Кіріспе

Оңтүстік-Шығыс Азия жемісі
ағаш

Рамбутан (/r//æ//m/'/b//uː//t//ən/; таксономиялық атауы: Nephelium lappaceum) – сапинд тұқымдасына жататын орташа мөлшердегі тропикалық ағаш.

Сипаттама

Бұл биіктігі 30 см-ге дейін өсетін мәңгі жасыл ағаш. Жапырақтары кезектесіп орналасқан, ұзындығы 14-30 см, үштен 11 дейін жапырақшалары бар. Әр жапырақшаның ені 5-15 см, ал алқабы 3-10 см, жиектері бүтін. Гүлдері кішкентай, 2,5-5 мм, құлпынайсыз, дискоидты және 15-30 см ені бар тік ұштық шоғырларда орналасқан. Жемісінің қабығы – арил, мөлдір, ақшыл немесе өте ашық қызғылт түсті, тәтті, сәл қышқыл дәмі жүзімді еске түсіреді.

Қоректік заттар

Рамбутан жемісінің 78% құрамы су, 21% көмірсулар, 1% ақуыз және майы өте аз (кесте; деректер сиропталған консервіленген жеміске қатысты; шикі жемістің деректері жарияланбаған). Қоректік құрамы жағынан консервіленген жемісте марганец орташа деңгейде (күнделікті қажеттіліктің 16%) болады, ал 100 граммдық мөлшерде 82 калория береді (кесте). Басқа микроэлементтердің мөлшері төмен.

Фитохимиялық заттар

Пигментсіз жеміс еті болғандықтан, рамбутанның полифенол құрамы айтарлықтай емес, бірақ оның түрлі-түсті қабығында сиринги, кумарин, галь, кофе және эллаг қышқылы сияқты әртүрлі фенол қышқылдары кездеседі. Рамбутан тұқымдарында қаныққан және қанықпаған май қышқылдары тең пропорцияда болады, арахид (34%) және олеин (42%) қышқылдары майлылығы бойынша ең көп мөлшерде кездеседі. Рамбутан жемісінің жағымды хош иісі бета-дамасценон, ванилин, фенилацетил және корица қышқылы сияқты көптеген ұшпалы органикалық қосылыстардың нәтижесі болып табылады.

