Маршал аралдарының тарихы мен экономикасы

Кіріспе

Маршалл аралдарына б.з.д. 2-мыңжылдықта австронезиялық қоныс жайлаушылар келді, бірақ сол кезеңге қатысты тарихи немесе ауызша деректер жоқ. Уақыт өте келе маршалл аралдарының халқы дәстүрлі таяқша карталарды пайдаланып, уалап каноэсімен ұзақ теңіз сапарларын жасауды үйренді.

Тарихқа дейінгі дәуір

Лингвистикалық және антропологиялық зерттеулер Маршалл аралдарының алғашқы австронезиялық қоныстанушылары Соломон аралдарынан келгенін көрсетті. Бикини атолындағы жер пештерінің, тіреулердің және қоқыс шұңқырларының радиокөміртекпен мерзімделуі атоллдың 1200 жылдан кем дегенде 1300 жылға дейін үздіксіз қоныстанғандығын көрсетеді, бірақ сынамалар қауіпсіз стратиграфиялық контексте жиналмаған болуы мүмкін, ал ескі ағаш сынамалары нәтижелерге әсер еткен болуы мүмкін. Басқа атоллдардағы археологиялық қазбалар адамның біздің заманымыздың 1-ші ғасырына дейінгі қоныстануының дәлелдерін тапты, ал Кваджалейнде – 140 жылдан біздің заманымыздың 255 жылына дейін. 1859 жылы Hoffschlaeger & Stapenhorst неміс фирмасы Эбон атолында сауда бекетін құру үшін екі саудагерді жіберді. 1861 жылы олар аралда кокос майын өндіретін зауыт салды. 1863 жылы фирма ауыр қаржылық қиындықтарға тап болып, Маршалл аралдарынан шығып кетті, себебі оның кемелерінің бірі Эбоннан кете жатқанда суға батып қалды. Саудагерлердің бірі Георг Эдуард Адольф Капель 1864 жылы келген португалдық кит аулаушысы Антон Хосе Де Бруммен серіктес болып, аралда тәуелсіз сауда фирмасын құрды. Екеуі де жергілікті әйелдерге үйленіп, маршаллдықтармен де, миссионерлермен де жақын байланыс орнатты. Олардың Capelle & Co. фирмасы копраны Самуа мен Тонгада өндіруді бастаған және Тынық мұхитындағы копра саудасының үлкен бөлігіне ие болған Гамбургтегі Godeffroy & Son компаниясына сату туралы келісімге келді. Godeffroy копраны Еуропаға экспорттады, онда ол мал азығына және сабын мен шам жасауға қолданылатын кокос майына айналдырылды. Неміс фирмалары маршаллдық басшыларға батыс тауарларын алмастырып, маршаллдық қарапайым халық басшыларға сыйлық ретінде жинаған кокостарды алды. 1873 жылы Capelle & Co. өзінің штаб-пәтерін Жалуитке көшірді, ол қуатты ироидж және Кайбуке мұрагері болған Кабуаның туған жері еді. Godeffroy & Son да 1873 жылы бес аралда сауда бекеттерін ашты, бірақ сол жылы еуропалық қор нарығының құлдырауы фирманың қызметін қысқартты. Капель алғашқы жылдары копра нарығында үстемдік танытты, бірақ 1876 жылы Hernsheim & Co. және Жаңа Зеландия саудагері Томас Фаррелл Маршалл аралдарында копра саудасын бастады. 1878 жылы Hernsheim & Co. копра саудасындағы жетекші фирма ретінде қалыптасты. Capelle & Co. нарық үлесін жоғалтқан кезде, Капель мен Де Брум сатып алу бағасын және копраның қорын бақылау үшін Ликип атолын толығымен копра плантациясы ретінде сатып алды. Capelle & Co. сондай-ақ өзінің қызметін кеме жасау және импорттау саласына кеңейтті. Фаррелл 1877 жылы банкротқа ұшырады, ал оның активтерін Оклендтегі Хендерсон және Макфарлейн фирмасы сатып алды. Godeffroy & Son 1879 жылы банкрот болды, ал 1880 жылы оның Тынық мұхитындағы мүдделерін Гамбургтегі Оңтүстік теңіз аралдарының неміс сауда және плантациялық компаниясы (Deutsche Handels und Plantagen Gesellschaft Der Südee Inseln zu Hamburg), сондай-ақ DHPG деп те белгілі, сатып алды. Копраның әлемдік нарықтық бағасы 1882 жылы төмендеді; Капель & Co. Маршалл аралдарындағы жеті стансасын DHPG-ге сатты және копраны тек Hernsheim & Co-ға сату туралы келісім жасады. 1885 жылы неміс фирмалары DHPG және Hernsheim & Co. Маршалл аралдарындағы копра саудасының үштен екі бөлігін бақылады, ал қалғаны Оклендтегі Хендерсон & Макфарлейн, Сан-Францискодағы Кроуфорд & Co. және Гонолулудағы Тынық мұхиты кеме қатынасы компаниясы арасында бөлісті.

Linguistic and anthropological studies have suggested that the first Austronesian settlers of the Marshall Islands arrived from the Solomon Islands. Radiocarbon dating of um earth ovens, post holes, and trash pits at Bikini Atoll suggests that the atoll may have been continuously inhabited from 1200 BCE to at least 1300 CE, though samples may not have been collected from secure stratigraphic contexts and older driftwood samples may have affected results. Archaeological digs on other atolls have found evidence of human habitation dating around the 1st century CE, and Kwajalein with a range of 140 BCE to 255 CE. In 1859, the German firm Hoffschlaeger & Stapenhorst sent two traders to establish a trading post at Ebon Atoll. In 1861, they built a coconut oil factory on the island. In 1863, the firm suffered serious financial setbacks and withdrew from the Marshall Islands, partially due to the sinking of one of its ships while leaving Ebon. One of the traders, Georg Eduard Adolph Capelle, set up an independent trading firm on the island by partnering with Anton Jose DeBrum, a Portuguese whaler who arrived in 1864. Both men married local women and developed strong connections with both the Marshall Islanders and the missionaries. Their firm, Capelle & Co., entered into an agreement to sell coconut copra to Godeffroy & Son of Hamburg, a company which pioneered the production of copra in Samoa and Tonga and held a large share of Pacific copra trade. Godeffroy exported copra to Europe where it was processed into animal feed and coconut oil, which was used in soap and candle manufacturing. The German firms traded western goods to Marshallese chiefs in exchange for coconuts, which Marshallese commoners harvested as tribute for the chiefs. In 1873, Capelle & Co. moved its headquarters to Jaluit, which was the home of Kabua, a powerful iroij and disputed successor of Kaibuke. Godeffroy & Son also established trading posts on five islands in 1873 with a main office on Jaluit, but the European stock market crash later that year caused the firm to cut back its operations. Capelle dominated the copra market in the early years, but in 1876, Hernsheim & Co. and New Zealand merchant Thomas Farrell both began copra trading in the Marshall Islands. By 1878, Hernsheim & Co. had emerged as the dominant firm in the copra trade. While Capelle & Co. lost market share, Capelle and DeBrum purchased the entirety of Likiep Atoll as a copra plantation to control their buying price and supply of copra. Capelle & Co. also diversified its interests to include shipbuilding and importing. Farrell went bankrupt in 1877, and his assets were acquired by Auckland firm Henderson & Macfarlane. Godeffroy & Son went bankrupt in 1879, and in 1880, its Pacific interests were acquired by the German Trading and Plantation Company of the South Sea Islands in Hamburg (Deutsche Handels und Plantagen Gesellschaft Der Südee Inseln zu Hamburg), also known as DHPG. The world market price of copra dropped in 1882; Capelle & Co. sold seven of its stations in the Marshalls to DHPG and made an agreement to exclusively sell copra to Hernsheim & Co. By 1885, the German firms DHPG and Hernsheim & Co. controlled two thirds of the copra trade in the Marshall Islands, with the rest split between Henderson & Macfarlane of Auckland, Crawford & Co. of San Francisco, and the Pacific Navigation Company of Honolulu.

