Кіріспе
Пуэрто-Риколық капер XVII ғасырдың соңы мен XVIII ғасырдың басында. Каперлік қызметінің жылдарында Энрикес Испания монархиясымен тығыз байланыс орнатты. Оның кемелері Сан-Хуанға немесе Ла-Агуадаға жеткен шұғыл хабарларды Испанияның басқа вице-корольдіктеріне жеткізуге де жауапты болды. Энрикес Кюрасао губернаторымен тікелей байланыста болды. Қолдануға лицензиялар (маркировкалар) көрші аралдарда үнемі беріліп жатқан кезде, оның іс-әрекеттері Сан-Хуанды Кариб теңізіндегі маңызды порттардың біріне айналдырды. 1702 мен 1713 жылдар аралығында Энрикес отыздан астам кемеден тұратын флотқа ие болды, олардың кем дегенде он екісін жоғалтып, жиырмадан астам кемені жаулап алды. Мансабының соңына қарай ол 300-ден астам каперлік кемеден тұратын флотқа басшылық еткен, олардың шамамен 150-сі жоғалып кеткен, ал 1500-ге жуық теңізші жұмыс істеген. 1717 жылы Ангильядан британдық отарлаушылар Пуэрто-Риконың испан үкіметі бақылауындағы Викес аралын жаулап ала бастады. Британдықтар аралға Испанияның талабын мойындамады, оны «Қызыл қабық аралы» деп атады. Энрикес үкіметтің келісімімен жеті испан әскері мен Пуэрто-Рико ополчениесінің 286 мүшесінен тұратын экспедициялық күш ұйымдастырды. Кемелерді теңіз офицері Хосе Рошер басқаратын испан әскери кемесі сүйреп әкелді. 1713 жылы ол «Теңіз және соғыс капитаны және Корольдің каперлеріне жабдық беруші» (Capitán de Mar y Guerra y Armador de Corsos) атағын алды. Энрикес сондай-ақ Корольдік Гвинея компаниясының және кейіннен Реал Асиенто де Англияның жергілікті құқықтарын алды, бұл Испания рұқсатымен құл саудасымен айналысқан ұйымдар еді. Оның іс-әрекеттері Сан-Хуан қоғамының бірнеше ықпалды мүшелерімен келіспеушілік тудырды. Бұған қарсы тұру үшін Энрикес өзінің қызметтерін ұсынып және басқа да көмек көрсету арқылы кез келген жаңа губернаторды қолдады. Алайда, Хосе Антонио Мендисабалды қоспағанда, барлығы оның каперлік шартын жоюға тырысты, бірақ ол өзінің ресурстарын пайдаланып жауап берген кезде көбінесе қиындыққа тап болды. Ол Сан-Хуанға тағайындалған епископтардың құрметін де алды, Педро де ла Консепсьон Уртиага мен Фернандо де Вальбидияның қолдауын алды, бірақ Лоренцо Писарроның сенімін жеңе алмады. Оның 300 құлы болды және оның байлығы сол кезде Америкадағы ең ірі байлықтардың біріне жатты. Мансабының барысында Энрикес аралдағы испан элитасымен қуғынға түсіп, бірнеше рет түрмеге қамалды. Өзінің табысының шыңында ол губернатор Данио Гранадосты соттап, түрмеге қамауға алу үшін ықпалын пайдалана алды. Алайда, халықаралық саясат өркендеген сайын оның ықпалы азайды. Матиас де Абадия губернатор болған кезде Энрикес оны қызметтен алуға үлкермеді.
