Тоскана Ұлы Герцогтығы: Тарих және мәдениеті

Кіріспе

Бұрынғы итальян мемлекеті (1569–1801; 1815–1859) ортағасырлық Тоскана герцогтігі

Тоскана Ұлы Герцогтігі (; Magnus Ducatus Etruriae) – 1569 жылдан 1860 жылға дейін, үзілістермен болған итальяндық монархия. Ол Флоренция Республикасын алмастырды. Ұлы герцогтіктің астанасы Флоренция қаласы болды. 19 ғасырда Ұлы Герцогтіктің халқы шамамен 1,815,000 адамды құрады. Сиена Республикасын бағындырып, Тоскананың көп бөлігін өзінің билігіне алған Козимо I де Медичи, 1569 жылдың 27 тамызында Папа Пий V-нің бұйрығымен Тоскананың Ұлы герцогы атанды. Ұлы Герцогтікті 1737 жылға дейін Медичи әулеті басқарды, осы жылы олардың ересек тармағы тоқтап қалды. Ескі республика сияқты халықаралық деңгейде танымал болмаса да, Медичи билігінде Ұлы Герцогтік гүлденді және Козимо I мен оның ұлдарының тұсында бұрын-соңды болмаған экономикалық және әскери жетістіктерге куә болды. Фердинанд II билікке келгенге дейін мемлекеттің ұзақ экономикалық құлдырауы басталды. Ол Козимо III тұсында өркендеді. Медичи әулетінің туысқан ұрпағы Франциск Стефан Лотарингиялық отбасының мұрагері болды және Медичи ата-бабаларының тағына отырды. Тоскананың барлық билік кезеңінде вице-король Марк де Бово Кран басқарды. Оның ұрпақтары 1859 жылы Тоскананың тағдыры шешілгенге дейін, Бурбон Парма әулетіне (Этрурия Корольдігі, 1801–1807) берілген бір үзілістен басқа, Ұлы Герцогтікті басқарды және онда тұрды. Содан кейін ол тікелей Бірінші француз империясына қосылды. 1814 жылы Наполеондық жүйе құлағаннан кейін Ұлы Герцогтік қайта жаңғыртылды. 1859 жылы Сардиния Корольдігінің қарастыруындағы Орталық Италияның біріккен провинциялары Тоскананы аннексиялады. 1860 жылы Тоскана Италияның бірігуінің бір бөлігі ретінде Италияға ресми түрде қосылды, сайлаушылардың 95% мақұлдаған референдум өткізілді. Ол Эльбада жақсы жабдықталған және қуатты әскери-теңіз базасын дамытты. Козимо дін қызметкерлерінің әкімшілік лауазымдарға орналасуына тыйым салды және өз заманында белгісіз болған діни еркіндік туралы заңдарды қабылдады. Козимо сонымен қатар Рим папасы Пьос V-тің ұзақ уақыттан бері қолдаушысы болды, ол 1569 жылдың тамызында Флоренцияның кеңейгенін ескере отырып, Козимоны Италияда бұрын-соңды болмаған титулмен Тоскананың Ұлы герцогы деп жариялады. Козимоның жоғарылауына халықаралық реакция аяусыз болды. Франция патшайымы Екатерина өзі Медичи әулетінен болғанымен, Козимоға үлкен жеккөрінішпен қарады. Вена сарайында Козимоның Англия тағына үміткер екендігі туралы әңгімелер тарады. Киелі Рим императоры Максимилиан II және оның туысы Испания королі Филипп II Флоренция теория бойынша императорлық феод болғандықтан, Пий V-тің әрекеттерін жарамсыз деп жариялады. Алайда Максимилиан 1576 жылы императорлық дипломмен оның жоғарылауын растады. Кейіннен Максимилианмен арадағы араздықты тоқтату үшін Козимо одан Ұлы Герцог атағын 100 000 дукатқа "сатып алды". 1571 жылғы Киелі Лига кезінде Козимо Осман империясына қарсы соғысып, Венеция және Испания империясы сияқты басқа католик державаларымен одақтас болды. Қасиетті Лига Лепанто шайқасында Осман империясына қарсы күшті жеңіліс сыйлады. Козимоның билігі Тоскана тарихындағы ең әскерилік кезең болды. Козимо билігінің соңғы жылдары бірнеше жеке трагедияларға ұшырады. Оның әйелі Элеонора Толедо 1562 жылы Флоренциядағы оба эпидемиясынан төрт баласымен бірге қайтыс болды. Бұл қайғы оған қатты әсер етті, сонымен қатар ауруға байланысты Козимо 1564 жылы ресми түрде тақтан бас тартыуға мәжбүр болды. Бұл оның үлкен ұлы Франческо герцогтікті басқаруға мүмкіндік берді. Козимо I 1574 жылы инсульттан қайтыс болды, оның артында тұрақты және өте гүлденген Тоскана қалды, ол Медичи әулетінің ең ұзақ билеген өкілі болды.