Қара құс аулау

1870 жылдары Маршалл аралдарының тұрғындары Тынық мұхитының басқа аймақтарындағы плантацияларда жұмыс істеуге күштеп салынды, бұл практика "қара құс аулау" деп белгілі болды. 1871 жылы "Евгений" және "Карл" кемелері Аилинглаплап және Мили атолдарындағы ер адамдарды ұрлап әкетті. 1872 жылы саудагер Уильям Генри "Булли" Хейс Милиде әйелдерді ұрлады, сонымен қатар бизнес өкілдерінің станцияларын қарақшылықпен тонады. Бірнеше "қара құс" кемелері Фиджиде сексуалдық құлдыққа сату үшін әйелдерді алу мақсатымен Солтүстік Маршалл аралдарында жүзіп өтті. Фиджи және Самоадағы Микронезиялық жұмысшылар арасындағы өлім-жітім көрсеткіші жоғары болды, ал үйлеріне оралғандардың саны аз болды. Британ үкіметі 1872 жылы Тынық мұхиты аралдарын қорғау туралы заңды қабылдағаннан кейін Маршалл аралдарындағы еңбек саудасы азайып, бірақ Джалуит Гилберт аралдарынан келген жұмысшыларды тасымалдау орталығы ретінде қызметін жалғастырды, ал кейбір маршаллдықтар 1882 жылға дейін Гавай плантацияларына жеткізілді.

Маршалл аралдары саясаты

1863 жылы оба эпидемиясы кезінде Иройлаплап Кайбуке қайтыс болғаннан кейін, оның екі жүрегі туыс Лойак пен Кабуа оңтүстік Ралик аралдарының бас басшысы лауазымына кімнің тағайындалуы керек екеніне байланысты дауласты. Лойак Эбон атоллының ироигі және үлкен туыс болғандықтан, дәстүр бойынша оның тағысы оған тиесінше, бірақ Джалуит атоллының ироигі Кабуа Кайбукедің жесіріне үйленді, осылайша ол үлкен туысының күйеуі және қамқоршысы болды. Екі басшы да өздерінің беделін сақтау үшін шетелдіктермен жақын қарым-қатынас орнатып, неміс копра саудагерлерімен серіктестік құрды. Бұл дау 12 жыл бойы бейбіт ағымда болды, бірақ 1876 жылдың қыркүйегінде жағдай зорлық-зомбылыққа ұласуға жақын болды. Екі басшы да Эбонда болғанда, копра саудагері Джеймс Лайл Янг Лойактың қолдаушыларының мылтықтарын ұстап, лагунаның арғы бетінде Кабуаның қолдаушыларына шабуыл жасауға дайындалып жатқанын көрді. Кабуа шайқасқа түсудің орнына Джалуитке қашып кетті. Келесі айларда Кабуа қайтып келіп, соғыс бастайды деген қауесет тарады. Лойак 1876 жылдың соңында Эбонда жиі әскери оқулар өткізді және қару-жарақ жинады, бірақ Кабуаның шабуылы болған жоқ. 1880 жылдың мамырында Лойактың қолдаушылары копра саудасынан пайда тапқан Кабуаға қарсы тұру үшін Джалуитке шабуыл жасады. 1878 жылғы неміс шарты бойынша Кабуа "Ралик аралдарының королі" деп танылды. Екі әскер де қарулы болды, бірақ шайқас болған жоқ және ешкім зардап шеккен жоқ. Лойактың қолдаушылары бірнеше күннен кейін Эбонға оралды, ал Кабуа Айлинглаплап атолындағы үйіне қашты, бірақ кейін Джалуитке қайтып келді. 1870-ші жылдардың соңы мен 1880-ші жылдары Маджуро және Арно атолдарында бәсекелес басшылар арасында қарулы қақтығыстар болды. Маджурода Ирой Джебрик пен Рими бірнеше жыл бойы бас басшылық үшін күресіп, кем дегенде 10 арал тұрғынын қаза таптырды. 1883 жылы өтіп бара жатқан британдық HMS Espiegle әскери кемесінің офицері Киприан Бридж олардың арасында бейбіт келісімге келуге көмектесті. 1884 жылы Бридж 1878 жылдан бері жалғасып келе жатқан Арнодағы Ирой Лекман мен Лидживирак арасындағы қақтығысты тоқтату бойынша келіссөздер жүргізді. Екі қақтығыс та копра өндірісіне кедері келтірді және ашаршылыққа әкелді, өйткені соғысқан тараптар қарсыластарының кокос пальмаларын және мүлікті жойды. Копра саудагерлері пайда табу үшін қару-жарақ пен оқ-дәрі сатуға мәжбүр болды.

