Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1956 жылы түсірілген Дэниел Маннның фильмі
1956 film by Daniel Mann
"Август айының шайханасы" – 1956 жылы түсірілген американдық комедиялық фильм, режиссері Дэниел Манн, басты рөлде Марлон Брандо. Фильм 1945 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Окинава аралын АҚШ-тың оккупациялауы мен америкаландыруын сатиралық тұрғыдан бейнелейді. Джон Патрик сценарийді өзінің 1953 жылғы Пулитцер және Тони сыйлықтарымен марапатталған Бродвей пьесасы негізінде жазған. Ал пьеса Верн Дж. Снайдердің 1951 жылғы романынан адапталған. Фильм 7-ші Берлин халықаралық кинофестиваліне қатысты. Гленн Форд, Мачико Кё, Эдди Альберт, Пол Форд және Гарри Морган сомдаған актерлер фильмінің көркемдік деңгейін көтеріп тұр.
The Teahouse of the August Moon is a 1956 American comedy film directed by Daniel Mann and starring Marlon Brando. It satirizes the U. S. occupation and Americanization of the island of Okinawa following the end of World War II in 1945. John Patrick adapted the screenplay from his own Pulitzer Prize and Tony Award winning Broadway play of 1953. The play was, in turn, adapted from a 1951 novel by Vern J. Sneider. The film was entered into the 7th Berlin International Film Festival. The supporting cast features Glenn Ford, Machiko Kyō, Eddie Albert, Paul Ford and Harry Morgan.
Сюжет
Капитан Фисби (Гленн Форд) Окинавадағы Тобики ауылын америкалық үлгіде өзгерту үшін жіберіледі. Оның жоғары офицері, полковник Уэйнрайт Пурди III (Пол Форд), оған жергілікті Сакиниді (Марлон Брандо) аудармашы ретінде тағайындайды. Фисби әскери жоспарларды іске асыруға тырысып, ауыл тұрғындарын бесбұрыш пішінде мектеп салуға ынталандырады, бірақ олар оның орнына шайхана салмақшы. Фисби Сакини мен жас гейша Лотус Блоссмның (Мачико Кёо) көмегімен жергілікті салты мен дәстүрлеріне бірте-бірте бейімделеді. Экономиканы жақсарту үшін ол окинавалықтарға сувенир ретінде сату үшін ұсақ-түйек бұйымдар жасауды ұсынады, бірақ ешкім оларды сатып алмайды. Оларға жәндіктерді ұстауға арналған торлар және «гета» деп аталатын ағаштан жасалған жапон аяқ киімдері кіреді. Содан кейін Фисби қуанышты жаңалық ашады. Ауыл тұрғындары бірнеше күннің ішінде күшті тәтті картоп арағын қуырып, оны американ армиясында сұранысқа ие етеді. Ақша ағынының арқасында шайхана бірден салынады. Пурди Фисбиді тексеру үшін психиатр капитан Маклинды (Эдди Альберт) жібергенде, жаңа келген офицер тез арада оның ықпалына түседі. Мұның өзі Фисби Маклинды гета, армиялық халат (Фисби оны кимоносы деп мәлімдейді) және Фисби «кондиционерленген» сабаннан тоқылған шляпа деп атаған нәрсе (соңғысы окинавалық шаруалардың бас киімі) киіп күтіп алғаннан кейін де болады. Кейін Маклин органикалық егіншілікке қызығушылық танытады. Пурди екі офицерден де жауап алмай, жеке келіп, Фисби мен Маклинды таң қалдырады, соңғысы юката (жаздық кимоно) киіп жүр. Олар шайханада толыққанды той кезінде ән шырқап, көңіл көтеріп отырады. Пурди ғимаратты және арақ құятын орны жоюға бұйрық береді. Алдын ала сезіп, ауыл тұрғындары арақ сақталатын ыдыстардың орнына ескі су құмыраларын қиратады және шайхананы тек бөлшектеп, бөліктерін жасырады. Ауыл Одақтас күштердің Жоғарғы Бас қолбасшысы (SCAP) тарапынан американдық басшылықпен демократияның сәтті үлгісі ретінде таңдалады. Бұл полковник Пурдидің өзінің іс-әрекеттеріне өкінуіне және шайхананы қайта құруға әкеледі.