The Grand Duchy of Tuscany (; Magnus Ducatus Etruriae) was an Italian monarchy that existed, with interruptions, from 1569 to 1860, replacing the Republic of Florence. The grand duchy's capital was Florence. In the 19th century the population of the Grand Duchy was about 1,815,000 inhabitants. Having brought nearly all Tuscany under his control after conquering the Republic of Siena, Cosimo I de' Medici, was elevated by a papal bull of Pope Pius V to Grand Duke of Tuscany on 27 August 1569. The Grand Duchy was ruled by the House of Medici until the extinction of its senior branch in 1737. While not as internationally renowned as the old republic, the grand duchy thrived under the Medici and it bore witness to unprecedented economic and military success under Cosimo I and his sons, until the reign of Ferdinando II, which saw the beginning of the state's long economic decline. It peaked under Cosimo III. Francis Stephen of Lorraine, a cognatic descendant of the Medici, succeeded the family and ascended the throne of his Medicean ancestors. Tuscany was governed by a viceroy, Marc de Beauvau Craon, for his entire rule. His descendants ruled, and resided in, the grand duchy until its end in 1859, barring one interruption, when Napoleon Bonaparte gave Tuscany to the House of Bourbon Parma (Kingdom of Etruria, 1801–1807), then annexed it directly to the First French Empire. Following the collapse of the Napoleonic system in 1814, the grand duchy was restored. The United Provinces of Central Italy, a client state of the Kingdom of Sardinia, annexed Tuscany in 1859. Tuscany was formally annexed to Sardinia in 1860, as a part of the unification of Italy, following a landslide referendum, in which 95% of voters approved. and developed a well equipped and powerful naval base on Elba. Cosimo also banned the clergy from holding administrative positions and promulgated laws of freedom of religion, which were unknown during his time. Cosimo also was a long term supporter of Pope Pius V, who in the light of Florence's expansion in August 1569, declared Cosimo Grand Duke of Tuscany, a title unprecedented in Italy. The international reaction to Cosimo's elevation was bleak. Queen Catherine of France, though herself a Medici, viewed Cosimo with the utmost disdain. Rumours circulated at the Viennese court that had Cosimo as a candidate for King of England. Maximilian II, Holy Roman Emperor and his cousin King Philip II of Spain reacted quite angrily, as Florence was in theory an Imperial fief and declared Pius V's actions invalid. However, Maximilian eventually confirmed the elevation with an Imperial diploma in 1576. Subsequently, to end animosities with Maximilian, Cosimo "bought" the grand ducal title from him for 100,000 ducats. During the Holy League of 1571, Cosimo fought against the Ottoman Empire, siding with the other Catholic powers, such as Venice and the Spanish Empire. The Holy League inflicted a crushing defeat against the Ottomans at the Battle of Lepanto. Cosimo's reign was one of the most militaristic Tuscany had ever seen. Cosimo experienced several personal tragedies during the later years of his reign. His wife, Eleanor of Toledo, died in 1562, along with four of his children due to a plague epidemic in Florence. These deaths were to affect him greatly, which, along with illness, forced Cosimo to unofficially abdicate in 1564. This left his eldest son, Francesco, to rule the duchy. Cosimo I died in 1574 of apoplexy, leaving a stable and extremely prosperous Tuscany behind him, having been the longest ruling Medici yet.

Франческо мен Фердинанд I

Франческоның өзінің мемлекетін басқаруға қызығушылығы болмады, оның орнына ғылыми тәжірибелерге қатысты. Франческо ең әйгілісі екінші әйелі Бьянка Каппелломен бір күні қайтыс болғаны үшін, бұл улану туралы әңгімелерге себеп болды. Ол Тоскананың батпақ жерлерін кептіруге бұйрық берді, Оңтүстік Тосканада жол желісін салдырды және Ливорно қаласында сауданы дамытты. Тоскананың жібек өнеркәсібін дамыту үшін ол маңызды жолдардың бойында түтін ағаштарын отырғызуды қадағалады (жібек құрттары түтін жапырақтарымен қоректенеді). Флоренция герцогы Алессандро де Медичидің, Екатерина де Медичидің немересі, Лоррейннің Кристинасына үйлену арқылы ол Габсбургтардан басқа алғашқы үміткерді таңдап, гегемония құрды. Испанияның жауабы Эльба аралының өз бөлігінде бекініс салу болды. Франческо мен Фердинанд, Медичи мен Тоскана мемлекеттік мүлігі арасындағы айырмашылықтың болмауына байланысты, әулеттің негізін қалаушы Козимо де Медичиден бай болған деп есептеледі. Ұлы герцогтың өзі ғана мемлекеттік минералды және тұз ресурстарын пайдалану құқығына ие болды. Медичилердің байлығы Тоскана экономикасымен тікелей байланысты болды. Алайда Фердинандтың Рим Папасына бейім сыртқы саясатының да кемшіліктері болды. Тоскана діни ордендерге толып кетті, олардың ешқайсысы салық төлеуге міндетті емес еді. Фердинанд 1609 жылы қайтыс болды, өте бай мемлекет қалдырды, бірақ халықаралық істерде белсенділік танытпауы Тоскананы провинциялық саясаттың құрсауына түсірді.

