдиакон қызметіне бекітілді. 1034 жылғы 31 шілдеде диакон болды. 1041 жылғы 11 сәуірде ол Верона шіркеуінің вице-доминиосының маңызды лауазымын, діоцездің мүліктерін басқарушы ретінде атқарды. 1046 жылғы 24 сәуірде епископ Кадало Брайдада Сан-Джорджо монастырын құрды, бұл жерді ол күні бұрын Верона епископы Вальтермен жасалған мәміле арқылы сатып алған болатын. Епископ Кадало 1046 жылғы қазанда император Генрих III Павияда өткізген кеңеске қатысты; ол симониямен айыпталғанына қарамастан, кеңес актілеріне қол қойды. Сонымен қатар, 1047 жылғы 1 мамырда император Парма графтығын Парма шіркеуіне және оның епископі Кадалоға сыйлады. 1048 жылы епископ Кадало Тоскананың маркизі Бонифацийден Пистойядағы Сан-Бартоломео монастырының Пармадағы Сан-Джованни Баттиста монастырына берілуін растады. 1050 жылы епископ Кадало Рим папасы Лев IX-тың 29 сәуірден 2 мамырға дейін Латеран базиликасында өткен Рим синодына қатысты. 1 мамырда ол Рим папасы Леоның епископ Иоаннға жолдаған хатына қол қойды, ол папа мен синодтың Тускулум діоцезінен Порту діоцезіне ауыстыруын бекітті. Ескі епископ үйі өртеніп кеткен кезде, епископ Кадало үлкен аумақта жаңа епископ сарайын салдырды. Ол 1055 жылғы ақпан айында пайдалануға берілді. 1055 жылғы көктемде епископ Кадало император Генрих III-тің Тосканаға сапарына қатысты, онда олар императордың тағайындаған, жаңадан тағайындалған Папа Виктор II-мен кездесті. Конференциялар 27 мамырда Флоренцияда басталды, ал император мен Папа 4 маусымда Флоренцияда бірлескен синод өткізді. 6 маусымда император Парма канондарына артықшылық берді. Генрих III 1056 жылғы 5 қазанда қайтыс болды, оның тәжін он жасар ұлы Генрихке мирас етіп қалдырды, ал императрица Агнес Пойтулық оның регенті болды. Виктор II 1057 жылғы 28 шілдеде қайтыс болды. Парма қаласы 1058 жылғы 10 тамызда үлкен өрттен қирады. Кафедралық собор қатты зақымдануға ұшырағандықтан, оны жөндеу мүмкін болмады, сондықтан епископ Кадало басқа жерде жаңа кафедралық собор салуға кірісті. Кафедралық собордың канондарының үйлері де қирады, ал Кадало жаңа собордың жанына жаңаларын салды. Ғимарат 1106 жылғы 4 қарашада Папа Паскаль II-нің қатысуымен киеленді.

By 3 September 1030, Cadalo had been ordained a subdeacon. He was a deacon by 31 July 1034. By 11 April 1041, he held the important post of vicedomino of the Church of Verona, administrator of the possessions of the diocese. On 24 April 1046, Bishop Cadalo founded the monastery of S. Giorgio in Braida, on land which he had acquired the previous day in a transaction with Bishop Walter of Verona. Bishop Cadalo attended the diet held by the Emperor Henry III at Pavia in October 1046; even though he was accused of simony he signed the acts of the diet. On 1 May 1047, moreover, the Emperor granted the county of Parma to the Church of Parma and its bishop, Cadalo. In 1048, Bishop Cadalo obtained from Marchese Boniface, the Lord of Tuscany, confirmation of the grant of the monastery of S. Bartolomeo in Pistoia to the monastery of S. Giovanni Battista in Parma. In 1050, Bishop Cadalo attended the Roman synod of Pope Leo IX, which was held at the Lateran Basilica from 29 April to 2 May. On 1 May he subscribed Pope Leo's letter to Bishop John, approving his transfer by the pope and synod from the diocese of Tusculum to the diocese of Porto. When the old bishop's house was destroyed by fire, Bishop Cadalo had a new episcopal palace built on a grander scale. It was in use by February 1055. In the spring of 1055, Bishop Cadalo accompanied Emperor Henry III on his visit to Tuscany, where they met the newly consecrated Pope Victor II, an appointee of the Emperor. Conferences began on 27 May in Florence, and the Emperor and Pope held a joint synod in Florence on 4 June. On 6 June the Emperor issued a privilege in favor of the Canons of Parma. Henry III died on 5 October 1056, leaving his crown to his ten year old son, Henry, under the regency of the Empress Agnes of Poitou. Victor II died on 28 July 1057. The city of Parma was devastated by a major fire on 10 August 1058. The cathedral was so badly damaged that it could not be repaired, and Bishop Cadalo therefore broke ground for a new cathedral in a different place. The residences of the canons of the cathedral were also destroyed, and Cadalo built new ones next to the new cathedral. The building was finally consecrated by Pope Paschal II on 4 November 1106.