After the death of iroijlaplap Kaibuke during the typhoid outbreak of 1863, his two nephews Loiak and Kabua disputed who should succeed him as the paramount chief of the southern Ralik Chain. Loiak was the iroij of Ebon Atoll and the elder nephew, who traditionally would have succeeded his uncle, but Kabua, the iroij of Jaluit Atoll, married Kaibuke's widow, making him the step uncle and guardian of his elder cousin. Both chiefs sought support from foreigners by befriending missionaries and working with German copra traders in order to maintain influence. The dispute remained peaceful for twelve years, but in September 1876, the conflict nearly erupted into violence. While both chiefs were staying on Ebon, copra trader James Lyle Young reported witnessing a mob of Loiak's followers wielding muskets and preparing to attack Kabua's followers across the lagoon. Kabua fled to his land on Jaluit rather than engaging in battle. In the following months, rumors circulated that Kabua would return and start a war. Loiak staged frequent military drills on Ebon and stockpiled weapons in late 1876, but Kabua's invasion never occurred. In May 1880, Loiak's followers invaded Jaluit to challenge Kabua, who prospered from the copra trade and whom an 1878 German treaty had recognized as the "King of the Ralik Islands." The two armies met and carried firearms but did not fight, and there were no casualties. Loiak's followers returned to Ebon several days later; Kabua fled to his home at Ailinglaplap Atoll, though he later returned to Jaluit. In the late 1870s and 1880s, armed conflicts occurred between rival chiefs on both the Majuro and Arno Atolls. On Majuro, iroij Jebrik and Rimi fought over the paramount chieftainship for several years, leaving at least 10 islanders dead before Cyprian Bridge of the passing British warship HMS Espiegle mediated a peace treaty in 1883. In 1884, Bridge also negotiated an end to a conflict between iroij Lekman and Lijiwirak on Arno, which had been ongoing since 1878. Both conflicts had disrupted copra production and caused famines as war parties destroyed rivals' coconut groves and other property. Copra traders resorted to selling firearms and ammunition to maintain profits.

Батыс саяси мүдделері

[[Файл:Ралик Инселн.svg|thumb|Ралик аралдарының туы 1878 жылғы 29 қарашада Германиямен келісімге қол қою мақсатымен жасалды. Ралик тізбегі тарихи тұрғыдан біртұтас саяси бірлік болған жоқ, ал туы Германия империясының туымен ұқсас түстерде жасалған. 1878 жылғы 26 қарашада неміс әскери кемесі SMS Ariadne Жалуитке жетіп, Ралик тізбегіндегі ирождермен келісім шарты бойынша келіссөздер бастады. Келіссөздердің екінші күні капитан Бартоломей фон Вернер өзінің әскерлеріне штыкпен шабуыл, жылдам ату көрсетілімі және артиллериядан оқсыз ату сияқты әскери демонстрация жасауға бұйрық берді, бұл оның пікірінше, "бұрын мұндай нәрсені көрмеген арал тұрғындарына еуропалықтардың күшін көрсетуге" арналған. 29 қарашада Вернер Кабуамен және Ралик тізбегіндегі басқа да бірнеше ирождермен келісімге қол қойды, ол Германия империясына Ралик тізбегінде "ең артықшылықты ұлт" мәртебесін берді және ирождерден неміс азаматтарының құқықтарын қамтамасыз етуді талап етті. Германия Жалуитте жанармай құю стансасын және неміс кемелері үшін атоллдың портын тегін пайдалану құқығын алды. Неміс билігі Кабуаны "Ралик аралдарының королі" деп мойындады, бірақ келісім шартында маршаллдықтар мен немістер арасындағы дауларды неміс кемелерінің капитандыры шешуі керек еді.

Германия протектораты

[[File:Deutsches Reichsgesetzblatt 1886 031 291. jpg|thumb|Германия Рейхінің газеті Маршалл аралдарының протекторатын жариялау, 1886 жылдың қыркүйегі және британ үкіметі Гилберт және Эллис аралдарындағы Британияның билігін Германия мойындауының орнына Маршалл аралдарының Германияға қосылуына келісті. 1885 жылдың 29 тамызында канцлер Отто фон Бисмарк Маршалл аралдарының Германия протекторатын құруға рұқсат берді. 1885 жылдың 13 қазанында неміс корветі SMS Nautilus Джалуитке қорғаныс шартына iroij-лердің қол қоюын алу үшін тоқтады. 15 қазанда iroij Кабуа, Лойак, Нелу, Лагажимэ және Лауна неміс және маршалл тілдерінде келісімге қол қойды. Маршалл тіліндегі мәтін бес басшының дәрежесін ажыратпаса, неміс тіліндегі мәтін Кабуа мен Лойак арасындағы жоғары басшылыққа қатысты дауға қарамастан, Кабуаны Маршалл аралдарының патшасы деп мойындады. Теңіз жаяу әскерлерінің ротасы Джалуит үстінде Германия империясының туын көтерді, ал "Наутилус" Маршалл аралдарындағы тағы жеті атолда ұқсас рәсімдер өткізді. Бірнеше Америкаға жақын iroij-лер 1886 жылдың ортасында теңіз күштерімен қорқытылғанға дейін неміс билігін мойындаудан бас тартты. Сол жақтағы бірінші император губернаторы Вильгельм Кнаппе. 1886 жылдың сәуір айында Рейхстаг колониялық протектораттардың құқықтық негізін құру туралы заң қабылдады, бұл императорға және оның тағайындаған губернаторына императорлық конституцияға сәйкес келмейтін заңдарды жарлықтармен шығаруға құқық берді. 1886 жылдың қыркүйегінде императорлық жарлық Маршалл аралдарының протекторатын құрды және Германияның консулдық заңының Маршалл аралдарының барлық тұрғындарына, соның ішінде маршаллдықтарға да қолданылатынын жариялады. Жарлық сонымен қатар Германия канцлеріне маршаллдықтарға конституциялық емес жарлықтарды қолдану үшін дискрециялық билік берді. 1886 жылғы Англо-неміс декларацияларынан кейін Науру Батыс Тынық мұхитындағы Германияның ықпал ету аймасына кірді және 1888 жылдың 16 сәуірінде Маршалл аралдарының протекторатына қосылды.