Косимо II және Фердинанд II

Фердинандтың үлкен ұлы Козимо оның қайтысынан кейін таққа отырды. Ағасы Франческо I сияқты, ол үкімет ісіне қызығушылық танытпады, ал Тоскананы министрлері басқарды. Козимо II-нің он екі жылдық билігі Мария Магдаленамен шайқап, бақытты некеде болуымен және астроном Галилео Галилейді қолдауымен есте қалды. Козимо қайтыс болғанда, оның үлкен ұлы Фердинанд әлі кәмелетке толмаған еді. Бұл Фердинандтың әжесі, жесір Ұлы герцогиня Кристина мен анасы Мария Магдалена Австрияның регенттік тағайындалуына әкелді. Кристина дін қызметкерлерін кеңесшілер ретінде көп пайдаланды, Козимо I-нің дін қызметкерлеріне үкіметте әкімшілік лауазымдарды иеленуіне тыйым салған шешімін жойды және монахтыққа қолдау көрсетті. Кристина немересі есейгеннен кейін де, 1636 жылы қайтыс болғанға дейін оның істеріне бақылау жасады. 1634 жылы анасы мен әжесі Фердинандты Урбино герцогы Франческо Мария II делла Ровередің немересі Виттория делла Ровереге үйлендірді. Олардың екі баласы болды: Козимо (III), 1642 жылы, және Франческо, 1660 жылы. Фердинанд жаңа технологияларға құмар болды, сондықтан Питти сарайында бірнеше гигрометр, барометр, термометр және телескоптар орнатылды. 1657 жылы Ұлы герцогтың кіші інісі Леопольдо де Медичи Accademia del Cimento акадамиясын құрды, ол Тоскананың түкпір-түкпірінен ғалымдарды Флоренцияға өзара зерттеулер жүргізу үшін тарту мақсатымен құрылды. Тоскана – Киелі Рим империясының Тридцять жылдық соғыста император тарапына шыққан мемлекеттерінің бірі болды және 1631 жылдан бастап императорлық тарапты қолдау үшін мыңдаған әскер жіберді. Отрядтың командирлерінің арасында Ұлы герцогтың үш інісі болды; екеуі қаза тапты, ал біреуі, Маттиас де Медичи, артиллерия генералы болды және он жыл қызмет етті. Империяның басқа да адал итальяндық поддандылары сияқты, тоскандар да соғысты аяғына дейін жалғастыруды жақтаған "күншілдер" болды. Франческо де Медичи, Маттиас де Медичи және Оттавио Пиколомини (Сиеналық тегі бар императорлық генерал) фельдмаршал Альбрехт фон Валенштейнді өлтіруге жасалған қастандыққа қатысты, олар император Фердинанд II-ден сыйлықтармен марапатталды. Тоскана Кастро соғыстарына қатысты (Медичи Тосканасының соңғы қақтығысы) және 1643 жылы Папа Урбан VIII әскерлеріне жеңіліс тапсырды. Қазыналық осылайша таусылып, Кастро жалдамалы әскерлеріне жалақы төленгеннен кейін мемлекеттік облигацияларға пайыз төлеуге қаражаты қалмады. Пайыздық ставка 0,75%-ға төмендетілді. Экономиканың нашарлауына байланысты ауылдық базарларда тауар айырбастау кеңінен таралды. Фердинанд II 1670 жылы қайтыс болды, оның орнын ең үлкен баласы Козимо басты.

Ferdinando's elder son, Cosimo, mounted the throne following his death. Like his uncle, Francesco I, government held no appeal for him, and Tuscany was ruled by his ministers. Cosimo II's twelve year reign was punctuated by his contented marriage with Maria Maddalena and his patronage of astronomer Galileo Galilei. When Cosimo died, his oldest son, Ferdinando, was still a minor. This led to a regency of Ferdinand's grandmother, Dowager Grand Duchess Christina, and his mother, Maria Maddalena of Austria. Christina heavily relied on priests as advisors, lifting Cosimo I's ban on clergy holding administrative roles in government, and promoted monasticism. Christina dominated her grandson long after he came of age until her death in 1636. His mother and grandmother arranged a marriage with Vittoria della Rovere, the granddaughter of Francesco Maria II della Rovere, Duke of Urbino, in 1634. Together they had two children: Cosimo (III), in 1642, and Francesco, in 1660. Ferdinando was obsessed with new technology, and had several hygrometers, barometers, thermometers, and telescopes installed in the Pitti. In 1657, Leopoldo de' Medici, the Grand Duke's youngest brother, established the Accademia del Cimento, which set up to attract scientists from all over Tuscany to Florence for mutual study. Tuscany was one of the states of the Holy Roman Empire that sided with the Emperor in the Thirty Years War, sending thousands of troops to support the pro Imperial side from 1631. Among the commanders of the detachment were three of the grand duke's brothers; two died and one, Mattias de'Medici, became general of artillery and served for a decade. Like the Empire's other loyal Italian subjects, the Tuscans were "hawks" who supported prosecuting the war to its conclusion. Francesco de' Medici, Mattias de'Medici, and Ottavio Piccolomini (an Imperial general of Sienese origin) were among the ringleaders in the plot to assassinate field marshal Albrecht von Wallenstein, for which they were rewarded with spoils by Emperor Ferdinand II. Tuscany participated in the Wars of Castro (the last time Medicean Tuscany proper was involved in a conflict) and inflicted a defeat on the forces of Pope Urban VIII in 1643. The treasury was so empty that when the Castro mercenaries were paid for, the state could no longer afford to pay interest on government bonds. The interest rate was lowered by 0.75%. The economy was so decrepit that barter trade became prevalent in rural market places. Ferdinando II died in 1670, succeeded by his oldest surviving son Cosimo.