During his years as a privateer, Enríquez established close links with the Spanish Monarchy. His ships were also responsible for the distribution of urgent messages that arrived at San Juan or La Aguada to the rest of the Spanish viceroyalties. Enríquez also dealt directly with the governor of Curaçao. At a time when letters of marque were being regularly issued in neighboring islands his actions converted San Juan into one of the most important ports in the Caribbean. Between 1702 and 1713 Enríquez owned a fleet of more than thirty vessels, losing at least a dozen and capturing more than twenty others. By the time that his career was over, he had reportedly commanded a fleet of over 300 privateer ships, of which approximately 150 were lost, employing close to 1,500 sailors. In 1717, British colonists from Anguilla began colonizing the island of Vieques, which was under the control of the Spanish Government of Puerto Rico. The British did not recognize the Spanish claim to the island, which they referred to as "Crab Island". Enríquez, with the consent of the government, organized an expeditionary force which consisted of two ships with seven Spanish Army soldiers and 286 members of the Puerto Rican militia. The ships were escorted by a Spanish warship under the command of naval officer José Rocher. in 1713 and was named Capitán de Mar y Guerra y Armador de Corsos (loosely translated as Captain of the Seas and War and Chief Provider to the Crown Corsairs). Enríquez also acquired the local rights of the Royal Guinea Company and later the Real Asiento de Inglaterra, organizations dedicated to slave trading which were authorized to do so by Spain. His actions placed him at odds with several influential members of San Juan's society. To counter this, Enríquez supported any new governor by offering his services and providing other help. However, all but José Antonio Mendizábal unsuccessfully tried to revoke his privateering contract, often finding themselves in trouble when he responded by using his resources. He also pursued the favor of the bishops appointed to San Juan, earning the support of Pedro de la Concepción Urtiaga and Fernando de Valbidia, but failing to earn the trust of Lorenzo Pizarro. He owned 300 slaves and his fortune, at the time, was among the largest in the Americas. Throughout his career, Enríquez was persecuted by the Spanish elite in the island and jailed on various occasions. At the peak of his success, he was able to employ his influence to have governor Danío Granados prosecuted and jailed. However, as international politics evolved, his influence dwindled. By the time that Matías de Abadía became governor, Enríquez was unable to accomplish his removal from office.
Ерте өмір
Энрикес Сан-Хуан қаласында кедей отбасында дүниеге келген. Оның нақты туған жылы қарама-қайшы деректерге байланысты белгісіз, бірақ 1674, 1676, 1680 және 1681 жылдар ресми құжаттарда кездеседі немесе жазылған. Бұл айырмашылықтардың көпшілігін Энрикес өзі келтірген, ол сұраққа жауап бергенде жасы кішірек екенін айтқан. Ұсынылғандардың ішінде 1674 жыл ықтимал көрінеді. Ал анасының әжесі белгісіз ақ нәсілді адам болған. Энрикестің әкесі туралы ешқандай құжатта айтылмаған, себептері сақталған жазбаларда зерттелмеген. Мүмкін, оның кім екені жұртшылыққа шын мәнінде белгісіз болған, немесе әкесі католик дін қызметкері болған, бұл да абыройға нұқсан келтірмеу үшін «бірге үнсіздік сақтауға» итермелеген болуы мүмкін. Мигель мен Хосе екеуінің де әкесі бір адам болғанға ұқсайды. Олар Сан-Кристобаль-ла-Карнисерия көшесіндегі Ана дель Ринконға тиесілген үйдің бөлмесінде тұрды. Сол заманғы әдет-ғұрыпқа сәйкес, Энрикес 16 жасында әскерге алынды. Бұл бөлімшелер әлеуметтік иерархия бойынша