Оңтүстік Африкадағы Апартеидке Қарсы Прогрессивтік Федералдық Партиясы (1977-1989)
Progressive Federal Party
Прогрессивтік Федералдық партия (ПФП) – Оңтүстік Африкадағы апартеидке қарсы басты оппозициялық күш. Федералдық конституцияны жақтады. 1977-1989 жылдар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1977–1989 жылдарғы Оңтүстік Африкадағы апартеідке қарсы партия.
1977–1989 anti apartheid party in South Africa
Прогрессивті федералды партия (ПФП) – 1977 жылы Прогрессивті және Реформа партияларының бірігуі нәтижесінде құрылған Оңтүстік Африканың саяси партиясы, кейіннен атын Прогрессивті федералды партия деп өзгертті. Қызмет ету кезеңінде апартеідке қарсы басты парламенттік оппозиция болды және Оңтүстік Африкада билікті федералды конституция арқылы бөлісуді қолдады. 1977 жылғы сайлаудан бастап 1987 жылға дейін елдің ресми оппозициясы болып табылды. Оның алғашқы басшысы Колин Эглин болды, одан кейін Фредерик ван Зил Слабберт және Зак де Бер басшылық етті. Тағы бір белгілі мүшесі – Гарри Шварц, ол Реформа партиясын басқарды және 1976–1979 жылдары Федералды атқару комитетінің төрағасы, 1975–1991 жылдары қаржы жөніндегі өкілі, ал 1975–1984 жылдары қорғаныс жөніндегі өкілі болды. Ол ПФП-ның ең табысты парламентарийі деп есептелді. Алайда, оның ең танымал парламентарийі Хелен Сузман болды, ол көп жыл бойы ақ адамдардан ғана құралған Ассамблея палатасының жалғыз мүшесі болып, апартеид режиміне қарсы анық пікір білдірді.
The Progressive Federal Party (PFP) was a South African political party formed in 1977 through merger of the Progressive and Reform parties, eventually changing its name to the Progressive Federal Party. For its duration was the main parliamentary opposition to apartheid, instead advocating power sharing in South Africa through a federal constitution. From the 1977 election until 1987 it was the official opposition of the country. Its first leader was Colin Eglin, who was succeeded by Frederik van Zyl Slabbert and then Zach de Beer. Another prominent member was Harry Schwarz who had led the Reform Party and was the chairman of the Federal Executive (1976–79), finance spokesman (1975–91) and defence spokesman (1975–84). He was regarded as the PFP's greatest parliamentary performer. Its best known parliamentarian was however Helen Suzman, who was for many years the only member of the whites only House of Assembly to speak out unequivocally against the apartheid regime.
Құрылу
Партияға дейін Прогрессивті партия Ұлттық партияға либералды оппозиция ретінде келді. Басты оппозициялық Біріккен партияда либералды фракциялар болғанымен, PP көп жылдар бойы парламенттегі жалғыз таза либералды партия болып келді. 1975 жылы Біріккен партияның либералды мүшелері Реформа партиясын құру үшін кеткен кезде қайта құру басталды, ол осы жылы прогрессившілермен бірігіп, Прогрессивті Реформа партиясын құрды.
The party was preceded by the Progressive Party as the liberal opposition to the National Party. While the main opposition United Party contained liberal factions, the PP had for many years been the only purely liberal party represented in parliament. A realignment began when liberal members of the UP left to found the Reform Party in 1975, which merged with the Progressives to form the Progressive Reform Party later the same year.