Козимо III

Косимо III билігі үлкен өзгерістермен және Ұлы Герцогтықтың күрт құлдырауымен сипатталды. Козимо III қатал мінезді болды, мамыр айындағы мерекелерге тыйым салды, жыныс жұмысымен айналысатындарды лицензия алу үшін төлеуге мәжбүр етті және гомосексуалистерді өлімге кесті. Ол сонымен қатар білім беруді цензуралау және еврейлерге қарсы заңнаманы енгізу туралы бірнеше заң шығарды. Ел халқы азайып бара жатқанда, ол елді қиын жағдайға түсіретін салықтар салды. 1705 жылға қарай, Ұлы Герцогтықтың қазынасы дерлік банкротқа ұшырады, Флоренция халқы шамамен 50%-ға, ал бүкіл Ұлы Герцогтықтың халқы шамамен 40%-ға азайды. Күшті теңіз флоты аянышты жағдайға жетті. Козимо өзінің феодалдық үстемдігіне, қасиетті Рим императорына үнемі жоғары төлемдер жасады. Ол Вена шайқасында императорға оқ-дәрі жіберді. Тоскана Испания мұрагерлік соғысы кезінде бейтарап қалды, бұл Тоскананың нашар әскерімен байланысты болды; 1718 жылғы әскери тексеруде әскер қатарында 3000-нан аз адам бар екені, олардың көпшілігі дені сау емес және қарт адамдар екені анықталды. Осы уақытта Флоренция қаласы тіңкестікке толы болды. Еуропа Тоскананың қиындықтары туралы естіді, ал қасиетті Рим императоры Иосиф I, Медичи әулетінен туындаған қарым-қатынас арқылы Ұлы Герцогтыққа талап етуге батылдық танытты, бірақ бұл мәселені шешуге үлкермей қайтыс болды. Гаага шарты Тоскана мен Парма Пьяченцаның императорлық феодтар екенін растады. Козимо Францияның Генрих IV-і мен Мари де Медичидің немересі Маргарита Луиза д'Орлеанға үйленді. Олардың одағы үлкен наразылық тудырды, бірақ керісінше, үш балалары болды: Фердинанд, Анна Мария Луиза де Медичи, Пфальц курфюрстігінің әйелі және Тоскананың соңғы Медичилік Ұлы Герцогы Джан Гастоне де Медичи. Козимо Флоренция Республикасын қайта құруды ойлады, бірақ Ұлы Герцогтықтың феодалдық мәртебесі бұл шешімді қиындатты: Флоренция императорлық феод болса, Сиена испандық феод еді. Бұл ұсыныс сәтсіз аяқталып, 1723 жылы Козимомен бірге тоқтатылды.

Медичилердің соңғы жылдары

Ұлы князь Фердинанд, Жан Гастонның ағасы, Козимо III-ден бұрын қайтыс болғандықтан, Жан Гастон 1723 жылы әкесінен кейін таққа отырды. Жан Гастон өмірінің көп бөлігін төсекте өткізді, патшаға лайық емес мінез-құлық танытып, азаматтарына сирек көрінді, тіпті кейде оның қайтыс болғаны туралы әңгіме тарады. Жан Гастон әкесінің қатаң заңдарын жойды. 1731 жылы Венада Жан Гастоннан кейін кім билікке келеді деген мәселені шешу үшін елдер жиналды. Олар Вена шартын жасасты, онда ұлы герцогтық тақ Парма герцогы Дон Карлосқа берілді. Жан Гастон Тоскананың болашағын келіссөздер арқылы шешуде әкесі сияқты бекем болған жоқ. Ол шетелдік талаптарға бойынсұнып, ең жақын туысы Оттажано ханзадасының таққа талап етуін қолдамай, Тоскананы Дон Карлосқа беруге келісім берді. Польша мұрагерлік соғысы кезінде Дон Карлос Неаполь патшалығын бағындырды, бірақ Вена шарты (1738) бойынша Тоскана тағынан бас тартуға мәжбүр болды. Одан кейін Франциск Стефан Лотарингиялық Тоскана тағының мұрагері атанды. Жан Гастон оқиғаларға араласпады және испан инфантына жақын болды. Тоскана халқы жаңа басқарған "Лорреньерлерді" жек көріп, олар Тоскана үкіметінің ісіне араласса, ал испандар мұндайға жол бермеген еді. 1737 жылдың 9 шілдесінде Жан Гастон қайтыс болды – ұлы герцогтар әулетінің соңғы еркек Медичисі.