[[File:Deutsches Reichsgesetzblatt 1886 031 291. jpg|thumb|German Reich Law Gazette proclaiming the protectorate of the Marshall Islands, September 1886 and the British government agreed to German annexation of the Marshalls in exchange for German recognition of Britain's authority over the Gilbert and Ellice Islands. On August 29, 1885, Chancellor Otto von Bismarck authorized the creation of the German Protectorate of the Marshall Islands. On October 13, 1885, the German corvette SMS Nautilus docked at Jaluit to obtain the signatures of iroij on a treaty of protection. On October 15, iroij Kabua, Loiak, Nelu, Lagajime, and Launa signed a treaty in German and Marshallese. While the Marshallese text made no distinction of rank between the five chiefs, the German text recognized Kabua as the King of the Marshall Islands, despite the ongoing dispute between Kabua and Loiak over the paramount chieftainship. A company of marines hoisted the flag of the German Empire over Jaluit, and the Nautilus performed similar ceremonies at seven other atolls in the Marshalls, Several pro American iroij refused to recognize the German authority until threatened with naval force in mid 1886.

thumb|German colonial administration building at Jaluit Atoll in 1886. Wilhelm Knappe [de], the first Imperial Governor, stands on the left. In April 1886, the Reichstag passed a law to create a legal foundation for colonial protectorates, giving the kaiser and his appointed governor the authority to make laws by ordinance which did not necessarily have to follow the imperial constitution. In September 1886, an imperial ordinance established the Protectorate of the Marshall Islands, and declared that German consular law would apply to all residents of the Marshall Islands, including indigenous Marshallese. The ordinance also gave the German chancellor the discretionary authority to apply extraconstitutional ordinances to the Marshallese. Following the 1886 Anglo German Declarations, Nauru fell within the German sphere of influence in Western Pacific and was incorporated into the Marshall Islands protectorate on April 16, 1888.

Жалуит компаниясы

Бисмарк колонияларды басқаруды Германия үкіметінің тікелей теңіз арқылығы протектораттарды басқаруына емес, уставты компанияларға тапсыруды жоспарлаған. Hernsheim & Co. және DHPG бастапқыда колонияны басқаруға қарсы болды, бірақ 1887 жылдың желтоқсанында Германия үкіметімен келісімге келіп, мүдделерін біріктіріп, акционерлік Jaluit Gesellschaft құрды. Жаңа компания 1888 жылдың қаңтарында колонияны басқара бастады. Компанияның барлық жаңа заңдар мен ережелер бойынша консультация алу құқығы болды және Германия канцлерінің бекітуімен барлық колониялық әкімшілік қызметкерлерін ұсынды. Протектораттың әкімшілік құрамына губернатор, хатшы және алты колониялық полиция қызметкері кірді. Компания протектораттың әкімшілік шығындарын төлеуге жауапты болды және коммерциялық лицензия ақысын және жылдық жеке салықты жинады. Салық жүйесі колониялық салық жүйесіне негізделген; iroij компания атынан копра салықтарын жинады және жиналған соманың үштен бір бөлігіне құқылы болды. Jaluit компаниясы ең ұзақ сақталған және ең табысты неміс отаршылдық акционерлік қоғамы болды. Пайда маржасы 1892 жылы 5% -дан 1900 жылы 12% -ға және 1906 жылы 20% -ға дейін өсті. Компанияның лицензиялық ақылары американдық және британдық бәсекелестікті ығыстырды; Crawford & Co. және Henderson & Macfarlane 1893 және 1899 жылдары өзінің үлестерін Jaluit компаниясына сатты. 1901 жылы Британдық Тынық мұхит аралдары компаниясының сауда бекеттерін сатып алғаннан кейін Jaluit компаниясы аймақта монополияға ие болды. 1906 жылдың 31 наурызында Германия үкіметі тікелей бақылауға алып, Маршалл аралдары мен Науруды Германияның Жаңа Гвинея протекторатының құрамына қайта ұйымдастырды. Қосымша өтемақы ретінде Jaluit компаниясы сол жылы Науруда кен өндіру жұмыстарын бастаған Pacific Phosphate компаниясының 10% үлесін алды. Компания фосфат саудасы арқылы Тынық мұхитындағы кез келген неміс компаниясының ең үлкен дивидендтерін қамтамасыз етті, ол 1907 жылы 30% -дан 1913 жылы 84% -ға дейін өсті.

Әкімшілік

thumbnailОңтүстік теңіздер үкіметі филиалы, Жалуит, шамамен 1932 жыл.

1914 жылдың желтоқсанында жапон әскері Микронезияны басқару үшін Труктің атоллындағы бас штабынан Арнайы Оңтүстік теңіздер қорғаныс күштерін құрды. Әскери әкімшілік Микронезияны алты теңіз округіне бөлді, олардың әрқайсысын командир басқарды: Орталық Каролиндер – Труктен басқарылды; Шығыс Каролиндер – Понапеден басқарылды; Мариан аралдары – Сайпандан басқарылды; Маршалл аралдары – Жалуиттен басқарылды; Палау – Корордан басқарылды; және Яп. Әкімшілікке жапондық заңдар 1915 жылы неміс заңдарын алмастырғанмен, жапондық билікке біртегіс өту үшін бастапқыда неміс кезеңінің мүмкіндігінше көп заңдарын сақтауға бұйрық берілді. Жапондықтар бастапқыда неміс шенеуніктерінің жапондықтардың игілігі үшін жұмыс істеуін жалғастыруын сұрады, бірақ кейіннен өз шешімін өзгертті және 1915 жылдың маусым айында көптеген неміс қоныс аударушыларын және шенеуніктерін депортациялады. Әскери үкімет Маршалл аралдарындағы порттарға, оның ішінде одақтастарының кемелеріне де, көптеген шетелдік кемелердің кіруіне тыйым салды. Жапондық емес шетелдіктер аралдарға бару үшін көп кезеңді өтініш беруі керек еді, бірақ үкімет рұқсат беретініне ешқандай кепілдік берілмеді. 1914 жылдан 1917 жылға дейін Микронезияға халықаралық почта тасымалы тоқтатылды және Жапония мен Англияның соғыстан кейін басып алған аумақтарын сақтап қалу туралы құпия келісімінен кейін қайта жаңартылды. Оқкупацияның алғашқы айларында жапон ғалымдары, ауыл шаруашылығы зерттеушілері, медицина мамандары және басқа да сарапшылар неміс Микронезиясының экономикалық әлеуетін бағалау үшін кең ауқымды зерттеу жүргізді. Жапон үкіметіне ұсынылған зерттеудің қорытынды есебінде аралдардың басты құндылығы стратегиялық екені, олардың болашақта оңтүстікке қарай кеңейтуге мүмкіндік беретіні айтылды. Микронезияның басқа бөліктерінде жапондықтар жаңа даму жобаларын іске қосты, бірақ Маршалл аралдары Микронезиядағы ең шектеулі экономикалық әлеуетке ие болды. Жапондықтар жергілікті ироиждерден копраға салық жинаудың неміс жүйесін қабылдады. Маршалл аралдары азаматтық әкімшіліктің алты филиалының бірі болды және округтің әкімшілік орталығы Жалуитте қалды. Оңтүстік теңіздер үкіметі 1929 жылға дейін Жапонияның премьер-министріне тікелей есеп берді, содан кейін үкімет Отарлық істер министрлігінің бағынысына көшті. Жапондық әкімшілік немістерге қарағанда әлдеқайда көп штаттық қызметкерлерді жұмысқа алды. Олар сондай-ақ, ироиждердің ықпалын әлсірету үшін бірден әртүрлі аралдарда жер иелігіне ие болуға тыйым салды. Үкімет Жалуиттегі жердің көп бөлігін бақылады, бірақ басқа Маршалл аралдары Оңтүстік теңіздер мандатындағы жалғыз аймақтардың бірі болды, онда үкімет жердің көп бөлігін тікелей бақыламайтын.