Misfit Captain Fisby (Glenn Ford) is sent to Americanize the village of Tobiki on Okinawa, the largest of the Ryukyu Islands. His commanding officer, Colonel Wainwright Purdy III (Paul Ford), assigns him a wily local, Sakini (Marlon Brando), as interpreter. Fisby tries to implement the military's plans by encouraging the villagers to build a school in the shape of a pentagon, but they want to build a teahouse instead. Fisby gradually becomes assimilated to the local customs and mores with the help of Sakini and Lotus Blossom, a young geisha (Machiko Kyō). To revive the economy, he has the Okinawans manufacture small items to sell as souvenirs, but nobody wants to buy them. These include cricket cages and wooden Japanese footwear called geta. Then Fisby makes a happy discovery. The villagers distill a potent sweet potato brandy in a matter of days which finds a ready market in the American army. With the influx of money, the teahouse is built in next to no time. When Purdy sends psychiatrist Captain McLean (Eddie Albert) to check up on Fisby, the newcomer is quickly won over. This, even after Fisby greets McLean wearing geta, an army bathrobe (which Fisby claims is his kimono) and what Fisby terms an "air conditioned" straw hat (the latter being headwear worn by Okinawan farmers). McLean later proves to be enthusiastic about organic farming. When Purdy doesn't hear from either officer, he shows up in person and surprises Fisby and McLean, the latter wearing a yukata (summer weight kimono). They are leading a rowdy song at a party in full swing in the teahouse. Purdy orders the building and distillery destroyed. In a burst of foresight, the villagers break up old water urns rather than the brandy storage and only dismantle the teahouse, hiding the sections. The village is chosen by the Supreme Commander of the Allied Powers (SCAP) as an example of successful American led democratization. This leads to Colonel Purdy's regretting his actions and to reassembling the teahouse.
Өндіріс
Окинавалық ауыл тұрғынының рөлін орындау Марлон Брандоның актерлік әдістері үшін қызықты сынақ болды. Ол жергілікті мәдениетті, тіл мен әрекеттерді зерттеуге екі ай жұмсады, ал түсірілім кезінде Азиялыққа ұқсау үшін күн сайын екі сағат бойы макияж жасады. Полковник Уэйнрайт Пурди III рөлін Луис Калхерн ойнауы тиіс еді, бірақ ол өндіріс басталғанда Нара қаласында күйіс қысымынан қайтыс болды және оның орнына Пол Форд келді. Форд Бродвейде мыңнан астам рет осы рөлді ойнаған, алғашқы құрамның мүшесі болған, және ол Фил Сильверстің "Билко" телесериалында да ұқсас, шаршаған полковник рөлін ойнады. Форд ғана емес, Teahouse кейіпкеріне ұқсас телесериалда рөл алған актерлер де болды. Психиатр капитан Маклин сияқты, Эдди Альберттің "Жасыл шабындықтар" (1965-1971) телесериалындағы Оливер Венделл Дуглас жоғары білімі бар, фермерлік өнерге құштар, тәжірибесінен бас тартып, топыраққа көңіл бөлгісі келген лицензияланған маман болды. Фильмде Киотода жазылған жапон музыкасы қолданылды, оны жапон әртістері орындады. Мачико Кё ("Лотос гүлі") "Рашомон" және "Тозақ қақпасы" фильмдеріндегі драматикалық рөлдерімен танымал болғандықтан, бұл жеңіл комедиялық рөл оған жаңаша келді.