бөлінген, ол басқа мулаттармен бірге капитан Франсиско Мартиннің басшылығында қызмет етті. Энрикес ешқашан үйленбеген, бірақ өмірі бойы бірнеше әйелмен, соның ішінде Елена Мендес, Тереза Монтанез, Мария Вальдес және Ана Мюриелмен қарым-қатынаста болған. Осы қарым-қатынастардың нәтижесінде кем дегенде сегіз баласы болды, олардың ішінде Висенте мен Роза есімді балалары бар еді. Олардың ішінде Энрикес Висентеге көбірек мән беріп, оны тәрбиелеп, білімін бақылады. Ол айыптауларды жоққа шығармады, монеталарды кез келген ойланбастан төледі және оның жазасы оның өтініші бойынша өзгертілді. 1701 жылы Энрикес Гутьеррес де ла Риваның сатушысы болып жұмыс істей бастады. Осы губернатордың басшылығымен ол жекеменшік саудамен айналыса бастады. Бір ай ішінде ол жағалауды күзету үшін кемелер мен қарауылдықтарды пайдаланатын жүйе туралы есеп берді. Гутьеррес жау кемелерін тонау үшін жаңа қайық салуды ұсынды, олжаның жартысы Корольге, ал қалғаны экипажға бөлінетін еді. Гутьерреске бұл операция үшін сенімді адам қажет болды және Энрикес ақырында таңдалды, оның нәсібі жергілікті үкімет пен Испания арасындағы қақтығыстар туған жағдайда оны күнәлі деп тануға мүмкіндік беретін еді. Ол бұл істе табысқа жетті және бір жыл ішінде оның рөлі артты. Гутьеррес билікке келгеннен кейін екі жыл өткен соң, Энрикес губернатордың өкілі және оның басқаруындағы кемелердің иесі болды. Гутьеррес жекеменшік сауданың табысты болуына көмектесті, тіпті оған жергілікті сауданы жүргізу үшін өзі құрған монополияға кіруге мүмкіндік берді. Жау елдердің бірнеше шабуылдары жекеменшік сауданы одан әрі дамытты, испандық Батыс Үндістері Англия, Дания және Нидерландымен үнемі қоршалып тұрды. Испания Королі бұл қауіпке жеңіл қараған жоқ және Гутьерреске гипотетикалық жағдайға дайындалуға бұйрық берді, бірақ ол ақыр соңында жалған дабыл болып шықты. Кариб аймағындағы Мұрагерлік соғысы кезінде Энрикестің әрекеттері оң жағынан бағаланды. Көп ұзамай француз корсарлары Сан-Хуанға одақтас ретінде келді, оларды Король қорғады және оларға күтім жасауды бұйырды. 1703 жылдың 23 шілдесінде Гутьеррес Сан-Хуанда қайтыс болды. Гутьеррес өлімінен кейін бес жылға созылған тұрақсыздық кезеңі басталды, осы кезеңде Пуэрто-Рикода тоғыз губернатор болды. Бұл Энрикеске пайдалы болды, ол көлеңкеде өркендеуін жалғастырды. Олардың көпшілігі уақытша губернаторлар болғандықтан, олардың ешқайсысы оның жетістіктеріне назар аударған жоқ. Педро дель Арройо ант бергенде, Энрикес оның құрметін алу үшін сапарға ақы төледі. Алайда, Арройо көп ұзамай қайтыс болды, бұл серіктестіктен айтарлықтай пайда табуға мүмкіндік бермеді. Өзінің беделіне қарамастан, бұрынғы губернатор экономикалық тұрғыдан тұрақты болған жоқ және оның отбасы жекеменшік саудагердің үйіне көшірілді. Уақыт өте келе, Перес дель Арройо оның ең белсенді қарсыластарының біріне айналды. 1705 жылдың 14 ақпанында жіберілген хатта Энрикеске тиесілі екі кеменің Пуэрто-Рико мен Санто-Доминго суларында атқарған жұмысы мақталып, Филипп V патша осы жұмысты жалғастыруға шақырып, өз құрбандарынан тартып алған қару-жарақтарды талап етпеді. Осы кезеңде Энрикес көбінесе бір уақытта екі кемемен ғана жұмыс істеді, көбінесе жоғалғандарын ауыстырды. Олардың ішінде бірнешеуін шетелдік елдер басып алды, соның ішінде жеті шлюп, шкуна және бригантин болды. Оның кемелерінің бірі Санто-Томас деп аталды, ол капитанның, Хосе Родригестің Сент-Томас портынан кете жатқан испандық шлюпке шабуыл жасаған кезде дауға түсті. Родригес өз әрекетін кеме испан портынан тыс порттан кетіп, контрабандалық тауар тасып жүрген болуы мүмкін деп түсіндірді, бірақ ол бірқатар уақытқа Санто-Домингода түрмеге қамалған еді. Губернаторға қарсы шықпауы қателік болып шықты, өйткені осы мәселені қараған кеңес барлық кінәні оған және Родригеске таңды. 1704 жылдың 12 желтоқсанында Король Пуэрто-Рико мен Канар аралдары арасында 150 тонна жеміс тасымалдайтын маршрут құруға рұқсат берді.