Франсис Стивен

Франциск I (Франциск Стефан ретінде танылды) Флоренцияда әйелі, Габсбургтің мұрагері Мария Терезиямен қысқа уақыт тұрды, ол Тоскананың ұлы герцогинясы болды. Франциск Польшаның қуылған билеушісіне орын беру үшін, оның қызы Мари Лезчинская Франция патшайымы болған, өз ата-бабаларынан қалған Лотарингия герцогтігінен бас тартуға мәжбүр болды. Маридің әкесі Станислав Лезчинский Польша корольдігін жоғалтқаны үшін Лотарингияны басқарды. Франциск герцогтіктен бас тартуға құлшынды болған жоқ, бірақ Қасиетті Рим императоры Карл VI (Мария Терезаның әкесі) егер ол Лотарингияға деген құқықтарынан бас тартпаса, Мария Терезаға үйлене алмайтынын мәлімдеді. Франциск өзінің Тоскана иелігінде тұрмады, ол әйелінің иелігінің астанасы Венада өмір сүрді. 1745 жылы Киелі Рим императоры болып сайланды. 1765 жылы Инсбрукте инсульттан қайтыс болды; оның әйелі қалған өмірін оны жоқтауға арнады, ал өзінің тұңғыш ұлы, өзінің мұрагері және Франциск I-нің императорлық мұрагері Иосиф II-мен бірге билік жүргізді. Франциск I тұсында ұлы герцогтіктің әкімшілік құрылымы көп өзгеріске ұшырамады. Дегенмен, Габсбургтер таққа отырғаннан бері Тоскананы әскери күш көзіне айналдыруға тырысты, бірақ XVIII ғасырда Тоскана құлдырап, әскерден бас тартқандықтан, сәттіліктері шектеулі болды. Олардың алғашқы әрекеттерінің сәтсіздігі соншалық, Вена Австрия мұрагерлік соғысы кезінде Тоскананы бейтарап деп жариялады, ал жау әскерлері қарсылықсыз өтті. Ол кезде Габсбургтердің күш-жігері тек 3000 нашар даярланған әскерді жинауға жете алды. Неміс офицерлері басқаратын 5000 сарбаздық Тоскана армиясын құру жоспары жартылай ғана сәтті болды. Тоскана әскерлері Жетіжылдық соғыс кезінде Силезияда императорға қызмет етті. 1758 жылы 3000 сарбаздық алғашқы контингент келді, содан кейін 1500 сарбаздық екінші контингент, содан кейін ұрыс пен аурудан болған шығындарды толықтыру үшін кішірек контингенттер келді. Император герцогтікке әскери міндеттілік тануы мүмкін деген қорқыныш тұрғындардың 2% -ын Папалық мемлекеттерге қашуға итерді. 1763 жылы императорлық жұптың екінші тірі қалған ұлы Леопольд пен Испания инфантасы Мария Луиза Бурбонның некелесу шарты бекітілген кезде Тоскана екінші дәрежелі иелік ретінде жарияланды. Осылайша, Франциск I қайтыс болғаннан кейін, Леопольд тікелей Ұлы герцогтық тағына отырды.

Francis I (as Francis Stephen became known) lived in Florence briefly with his wife, the Habsburg heiress Maria Theresa, who became Tuscany's grand duchess. Francis had to cede his ancestral Duchy of Lorraine in order to accommodate the deposed ruler of Poland, whose daughter Marie Leszczyńska was Queen of France. Marie's father Stanisław Leszczyński ruled Lorraine as compensation for his loss of the Kingdom of Poland. Francis was reluctant to resign the duchy, but Charles VI, Holy Roman Emperor (Maria Theresa's father) stated that if he did not relinquish his rights to Lorraine, he could not marry Maria Theresa. Francis did not live in his Tuscan realm, and lived in the capital of his wife's realm, Vienna. He was elected Holy Roman Emperor in 1745. He died at Innsbruck from a stroke in 1765; his wife pledged the rest of her life to mourning him, while co ruling with her first son, her own heir apparent, and Francis' imperial successor Joseph II. The administrative structure of the grand duchy itself would see little change under Francis I. Since their accession to the throne of Grand Dukes, however, the Habsburgs continually tried to make Tuscany a source of military power, to little success, as Tuscany had declined and demilitarized in the 18th century. Such was the failure of their initial effort that Vienna declared Tuscany to be neutral during the War of the Austrian Succession, and enemy troops crossed it unopposed. At that time the Habsburgs' efforts had only managed to muster a standing army of 3,000 poorly trained troops. A modest plan to create a 5,000 strong Tuscan army under German officers was only semi successful. Tuscan troops served the Emperor in Silesia during the Seven Years' War. The first contingent of 3,000 troops arrived in 1758, followed by a second contingent of 1,500, and subsequent smaller ones to replace losses from battle and disease. The fear that the Emperor would impose conscription on the duchy caused 2% of the population to flee to the Papal States. In 1763, when nuptial agreements for the marriage of the imperial couple's second surviving son, Leopold, and the Infanta of Spain, Maria Luisa of Bourbon, were stipulated, Tuscany was erected into a secundogeniture. Thus, upon the death of Francis I, it was Leopold who directly succeeded him on the throne of the Grand Duchy.