Папа

1061 жылы 27 шілдеде Флоренцияда папа Николай II (1059–1061) қайтыс болғаннан кейін, жаңа папаны таңдау жоспарларын екі түрлі топ бастады. Кардинал Бенноның сөзіне қарағанда, кардиналдар архидиакон Хильдебрандтың ниеттерін білген және император Генрих IV-тен Парма епискобы Кадалоны жаңа папа етіп тағайындауды дереу сұрады. Реформашыл кардиналдар Хильдебрандтың (кейіннен папа Григорий VII атанған) басшылығымен жиналып, императордан сайлау өткізуге рұқсат алу үшін бұрынғы Клюни монахы, кардинал Стефанды жіберді. Бес күн күткен соң, қабылдауға кірмеген кардинал Италияға қайтып оралды, бірақ ол сайлауға рұқсат алмады. Папа Николайдың қайтысынан үш ай өткен соң, Флоренцияда болған реформаторлар 1061 жылдың 30 қыркүйегінде Папа Александр II-ні (1061–1073) сайлады. Александр II (Ансельм Ескі, Лукка епискобы) реформа партиясының көшбасшыларының бірі болды. Ол тек Капуаның Ричарды мен оның норманды әскерлерінің күшті қолдауы арқылы ғана Римге кіре алды.

Папа қызметіне тағайындалу

Александр II сайланғаннан кейін жиырма сегіз күн өткен соң, реформа қозғалысына қарсы болған неміс және ломбард епископтары мен беделді тұлғалардың жиналысы императрица Агнес тарапынан ұлы Генрих IV (1056–1105) үшін регент ретінде Базель қаласында шақырылды. Жиналысқа императорлық канцлер Вильберт төрағалық етті. Кеңес Николай II-нің сайлау туралы жарлығын жойды және Луккалық Ансельмді қауымнан шығарды. Содан кейін болған памфлет соғысында, өкіметі бүкіл әлемге таралатын папаны Рим халқы ғана емес, Рим императоры да сайлауы керек деген пікір айтылды. Жиналыстың келісімімен 1061 жылғы 28 қазанда Генрих Парма епископы Кадалусты папа етіп тағайындады. Ол негізінен Пиаченца епископы Дионисий және Верчелли епископы Григорий тарапынан неміс сарайына ұсынылған еді. Ол II Гонорий деген атқа ие болды. 1061 жылы Римнен оралғаннан кейін папа Гонорий II Пармада діни синод өткізді. 1062 жылдың басында император мен ақсүйектердің қолдауымен Гонорий II және оның әскерлері Римге қарай жорықтап, күшпен папалық тақты бағындыруға тырысты. Альба епископы Бенцо Римге императорлық елші ретінде келді және оның ісіне көмектесті. 25 наурызға дейін әскер Сутриге жетті. 14 сәуірде Римге жақын, Сант-Анджело сарайының солтүстігінде, "Прато Неронис" (Prata S. Petri) деген жерде қысқа, бірақ қанды шайқас болды. Александр II-нің әскері жеңіліске ұшырады, ал Гонорий II Леон қаласын және Санкт-Петр базиликасының айналасын басып алды. Алайда ол Рим қаласына кірмеді және ол басып алған жерлерін ұзақ сақтай алмады. Бірнеше күннен кейін Лотарингия герцогының жақындауымен ол Флаян бекінісіне қайтып кетті. Гонорий II шығыс императоры Константин X Дуканың елшілері тарапынан папа ретінде мойындалды. Олар Италияға Нормандар мен Александр II-ге қарсы одақ құру үшін келді, бұл императордың Калабрияны империяға қайтару жоспарының бір бөлігі болды. Олар неміс императорын да осы одаққа қосуға үміттене отырып, римдіктермен және императорлық легат Бенизомен келісімдер жасасты. Тоскана және Сполето герцогы Годфри 1062 жылдың мамыр айында Римнің солтүстік қақпасынан бірнеше шақырым солтүстікке орналасқан Мильвиан көпіріне келді, соның нәтижесінде императорлық агенттердің күш-жігері сәтсіз аяқталды. Ол екі қарсыласты да өздерінің заңдылығын анықтау мәселесін корольдің шешіміне жүктеуге көндірді. Гонорий II Пармаға қайтып, Александр II Луккадағы өзінің резиденциясына оралды, Годфридің неміс сарайымен және жас неміс король Генрих IV-нің кеңесшілерімен келіссөздер жүргізуін күтіп.