Тарих
Оңтүстік Африканың апартеид заңдары бастапқыда партия мүшелігін елдің ақ нәсілді азаматтарымен шектеді, және партия негізінен либералды ағылшын тілділерден қолдау алды. 1984 жылы заң рұқсат бергеннен кейін партия барлық нәсілдердің мүшелігіне есіктерін ашты, бірақ партия басымдықпен ақ нәсілді және ағылшын тілді болып қала берді. Партия Кейптаун, Порт-Элизабет, Йоханнесбург және Дурбан сияқты қалаларда өкілдік алды. Африканерлер арасында партияға қолдау өте аз болды, ал ПФП оңшыл ақ нәсілділер тарапынан сындарға ұшырады, олар партия атамасының «Пертке жиналу» дегенді білдіретінін мәлімдеді, себебі Австралияға эмиграциялаған «прогтардың» көптеген ақ либералды жақтастары болды. 1977 жылғы сайлауда ПФП ресми оппозиция болып, 17 орын жеңіп алды. Бұрынғы Прогрессивтік партияны басқарған Колин Эглин бастапқыда ПФП төрағасы болды. Бірақ 1979 жылдың 3 қыркүйегінде Гордон Уодделлдің ұсынысымен ПФП Жоханнесбургте арнайы съезд өткізіп, жаңа басшы сайлады. Мұның себебі Эглиннің «шабыттандырмаған» парламенттік өнімділігі болды, ол үстемдік құрған Ұлтшылдарға Малдергейт жемқорлық оқиғасынан қалпына келуге мүмкіндік берді; оның қара американдық саясатшылар Дон МакГенри мен Энди Янгпен болған «әдепсіз» байланыстары, көптеген оңтүстік африкалықтар оларды елдің жаулары деп есептеді; және партияның соңғы үш парламенттік сайлаудағы ауыр жеңілістері. 1979 жылы Фредерик ван Зил Слабберт Эглиннің орнын басты. ПФП 1981 жылы өкілдігін 27 орынға дейін арттыру арқылы оппозициялық статусын нығайтты. 1987 жылғы 6 мамырда өткен парламенттік сайлауда оңшыл Консервативтік партия оны ресми оппозициядан ығыстырды. Бұл сайлау жеңілісі ПФП басшыларының көптерін ақ нәсілділер ғана қатысатын парламентке қатысудың мәнін сұраққа тоқтатып, олардың бір бөлігі Жаңа Демократиялық қозғалысын (NDM) құру үшін партиядан кетті. 1989 жылы ПФП және NDM тағы бір кішкентай ақ реформаторлық партия – Тәуелсіз партиямен (IP) бірігіп, Демократиялық партияны (DP) құрды.
South Africa's apartheid laws initially limited the party's membership to the country's whites, from which it drew support mainly from liberal English speakers. It opened up its membership to all races as soon as this became legal again, in 1984, but the party remained predominantly white and English. It won seats in cities such as Cape Town, Port Elizabeth, Johannesburg and Durban. It had very little support amongst Afrikaners, and the PFP was derided by right wing whites, who claimed its initials stood for 'Packing for Perth', because of the many white liberal supporters of the 'Progs', who were emigrating to Australia. The PFP would become the official opposition in the 1977 election, winning 17 seats. Colin Eglin, who had also led the earlier Progressive Party, was initially the leader of the PFP. But over the weekend of 3 September 1979, on the behest of Gordon Waddell, the PFP would hold a special congress in Johannesburg to elect a new leader, citing such reasons as Eglin's "uninspired" parliamentary performance, which allowed the ruling Nationalists to recover from the Muldergate slush fund scandal; his "indiscreet" contacts with black US politicians Don McHenry and Andy Young, whom many South Africans regarded as enemies of the country; and the party's severe defeats in three recent Parliamentary by elections. Frederik van Zyl Slabbert succeeded Eglin in 1979. The PFP strengthened its opposition status in 1981 by increasing its representation to 27 seats. It was ousted as the official opposition by the far right Conservative Party in the whites only parliamentary elections held on 6 May 1987. This electoral blow led many of the PFP's leaders to question the value of participating in the whites only parliament, and some of its MPs left to form the New Democratic Movement (NDM). In 1989, the PFP and NDM merged with another small white reformist party, the Independent Party (IP), to form the Democratic Party (DP).