In December 1914, the Japanese military created the Provisional South Seas Defense Force to administer Micronesia from its command post at Truk Atoll. The military administration divided Micronesia into six naval districts, each governed by a commander: the central Carolines, governed from Truk; the eastern Carolines, governed from Ponape; the Marianas, governed from Saipan; the Marshalls, governed from Jaluit; Palau, governed from Koror; and Yap. The administration had orders to initially retain as many German era laws as possible to enable a smooth transition to Japanese rule, though Japanese laws replaced German laws in 1915. The Japanese initially requested that German officials continue to work on behalf of the Japanese occupation, but later reversed course and deported most German settlers and officials in June 1915. The military government implemented an embargo on most foreign ships, including those of its allies, from anchoring at harbors in the Marshall Islands. Non Japanese foreigners needed to file a multi step application to visit the islands with no guarantee that the government would grant permission. International mail service to Micronesia halted from 1914 to 1917 and resumed after the Anglo Japanese secret agreement that Japan would retain the territories it had occupied after the war. During the first months of the occupation, Japanese scientists, agricultural researchers, medical specialists and other experts and scholars conducted an extensive survey of German Micronesia to assess the islands' economic potential. The survey's final report to the Japanese government suggested that the islands' primary value was strategic, because they could enable future southward expansion. In other parts of Micronesia the Japanese undertook novel development initiatives, but the Marshall Islands had the most limited economic potential in Micronesia. The Japanese adopted the German system of having local iroij collect a poll tax in copra. The Marshall Islands were one of six branch governments of the civil administration, and the administrative center of the district remained in Jaluit. The South Seas Government reported directly to the Prime Minister of Japan until 1929, when the government came under the authority of the Ministry of Colonial Affairs. The Japanese administration employed a much larger staff than the Germans. They also attempted to weaken the iroij by prohibiting any chief from having landholdings on more than one island. The government controlled most of the land on Jaluit, but the other Marshall Islands were among the only places in the South Seas Mandate where the government did not directly control the majority of the land.

Маршалл аралдары тұрғындарымен қарым-қатынас

Жабордағы мемлекеттік мектеп, шамамен 1932 жыл.

Микронезиялықтарды жапон және микронезиялықтардың бір текті екеніне көндіру үшін үкімет үгіт науқаны жүргізді, ал билік маршалл аралдарының халқын жапон мәдениетіне сіңісуге ынталандырды. 1915 жылы әскери әкімшілік үш жылдық мемлекеттік мектеп жүйесін құрды, ол жапон тілін оқытып, біртіндеп миссионерлік мектептерді ығыстырды. Оқушыларға мектепте маршалл тілінде сөйлеуге тыйым салынды және жапон тілінде сөйлемегендері үшін дене жазасы қолданылуы мүмкін еді. Мектеп сабақтарының жартысынан астамы жапон тілі мен мәдениетін оқытуға арналды. Үкімет кішірек және шалғайдағы аралдардан үлкен аралдардағы мектептерге оқушыларды тасымалдау үшін кемелерді пайдалану жүйесін енгізді, ал оқулықтар мен оқу құралдары тегін берілді. 1935 жылға қарай мектепке бару барлық балалар үшін міндетті болды. Үкімет жапондық іс-шараларға, мысалы, жеңіл атлетика, бейсбол, қолөнер және ән сайыстарына арналған жастар ұйымдарын (青年団) демеушілік етті. 1917 жылдан бастап студенттерге Жапонияға саяхаттар ұйымдастырылды. 1926 жылдан бастап арал тұрғындары сапардың бір бөлігін өздері төледі, ал саяхаттар бағдарламасы 1939 жылға дейін жалғасты. Шындығында, жапон отарлық саясаты маршалл аралдарының халқын екінші дәрежелі азаматтар деп қарады. Маршалл аралдарының оқушыларына арналған мектептер мандаттағы жапон қоныс аударушыларына арналған мектептерге қарағанда қысқа оқу курсын ұсынды. Көптеген арал тұрғындары үшін орта білімнен кейінгі білім беру кәсіптік оқумен шектелді. Арал тұрғындары колониялық бюрократияда жұмыс табу қиындыққа тап болды және олар сол жұмысты атқаратын жапондық қоныс аударушыларға қарағанда төмен жалақы алды. Жапондықтардың шалғайдағы аралдарда аз ықпалы болды, онда кез келген уақытта бір немесе екі саудагер ғана болуы мүмкін еді. Алыс аралдардағы арал тұрғындары жапон балықшыларымен және колониялық полициямен сирек қарым-қатынас жасады. Алайда, арал тұрғындары копра саудасы арқылы жапондық өнімдерге қол жеткізе алды. Оңтүстік теңіздер мандатының аралдары соғыс аралық Жапонияның танымал мәдениетінде бейнеленді. Ең ерте мысалдардың бірі – "Басшының қызы" (酋長の娘) әні, онда жапондық ер адамды маршалл әйелі судан құтқарады. Ол оған ғашық болады және оның қолына ие болу үшін бас аулау тойында билейді. Ән 1930 жылы сол аттас фильмге бейімделді. Наото Судо және Майкл Баскетт сияқты ғалымдар бұл оқиғаның романтика мен экзотикалық қауіп-қатер арасындағы қайшылықты көрсететінін айтады. Оңтүстік теңіз аралдарының экзотикалық фантазиясындағы басқа жапондық медиа құралдарына "Банан қызы" және "Оңтүстік теңіз қызы" сияқты танымал әндер, сондай-ақ "Daring Dankichi" манга сериясы кірді.