Twenty eight days after Alexander II's election an assembly of German and Lombard bishops and notables opposed to the reform movement was brought together at Basel by the Empress Agnes as regent for her son, King Henry IV (1056–1105), and was presided over by the Imperial Chancellor Wilbert. The council annulled the electoral decree of Nicholas II, and excommunicated Anselm of Lucca. It was argued in the ensuing pamphlet war that a pope whose jurisdiction is universal should be elected not only by the Roman people but also by the Roman emperor. With the assent of the assembly, on 28 October 1061 Henry appointed the bishop of Parma, Cadalus, as pope. He had been principally recommended to the German court by Bishop Dionysius of Piacenza and Bishop Gregory of Vercelli. He assumed the name of Honorius II. In 1061, after his return from Rome, Pope Honorius II celebrated a diocesan synod in Parma. In at the beginning of 1062, with the support of the Empress and the nobles, Honorius II and his forces marched towards Rome to claim the papal seat by force. Bishop Benzo of Alba helped his cause as imperial envoy to Rome. The army had advanced as far as Sutri by 25 March. On 14 April a brief but bloody conflict took place near Rome, just north of the Castel Sant'Angelo in the "prato Neronis" (prata S. Petri). The forces of Alexander II were defeated, and Honorius II took possession of the Leonine city and the precincts of St. Peter's Basilica. He did not enter the city of Rome, however, and did not hold his gains for long. A few days later, on the approach of the Duke of Lorraine, he withdrew to the fortress of Flajanum. Honorius II was recognized as pope by the envoys of the eastern Emperor, Constantine X Doukas. They were in Italy to put together an alliance against the Normans and Alexander II, as part of the emperor's plan to reclaim Calabria for the empire. They had already been treating with the Romans and with the imperial legate Benizo, hoping to include the German emperor in the enterprise. Duke Godfrey of Tuscany and Spoleto arrived at the Milvian Bridge, a few miles north of the north gate of Rome in May 1062, thereby frustrating the efforts of the imperial agents. He induced both rivals to submit the decision about their legitimacy to the King's decision. Honorius II withdrew to Parma and Alexander II returned to his see in Lucca, pending Godfrey's mediation with the German court and the advisers of the young German king, Henry IV.