Кабаршы және құрлық пен теңіздің капитаны
1707 жылы Энрикез Испания патшасына екі кемесін Ливард және Виндвард аралдарына жақындатып, олардың жағалауларын күзетіп отырғанын хабарлаған хат жіберді. Билік, Энрикестің каперлік флотының жетістігіне қауіп келтірмеуге тырысты, себебі ол жергілікті үкіметтен жағымды пікірлер алған еді. Энрикез бұл нәтижені жоспарлап, жергілікті ықпалын ұйымдастырды, соның арқасында Тажға жеткен хабарламалар көбінесе оңтайлы болды. Бұл хаттар бірнеше жыл бұрын жіберілген, ал 1705 жылы ол Пуэрто-Рико жағалауындағы контрабанда мен қарақшылықты бақылау жауапкершілігін алды. Корольдік қаржының (Real Situado) кешігуі немесе келмеуіне байланысты губернаторлар бай тұрғындардан ақша жинауға мәжбүр болды. Энрикез 1705 жылдан бері үкіметке ақша қарыз беріп, өтініш берген кезде осы туралы еске салды. 1710 жылдың 11 шілдесінде ол теңіз және соғыс капитаны ретінде ресми түрде танылды. Мүмкін, Энрикез оны Гутьеррес арқылы білген, ол оның компаниясынан тауар сатып алған. Өзінен бұрынғылар сияқты, Данио да жылдам пайда табуды көздеді. Жергілікті саудагер ретінде бұл тағайындау Энрикез үшін қауіпті болуы мүмкін, бірақ ол сайлау процесіне белгілі бір дәрежеде қатысқан болуы ықтимал. Сонымен қатар, Энрикез бұл оның бизнесіне әсер етеді деп ойлап, жұмысқа алуды саботаждауға тырысты. Осы сәттілікпен Энрикездің бизнесі қауіпсіздікке ие болды және ол губернатордың құрметін жеңіп алуға асықты, өзара пайдалы одақ құрды. "Аврора" атты кеме де осылай тіркелді, ал оның үш сапарынан түскен табыс тең бөлісті. Олар корольдікке басқа да тапсырмалар бойынша қызмет етті, мысалы, қашып кеткен иезуит діни қызметкерлерін тасымалдауды қамтамасыз етті. Бұл әрекеттер Энрикезге ақша мен адам шығынына әкелді, бірақ ол Данионың құрметін алу мақсатына қызмет етті. Бұл кемежай басқа кемелерді жөндеу үшін де пайдаланылды, әсіресе корольдікке тиесілі кемелерді. 1710 жылдың 6 сәуірінде Данио Энрикездің кемелерінің біреуін маңызды құжаттарды Испанияға тасымалдау үшін пайдалануды сұрады. Бұл үшін "Ла Перла" атты кеме таңдалды, ол каперлік арқылы жиналған олжаны және өлім жазасына кесілген бес тұтқынды алып жүрді. Кеме жағаға келгеннен кейін бірден тіркелмеген олжаны сатуға лицензия алды, содан кейін еуропалық тауарларды әкелуге рұқсат беретін екінші лицензия алды. Энрикез Пуэрто-Рикодағы Корольдік Гвинея компаниясының жалғыз өкілі болу құқығын алды. 1701 жылы құрылған бұл ұйым ірі құл саудагері болды және испан коронасы американдық колонияларында бизнес жүргізуге рұқсат берген жалғыз ұйым еді. Әр сатылатын "piece" үшін Энрикез сегіздің 100 данасын төледі, оған жылына 4000 қосымша ақы қосылды. Данио да мәмілеге қатысты (бұл оған компанияның лауазымды адамы ретінде де ыңғайлы болар еді), және басқа тараптармен бірге, табыстар мен шығындарды үш тең бөлікке бөлу туралы келісім жасалды. Оның жаулары бұл тәжірибені ашық айыптады, бірақ кейде шамадан тыс. 1713 жылы Корольдік Гвинея компаниясы мәртебесін жоғалтып, оның орнына Корольдік Англия Отырысы (Royal Asiento de Inglaterra) құрылды. Бұл істің сәтті аяқталуын қамтамасыз ету үшін Энрикез компаниямен байланысы бар адамдарға сыйлықтар мен үлестер ұсынды. 1718 жылдың маусымында адвокат Томас Отей оған фактор атағын берді және несие шартын жасастырды. Энрикез бұл лауазымды қыркүйекке дейін ғана атқара алды, себебі ол халықаралық саясатқа байланысты бірқатар қиындықтарға тап болды. Осы кезеңде Отей өзі Оңтүстік теңіз компаниясы арқылы құлдарды импорттады. Ол Пуэрто-Риконың негізгі азық-түлік және әскери жабдықтар жеткізушісі болды, үкіметтің әл-ауқаты мен жұмыс істеуі үшін маңызды рөл атқарды. Алайда, оның тактикасы жоғары топқа ұнамай, олар оны пара алуда айыптады. 