Playing the role of an Okinawan villager was to prove an interesting challenge for Marlon Brando's method acting techniques. He spent two months studying local culture, speech, and gestures and, for the actual shooting, spent two hours daily having make up applied to make him appear Asian. The role of Colonel Wainwright Purdy III was to have been played by Louis Calhern, but he died of a sudden heart attack in Nara early in production and was replaced by Paul Ford. Ford had played the part more than a thousand times on Broadway, having been an original cast member, and he would play a similarly bumbling, harassed colonel in Phil Silvers' TV series Bilko. Ford was not the only actor who went on to be cast in a television series role very similar to his Teahouse character. Like the psychiatrist Captain McLean, Eddie Albert's Oliver Wendell Douglas on Green Acres (1965 1971) was a licensed professional with an advanced degree, who obsessed about the glory of farming and yearned to give up his practice in favor of tending the soil. The film made use of Japanese music recorded in Kyoto and sung and danced by Japanese artists. Machiko Kyō (Lotus Blossom) had won acclaim for her dramatic performances in Rashomon and Gate of Hell, so this lightly comedic part was a departure for her.
Үй медиасы
2006 жылдың 7 қарашасында Warner Bros. Home Entertainment компаниясы «The Marlon Brando Collection» жинағының бір бөлігі ретінде «Юлий Цезарь», «Mutiny on the Bounty» және «Reflections in a Golden Eye» фильмдерімен бірге DVD форматында шығарды. 2018 жылдың 20 қарашасында Warner Archive Collection белгісімен DVD форматында қайта шығарылды.
In November 7, 2006, was released in DVD by Warner Bros. Home Entertainment as part of The Marlon Brando Collection along with Julius Caesar, Mutiny on the Bounty and Reflections in a Golden Eye. In November 20, 2018, was released in DVD, under the label Warner Archive Collection.
Қабылдау
Фильм кассада да, сыншылар арасында да жақсы қабылданды. Бұл фильм MGM үшін жылдың ең табысты туындысы болды, АҚШ және Канадада 5,550,000 доллар, ал бүкіл әлем бойынша 3,375,000 доллар табыс әкелді. Фильмнен 1,507,000 доллар пайда түсті. Басқа зерттеушілер бұл фильмнің азиялық американдық әйелдерді "лотос гүлі, гейша қызы, қытай қуыршағы немесе Сузи Вонг" сияқты стереотиптік бейнелердің тізіміне қосатынын, оларды "пассивті, сексуалдық жағынан ыңғайлы және азғыруға оңай" немесе тікелей проститутка ретінде көрсету арқылы дәлелдеді. Фильмді сыншы-теоретиктер сынады, ал Брандоның рөлі сары бет кастингінің мысалы деп танылды. 1971 жылы пьесаның музыкалық нұсқасы, "Lovely Ladies, Kind Gentlemen", Бродвейде екі апта ғана сахналанып, 19 қойылымнан кейін жабылды. 1980 жылы Майкл Медвед Марлон Брандоның өнерлеуіне "Ең абсурдты нәсілдік еліктеу" үшін "Алтын Түркия" сыйлығын табыс етті.
The picture was well received, both at the box office and critically. The film was MGM's biggest hit of the year, earning $5,550,000 in the US and Canada, and an additional $3,375,000 from a worldwide audience. The film made a profit of $1,507,000. Other scholars have argued that the movie is one in a long list stereotyping Asian American women as "lotus blossom, geisha girl, china doll, or Suzie Wong" by presenting Asian women as "passive, sexually compliant and easy to seduce" or as downright prostitutes. The movie has been criticized by critical theorists and Brando's performance branded as an example of yellowface casting. A 1971 musical version of the play, Lovely Ladies, Kind Gentlemen ran only two weeks on Broadway, closing after 19 performances. In 1980, Michael Medved awarded Marlon Brando's performance a Golden Turkey Award for "Most Ludicrous Racial Impersonation".