Саяси өзгерістер және оның орнынан түсуге әрекеті

Германияда осы арада мемлекеттік төңкеріс болды. Кёльн архиепископы, зор билігі бар Анно регенттікке ие болды, ал императрица Агнес Пьемонттағы Фруттуария аббатханасына көшті. Германиядағы басқару билігі Хонарий II-ге қарсы болған Анноға өтті. Кадалға қарсы шығып, жаңа регент Германия мен Италия епископтарын Аугсбург кеңесіне (Concilium Osboriense) (1062 жылдың 27 қазаны) шақырды және жас король Генрих IV-тің қатысуымен Александрды нағыз папа деп жариялады, ал Кадалды талапкер деп атады. Ол Александр II-ге қарсы симония айыбын тергеу үшін Римге елші жіберді. Анноның туысы, Халберштадт епископы Бурхард II болған елші Александр II сайлануына ешқандай қарсылық таппады. Саяси өзгерістердің нәтижесінде Александр II Германия сарайында заңды понтифик ретінде мойындалды. Александр 1063 жылдың көктемінде, Пасха маусымында Римде синод өткізді және өзінің қарсыласы Кадалоны (Хонарий II) симония жасады деп айыптады (бұл айып 1045 жылдан бері белгілі болған және папалар мен синодтар тарапынан жиі назарсыз қалдырылған), паптыққа ұмтылды, Римге шабуыл жасады және кісі өлтіруге кеңес берді; ол ағыстан шығарылды. Бірақ Хонорий өзінің талаптарынан бас тартқан жоқ. Александрдан кейін Пармада өткен өзінің синодында ол ағыстан шығарылуға наразылық білдірді, оның неміс патшасы тарапынан Рим патрицийі ретінде таңдалғанын, ал Александрды Рим шіркеуінің қызметкерлері де, рим халқы да таңдамағанын, ал нормандар, рим халқының жаулары, араласып кеткенін көрсетті; Хонорий Александрға қарсы өзінің ағыстан шығарылуын жариялады. Ол қарулы күштер жинап, Римге қайта оралып, Сант-Анжело бекінісіне орналасты. Осыдан кейін басталған қарсыласып жатқан папалар арасындағы соғыс шамамен бір жылға созылды. Екі айлық қоршаудан кейін Хонорий II Римнен шегініп, Пармаға қайтты. Дегенмен ол пап ретінде қызметін жалғастырды, діни қызметтер өткізіп, дін қызметкерлерін тағайындап, бұйрықтар мен апостолдық хаттар шығарды.

In Germany, meanwhile, a coup d état had taken place. Anno, the powerful Archbishop of Cologne, had seized the regency, and the Empress Agnes retired to the Abbey of Fruttuaria in Piedmont. The chief authority in Germany passed to Anno, who was hostile to Honorius II. Having declared himself against Cadalus, the new regent summoned the bishops of Germany and Italy to the Council of Augsburg (Concilium Osboriense) (27 October 1062), and, in the presence of the young King Henry IV, declared Alexander to be the true pope and Cadalo a pretender. He secured the appointment of an envoy to be sent to Rome to investigate charges of simony against Alexander II. The envoy, who was Anno's nephew Burchard II, Bishop of Halberstadt, found no objection to Alexander II's election. With the political change, Alexander II came to be recognized as the lawful pontiff by the German court. Alexander held a synod in Rome in the spring of 1063, during the Easter season, and had his rival, Cadalo (Honorius II), accused of simony (an old charge, dating back to 1045, and ignored repeatedly by popes and synods), seeking the papacy, attacking Rome, and counselling homicide; he was excommunicated. Honorius did not, however, abandon his claims. At a synod of his own, held at Parma shortly after Alexander's, he defied the excommunication, pointing out that he had been chosen by the German king acting as Roman patrician, while Alexander had been chosen neither by the clergy of Rome nor the Roman people, and had been intruded by the Normans, the enemies of the Roman people; Honorius levelled his own excommunication against Alexander. He gathered an armed force and once more proceeded to Rome, where he established himself in the Castel Sant'Angelo. The ensuing war between the rival Popes lasted for about a year. After a siege of two months, Honorius II withdrew from Rome and returned to Parma. He continued to act as the pope, however, celebrating masses, conducting ordinations, and issuing bulls and apostolic letters.

Ресми куәландыруға қарсылық көрсетілді

1064 жылы 31 мамырда өткен Мантуя кеңесі Александр II-ді Әулие Петірдің заңды мұрагері деп ресми жариялап, ағымды бөлінуге нүкте қойды. Алайда, Хонорий II өмірінің соңына дейін папалық таққа талап етуін тоқтатпады. Оның ізбасары Эверард (Хеберард) да Григорий VII-ді мойындамады және Генрих IV-ке адал болды. Ол Генрих үшін Тоскана графинясы Матильдаға қарсы күресті және Климент III-тің (Равенна епискобы Виберт) ағымына қосылды. Кадал 1072 жылы Пармада қайтыс болды, өзінің «Apostolicus electus» екенін мәлімдеуін жалғастырды. Оның қайтысын Сутрилік Бонизо Равенна епискобы Джованни Энриконың 1072 жылы болған қайтысынан аз бұрын деп тіркеген. Оның қабір тасының жазуын Иренео Аффо сақтап қалған.