1712 жылы Данио Филипп V-ге осы жетістіктерін мойындауын сұрап хат жазды. Бұл жоғары топтың ашуын туғызды, олар мулатоның мұндай құрметке қалай ие болатынын түсіне алмады. Бұл сирек кездесетін артықшылық оны басқа испан колонияларының билігінен қорғады, кез келген дауды Үндістан Кеңесінің трибуналына бағыттап, шешуге мүмкіндік берді. Бес жылдық мерзімінің соңында Данио 55 179 сегіздік табады, бұл оның тек лауазымын орындау арқылы табатын сомасынан бес еседен астам. Энрикез испандық маркалық хатпен жұмыс істегеніне қарамастан, "Ла Аврора" британдық туды көтеріп, жалған құжаттармен жұмыс істеп, Гваделупеде олжасын сатты. Екі жыл бұрын Энрикез өз кемелеріне осы британдық колонияны аңдып жүруді бұйырған еді. Сантьяго Гибленс және Фелипе Хенрикез оның негізгі шетелдік серіктестері болып қалды. Ол серіктестеріне жүктелген кемелерді ашық теңізге жіберуді бұйырды және алдын ала білімімен, өз кемелерінің біреуін тұтқынға алу үшін жіберді. Бұдан басқа, басқа тараптарға тіпті жақын достарымен де осы мәмілелерді талқыламау туралы ескерту жасалды. Бұл әдетте зергерлік бұйымдар немесе осыған ұқсас заттар болды, бірақ бір рет ол "Ла Аноронель" атты кемені, "Ла Перла" тұтқынға алғаннан кейін, Гибленспен қақтығысты болдырмау үшін Сент-Томас губернаторына қайтарды. Ол шіркеудегі байланыстарын осы мәмілелер арқылы Пуэрто-Рикода табылмайтын заттарды импорттау арқылы сыйлады. Алайда, бұл әрекет қиын болды және оны жүзеге асырудың жалғыз жолы губернаторлар мен басқа патшалық өкілдерін қатыстыру болды, өзара пайдалы кәсіпорын құру арқылы. Осылайша, ол жергілікті үстемдікке ие болды, сонымен қатар барлық шетелдік нарықтарда қабылданатын монетаны алды. Осы себепті, ол алаңдады және серіктестеріне шыдамдылық танытуды сұрап, күміс келгенше несие беруді өтінді. Губернатор мен Фелипе капиталды ұсынар еді, ал ол кемелерін пайдаланатын, пайда мен шығын тең бөлісетін еді. 1711 жылдың 18 шілдесінде ол патша тарапынан ресми түрде тағайындалды, бірақ ол лауазымын алдыңғы лауазым иесінің мерзімі аяқталғаннан кейін ғана атқара алатын еді. Пуэрто-Рикоға келмес бұрын Рибера мен Энрикез достық хаттар алмастырды. Хаттар алмасып тұрғанда, Энрикез 20 000-нан астам сегіздік табаны сыйлық ретінде және басқа да қаражаттарға жұмсады, тіпті Рибераның келуі үшін ең жақсы кемесі "Ла Глорияны" қарызға берді. Рибера 1713 жылдың 23 желтоқсанында Сан-Хуанға келді, Данионы ауыстырды. Энрикез бұрынғы әрекеттерімен губернатордың құрметін жеңіп алғанына сенімді болды, бірақ кемесі толы келгенін байқағаннан кейін, шенеунік оған бәсекелес болуға ниеттенгенін білдірді. Тағайындалғаннан кейін өткен екі жылды Кумана мен Маргаританың жанындағы аймақтарда өткізген губернатор Америкада қолданылатын үлгілерді байқады және байланыстар орнатты, сонымен қатар Энрикездің өзінің жұмыс тәсілімен танысты. Бірінші мерзімін аяқтағаннан кейін Данио бар мүлігін Энрикезге тапсырып, Испанияға қайтып келді. Рибера Энрикездің мүлкін жүйелі түрде тартып алды, сонымен қатар испан саудагерлері арасында оны қаралау кампаниясын бастады. Бұл кейінірек Тринидадтан келген кемеге де оқшаланды, бірақ осы жолы ол өзінің абыройын сақтау үшін өміріне қауіп-қатер төнуге дайын екенін мәлімдеді. Энрикез оның келгеніне байланысты шенеуніктің құрметін жеңіп алуға тырысты, оған құлдар мен басқа да сыйлықтар берді. Оның лауазымға кірген алғашқы жылы номиналды болды, алайда 1717 жылдың басында олардың арасында бірқатар қақтығыстар пайда болды. Көзі куәгердің айтуынша, бұл айырмашылықтар Энрикездің Позоның жеке істері үшін 4000 сегіздік табаны қарызға беруден бас тартқан кезде басталды. Ақырында Позо билікке таласып жатқан басқа адамға, декан Мартин Кальдеронға қосылды. Рибераның мерзімі бойында Сан-Хуан элитасы мулатоның ...