Реформа

Леопольд, Италияда көбінесе «Пьетро Леопольдо» деп аталады, 1790 жылы ағасы Жозефтің қайтысына дейін елді басқарды, содан кейін Киелі Рим императоры болып сайланды. Ол көптеген реформалары арқасында Ұлы Герцогтікті ұзақ уақыттан бері көрінбеген тұрақтылыққа жеткізгенімен, халқының арасында аса танымал болған жоқ. Леопольд психикалық ауруларға қатысты немқұрайлылық пен қатігездікпен қарау жүйесіне радикалды реформалар енгізді. 1774 жылдың 23 қаңтарында «legge sui pazzi» (ақыл-есті жоғалғандар туралы заң) қабылданды, ол Еуропадағы алғашқы заң болып, ақыл-есті жоғалған деп танылған адамдарды ауруханаға жатқызуға мүмкіндік берді. Бірнеше жылдан кейін Леопольд жаңа аурухана – Бонифацио құрылысын бастады. Өзінің серіктестерін таңдаудағы шеберлігін пайдаланып, жас дәрігер Винченцо Чиаругиді оның басшысы етіп тағайындады. Чиаруги және оның серіктестері аурухананы басқару және психикалық ауруларға күтім көрсету саласында жаңа гуманитарлық ережелерді енгізді, оның ішінде тізбектер мен дене жазасын қолдануға тыйым салды. Осылайша, олар кейін моральдық емдеу қозғалысы ретінде танылғанның алғашқы пионерлері ретінде мойындалды. Леопольд діни ұйымдардың мүлкін секуляризациялауға немесе дін қызметкерлерін толығымен үкімет бақылауына алуға тырысты. Бұл шаралар халықтың терең тамырланған сенімдерін бұзып, оны папамен қақтығысқа түсірді, бірақ сәтті болмады. Леопольд сондай-ақ саяси конституцияны бекітті және оның әзірленуіне қатысты, оның көптеген жылдарға дейін француз конституциясының қабылдануын болжағандығы айтылады және 1778 жылғы Вирджинияның құқық туралы биллімен ұқсастықтары бар еді. Леопольдтың осы тұжырымдамасы азаматтардың саяси құқықтарына құрметпен қарауға және атқарушы және заң шығару билігі арасындағы үйлесімділікке негізделген. Алайда, конституция тым жаңа болғандықтан, тіпті одан пайда көретін адамдардан да қарсылық туды. 1790 жылы император Жозеф II Тосканадағы екінші ұрпақтарды жою жобасын аяқтамай қайтыс болды, бұл ішінара Леопольдтың сырттай қарсылығына байланысты болды. Сондықтан, ол Венаға шақырылып, отбасылық Австрия иеліктерінің билігін қабылдап, император атанды.

Leopold, usually referred to in Italy as "Pietro Leopoldo", ruled the country until his brother Joseph's death and his own election as Holy Roman Emperor in 1790. He was unpopular among his subjects, though his many reforms brought the Grand Duchy to a level of stability that had not been seen in quite a while. Leopold also introduced radical reforms to the system of neglect and inhumane treatment of the mentally ill. On 23 January 1774, the legge sui pazzi (law regarding the insane) was established, the first of its kind to be introduced in Europe, allowing steps to be taken to hospitalize individuals deemed insane. A few years later Leopold undertook the project of building a new hospital, the Bonifacio. He used his skill at choosing collaborators to put a young physician, Vincenzo Chiarugi, at its head. Chiarugi and his collaborators introduced new humanitarian regulations in the running of the hospital and caring for the mentally ill patients, including banning the use of chains and physical punishment, and in so doing have been recognized as early pioneers of what later came to be known as the moral treatment movement. Leopold attempted to secularize the property of the religious houses or to put the clergy entirely under the control of the government. These measures, which disturbed the deeply rooted convictions of his people and brought him into collision with the pope, were not successful. Leopold also approved and collaborated on the development of a political constitution, said to have anticipated by many years the promulgation of the French constitution and which presented some similarities with the Virginia Bill of Rights of 1778. Leopold's concept of this was based on respect for the political rights of citizens and on a harmony of power between the executive and the legislative. However, the constitution was so radically new that it garnered opposition even from those who might have benefited from it. In 1790, Emperor Joseph II died without issue before carrying out his project for the abolition of secundogeniture in Tuscany, partly due to Leopold's latent resistance. Thus, when the latter was called to Vienna, to assume the rule of his family's Austrian dominions and become Emperor,