Аңтану

Ароматты рамбутан гүлдері көптеген жәндіктерге, әсіресе араларға өте тартымды. Басты тозаңдаушылар – шыбындар (Diptera), аралар (Hymenoptera) және құмырсқалар (Solenopsis). Diptera тобынан Lucilia spp. көптеп кездеседі, ал Hymenoptera тобынан бал аралары (Apis dorsata және A. cerana) мен тіксіз аралар туысы (Trigona) ең көп таралған. Индонезияда 22 рамбутан сорты жақсы сапалы деп танылған, олардың ішінде бес сорт – «Бинжай», «Лебак Булус», «Рапия», «Симакан» және «Синьоня» – жетекші коммерциялық сорттар болып есептеледі, ал тағы да басқа танымал сорттар – «Симакан», «Силенгкенг», «Сиконто» және «Ачех кунинг». Ағаштар теңіз деңгейінен жоғары биіктікте жақсы өседі, ал терең, сазды немесе құмды-сазды топырақтарда, органикалық заттарға бай болса, өте жақсы өнім береді. Жақсы дренажға ие төбелі жерлерде өседі. Малайзияда рамбутан наурыздан шілдеге дейін және маусымнан қарашаға дейін, әдетте құрғақ мерзімнен кейін жауған жаңбырға жауап ретінде гүлдейді. Басқа аймақтарда гүлдеу мерзімі әртүрлі болады. Көбінесе, бірақ әрқашан емес, гүлдер күнінің басында ашылады. Гүлдеудің ең жақсы кезінде әйел гүлшоғырындағы 100-ге дейін гүлдер ашылуы мүмкін. Бастапқы жеміс орналасуы 25 пайызға жуық болуы мүмкін, бірақ жоғары деформация деңгейі егін жинау кезінде өнімнің айтарлықтай төмендеуіне (1-3 пайыз) әкеледі. Жеміс гүлденгеннен кейін 15-18 аптада піседі. Шри-Ланкада рамбутан өсіру көбінесе шағын үй шаруашылықтарында жүзеге асырылады. Келани өзені аңғарындағы Малвана ауылы рамбутан бақтарымен әйгілі. Олардың өнімдері мамыр, маусым және шілде айларында нарыққа шығады, осы кезде Коломбо көшелерінде маусымдық саудагерлерді көру жиі кездеседі. Шри-Ланкада қаңтар және ақпан айларында Бибиле, Медагама және Монарагала сияқты аймақтарда да рамбутан өндірісі жүзеге асырылады. Аталық және аналық гүлдердің иісі сәл тәтті, жұмыртқалықтың негізінде функционалды нектарийлер бар. Аналық гүлдер аталық гүлдерге қарағанда 2-3 есе көп нектар шығарады. Нектардағы қанттың концентрациясы 18-47 пайыз аралығында болады және гүл түрлеріне қарай шамамен бірдей. Рамбутан Малайзиядағы аралар үшін маңызды нектар көзі болып табылады. Құлай сүреу қажет, өйткені көптеген функционалды аналық гүлдерде аналық гүлдер жоқ. Кейбір сорттарда апомиксис кездесуі мүмкін, бірақ рамбутан, личи сияқты, тозаңдану үшін жәндіктерге тәуелді. Малайзияда, аналық гүлдердің шамамен бір пайызы ғана жеміс береді, ал гүлдерді қаптап қоюдан жеміс пайда болмайды, ал қолмен тозаңдану нәтижесінде 13 пайыз жеміс орналасады. Тозаңдаушылар еркек немесе гермафродит гүлдерге (ағаштарға) адал болуы мүмкін, осылайша еркек және аналық гүлдердің арасындағы тозаңдану қажет болғанда табиғи жағдайларда тозаңдану мен жеміс орналасуы шектеледі.

Өндіріс

Рамбутан - ылғалды тропикалық Оңтүстік-Шығыс Азияда өсірілетін жеміс ағашы. Бұл кең таралған бау-бақша жеміс ағашы және шағын жеміс бақшаларында коммерциялық мақсатта көбейтіледі. Рамбутан Оңтүстік-Шығыс Азияның ең танымал жемістерінің бірі және Африка, Мексиканың оңтүстігі, Кариб аралдары, Коста-Рика, Гондурас, Гватемала, Панама, Үндістан, Вьетнам, Филиппин және Шри-Ланка сияқты тропикалық аймақтарда да кеңінен өсіріледі. Жавада Ұлы Джакарта мен Батыс Жава ауылдарындағы жеміс бақтары мен пекарангандар (тұрғын үй аулалары) отарлық дәуірден бері рамбутан өндірісінің орталығы ретінде белгілі, ал сауда орталығы Оңтүстік Джакартадағы Pasar Minggu-де орналасқан. 2017 жыл және оған дейінгі жылдары Еуропалық Одаққа рамбутан импорты жылына шамамен 1000 тоннаны құрады, бұл көптеген тропикалық жеткізушілерден жыл бойы жеткізуді қамтамасыз етті. Жемістер көбінесе жаңа күйінде сатылады және қысқа сақталу мерзіміне ие, сонымен қатар Оңтүстік Керала штатының Патанамтитта ауданында өсіріледі. Рамбутан – климактерик емес жеміс, яғни ол тек ағашта піседі және жиналғаннан кейін этилен сияқты пісіру гормоны өндірмейді. Жалпы, жемістің нормативтік жағдайда сақталу мерзімі қысқа, бірақ оны ұзартатын әдістерді қолдану өндірістік артықшылық болып табылады. Сәулемендеу және ыстық ауамен өңдеу сияқты кейбір әдістер жемісті сақтауға көмектеседі, бірақ біріншісі тиімдірек болды.

Тарату

Рэмбутанның генетикалық әртүрлілігінің орталығы Индонезия аймағы болып табылады. Одан Азия, Африка, Океания және Орталық Американың бір бөлігіне тараған.