теңдесі жоқ байлыққа ие болу
1716 жылы Энрикес Карреньоға экспедиция ұйымдастырып, Сент-Томас аралын басып алуды ұсынды. Уақытша губернатор ресми ұсыныс жіберіп, каперлік және 500 әскери адам жеткілікті болады, сондай-ақ патшалық инвестиция қажет емес деп мәлімдеді, бірақ жоба мақұлданбаған соң бұл идеядан бас тартты. Әдеттегідей, Энрикес оның құрметін алуға тырысты. Алайда, уақытша губернатор болғандықтан, Бертолано Пуэрто-Рико қоғамындағы басымдыққа ие топтардан алшақтап жүрді. Бұл тәсіл Энрикеске ұнаған жоқ, ол өзінің қарсыластары Позо бастаған топтың қамқорлығында екенін мәлімдеді. Бірнеше айлық қайта ұйымдастырудан және жаңа экипаж іздеуден кейін, ол екі кішкентай кеме – шлюп пен шхунаға командалық жасады. Энрикес төрт шлюп сатып алып, оларды El Águila, La Perla, La Aurora және El Fénix деп атады. Оның флоты жүйелі түрде қайта құрылды, El Delfín, La Modista, La Pequeña Aurora және Nuestra Señora de Altagracia, Nuestra Señora del Rosario және San Miguel y las Animas кемелерін қосымша сатып алу арқылы. Сент-Томас губернаторы Бертоланоға шағымданып, екі ел соғыста болмаса да, олардың тұтқынға алынғанын мәлімдеді, бірақ бұл талап Пуэрто-Рико жағалауында балық аулауға рұқсат берілмейтініне сілтеме жасап жоққа шығарылды. Ла Модиста бұл қақтығыста жеңіске жетіп, тұтқындарын алып Сан-Хуанға оралды. Алайда, бұл соғыс жариялау Энрикестің мүддесіне де зиян келтірді, себебі ол Реал Асиентоға тиесілі барлық мүлікті қайтаруға мәжбүр болды. Ол компанияға тиесілі ештеңесі қалмағанын мәлімдеді. Шіркеу тергеуінен қиналып, Энрикес Кубаға көшуге рұқсат сұрады, ол берілді, бірақ іске аспады. Келесі екі аптада епископ тек капермен ғана байланыста болды, тіпті губернаторды да елемеді. Өзінің билігін пайдаланып, епископ Матин Кальдеронның әрекеттерін жойды және қақтығыстардың кінәсын декан мен қазынашыға таңды. Патшалық құжаттарды сұрағанда тасымалдау жиі кездесетін міндетке айналды. Ла Аврора мен Эль Агила сот саласының өкілдерін, соның ішінде Фернандесті тасымалдады. Соңында екі тарап та бір-бірін айыптау мен ұяттаудан көз жазбады. Жалпы бейтарап басшылықты жүргізгеніне қарамастан, Бертолано өкілеттігі аяқталғаннан кейін екі тарап та оны жақтық деп айыптады. Ол өз каперлік кемелерін пайдаланып, заңсыз тауарларды ақтап, ақшаны жер мен жылжымайтын мүлікке инвестициялады. Кейде ол тіпті заңсыз тауарларды әкелуге рұқсат алды. Оның жаулары оны әшкерелеуге тырысты, бірақ көп табысқа жете алмады. 1718 жылы олар Энрикестің "Ла Глория" шлюпінде киім-кешек және басқа да заттарды жасырып әкеткенін куәландырды. Сан-Хуанның адвокаты тіпті оны азық-түлік тапшылығы үшін кінәлады, ол нарыққа тым көп тауар жеткізілгенін айтып, 700 бірлік тауарды экспорттауға тырысты. Осының салдарынан азық-түлік портта қалды және бүлінді. Оның шлюптері ұзақ сапарларға жіберілді, Ла Аврора мен Эль Агиланың шабуылдары екі жылға және тоғыз айға созылды. Олар сондай-ақ ойын карталары, Испаниядан әкелінген шараптар және атқа мінуге қажетті жабдықтар сияқты басқа да тауарларды ұсынды. Энрикес төрт қойманы басқарды, онда тауар сақталып қана қоймай, кемелеріне қажетті заттар да өндірілді. Алайда, бұл модельдің де кемшіліктері болды, себебі ол билікпен байланысты болды, Санто-Доминго, Маргарита және Сантьяго сияқты қалалар кейде оның жолын кесті. Бизнес-моделінің тұрақсыздығына қарамастан, Энрикес үлкен байлыққа ие болды. 1716 жылы ол Хуан де Рибераның өзіне 86 370 сегіздік берешегі бар екенін жеке анықтады, бұл оның 20 000-ға қосқанда кем дегенде 106 370-ке жетеді. Он төрт куәгер үйлер, фермалар, құлдар, кемелер және басқа да капиталдың санына сүйенсек, оның байлығы кем дегенде 100 000-нан асып кетуі керек деп мәлімдеді. Вальдивия бұл мәлімдемені қолдап, Энрикестің үйінде қоймаларды есептемегенде, Пуэрто-Рикодағы кез-келген үйден көп нәрсе бар екенін атап өтті.