The government undertook a propaganda campaign to convince Micronesians that Japanese and Micronesian people were the same race, and the authorities encouraged the Marshallese to assimilate into Japanese culture. In 1915, the military administration instituted a system of three year public school system that provided education the Japanese language and gradually replaced the missionary schools. Students were forbidden to speak Marshallese in the schools and could receive corporal punishment for not speaking Japanese. More than half of school lessons were devoted to Japanese language and cultural instruction. The government implemented a system of using boats to transport students from smaller and more remote islands to schools on the larger islands, and school books and materials were free. By 1935, public school attendance was mandatory for all children within range of a school. The government also sponsored youth associations (青年団) devoted to Japanese activities, such as track and field, baseball, handicrafts, and song competitions. Students also received tours of Japan from 1917. Islanders were responsible for some of the costs of the trips from 1926, and the tour program continued until 1939. In practice, Japanese colonial policies treated the Marshallese as second class citizens. Schools for Marshallese students provided a shorter education than schools for Japanese settlers in the mandate. Post primary education for many islanders was restricted to vocational training. Few islanders could get employment in the colonial bureaucracy and they tended to receive lower wages than Japanese settlers performing the same jobs. The Japanese had less presence and impact on the remoter atolls, where only one or two traders might be in residence at any time. Islanders on remote islands had infrequent interactions with Japanese fishermen and colonial policemen. However, islanders in remote villages gained increased access to Japanese manufactured goods through the copra trade. The islands of the South Seas Mandate featured in the popular culture of interwar Japan. One of the earliest examples was the song "The Chieftain's Daughter" (酋長の娘), which tells the story of a Japanese man who is rescued from drowning by a Marshallese woman. He falls in love with her and dances at a headhunter feast to win her hand in marriage. The song was adapted as a 1930 film of the same title. Scholars such as Naoto Sudo and Michael Baskett have argued that the story presents a contrast between romance and exoticized peril. Other Japanese media set in an exoticized fantasy of the South Seas Islands included the popular songs "Banana Maiden" and "South Seas Maiden" as well as the manga series Daring Dankichi.

Жапондық қоныстану және даму

Бас бармақ кигенцулар НБК-нің Жалуит кеңсесінің алдында микошиді алып жүріп жатыр. Маршалл аралдары жапондық мандаттағы копраның ең ірі өндірушісі болды, копра Маршалл аралдарының ең ірі өнеркәсібі және солтүстік Мариан аралдарында өндірілетін қант қызылшасынан кейінгі мандаттағы екінші ең маңызды тауар болды. Осы кезеңде Маршалл аралдарында фосфор өндіру (Эбонда) сияқты басқа да салалар да өсті, сондай-ақ коммерциялық тун балық аулау және консервілеу де дамыды. NBK неміс компаниялары аралдарда салған коммерциялық инфрақұрылымды кеңейтуге және дамытуға мүмкіндік алды. Жапон әскери-теңіз флоты NBK-ге Жапония мен аралдар арасындағы әскери жабдықтар мен қызметкерлерді тасымалдау монополиясын берді. 1918 жылы билік копра өнімділігін арттыруға тырысып, үш жыл ішінде кокос ағаштары отырғызылмаған барлық жер мемлекеттік меншікке өтеді деп жариялады. Маршалл аралдарына жапондықтар, корейлер және окинавалықтар қоныстанды, бірақ олар Оңтүстік теңіздер мандатындағы ең кішкентай қоныс аударушылардың бірі болды. 1937 жылы Маршалл аралдарының иммигрант халқы шамамен 500 адамды құрады, ал Палауда 11 000, ал Трук пен Понапеде әрқайсысында 3600 адам болды. Мандат кезеңінде Маршалл аралдары халқының басым бөлігін құрады, жапондық қоныс аударушылар көпшілікке айналған Палау мен Мариан аралдарынан ерекшеленді. Жапон мандатының басқа бөліктерінде қалалар едәуір өсіп, дамыған кезде, Жапония кезеңінде Джабордағы әкімшілік орталық, Джалуит, шамалы ғана өсті. Қала порттық инфрақұрылымды, мемлекеттік кеңселерді, NBK кеңселерi мен қоймаларын, пошта кеңсесін, мемлекеттік мектепті, байланыс бекетін, аурухананы, электр стансасын және окинавалық балықшылардың қонысын қамтыды, бірақ үлкен иммигрант халқы бар аймақтарда салынған көптеген коммерциялық кәсіпорындар мен әлеуметтік мекемелер жетіспеді. Иммигрант жұмыс күші шағын болғанымен, олардың болуы Маршалл аралдарындағы жалақыны неміс отарлау дәуіріндегі деңгейге дейін төмендетті. Жапония екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Тынық мұхиты аралдарына қатысты екіұшты саясат ұстанды, аралдарды басқаруды жалғастыру ниетін білдірді, сонымен қатар аралдардың жапон аумағына айналған-болмағаны туралы үнсіздік сақтады. 1937 жылы Қытайға шабуыл жасағаннан кейін Жапония әскери күшін қайта жарақтандыруға және нығайтуға кірісті. Жапон әскери-теңіз флоты сол жылы Оңтүстік теңіздер мандатында қайта құрылды және азаматтық әуежайлар салуды қолға алды. Әскери жоспарлаушылар бастапқыда Маршалл аралдарын тым алыс және қатаң қорғаныс үшін қолайсыз деп санады, бірақ Жапония ұзын қашықтыққа ұшатын бомбалаушыларды жасақтаған сайын, аралдар Австралияға, британдық отарларға және АҚШ-қа шабуыл жасау үшін алдыңғы база ретінде пайдалы болды. 1939 және 1940 жылдары әскери-теңіз флоты Кваджалейн, Малоэлап және Вотье атолдарында әуежайлар, сондай-ақ Джалуитте гидроұшақтарға арналған қондырғылар салды. Флоты Маршалл аралдарындағы порттарды кеңейтіп, жаңғыртты. 1941 жылдың ақпан айында Жапонияның 4-ші флотының кемелері мен әскерлері жаңа бекіністі аралдарды қоршауға кіре бастады. Жапондықтардың Маршалл аралдарындағы штабы Кваджалейнде орналасқан. Үкімет әуежайлар мен порттарды салу үшін жүздеген корей жұмысшыларын жұмысқа алды. Маршалл аралдарынан ер адамдар да әскери лагерьлерде жұмыс істеуге шақырылды. 1942 жылдың 1 ақпанында АҚШ Тынық мұхиты флоты Маршалл-Гилберт шабуылын жүргізді, ол Джалуит, Кваджалейн, Малоэлап және Вотжеге соққы берді. Бұл жапон аумағына жасалған алғашқы американдық әуе шабуылдары болды. 1943 жылы Жапон әскери-теңіз флоты Кваджалейн, Малоэлап және Вотжедегі соғыстан бұрынғы әуежайларға қоса, Эневатак және Мили атолдарында әуежайлар салды. Маршалл аралдарына американдық шабуыл 1944 жылдың 31 қаңтарында Гилберт және Маршалл аралдары науқаны кезінде басталды. Америкалықтар Маджуро мен Кваджалейнді бір уақытта басып алды. 1944 жылдың күзіне қарай американдықтар Жалуит, Малоэлап, Мили және Вотье аралдарынан басқа Маршалл аралдарының барлығын бақылауға алды. Америкалық науқан Микронезия және Рюкю аралдарына қарай жылдамдағанда, төрт жапондық атолл америкалық бомбалаудан оқшауланды және жабдықтаудан үзіліп қалды. 1944 жылдың соңында гарнизонға азық-түлік жетіспей бастады, бұл аштық пен аурудан көптеген жандар қаза тапты. Мили атолліндегі 4700 жапондық гарнизонынан 1600 адам аштықтан және аурудан қайтыс болды, ал тағы 900 адам американдық әуе шабуылдарынан қаза тапты.

