Люсиен Магнар: Француз композиторы және қаһармандық өлім
Albéric Magnard
Люсьен Магнар (1865-1914) – француз композиторы, "французский Брукнер". Героически погиб, защищая родину от вторжения. Биография, творчество и вклад в музыку.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз композиторы (1865–1914)
French composer (1865–1914)
Люсьен Денис Габриэль Альберик Магнард (lysjɛ̃ dəni ɡabʁijɛl albeʁik maɲaʁ; 9 маусым 1865 – 3 қыркүйек 1914) – француз композиторы, кейде "француздық Брукнер" деп аталады, алайда екі композитордың арасында маңызды айырмашылықтар бар. 1914 жылы Магнард өзінің мүлкін неміс басқыншыларына беруден бас тартып, оны қорғау кезінде қаза тапқандықтан ұлттық батыр атанды.
Lucien Denis Gabriel Albéric Magnard (lysjɛ̃ dəni ɡabʁijɛl albeʁik maɲaʁ; 9 June 1865 – 3 September 1914) was a French composer, sometimes referred to as a "French Bruckner", though there are significant differences between the two composers. Magnard became a national hero in 1914 when he refused to surrender his property to German invaders and died defending it.
Өмірбаян
Магнард Парижде дүниеге келді, ол бестселлер жазушысы және Le Figaro газетінің редакторының ұлы. Альберик отбасының байлығымен ыңғайлы өмір сүруге мүмкіндігі болғанмен, ол "Фигароның ұлы" деп аталуын ұнатпады және отбасылық байланыстардың көмегінсіз, тек өзінің талантына сүйене отырып, музыкада мансап құруға шешім қабылдады. Әскери қызметтен кейін және құқық факультетін бітірген соң, ол Париж консерваториясына түсті, онда Теодор Дюбуадан контрапунктті оқыды және Жюль Массененнің сабақтарына қатысты. Сол жерде ол Винсент д'Индимен танысып, онымен төрт жыл бойы фуга мен оркестрлеуді оқыды, оның жетекшілігімен алғашқы екі симфониясын жазды. Магнард өзінің бірінші симфониясын д'Индиге арнады; екеуі де саяси көзқарастарының өзгешелігіне қарамастан, бір-бірін әрдайым құрметтеді (Магнард Дрейфусты қолдаған). Франсис Магнард Альбериктің мансабын қолдауға бар күшін салды, бірақ ұлының өз күшімен жетістікке жету тілегін де құрметтеді. Бұл мақсатта Le Figaro газетінде жарияланымдар жасалды. 1894 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Альберик Магнардтың қайғысы атасына деген ризашылық пен реніш сезімдерімен күрделенді. 1896 жылы Магнард Джули Кретонға үйленді, жақында д'Инди құрған Schola Cantorum-да контрапункт сабақтарын оқыды және өзінің үшінші симфониясын B-bemol минорында жазды.
Magnard was born in Paris, the son of sv, a bestselling author and editor of Le Figaro. Albéric could have chosen to live the comfortable life that his family's wealth afforded him, but he disliked being called "fils du Figaro" and decided to make a career for himself in music, based entirely on his own talent and without any help from family connections. After military service and graduating from law school, he entered the Paris Conservatoire, where he studied counterpoint with Théodore Dubois and went to the classes of Jules Massenet. There he met Vincent d'Indy, with whom he studied fugue and orchestration for four years, writing his first two Symphonies under d'Indy's tutelage. Magnard dedicated his Symphony No. 1 to d'Indy; and the two men always respected each other, despite their marked political differences (Magnard was pro Dreyfus). Francis Magnard did what he could to support Albéric's career while trying to respect his son's wish to make it on his own. This included publicity in Le Figaro. With the death of his father in 1894, Albéric Magnard's grief was complicated by his simultaneous gratitude to and annoyance with his father. In 1896, Magnard married Julie Creton, became a counterpoint tutor at the Schola Cantorum (recently founded by d'Indy) and wrote his Symphony No. 3 in B flat minor.
Өлім
1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Магнард әйелі мен екі қызын қауіпсіз жасырын жерге жіберді, ал ол Барон, Оиздегі "Маноир де Фонтейн" иелігін күзету үшін қалды. Неміс сарбаздары мүлікке енгенде, Магнард оларға атып, бір сарбазды өлтірді, ал олар үйді өртеп жібермес бұрын, атумен жауап берді. Магнард өртте қаза тапқан деп есептеледі, бірақ оның денесі қираған үйінділерден табылған жоқ. Өрт Магнардтың жарияланбаған барлық ноталарын жойды, оның ішінде оның ерте операсы "Йоланде" оркестрлік нотасын, "Геркуэр" операсының оркестрлік нотасын (пианиноға бейімделуі жарияланған, ал екінші актісінің оркестрлік нотасы сақталған), сондай-ақ жақында жазылған ән циклын қамтыды. 1908 жылы ақпанда Нансиде "Геркуэр" операсының үшінші актісін концерттік орындауға жетекшілік еткен Гай Ропарц кейіннен өртте жоғалған актілердің оркестрлеуін жадынан қайта құрады, ал Париж операсы 1931 жылы бұл туындының әлемдік премьерасын ұйымдастырды.
In 1914, at the beginning of World War I, Magnard sent his wife and two daughters to a safe hiding place while he stayed behind to guard the estate of "Manoir de Fontaines" at Baron, Oise. When German soldiers trespassed on the property, Magnard fired at them, killing one soldier, and they fired back before setting the house on fire. It is believed that Magnard died in the fire, although his body could not be identified in the ruins. The fire destroyed all of Magnard's unpublished scores, including the orchestral score of his early opera Yolande, the orchestral score of Guercoeur (the piano reduction had been published, and the orchestral score of the second act was extant), and a more recent song cycle. Guy Ropartz, who had led a concert performance of the third act of Guercoeur at Nancy in February 1908, would subsequently reconstruct from memory the orchestration of the acts that had been lost in the fire, and the Paris Opéra gave the work a belated world premiere in 1931.
Музыка
Магнардтың басты музыкалық ықпалы заманауи француз композиторлары, әсіресе Сезар Франк болды. Ол шығармашылығының көп бөлігін операға жұмсағанмен, қазіргі таңда ол негізінен төрт симфониясымен танымал. Олардың кейбір бөлімдері германдық әсерді күшейтіп, Гюстав Малер музыкасына ұқсас болжамдарды көрсетеді. Фуга қолдануы және хоралдарды енгізуі, сондай-ақ оның пісіп-жетілген оркестрлік туындыларындағы ұлылық, оны "француз Брукнері" деп атауға негіз болды.
Magnard's primary musical influences were contemporary French composers, particularly César Franck. Although he devoted much of his compositional efforts towards opera, nowadays he is probably best known for his four symphonies, certain passages of which demonstrate a more Germanic influence, foreshadowing the music of Gustav Mahler. His use of fugue and incorporation of chorale, together with the grandeur of expression in his mature orchestral works, have caused him to be called a "French Bruckner".