Жарымәскери қорғаныс операциялары
1718 жылы каперлік кемелердің бірін Сент-Томас корсары басып алды. Бертолано Энрикеске осы қауесеттің рас екенін тексеру үшін біреуді жіберуді бұйырды. Ол екі кемеге әскери жабдықтар жинап, Виексқа аттанды. Топ Сент-Томасқа шомылдыру рәсіміне барып, тұтқындалуына наразылық білдірді, бірақ Энрикез олардың аянышына мән бермей, оларды құл ретінде ұстады. Біраз уақыттан кейін Сан-Хуанға Армада де Барловентоның кемесі келді. Содан кейін елді мекен толығымен өртеніп кетті. Виексте британдықтарды жеңіске ұшыратып, Ла Перла Бермудадан келген британдық кемені басып алып, 72 құлды ұстады. Энрикез оларды соғыс олжасы емес, каперлік тауар ретінде тізімдеуді сұрады, бірақ Ла Перла мемлекеттік қаржымен жабдықталғандықтан, бұл сұраныс қабылданбады. Белсенді қатысуынан бөлек, Энрикез Сан-Хосе бекінісін қайта құруды бастап, жобаның көп бөлігінің шығындарын өз мойнына алды. 1719 жылдың 16 қазанында Сан-Карлос атты патшалық кеме Сан-Хуанға жетті. Кеме жөндеуді қажет етті және Энрикезден көмек сұрады, ол зақымның шамадан тыс жүк салғандықтан болғанын анықтады. Сол жылы оның жауларының тобы патшаға хат жолдады, онда тек сын-ескертпелер мен жалған айыптамалар болды. Бірақ бір жыл ішінде Филипп V Энрикездің қызметі үшін алғыс айтып, жеке хат жазды. Оған деген жеккөрініс күшейе түсіп, Энрикез Сан-Хуандағы үш үйді және Байамон өзенінің жанындағы ферманы (20 000 сегізден тұратын) шіркеуге беру арқылы ұлының қауіпсіздігін қамтамасыз етті. Бұл қадам олардың жауларының қолынан тыс болады және Висенте осы мүліктердің капелланы болып, тұрақты табыс алып, байлығының бір бөлігін мұраға алады деп кепілдік берді. Осы мақсатта ол Валдивиядан Висенте осы рөлді атқаруына рұқсат беруді сұрады. Энрикез Сан-Хуан соборының қайта құрылысын да бастады. Аралас нәсілді болғанына қарамастан, Энрикез бірнеше африкалық құлдарын ұстады, олар оның әлеуметтік мәртебесін көрсететін және қарапайым жұмыстарын атқаратын. Оның Эль-Плантаже фермасында кем дегенде 50 адам жұмыс істеді. Энрикездің Ribiera del Bayamón атты тағы бір фермасы болды, онда ол 49 қара құлды жұмысқа алды. Олардың арасында 21 баланың әкесі болуы мүмкін, олардың көпшілігі оның тегін алып, көбісі Мигель деп аталды. Басқа нұсқа бойынша, осы балалардың ата-аналары өздерінің қожайындарына құрмет көрсету үшін оның атын қабылдады. Оның иеліктері негізінен құлдарын асырап, олар өз кезегінде оның империясын ұстап тұрды. 1718 және 1720 жылдар аралығында бірнеше дауыл Пуэрто-Рикоға зақым келтіріп, егін шаруашылығын қиратты және азық-түлік пен баспана тапшылығын тудырды. Жағдайды одан әрі уастатқан фактор – індеттің таралуы, салдарынан бірнеше адам қайтыс болды. Сан-Хуан тұрғындары Энрикезден көмек сұрады, ол 400 банка меладо (қанты мен мелассадан жасалған тағам) және бір кемемен жүгері жіберді. Виекстегі жағдай ақырында қайталанды, бұл жолы Сан-Хуан аралдарында. Жағдайдың жария болуына каперлік флоттың көмегі тиді. Бұл жолы басқыншылар – даниялықтар, олар аралдарды ғана мекендемеген, сонымен қатар функционалдық ауыл шаруашылығына ие болды, елді мекендерді нығайтып, порт салып жатты. 