Тоскананың қалпына келтірілуі және оның түпкілікті жойылуы

Наполеондық жүйе 1814 жылы құлдырады, ал Вена конгресінде келісілген келесі аумақтық шешімдер Пресиди мемлекеті мен Пьомбино княздығын қайта құрылған Тосканаға берді. Фердинанд III билікті қайта иеленді және 1824 жылы қайтыс болды. Наполеоннан кейінгі жылдары итальяндық ұлтшылдық күшейіп, біртұтас Италия құруға ұмтылған құпия қоғамдардың құрылуына әкелді. Бұл лигалар Тосканаға келгенде, алаңдаған Фердинанд мемлекеттің қорғаны үшін ағасы, Австрия императоры Францисктан австриялық гарнизонды сұрады. Фердинанд Тоскананы Австриямен байланыстырды. Фердинандтың қайтысынан кейін оның үлкен ұлы Леопольд II оның орнына отырды. Леопольд сол кезде либералды монарх ретінде танылды. Виктор Эммануэль II-нің Корольдік Сардиния армиясы Тоскананы толығымен басып алып, соғысқа дейін ұстады; Леопольд осыдан кейін Тосканадан қашып кетті. Виллафранка шарты Леопольдтың оралуына рұқсат беруді көздейді, бірақ бұл іс жүзінде орындалмады. Ол өзінің үлкен ұлы Фердинандтың пайдасына тақтан бас тартты. Фердинанд IV-нің гипотетикалық билігі ұзаққа созылмады; 1859 жылдың 16 тамызында Тоскана Ұлттық жиналысы Габсбург-Лотарингия әулетін ресми түрде құлатты. 1530 жылдың 12 тамызында император Флоренция Республикасының Медичи әулетін мұрагерлік билеушілер (капо) етіп бекітті. Рим папасы Климент VII өзінің туысы Алессандро де Медичиді Флоренцияның монархиялық билеушісі етіп тағайындауды қалап, осы мәртебені сақтықпен иеленді; ол флоренциялықтар Алессандроны өздерінің монархы ретінде демократиялық жолмен таңдады деген ойды қалыптастыруға тырысты. Ол үшін еркек және ақсүйек болу қажет еді. Екі жүздік кеңес петицияларды қарастыратын сот болды; мүшелігі өмір бойы сақталды. Бұл конституция Медичидің ұлы герцогтығы кезеңіне дейін күшінде болды, бірақ Фердинанд II билігі кезінде институттар құлдырап, әлсіреп қалды. Медичи уақыт өте келе бірнеше аумақтарды иеленді, олардың ішінде: 1604 жылы Орсини әулетінен сатып алынған Питильяно графтығы; 1633 жылы Сфорца әулетінен сатып алынған Санта-Фиора графтығы; 1650 жылы Испания Понтремолиден бас тартты, Сильвия Пиколомини Козимо I кезінде Кастильоне маркизатын, Пьетра-Санта иелігін, сондай-ақ Неаполь патшалығындағы Капистрано герцогтығы мен Пенна қаласын сатып алды. Медичи әулетінің соңғы өкілі Жан Гастон ұлы герцогтықты Франциск Стефан Лотарингияға тапсырды. Оның басшылығымен Тоскананы вице-король, Кран князі Марк де Бово Кран басқарды. Франциск Стефан 1763 жылы екінші ұлы Леопольдты ұлы герцогтықтың мұрагері деп жариялаған кезде мұрагерлік заңдарын өзгертті. Егер Леопольдтың әулеті жойылып кетсе, ол негізгі әулетке қайта оралады. Егер Леопольд немесе оның тікелей мұрагерлері Габсбург монархиясының негізгі иеліктеріне ие болса, онда ұлы герцогтық олардың екінші ұлы мен оның мұрагерлеріне беріледі. Леопольдтан кейінгі барлық ұлы герцогтар Флоренцияда тұрды. Ұлы герцог Леопольд II 1848 жылы либералды конституцияны ратификациялауға келісті. Ол 1849 жылы уақытша үкімет тарапынан қысқа мерзімге биліктен шеттетілді, бірақ сол жылы австриялық әскерлер оны қайта билікке орналастырды. 1859 жылы Орталық Италияның біріккен провинцияларына қосылғаннан кейін үкімет ақыры таратылды. Милицияның тамыры 1498 жылға дейін, Флоренция Республикасының алдыңғы мемлекетіне дейін жетеді. 1506 жылға қарай оның құрамында 20 000 адам болды, олардың 70% -ы сойыл, 20% -ы алақан, 10% -ы аркебус немесе арбалет ұстады. Алайда герцогтықтың милициясының саны мен сапасы өмір бойында өзгеріп отырды, сондай-ақ оның армиясы да. 1553 жылдан 1559 жылға дейін Тоскана Италияның соңғы соғысына қатысу үшін 30 000 әскер жинады, нәтижесінде Сиена Республикасы герцогтыққа қосылды. Одан кейінгі онжылдықтарда ұлы герцогтар бейбіт уақытта 2500 сарбаз, жағалауларды күзетуге 500 атты әскер және қамалдарды күзетуге 2000 жаяу әскерден тұратын күшті ұстады (Козимо I елді қорғау үшін Тоскананың бекініс желісін едәуір кеңейтті). XVI ғасырдың аяғындағы анонимді Венециялық барлау есебінде Тоскана соғысқа жылына 800 000 дукат жұмсай алатыны (халық санының төрттен бір бөлігіне қарамастан, испандық Неаполь патшалығы сияқты) және 40 000 жаяу әскер мен 2000 атты әскерді, жақын орналасқан Корсика мен Романьядан келген сарбаздарды, жалдамалыларды есепке алғанда, өз халқына шамадан тыс күшті бола алатыны айтылған. Ханлон бұл есепті тым оптимистік деп санайды, бірақ оның нақты негіздері бар. 1593 жылы басталған Ұзақ түрік соғысы кезінде Түркенкрігеге жауап ретінде Тоскана Ұлы Герцогтығы 100 000 scudi және 3600 сарбаз (3000 жаяу әскер және 600 атты әскер) Венгриядағы қасиетті Рим императорын қолдау үшін жіберді, сондай-ақ кейіннен кішігірім жасақтар да жіберілді (1601 жылға қарай Венгриядағы император армиясында 2000 тоскандық болды). Италия соғыстарының соңында екі жақты келісім...