thumb|Men carry a mikoshi in front of the Jaluit office of NBK during a Kigensetsu celebration. The Marshall Islands were the largest producer of copra in the Japanese mandate, copra being the Marshalls' largest industry as well as the second most important commodity in the mandate after sugarcane, which was largely produced in the Northern Mariana Islands. Other industries also grew in the Marshalls during the period, including phosphorus mining on Ebon as well as commercial tuna fishing and canning. NBK was able to build upon and expand the commercial infrastructure that German companies had built in the islands. The Japanese navy also granted NBK a monopoly on transporting military provisions and personnel between Japan and the islands. In 1918, the authorities attempted to increase copra yield by declaring that all land which had not been planted with coconut trees within three years would become government property. Japanese, Koreans, and Okinawans settled in the Marshall Islands, although they formed one of the smallest settler communities in the South Seas Mandate. In 1937, the immigrant population of the Marshalls was approximately 500, while Palau had 11,000, and Truk and Ponape had 3,600 each. Marshall Islanders remained the majority of the population throughout the mandate period, unlike Palau and the Mariana Islands, where Japanese settlers became the majority. While cities significantly grew and developed in other parts of the Japanese mandate, the administrative center at Jabor, Jaluit, grew more modestly during the Japanese period. The town included port infrastructure, government offices, NBK offices and warehouses, a post office, a public school, a communications post, a hospital, a power plant, and a settlement of Okinawan fishermen, but lacked many of the commercial businesses and social establishments built in areas with larger immigrant populations. While the immigrant labor force was small, their presence drove wages in the Marshall Islands down to pre German colonial levels. Japan maintained an ambiguous policy about the Pacific Islands until World War II, signaling that it intended to continue administering the islands while also remaining silent about whether the islands had become Japanese territory. Japan began rearming and building up its military following its invasion of China in 1937. The Japanese navy reestablished itself in the South Seas Mandate that year and undertook the construction of civilian airfields. Military planners initially discounted the Marshalls as too distant and indefensible for extensive fortification, but as Japan developed long range bombers, the islands became useful as a forward base to attack Australia, British colonies, and the United States. In 1939 and 1940, the navy built airfields on Kwajalein, Maloelap, and Wotje Atolls as well as seaplane facilities at Jaluit. The navy also expanded and modernized ports in the Marshalls. In February 1941, ships and troops of the Japanese 4th Fleet began arriving to garrison the newly fortified islands. The Japanese headquarters in Marshalls were at Kwajalein. The government conscripted hundreds of Korean laborers to build the airfields and ports. Marshallese men were also conscripted to work in military camps. On February 1, 1942, the United States Pacific Fleet carried out the Marshalls–Gilberts raids, which struck Jaluit, Kwajalein, Maloelap, and Wotje. They were the first American air raids on Japanese territory. By 1943, the Japanese navy had built airfields on Enewatak and Mili Atolls in addition to the pre war airfields at Kwajalein, Maloelap, and Wotje. The American invasion of the Marshall Islands began on January 31, 1944, during the Gilbert and Marshall Islands campaign. The Americans simultaneously invaded Majuro and Kwajalein. By autumn 1944, the Americans controlled all of the Marshall Islands, except for Jaluit, Maloelap, Mili, and Wotje. As the American campaign advanced through Micronesia and into the Ryukyu Islands, the four Japanese held atolls were cut off from supplies and subject to American bombardment. The garrisons began running out of provisions in late 1944, leading to high casualties from starvation and disease. Of the 4700 man Japanese garrison on the Mili Atoll, 1600 died from starvation and disease while an additional 900 died in American air raids.

Тынық мұхит аралдарының қамқорлық аумағы

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ-тың басып алуы және оккупациялауынан кейін Маршалл аралдары, Микронезиядағы бірнеше басқа аралдар тобымен бірге, 1947 жылы Біріккен Ұлттар Ұйымының басшылығымен, Қауіпсіздік Кеңесінің 21-ші қаулысына сәйкес құрылған Тынық мұхиты аралдарының сенімдік территориясының бір бөлігі ретінде ресми түрде АҚШ-қа өтті.

АҚШ ядролық сынақтары

Сурет: АҚШ жүргізген ең ірі атмосфералық ядролық сынақтан пайда болған саңырауқұлақ тәрізді бұлт, "Касл Браво". 1946 жылдан 1958 жылға дейін, суық соғыстың алғашқы жылдары, АҚШ Маршалл аралдарындағы Тынық мұхиты сынақ алаңында 67 ядролық қаруды сынады, оның ішінде АҚШ-тың ең үлкен атмосфералық ядролық сынағы, "Касл Браво" кодын алды. "Бұл бомбалардың жалпы қуаты 108 496 килотоннаны құрады, бұл Екінші дүниежүзілік соғыста қолданылған атом қаруларынан 7200 есе күшті". 1952 жылы АҚШ-тың "Айви Майк" деп аталған алғашқы сутегі бомбасын сынақтан өткізу кезінде Эневетак атолліндегі Элугелаб аралы қирады. 1956 жылы АҚШ Атом энергиясы комиссиясы Маршалл аралдарын "әлемдегі ең ластанған аймақ" деп сақрады. АҚШ пен Маршалл аралдары арасындағы ядролық талаптар әлі де жалғасуда, ал осы ядролық сынақтардың салдары денсаулыққа әсерін тигізуде. 4.1 жобасы – Бикини атоллінің тұрғындарына радиоактивті түйіршіктердің әсеріне ұшырағандарға қатысты АҚШ жүргізген медициналық зерттеу. 1956 жылдан 1998 жылдың тамызына дейін АҚШ ядролық қару сынақтарына байланысты Маршалл аралдарының тұрғындарына кем дегенде 759 миллион доллар өтемақы төленді.