1720 жылдың 5 маусымында Филипп V осы операция үшін барлық каперлік шлюптерін беруді Энрикезден сұрады. Бірақ Армада де Барловендодан келген шағын флоттың кездейсоқ келуі жағдайды өзгертті. Жергілікті билік дұрыс шешімді талқылау үшін кездесу ұйымдастырды. Энрикездің пікірінше, кемелерді толықтай жабдықтау үшін бір фрегат жеткілікті болды. Жағдайды одан әрі уастатқан фактор – Испанияға қарсы одақтың жеңісімен аяқталған Гаага шартынан кейін бірнеше ай бұрын саяси ахуалдың өзгеруі. Аралдарда британдық және голланд қоныстанушылары тұрды, олар Дания туының астында өмір сүрді. Процесс заңсыздықтарға толы болды, сайлауға жарамды азаматтар бұрыннан-ақ сайлау құқығынан айырылды. Бұл оның бірінші әкімшілігінің соңында ол және Энрикез жоспарлаған мақсат еді. Бірақ уақыт өте келе ол қызығушылығын жоғалтты, өйткені мақсаттарына жету үшін бұл қажет емес деп ойлады. Данио бірден қызметке кіріспеді, өйткені оған онымен бірге жүретін жүз сарбазды жинап, жарақтандыруға бұйрық берілді. Энрикездің жаулары үрейленді, өйткені каперлік губернатордың, епископтың және есепшінің қолдауын алады деп қорқады. Бірақ олардың бастамасы сәтсіз аяқталды. Данио 1720 жылдың 6 сәуірінде Сан-Хуанға келді, оны бірден жауыз Позо қарсы алды, ол каперліктердің жаулары енді оның жаулары екенін айтты. Энрикез өркендеді, оның флоты төрт кемені басып алды, олардың екеуі голландтық, ал біреуі Ұлыбритания мен Франциядан келген. Содан кейін Данио Позоның мүлкін тәркілеген тұруға қатысты сот процесін бастады, ол одан бері көп байлық жинаған. Бұрынғы қазынашы да түрмеге қамалып, Жаңа Дүниеден жоғалып кетті. Сонымен қатар, Данио Валдивиядан шіркеу цензурасын алды, ол оның одақтастарын мәңгілік құдайдың азабымен қорқытты. Кейбіреулері тіпті Сан-Хуаннан қуылды. Зардап шеккендер тез арада патшаға хаттар жіберіп, ол Позоның шығарылуын бұйырды, оған өзінің ісін Испанияда қорғауға мүмкіндік берді. Бірақ бұрынғы қазынашы мұны істей алмай, Энрикезге қарсы жүргізілген құпия тергеуге қатысты. Сот судьясы Томас Фернандес Перес іске жауапты болды және 1721 жылы Сан-Хуанға келді. Барлық тараптардың айтқандарын тыңдағаннан кейін судья олардың каперлікті жазалауға деген құштарлығынан туындағанын анықтады. Энрикез бұл процестен күштірек шығады деп күткен, бірақ оның Даниомен қарым-қатынасы тез нашарлады. Губернатор каперлік тергеу кезінде оған көмектесуге немесе ынтымақтасуға дайын емес деп ойлаған болуы мүмкін. Энрикездің қалған жаулары мұны байқап, оның ықпалын пайдалануға тырысып, Позо мен оның тобын жалғыз қалдырды. Сан-Хуан тұрғындары таң қалды, өйткені олардың бұрынғы жақын қарым-қатынасын білді. Тағы да Энрикез Пуэрто-Риконы қорғау және жабдықтаудағы рөлін азайтуға тырысқандардан өзін қорғауға мәжбүр болды. Кемелер әдетте Сан-Хуаннан белгілі маршруттарсыз немесе қайта оралу мерзімізсіз шығып, кездесетін жемтіктерін басып алатын. Мақсатты бағыты болған жағдайда да, дезертирлік және басқа факторлар сапарларын қиындатты. Көбінесе кемелер өз капитандарының қалауынша жұмыс істеді. Кейде олар контрабанданы болдырмау үшін "басып алынған" деп мәлімдеп, жергілікті кемелерге кездейсоқ шабуыл жасады. Олардың тактикасы Санто-Домингодағы Ла Конкордиа сияқты достық кемелермен де қарым-қатынасты нашарлатты, ол Ла Модистаны дерлік басып алды. Губернатор Энрикезді Эл Морро түрмесіне қамауға бұйырды, өйткені ол бірнеше күшті тұлғалардың пародиялық суреттерін бейнелейтін плакаттарды мақұлдады. 1721 жылдың 13 наурызында француз саудагері Франсиско де ла Гет, Nuestra Señora de la Leche фрегатының капитаны, Энрикезбен байланысу мақсатымен басып алынған кеме әкелді. Олар келісімге келді, ал капитан Ла Модиста мен Ла Бланканы қарызға алды, олар фрегатқа қосылып шағын флот құрады. Әртүрлі кемелердің экипаждары басып алынған жемтіктерге қатысты келісімге келе алмады, Энрикездің тобы испандық кемелерден аулақ болуға тырысты. Кейін сол жылы Энрикез екі арестқа ұшырады, оның мүлігі 1724 жылға дейін тәркіленді. Сан-Хуанда ғана Энрикез 13 жақсы жабдықталған үйге ие болды, олардың бірнешесі...