The Napoleonic system collapsed in 1814, and the following territorial settlement agreed to at the Congress of Vienna, ceded the State of Presidi and the Principality of Piombino to a restored Tuscany. Ferdinand III resumed his rule, and died in 1824. Italian nationalism exploded in the post Napoleonic years, leading to the establishment of secret societies bent on a unified Italy. When these leagues arrived in Tuscany, a concerned Ferdinand requisitioned an Austrian garrison, from his brother Emperor Francis of Austria, for the defence of the state. Ferdinand aligned Tuscany with Austria. Following Ferdinand's death, his elder son, Leopold II, succeeded him. Leopold was contemporarily acknowledged as a liberal monarch. The Royal Sardinian Army of Victor Emmanuel II captured Tuscany in its entirety, and held it for the duration of the conflict; Leopold fled Tuscany as a result. The Peace of Villafranca stipulated that Leopold be allowed to return, although in practise this never happened. He abdicated in favour of his elder son, Ferdinand. Ferdinand IV's hypothetical reign did not last long; the House of Habsburg Lorraine was formally deposed by the Tuscan National Assembly on 16 August 1859. On 12 August 1530, the Emperor created the Medici hereditary rulers (capo) of the Republic of Florence. Pope Clement VII willed his relative Alessandro de' Medici to be the monarchical ruler of Florence, and went about requisitioning that dignity carefully; he wanted to give the impression that the Florentines democratically chose Alessandro to be their monarch. To be eligible, one had to be male and a noble. The Council of Two Hundred was a petitions court; membership was for life. This constitution was still in effect through the Medicean grand duchy, albeit the institutions were decayed and powerless by the rule of Ferdinando II. Over time, the Medici acquired several territories, which included: the County of Pitigliano, purchased from the Orsini family in 1604; the County of Santa Fiora, acquired from the House of Sforza in 1633; Spain ceded Pontremoli in 1650, Silvia Piccolomini sold her estates, the Marquisate of Castiglione at the time of Cosimo I, Lordship of Pietra Santa, and the Duchy of Capistrano and the city of Penna in the Kingdom of Naples. Gian Gastone, the last Medici, resigned the grand duchy to Francis Stephen of Lorraine. Under him, Tuscany was ruled by a viceroy, Marc de Beauvau Craon, Prince de Craon. Francis Stephen altered the laws of succession in 1763, when he declared his second son, Leopold, heir to the grand duchy. If Leopold's line were to become extinct, it would revert to the main line. Should Leopold or any of his direct successors somehow come into possession of the main domains of the Habsburg monarchy, the grand duchy would then pass on to their second son and the latter's successors. Every grand duke after Leopold resided in Florence. Grand Duke Leopold II agreed to ratify a liberal constitution in 1848. He was briefly deposed by a provisional government in 1849, but restored to power the same year by Austrian troops. The government was finally dissolved upon its annexation to the United Provinces of Central Italy in 1859. The militia had its origins in 1498, in the predecessor state of the Florentine Republic. By 1506, it numbered 20,000 men, of whom 70% carried pikes, 20% halberds/bills and hog spears, and 10% either arquebuses or crossbows. However, the size and quality of the duchy's militia varied throughout its existence, as did its army. From 1553 to 1559, Tuscany raised 30,000 troops for their participation in the Last Italian War, which saw the Republic of Siena being added to the duchy. For the decades thereafter, the grand dukes only maintained a peacetime force of 2,500 soldiers, 500 cavalry to patrol the coasts and 2,000 infantry to man castles (Cosimo I having significantly expanded Tuscany's fortification network in an effort to defend the country). An anonymous Venetian intelligence report from the late 16th century stated that Tuscany could spend 800,000 ducats annually on war (half as much as the Spanish held Kingdom of Naples despite having a quarter of its population), and could raise 40,000 infantry and 2,000 cavalry, counting soldiers, militia, and mercenaries from nearby Corsica and Romagna, a force massively out of proportion to its population. Hanlon considers the report overly optimistic, but with some basis in fact. In response to the Türkenkriege during the Long Turkish War starting in 1593, the Grand Duchy of Tuscany sent 100,000 scudi and 3,600 soldiers (3,000 infantry and 600 cavalry) to support the Holy Roman Emperor in Hungary, plus smaller detachments thereafter (there were 2,000 Tuscans in the Imperial army in Hungary by 1601). A Tuscan Spanish treaty that bound the two at the end of the Italian Wars demanded that Tuscany send 5,000 troops to the Spanish army if ever the Duchy of Milan or Naples was attacked. In 1613, Cosimo II sent 2,000 infantry and 300 cavalry, along with an undisclosed number of Tuscan adventurers, to aid the Spanish after Savoy launched an invasion of the Duchy of Montferrat. In 1631, the grand duke sent 7,000 troops (6,000 infantry and 1,000 cavalry) to join Wallenstein's army in support of the Emperor during the Thirty Years War. From 1629 to 1630 he also sent 6,000 troops to join the Spanish in the War of the Mantuan Succession, plus a naval detachment and funds to pay for 4,000 Swiss mercenaries. In 1643, during the Castro War, the Tuscan army was between 5,000 and 10,000 good troops, including foreign mercenaries but not including militia. Yves Marie Berce figures that most of those troops were of French or Swiss origin, but Hanlon disputes this, saying that Italians comprised a larger portion, and that the specific origins of the troops have very little information to go on. He also cites the fact that many Italians served as mercenaries outside of Italy, though he admits that (other than the well known mercenary tradition of Corsica) there is no information on their state origins. The duchy's largest military deployment came during this war, when in June 1643 over 10,000 troops (7,000 Tuscans in eight regiments of infantry recruited from militia, garrison troops, and veteran mercenaries; 1 regiment of German infantry; 2,400 cavalry, a quarter of whom were Germans; and 1 regiment of Tuscan dragoons) with 18 cannons invaded the Papal States holding of Umbria, while other troops and militia were left garrisoning the grand duchy's major citadels, coastal forts, and border forts. Militia were recruited into the army as needed to replace losses.