Тәуелсіздік

1978 жылы АҚШ Энергетика министрлігінің Лоуренс Ливермор Ұлттық зертханасы Бикини және Уджакеф атолдарындағы өсімдіктер, топырақ, су және малдың радиациялық жағдайын зерттеді. 1979 жылы Маршалл аралдарының үкіметі ресми түрде құрылып, ел өзін-өзі басқару құқығына ие болды. 1986 жылы АҚШ-пен еркін қауымдастық шарты күшіне енді, ол Маршалл аралдары Республикасына (РМИ) егемендік беруді қамтамасыз етті. Шарты бойынша, Куажалейн атоллындағы зымыран сынақ алаңын АҚШ әскерилерінің пайдалануын жалғастыру үшін аралдарға АҚШ көмегі мен қорғанысы көрсетілді. Тәуелсіздік рәсімі халықаралық құқық бойынша 1990 жылы БҰҰ Қауіпсіздік Кеңесінің 683 қаулысына сәйкес сенімгерлік мәртебесі тоқтатылған кезде аяқталды. Республика 1991 жылы БҰҰ-ға қабылданды. 2003 жылы АҚШ Маршалл аралдары мен Микронезия үшін жаңа еркін қауымдастық шартын жасады, ол келесі 20 жылға 3,5 миллиард доллар көлемінде қаржыландыруды қарастырды. 2017 жылдың ортасында Стэнфорд университеті жасаған есепте, Бикини атолында 23 атом бомбасы жарылғаннан кейін 70 жыл өткен соң, коралл рифтерінде балық пен өсімдіктердің көп екендігі көрсетілді. Дегенмен, радиоактивті ластану салдарынан аралдардың сол бөлігінде адамдар тұру мүмкін емес еді. Біріккен Ұлттар Ұйымының 2012 жылғы есебінде ластанудың "толыққанды жойылмайтындығы" айтылды. 2020 жылдың қаңтар айында Маршалл аралдарының негізін қалаушы президенті Амата Кабуаның ұлы Дэвид Кабуа жаңа президент болып сайланды. Оның ілгерідегі лауазымын Хилда Хайне дауыс беру нәтижесінде жоғалтты.

Климаттық дағдарыс

2008 жылы қатты толқындар мен жоғары су тасқыны Маджуро астанасы мен басқа да қалаларды су басуға әкелді, су деңгейі теңізден 1 метрге дейін көтерілді. 2008 жылы Рождество күні таңертең үкімет төтенше жағдай жариялады. 2013 жылы Маджуро қаласының қабырғалары тағы да қатты толқындардан зардап шекті. 2013 жылы Маршалл аралдарының солтүстік атолдарында құрғақшылық болды. Құрғақшылық салдарынан 6000 адам күніне жарты литрден кем су ішіп тірі қалды. Бұл азық-түлік егістерінің жойылуына және диарея, конъюнктивит және грипп сияқты аурулардың таралуына себеп болды. Осы төтенше жағдайларға байланысты АҚШ Президенті аралдарда төтенше жағдай жариялады. Бұл жариялау АҚШ-пен Республиканың "еркін қауымдастық" статусы бойынша АҚШ үкіметтік агенттіктерінен қолдау алуға мүмкіндік берді, бұл гуманитарлық және өзге де маңызды көмектерді қамтамасыз етті. 2013 жылғы төтенше жағдайлардан кейін Сыртқы істер министрі Тони де Брум АҚШ-тағы Обама әкімшілігінен осы дағдарыстарды климаттық өзгеріске қарсы күресті ынталандыру мүмкіндігі ретінде пайдалануға шақырылды. ДеБрум өз елінің және басқа да осындай осал елдердің климаттық апаттардан сақталуы үшін жаңа міндеттемелер мен халықаралық көшбасшылық талап етті. 2013 жылдың қыркүйек айында Маршалл аралдарында 44-ші Тынық мұхит аралдары форумының саммиті өтті. ДеБрум климаттық өзгеріске қарсы нақты шараларды қолға алу үшін Климаттық көшбасшылыққа арналған Маджуро декларациясын ұсынды. Теңіз деңгейінің көтерілуі аралдарға қауіп төндіреді. Себебіне қарамастан, егер деңгей тым жоғары болса, аралдардың көп бөлігі тұруға жарамсыз болып қалуы мүмкін. 2014 жылы Маджурода су тасқыны болды, нәтижесінде төтенше жағдай жарияланды. Мыңдаған арал тұрғындары соңғы онжылдықтарда медициналық көмек алу және жақсы білім алу немесе жұмыс табу үшін АҚШ-қа көшіп кетті, олардың көпшілігі Арканзас штатында қоныстанды; теңіз деңгейінің көтерілуімен эмиграцияның артуы мүмкін. АҚШ-пен жасалған келісімшарт жаңартылмаса, тұрғындардың осы құқығы 2023 жылы тоқтатылады. 2014 жылы АҚШ Геологиялық қызметі теңіз деңгейінің көтерілуі аралдардағы тұщы суды тұзды ететінін ескертті, "осылайша, бұрынғыдай ғасырлар емес, ондаған жылдар ішінде тұрғындар аралдарын тастауға мәжбүр болады".

In 2008, extreme waves and high tides caused widespread flooding in the capital city of Majuro and other urban centres, 3 feet (1 m) above sea level. On Christmas morning in 2008, the government declared a state of emergency. In 2013, heavy waves once again breached the city walls of Majuro. In 2013, the northern atolls of the Marshall Islands experienced drought. The drought left 6,000 people surviving on less than of water per day. This resulted in the failure of food crops and the spread of diseases such as diarrhea, pink eye, and influenza. These emergencies resulted in the United States President declaring an emergency in the islands. This declaration activated support from US government agencies under the Republic's "free association" status with the United States, which provides humanitarian and other vital support. Following the 2013 emergencies, the Minister of Foreign Affairs Tony deBrum was encouraged by the Obama administration in the United States to turn the crises into an opportunity to promote action against climate change. DeBrum demanded new commitment and international leadership to stave off further climate disasters from battering his country and other similarly vulnerable countries. In September 2013, the Marshall Islands hosted the 44th Pacific Islands Forum summit. DeBrum proposed a Majuro Declaration for Climate Leadership to galvanize concrete action on climate change. Rising sea levels are threatening the islands. Regardless of the cause, much of the area of the islands may become uninhabitable if the levels become excessive. Major flooding occurred in 2014 leading to a state of emergency for Majuro. Thousands of islanders have already moved to the US over the past decades for medical treatment and for better education or employment, many settling in Arkansas; emigration is likely to increase as sea levels rise. The right of residents to do so ends in 2023 unless the Compact with the US is renewed. The United States Geological Survey in 2014 warned that rising sea levels will salinize the fresh water on the islands, "thus likely forcing inhabitants to abandon their islands in decades, not centuries, as previously thought".